นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย My sugar (Fic Desth note LxLight)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แค่นิยายเรื่องสั้นเรื่องหนึงลองแต่งเล่นๆดูอะน้า ปกติไรต์ชอบแบบ แอลรุก ไลท์รับ แต่มันไม่มีนะสิTmT ไม่สิมีน้อยเกิน== มาๆๆๆลองอ่านดูน้าาาา~~~~~

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ต.ค. 59 / 15:12


ดีจร้าทุกคนนนน ไรต์มาแต่งนิยายสั้นแนะนำถึงสาววายทุกท่านค่าาาาาแอลกับไลท์ งื้อ~~~~///ดิ้นๆ 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






"ฮัดชิ้ว!!" เสียงของชายผมทองส้มจามขึ้นทำเอาอีกคนตกใจไม่ใช่เล่น

"ว้าว ไลท์คุงทำไมคุณถึงไม่สบายละ" ชายหนุ่มผิวชีดเอ่ยขึ้นพลางยกข้อมือที่ถูกโซ่ล่ามไว้ให้ดูว่าพวกเราตัวติดกันยังกับอะไรดี

"ไม่รู้สิ " เขาเองก็ไม่รู้ถึงต้นเหตุเหมือนกัน

"วาตาริก็ไม่อยู่ด้วยสิเขาต้องไป 'Wammy House' แถมคนอื่นต้องไปสืบหาเบาะแสที่อื่นอีก หรือไม่ฉันต้องพานายไปโรงพยาบาลแต่แน่นอนว่าเป็นพยาบาลที่ปลอดภัยสำหรับพวกเรา" ชายหนุ่มพูดพลางตัดอาหารแสนหวานอย่างเค้กสตอเบอร์รี่เข้าไปภายในกระเพาะ 

"มะไม่เป็นไรหรอก ฉันสบายดี" เขาพยายามฝืนพูดแต่ชายหนุ่มผิวชีดละสายตาจากคอมพิวเตอร์แล้วเดินไปหาอีกคน 

"งั้นต้องพักซักหน่อยแล้วละไลท์คุง" เขาเดินไปหาไลท์แต่ในมือยังคงถือเค้กไปด้วย มันทำให้อีกฝ่ายยิ้มแล้วบอกว่า

"นี้นายจะเอาเค้กนี้ไปด้วยหรือไง" ชายหนุ่มยังคงนำน้ำตาลเข้าสู่ร่างกายต่อไปแล้วถามว่า 

"ทำไมละครับหรือว่าคุณหิว" คำถามที่ทำให้อีกคนตอบกับมา 

"ไม่ใช่-" เสียงของเขาถูกกลืนลงไปด้วยเค้กคำโตที่จู่ๆก็ถูกยัดเข้าไปในปากของเขา 

"ฮึก ริวซากิแบบนี้นายจะใช้ช้อนนี้กินเค้กต่อไปได้ไง" เขาพูดเพราะเขาเป็นไข้และอาจจะติดกับคนอื่นได้ง่าย 

"จริงด้วยสิครับ" ชายผมดำพูดขณะที่กำลังงับช้อนที่เขาพึ่งกินเค้กไป 

"นี้นายจะบ้าหรือไง" ชายหนุ่มที่กำลังไม่สบายเอ่ยขึ้น 

"ช่างเถอะครับผมว่าพาคุณไปพักก่อนดีกว่า" เขาปัดการกินเค้กของตัวเองออกไปแล้วค่อยๆพยุ่งอีกคนลุกขึ้น 

"ไม่ต้องก็ได้ฉันไม่ได้- ฮัดชิ้ว! อาการหนักขนาดนั้นซักหน่อย" อีกฝ่ายพยายามฝืนตัวเองแล้วค่อยๆลุกขึ้นเอง 

"งั้นหรอ?" เขาพูดเสร็จก็ทิ้งตัวไลท์ลงไป 

"ตุบ" มันทำให้ล้มลงการพื้น 

"ผมว่าคุณโกหก" เขาพูดแล้วย่อเขาลงไปแล้วลุกขึ้นพยุงอีกฝ่าย 

"แต่ฉัน-" เขาต้องหยุดคำพูดแล้วกลืนเค้กลงคอตัวเอง 

"ไปกันเถอะครับไลท์คุง" เขาวางเค้กลงแล้วพยุงอีกฝ่ายไปยังห้องนึง 

"ถึงแล้วครับ ไลท์คุง นอนพักนะครับ" เขาพูดพลางวางตัวไลท์ลงบนเตียงแล้วเดินไปยังตู้ๆหนึ่งแล้วหยิบไอศครีมมากินแล้วเดินไปที่เตียงที่กำลังถูกใช้งาน 

