Kantai Collection : วันวุ่นๆของเหล่าสาวเรือรบและคุณผู้การ (ลงใหม่)

ตอนที่ 4 : Mother's day: chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.พ. 60

Mother's day: chapter 4





"วันที่ 12 สิงหาคม ประจำของทุกปีในประเทศไทยนั้นคือวันแม่แห่งชาติในทุกๆปี ทุกๆคนก็เลยมักจะหาซื้อของขวัญ พวงมาลัย ดอกไม้ เค้ก หรืออะไรต่างๆที่พวกเขาพอใจ ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่เองก็รอ รอครั้งที่ลูกจะมากราบเท้าท่าน ให้ดอกไม้พวงมาลัยแก่ท่าน โดยที่บางท่านเองก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แต่จริงๆก็รู้อยู่แก่ใจว่าลูกจะเซอร์ไพรส์ตัวเองในวันนี้ เพราะงั้นฉันจะพยายามเต็มที่ละ หึหึ เพราะงั้นวันนี้ผู้การจึงลาหยุดสามวันเพื่อไปเที่ยว ไปทำบุญกับครอบครัวของท่าน เข้าใจน่ะทุกคน!"



สิ้นเสียงนางาโตะประกาศอ่านจดหมายลากิจของผู้การเหล่าสาวเรือก็ต่างสนอกสนใจกับวันๆนี้ แต่ก็น่าเสียดายที่ไปร่วมด้วยไม่ได้ เพราะต่างฝ่ายต่างมีธุระที่ไม่ตรงกันจึงเป็นข้อยุ่งยากนิดหน่อย



"ค่าาา!!" สาวเรือรบที่อยู่บริเวณหน้าลานประกาศต่างตะโกนบอกว่ารับรู้กันถ้วนหน้าก่อนจะพากันแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน





"นี่...ฮิบิกิ" ผู้เป็นเจ้าของชื่อหันหน้าไปตามเสียงเรียกซึ่งคนที่เรียกก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากพี่สาวนำคลาสของเธอ 'อาคัทสึกิ'



"Что? (มีอะไร)" เธอพูดถามกลับ



"ไปเดินเล่นกันไหม?"



"ฮะ?...." ฮิบิกิหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะไม่คิดว่าจู่ๆพี่สาวนำคลาสของเธอจะมาชวนอะไรกระทันหันแบบนี้



"แค่เดินเล่นเอง น่ะๆๆ" อาคัทสึกิเขย่าตัวฮิบิกิเบาๆ



"อ…โอเค" ฮิบิกิพยักหน้าตกลง...อาคัทสึกิเห็นแบบนั้นจงไม่รอช้ารีบคว้ามือน้องสาวเธอมาจับเอาไว้แล้วพาวิ่งไปทันที





"น…นี่!!อาคัทสึกิ!"



"อืม วิ่งตามฉันต่อไปมาเถอะ!" จากการคว้ามือน้องสาวเธอให้ตามมา กลับกลายเป็นว่าฮิบิกิต้องออกแรงวิ่งตามพี่สาวเธอเองจริงๆเสียแล้ว เพราะอาคัทสึกิดันปล่อยมือแล้ววิ่งนำไปก่อนซะได้



…ปึก



ฮิบิกิวิ่งชนแผ่นหลังของอาคัทสึกิ ที่จู่ๆเธอก็หยุดวิ่งเอาซะดื้อๆ "อาคัทสึกิ?"



"จะว่าไป...ทั้งอินาซึมะ อิคาซึจิ ก็คงจะยังไม่รู้สึกตัวสิน่ะ" อาคัทสึกิเริ่มพูด



"รู้สึกตัว?หมายความว่ายังไง?อ-อาคัทสึกิ!?" ฮิบิกิแถบจะตั้งตัวไม่ทันเพราะพี่สาวเธอรุดตัวเข้ามากอดเธอเอาไว้แบบนี้



"นี่...ฮิบิกิ...ฉันไม่อยากจะจากไปไหนเลย..รู้ไหม"



"จาก?...ไปไหนละ?" ฮิบิกิกดอารมณ์ที่อยากจะกระชากพี่เธอมาถามให้หมดว่าเกิดอะไรขึ้นเอาไว้ในใจ



"...ไปรบ...ยังไงละ" อาคัทสึกิคลายกอดลงบ้างแต่เธอก็ยังไม่ปล่อยมือ



"นั้น...พวกเราก็ไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ?"