"นี้ไลท์คุง" เขาเรียกอีกฝ่ายที่กำลังหลับตาลงด้วยไข้พิษ 

"อะไรของนายอีกริว-" เขาถูกยัดสตอเบอร์รี่ เขารีบกลืนแล้วฝืนลืมตาขึ้น 

"นี้ริวซากิอย่าคิดจะยัดอะไรมาก็ยัดมาสิ" เขาพูดอย่างเหลืออด 

"นายไม่ชอบ" ชายหนุ่มผิวซีดพูดถาม 

"ไม่ว่าใครก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละริซากิ" เขาฝืนพูดเพราะไข้พิษที่กำลังแผงฤทธิ์ใส่เขา 

"แปะ" ชายหนุ่มวางมือลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย 

"ทำอะไรของนาย" 

"ชู่- ตัวนายร้อนนะไลท์คุง" 

"งะงั้นหรอ-" แล้วเขาก็เผลอหลับไปในที่สุด 

"ต้องละบายความร้อนออก" เขาพูดแล้วค่อยๆเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วนำผ้ากับน้ำอุ่นออกมาเขาเดินไปยังเตียงแล้ววางน้ำอุ่นไว้บนโต๊ะแล้วไต่ขึ้นไปนั่งบนตัวของไลท์แล้วจัดการเลื่อนเน็ทไท้ออก เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิตร์เม็ดแรก 

"ทำไมปลดยากจัง" เขาเลยต้องโน้มตัวลงเพื่อสร้างความถนัดให้ตน เขาพยายามเอากระดุมออกแต่แกะไม่ได้เพราะเขาก็ไม่ค่อยได้ใส่เสื้อเชิตร์ด้วย ขณะเดียวกันไลท์ก็ขยับตัวของเขาทำให้ริวซากิล้มลง เพราะเป็นการเลี่ยงไม่ได้ของริวซากิการทรงตัวของเขาพลาดแล้วล้มไปทับอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้น 

"นี้นายทำบ้าอะไรเนี้ย!" เขารีบใช้เท้าของตกถีบไปที่ร่างที่อยู่บนตัวเขา แต่ริวซากิก็หลบแต่ท้ายที่สุดก็ล้มลงบนพื้น 

"อะไรกันครับไลท์คุง อยู่เฉยๆแล้วให้ผมจัดการเองดีกว่า" สิ่งที่แอลจะบอกคือเขาต้องการจะบอกว่าเดี้ยวเขาจะเช็ดตัวให้ แต่คำพูดความหมายแบบคลุมเครือแบบนี้ไลท์อดไม่ได้ที่จะหน้าขึ้นสีจนอยากจะวิ่งหนีออกไป 

"ไอ้บ้า" คำพูดสั้นๆที่ทำเอาริวซากิงงเป็นอย่างมากแต่ก็ไม่ลดความของตนลง 

"คุณยอมอยู่นิ่งๆแล้วสินะครับงั้นผมขอ-" 

"หยุดคิดบ้าๆอะไรเลยนะริวซากิ" เสียงที่แทรกขึ้นมาก่อนเขาจะพูดจบประโยค 

"แต่ไลท์คุงครับ ผมจำเป็นต้องทำ"  ยิ่งแอลพูดความหมายในหัวไลท์ยิ่งตรงกันข้าม ซึ่งมันทำให้สีที่จางๆเข้มขึ้นอย่างรวดเร็ว 

"มะไม่เกี่ยวกับฉันนี้" 

"ไม่ครับเกี่ยวเต็มๆเลยเพราะมีแค่ผมที่อยู่กับคุณตอนนี้"ไลท์เริ่มหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆแล้ว 

"งะงั้นนายก็ปลดกุณแจมือออกไปสิ" 

"ผมทำแบบนั้นก็เท่ากับผมปล่อยปะละเลยผู้ต้องสงใสสิครับ" 

"ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ใช่คีระ" 

"..." อีกฝ่ายหนึงเงียบแล้วเขาก็ค่อยๆโน้วตัวลงไปยังไลท์จนเขารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นของอีกฝ่าย 

"นะนี้นาย" 

"ยังไงผมก็ต้องทำนะครับแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว" คำขอที่เขาแทบไม่กล้าปฏิเสทเนื่องจากสายตาที่เริ่มจะกลืนจะกินจิตใจของเขา 

"งั้นผมขอปลดกระดุมของคุณเลยนะครับ ไลท์คุง" สิ่งที่แอลพูดมันยิ่งทำให้หน้าแดงเอามากๆ 

"จะทำอะไรก็รีบทำสิ ฮัดชิ้ว!" ไข้กลับมากำเริบอีกครั้ง 

"ครับผมทำแน่" ตอนนี้ไลท์รู้สึกอยากจะแทรกดินหนี และแอลค่อยๆปลดกระดุมด้วยความอยากลำบาก 

"มันจะง่ายกว่านี้ถ้าคุณจัดการให้ผมเอง ไลท์คุง" 

"นายจะทำหรือไม่ทำละ" คำตอบที่ได้กลับมาทำให้เขาต้องปลดกระดุมเอง เขาใช้เวลาซักพักก็ปลดมันได้ แล้วก็ปลดอีกหลายเม็ดถัดมา ตอนนี้ไลท์กำลังหลับตาแทบเกร็งตอนนี้เขาไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว แอลนำผ้าที่กำลังหมาดๆมาเช็ดไปๆมาๆเพื่อคลายความร้อนออกจากร่างกายตอนนี้เจ้าตัวคงหลับไปแล้ว 

"เสร็จซักที" แอลลุกออกไปยังตู้แล้วเปิดตักไอศครีมที่ตอนแรกเขากินไม่หมดมาตักกินขณะรออีกคนฟื้นจนกระทั่งมันหมดไปเขาเลยไปที่ตู้แล้วเปิดมันหยิบเค้กขึ้นมาแล้วกลับไปนั่งรอต่อไปไม่นานไลท์ก็ตื่นขึ้น "คุณรู้สึกสบายดีขึ้นไหมหลักจากการเช็ดตัว ไลท์คุง" เขาถามเมื่ออีกฝ่านตื่นขึ้น ก่อนที่ไลท์จะมองไปรอบๆแล้วก็เจอผ้ากับน้ำที่เริ่มเย็น

 "นี้นายหมายความว่า....ทั้งหมดคือการเช็ดตัวสินะ" เขาพูดด้วยความตกใจ 

"ครับแน่นอน ทำไมหรอครับ ไลท์คุง" "ฉันก็คิดว่า....เปล่าช่างมันเถอะ" คำตอบที่พูดไม่จบทำเอานักสืบหนุ่มแทบจะบ้า 

"ตอบมานะครับไลท์คุง" 

"ก็เปล่าไงไม่มีอะไรหรอก" 

"โกหกนะครับ ไลท์คุง" แอลเริ่มจับโซ่ 

"ฉันแค่นึกว่านายจะ-" 

"พรึ่บ" จู่มือของแอลก็ขยับซึ่งมันทำไลท์ถูกรองรับด้วยจานเค้ก 

"นี้แอลนายทำบ้าอะ- อื้มๆ!" จู่ๆแอลก็พลวดประกบปากของไลท์ทันที

 "อื้มๆ!" ไลท์พยายามจะต่อต้านแต่ไม่สำเร็จแอลยังคงกระทำต่อไปตอนนี้ลิ้นของเขาเริ่มควานหาความหวานที่จากสตอเบอร์รี่และเค้กที่เขาเคยยัดมันเข้าไปไลท์เริ่มอ่อนแรงลงเขาแทบจะล้มลงบนเตียงแต่แอลค่อยๆประคองไว้แล้วก็โน้มจนไลท์กลับอยู่บนเตียงแล้วเขาค่อยๆถอนจูบออก 

"นี้นายทำอะไร" ไลท์ได้สติรีบถามไป 

"ผมแค่คลายความร้อนนะครับผมดันลืมไปซะได้" 

"นี้อย่าบอกนพว่านายวางแผนไว้ตั้งแต่ตอนนั้น" 

"ใช่ครับ ผมให้คุณกินเค้กกับสตอเบอร์รี่ แต่ผมว่าความจริงแล้วผมคงไม่ต้องใช้หรอกครับเพราะปากคุณมันหวานอยู่แล้ว" ทำตอบที่ทำให้น้ำขึ้นสีแดงเข้มบนใบนี้คนเป็น 

"ผมคงต้องคลายความร้อนของคุณอีกครั้งนะครับเพราะตอนนี้หน้าคุณแดงมาก" 