"อืม...ใช่แล้ว" ฮิบิกิยิ่งนึกสงสัยเข้าไปอีก



"แล้วมันทำไมละ?เธอไม่อยากไปรบอย่างงั้นเหรอ?" ฮิบิกิถามน้ำเสียงหนักแน่น "เปล่า" อาคัทสึกิตอบ




เธอส่ายหน้าประกอบกับคำพูด พร้อมกับมองไปยังแผ่นน้ำทะเล



'อาคัทสึกิ...วันนี้ไม่ปกติเอาซะเลย มีอะไรหรือเปล่านะ?'


ในระหว่างที่ฮิบิกิกำลังคิดสงสัยเธอก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆเมื่อยืนอยู่แบบนี้นานๆ



"อา...ปล่อยได้แล้วน่า อาคัทสึกิ" ฮิบิกิบอกด้วยสีหน้าที่แดงก่ำ "โทษที...."




"โห้ย!!อาคัทสึกิ!ฮิบิกิ!!" น้องสาวอีกสองคนวิ่งตามมาไม่ใช่ใครไหน อิคาซึจิ และอินาซึมะวิ่งมายังที่ๆอาคัทสึกิและฮิบิกิยืนอยู่ "อืม...ว่าไงเหรอ?" อาคัทสึกิถาม



"ไปสำรวจกัน!!!"






"นี่...อิคาซึจิช่วยถือหน่อยสิ" อาคัทสึกิแทบจะหน้าคว่ำลงทะเลอยู่แล้วเพราะว่าทรัพยากรที่ได้มาในวันนี้มากมายซะเหลือเกิน "อะไรกันๆเป็น Lady แค่นี้ไม่หนักหรอก...ปกติต้องพูดแบบนี้ไม่ใช่เหรอ" อิคาซึจิทำท่าว่าจะล้อเธอ



"ก็...รู้สึกมึนๆหัวนิดหน่อยนะ อ่ะ?" อาคัทสึกิตกใจจนเผลอทำถังน้ำมันหล่นลงไปบนพื้น "ฮิบิกิ?" เธอเข้ามาแตะหน้าที่ผากของอาคัทสึกิเบาๆด้วยหน้าผากของเธอ "ตัวร้อนน่ะ" ฮิบิกิบอก



"เอ้!?ไม่สบายงั้นเหรออาคัทสึกิ" อินาซึมะถามด้วยความเป็นห่วงอีกทั้งยังหนักจากการแบกถังน้ำมันนี้นิดหน่อย



"งั้นเหรอเนี่ย...ฉันไม่สบายหรอกเหรอ ถึงได้รู้สึกแปลกๆตั้งแต่เมื่อกี้แล้วสิน่ะ" เธอแบกถังน้ำมันขึ้นมาไว้บนบ่า "อาคัทสึกิ?" น้องในคลาสทั้งสามคนพูดขึ้นพร้อมกัน เพราะเห็นเธอเดินนำไปแล้ว



"อดทนจังเลยน่ะ...เฮ้อ" อิคาซึจิบ่นเบาๆแล้วเดินถือถังน้ำมันตามไป...อินาซึมะและฮิบิกิเห็นอย่างนั้นก็ไม่รอช้ารีบเดินตามไปทันที



"ไหวไหม?นาโนเดส" อินาซึมะถามด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่พวกเธอเก็บทรัพยากรกันเสร็จแล้ว "สบายมาก!แค่นี้ไม่ทำให้ lady อย่างอาคัทสึกิคนนี้ระคายหรอกน่ะ!" แป้ะ! ฮิบิกิตบที่หมวกบนหัวของอาคัทสึกิเบาๆ "?"



"เธอไม่ไหวหรอก"




"ทำไมจะไม่ไหวละ!ฉันไม่เห็นจะรู้สึกเจ็บอะไรส่วนไหนเลยสักนิดน่ะ!" อาคัทสึกิเถียง "อย่าดื้อน่า!อาคัทสึกิ!ฉันเป็นห่วงเธอน่ะ!!" ฮิบิกิไม่รอช้ารีบอุ้มอาคัทสึกิขึ้นที่บ่าทันที



"ฮ…ฮิบิกิ!!" ทั้งอาคัทสึกิ อิคาซึจิและอินิซึมะต่างตกใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คือ ฮิบิกิอุ้มพี่สาวของเธอไปที่ห้องทันทีโดยไม่สนใจเสียงร้องท้วงของพี่สาวเธอด้วยซ้ำ



ฟุบ...ฮิบิกิวางอาคัทสึกิลงบนที่นอนแล้วปาดเหงื่อออกเล็กน้อยก่อนจะถอดเสื้อของอาคัทสึกิออก "ฮิบิกิ!!!" อาคัทสึกิทั้งเขินทั้งตกใจที่ฮิบิกิทำอะไรแบบสายฟ้าแลบแบบนี้ "แค่เปลี่ยนเสื้อน่า" อาคัทสึกิยอมนั่งนิ่งๆให้เธอเปลี่ยนเสื้อแต่โดยดี



"Что ж (เอาละ) นอนพักซะ...ฉันจะไปเอายามาให้" ทันทีที่ฮิบิกิลุกขึ้นยืนอาคัทสึกิรีบดึงแขนเสื้อเธอเอาไว้จนเธอล้มลงมาทับทันที "อาคัทสึกิ!"




"อยู่เป็นเพื่อนหน่อยสิ...."



"ฉันแค่จะไปเอายาน่า!ไม่นานหรอก" ฮิบิกิยิ่งโดนเธอกอดเอาไว้แน่นกว่าเดิมเมื่อเธอพูดแบบนั้น



"ฉัน...ไม่อยาก...ฉัน...ไม่อยาก...หายไป" อาคัทสึกิเผลอพูดออกมาเพราะพิษไข้



"!!!" ฮิบิกิทำตัวไม่ถูกทันทีไม่ใช่แค่เพราะเธอตกใจเพราะคำพูดอาคัทสึกิเท่านั้น แต่เพราะพี่สาวเธอกลับมีน้ำใสๆไหลจากตาออกมาด้วยต่างหากละ



"อาคัทสึกิ...ไม่หรอก เธอไม่หายไปไหนหรอก...ฉันจะอยู่กับเธอเอง" ฮิบิกิพูดปลอบเธอถึงจะรู้อยู่แล้วว่าอาคัทสึกิพูดออกมาเพราะพิษไข้



ปึง!



"อาคัท!…ฮิบิกิ!!" อิคาซึจิและอินาซึมะที่เพิ่งมาถึงต่างพากันตะลึงกับภาพตรงหน้าที่ฮิบิกิโดนอาคัทสึกิกอดไว้แน่นขนาดนั้น



"ไม่เป็นไร...ช่วยไปเอายามาให้ทีสิ" ฮิบิกิรีบถือโอกาสใช้คนที่เดินเข้าในห้องทันที "โอเค!" ทั้งสองคนรีบแยกย้ายกันไปหายาตามตู้เก็บของต่างๆในห้อง "เจอแล้วนาโนเดส!"



"อ่ะ!นี่ฮิบิกิ" อินาซึมะยื่นแผงยาลดไข้ตามด้วยอิคาซึจิที่ไปเอาน้ำมาให้มาวางไว้ข้างๆตัวฮิบิกิ




"อาคัท
สึกิ...กินยาได้แล้ว" ฮิบิกิพยายามจะลุกขึ้นนั่งแต่ก็ทำไม่ได้เลยเพราะไม่มีท่าทีว่าอาคัทสึกิจะปล่อยตัวเธอเลย "นี่...เธอจะนอนอยู่แบบนี้ทั้งวันเลยรึไง?รีบกินยารีบนอนรีบหายสิ" ฮิบิกิพยายามลุกขึ้นนั่งซึ่งเธอก็ทำได้ถึงเธอจะนั่งอยู่บนตัวพี่สาวของเธอก็ตาม




"อา…ปวดหัวจัง" อาคัทสึกิสะลึมสะลือลุกขึ้นนั่งแล้วโอบรอบตัวของฮิบิกิเอาไว้ "น…นี่!!อาคัทสึกิ!"