"ไม่ไช่น-" ไม่ทันที่เขาจะพูดจบเขาก็ถูกครอบครองริวฝีปากอีกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้แอลกลับไม่ยอมหยุดซักทีจบเขาแทบไม่มีอากาศหายใจ 

"อื้ม!" เขาพยายามขยี้แขนเสื้ออีกฝ่ายให้รู้ว่าตอนนี้เขาหายใจไม่ออกแล้ว อีกฝ่ายถึงจะหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ยอมผลักออกมา 

"แค่กๆ นี้นายจะทำอะไรกันแน่เนี้ย แค่กๆ" ชายหนุ่ยผมทองส้มเอ่ยถามขณะที่เขากำลังสูบลมหายใจอย่างเต็มปอด 

"ก็หน้าคุณมัน-" 

"ใช่ฉันรู้แต่ทำไมต้องทำนานขนาดนี้ด้วย" ตอนนี้ปากของเขาก็แดงมากๆแล้วด้วย 

"เพราะผมไม่เคยริ้มรสอะไรที่หวานขนาดนี้ไงละครับแล้วผมซักจะติดใจแล้วสิครับ" อีกคนพูดขึ้นก็ไต่ขึ้นมาบนเตียง 

"เดี้ยวแอลฉันยังไม่-" เขาพยายามดิ้นต่อไปแต่ก็ไม่เห็นถึงความสำเร็จเลยแม้แต่น้อย แอลค่อยๆถอนจูบออก แต่เปลี่ยนไปที่ซอกคอขาวๆนั้นแทน 

"นี้แอลนายจะทำอะไรหน่ะ" ตอนนี้ลมหายใจอุ่นๆลดที่ต้นคอของเขา 

"คิสมาร์คครับ" เขาค่อยๆเม้นรอยแดงไว้ที่ต้นคอ 

"เดี้ยวนะแต่ฉันเป็นผู้ชาย" เขาพูดจบแอลก็ทำสัญลักษณ์ที่ต้นคอเสร็จพอดี 

"แต่ผมว่ามันไม่สำคัญครับ" 

"แต่มันสำหรับคนรักที่แสดงว่ามีเจ้าของแล้ว" 

"นั้นไงครับคุณก็อยู่แล้วนี้" คำตอบที่ได้กลับมายิ่งทำให้เขาหวั่นไหวมาก 

"นายอย่าบอกนะว่านาย-" เขาพูดไม่จบก็โดนประกบริมฝีปากอีกครั้ง แล้วถอนออกมา 

"ผมว่าผมทำให้คุณรู้แล้วนะครับ" คำตอบที่แน่ชัดสำหรับเขาตอนนี้มาก 

"อะอืม" 

"ครับ แต่ตอนนี้หน้าคุณเลอะ" แอลพูดพลางชี้มาที่หน้าไลท์ เขาเลยรีบเช็ดหน้าด้วยผ้าที่ล้างแล้ว แอลมองไปที่เขาอีกครั้ง 

"อะไร?" 

"ก็มันติดตรงนี้" เขาพูดแล้วชี้ไปที่ปลายริมฝีปาก 

"ฉันคงมองเห็น" เขาลองเช็ดอีกทีแต่ไม่ออก 

"ผมจัดการเอง" พูดเสร็จเขาก็เริ่มเลียไปที่ริมฝีปากของไลท์แล้วดึงตัวกลับมา เพราะเขากลัวว่าเขาเองเริ่มจะทำอะไรไปมากกว่านี้ และทำให้ไลท์เงียบไปพร้อมกลับความหวั่นไหวของหัวใจ 

"เอาเป็นว่า เราพักผ่อนกันเถอะ" เขาพูดแล้วทิ้งตัวลงไปยังไลท์ที่กำลังนอนบนเตียง 

"เอ๋! นี้แอลออกไปนะ" เขาเรียกคนที่อยู่ข้างบนตัวเขาแต่ไม่ได้มีท่าว่าจะตื่น 

"งั้นก็...ฝันดีนะแอล" เขาไม่สามารถที่จะปฏิเสทว่าตอนนี้เขารู้สึกอบอุ่นเหมือนกันแล้วทั้งคู่ก็หลับไป





--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Wammy House = สถาที่เลี้ยงเด็กกำพร้าที่เนียร์ เมลโล อยู่

จบจนได้^^

ผลงานอื่นๆ ของ เจ้าความต่าง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 ลูกแมวน้อยสีคราม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 21:17
    แอร๊ยยยยยยยย ฟิน
    #1
    0