"ฮิบิกิ…ฮิบิกิ"



"อ-อะไร?" ฮิบิกิพยายามจะหลบสายตาของอาคัทสึกิเต็มที่ เพราะสายตานั้นมันจะหวานเยิ้มเกินไปแล้ว!!



"ฉันน่ะ...ไม่ชอบเวลาเธออยู่กับคนอื่นเลยน่ะ..รู้ไหม" ฮิบิกิเริ่มจะเบนความสนใจจากเรื่องยาไปกับคำพูดของพี่สาวเธอ "นี่...ฮิบิกิ" อิคาซึจิเรียกเตือนสติของเธอเอาไว้




"เอายามานี่" ไม่รอช้าฮิบิกิรีบแกะยาออกจากแผงเข้าปากพี่สาวของเธอทันที "กินซะ...จะได้หายเร็วๆ" อาคัทสึกิแทบจะคายยาออกมาไม่ทันเพราะรสขมของมันทำให้เธอแทบไม่อยากจะเชื่อว่านี้มันคือยาลดไข้!



"ขมชะมัด!" ถึงฮิบิกิอยากจะเอากำปั้นหนักๆทุบลงไปที่หัวของอาคัทสึกิแรงๆสักแค่ไหนในตอนนี้เธอก็ยังทำไมได้ เพราะเห็นป่วยหรอกน่ะ "โถ่…อาคัทสึกิ...จะให้ฉันทำยังไงเธอถึงจะกินยาแล้วนอนสักทีเนี้ย ฮะ?"



"ป้อนฉัน แล้วก็น้ำด้วย" เธอบอกเสียงแผ่ว



"อ่า…โอเคๆ" ฮิบิกิหยิบยาขึ้นมาใหม่ "เอ้า อ้าปาก"



"อ้าม~" อาคัทสึกิงับยาเม็ดนั้นเข้าปากแล้วตามด้วยน้ำจากฮิบิกิที่ยื่นแก้วมาให้ "เห็นไหม...ไม่เห็นจะยากเลย อาคัทสึกิ" ฮิบิกิลูบหัวอาคัทสึกิเบาๆ แต่เธอก็ยังไม่ปล่อยกลับดึงฮิบิกิลงมานอนกับเธออีกครั้งด้วยซ้ำ



"เอายังไงดีละ?" อิคาซึจิที่นั่งอยู่นานเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยความเขินอาย "น-นั้นสินะนะโนเดส" ทั้งสองคนหน้าขึ้นสีไม่ต่างกันยิ่งเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้าแบบนี้



"อะไรละนั้น!หน้าแดงแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงกัน" ฮิบิกิรีบลุกขึ้นยืน แต่ก็ทำไม่ได้ "สมอ?หา!" อาคัทสึกิยิ้มบางๆแล้วหัวเราะ




"งั้นพวกเราก็ขอตัวละนะ...ไม่อยากอยู่นานรบกวนพวกเธอนะ" อิคาซึจิพูดจบก็เดินออกไป "ง-งั้นก็ขอตัวนะนาโนเดส" อินาซึมะรีบเดินตามออกไปอีกคนทันที



"ด-เดี๋ยวก่อนสิ!!อาคัทสึกิ!ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย!" ฮิบิกิเริ่มโวยวายเมื่อเห็นว่าอาคัทสึกิหลับไปแล้ว "โถ่~น่าสงสารจังน่ะ ฮิบิกิจัง~" เสียงหวานๆที่ลอยมาจากในห้องนั้นทำให้ฮิบิกิต้องหันไปตาม



"คุณจินซึ?"



"ใช่ ฉันเอง!พอดีเจ้าผิดห้องนะ โทษทีที่ขัดจังหวะนะ" จินซึโค้งตัวให้ก่อนจะเดินออกไปโดยเดินผ่านรูปภาพข้างผนัง



"เอ๋?เข้ามาและออกทางนั้นได้ด้วยเหรอ?...อ่า!ไม่ใช่สิ!เดี๋ยวก่อนสิ!"



???



ทางด้านซุยคาคุและเรือบรรทุกเครื่องบินอีกสองลำเรือลาดตระเวนเบาหนึ่งลำพร้อมเรือพิฆาตอีกสองลำซึ่งกำลังออกรบอยู่ "พบกองเรือทะเลลึกแล้ว!!เปิดฉากยิงได้!!!" สิ้นเสียงคำสั่งทุกคนต่างเล็งปืนไปที่กองเรือทะเลลึกแล้วเปิดฉากยิง!



ตู้ม!!



"โดนศัตรูแล้ว!!" นากะยิ้มดีใจ "หยุดดีใจก่อนเถอะ!ระวัง!" บึ้ม!! อาเคโบโนะยิงปืนตัดหน้ากระสุนนัดนั้นทำให้มันระเบิดขึ้น "โอ้~ขอบคุณมากอาเคโบโนะจัง" นากะชูนิ้วโป้ง



"เอาละ!!เลิกเล่นแล้วเอาจริงละน่ะ!!!" ซุยคาคุพูดพร้อมกับปล่อยเครื่องบินยิงตอปิโดออกมาพร้อมกับโชวคาคุ



บึ้ม!!



ศัตรูที่ได้ชื่อว่าเป็นบอสของด่านถูกกำจัดไปได้โดยเรือบรรทุกเครื่องบินสามลำ เรือลาดตระเวนเบาหนึ่งและลำเรือพิฆาตอีกสองลำ



"สำเร็จ!" ทั้งหกลำตะโกนขึ้นพร้อมกัน



"ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลยนี่…ฉันเรือบรรทุกเครื่องบินมาตรฐานกองเรือที่ห้าซุยคาคุไม่ได้รับความเสียหายใดๆ ฮ่าๆ"



"หวาๆอะไรกัน มีแค่นากะจังคนนี้คนเดียวที่โดนน่ะสิ ถึงจะเสียหายนิดเดียวก็เถอะ ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย"



"โถ่!เลิกบ่นแล้วไปโทษยัยผู้การเฮงซวยนั้นเถอะน่า!!ฉันอาเคโบโนะไม่ได้รับความเสียหาย!"



"อย่าเสียงดังกันสิจ้ะ...กองรบเรือบรรทุกเครื่องบินโชวคาคุไม่ได้รับความเสียหายใดๆ"



"แค่นี้สบายมากคะ!ซัทสึกิ!ไม่ได้รับความเสียหาย"



"เรือบรรทุกเครื่องบินเบาชั้นโชโฮคลาส…ซุยโฮคะ ไม่เป็นไรคะ"



ทั้งหกลำกลับมารายงานตัวเองอย่างภาคภูมิใจ



"หึ..ก็ถือว่าทำได้ไม่ชุ้ยเกินไปแล้วก็ไม่ดีเกินไปละน่ะ" น้ำเสียงคุ้นหูที่ถึงจะดังมาแว่วๆแต่มันก็ทำให้ซุยคาคุโมโหได้เหมือนกัน



"นี่เธอ!!!" ซุยคาคุเริ่มออกอาการด้วยความโมโห "หึ…ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"



"อ้ะ?" ซุยคาคุเริ่มที่จะสับสนว่าควรจะโกรธเธอดีหรือเปล่าที่เธอเข้ามาลูบหัวแบบนี้



"เป็นยังไงบ้างละ โชวคาคุ" อาคากิเดินเข้ามาถาม "ไม่ได้รับความเสียหายใดๆคะ" โชวคาคุตอบด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม "งั้นก็ดีแล้วละ"



ทุกคนต่างดีใจกับชัยชนะในครั้งนี้กันยกเว้นก็เสียแต่คนที่ไม่ได้ไปไหนเลย...



"ปล่อยฉันสักทีเซ่!!อาคัทสึกิ!"





----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Next Chapter will come soon.
 
  CR.SQW

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #2 Admiral T-Man (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 16:44
    สนุกมากเลยครับ แต่ผมว่าชื่อตอนควรจะเป็น อาคัทสึกิxฮิบิกิ มากกว่านะครับ (จิ้นซะขนาดนี้)
    #2
    0