หวานใจจอมสลัดเถื่อน

ตอนที่ 13 : นางฟ้าผู้เย่อหยิ่งกับจอมโจรผู้จองหอง 4-4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 พ.ค. 59

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ค่ะ เพิ่มเนื้อหาจนจบตอนที่ ค่ะ

+++++++++++++++++++++++++++++

สียงเคาะประตูห้องทำให้มือที่กำลังแปรงผมชะงัก ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดีฉายประกายหงุดหงิดขึ้นมา

"ทำไมนายจะต้องกลับมาด้วย แล้วทำไมนายถึงไม่นอนบ้านสาวๆ ที่คลั่งไคล้อยากจะได้นายจนตัวสั่นไปตลอดทั้งคืนเลยล่ะ"

แองเจลาเอ่ยเสียงดังอย่างขัดใจ แล้วเดินไปกระชากประตูให้เปิดออก ดวงตาวาววับเอาเรื่อง แล้วก็ถอนใจเมื่อเห็นอาบูยืนยิ้มแฉ่ง พร้อมถาดอาหารที่ส่งกลิ่นอันหอมฉุยอยู่ตรงนั้น และพอเห็นอาหาร ท้องของแองเจลาก็ร้องโครกครากขึ้นมาทันที

"วางไว้ตรงนั้นก็ได้"

แองเจลาชี้ไปทางโต๊ะเล็กๆ ริมห้องนอน เมื่ออาบูส่งภาษาใบ้ถามว่าจะให้วางลงตรงไหนดี พอบอกเสร็จก็เดินไปนั่งเชิดหน้ารออยู่บนเก้าอี้อย่างไว้ตัว ขณะที่อาบูค่อยๆ ลำเลียงอาหารให้กับเธอ

"ฉันยังไม่เห็นใครในบ้านนี้สักคน นอกจากนาย เป็นอันสรุปว่าต่อจากนี้ไปนายมีหน้าที่ดูแลฉันละสินะ ใช่หรือไม่"

ถามจบอาบูก็วางอาหารลงเรียบร้อยพอดี เขาพยักหน้าและยิ้มเผล่ แองเจลาจึงชายตามองไปยังอาบูแวบหนึ่งแล้วถอนใจ

"เอาละ ฉันยอมให้นายเป็นคนรับใช้ประจำตัวของฉันก็ได้ แต่นายต้องปรับปรุงตัวเองเสียใหม่นะ"

เอ่ยจบก็เห็นอาบูชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง แล้วจ้องแองเจลาด้วยใบหน้างงๆ

"อันที่จริงนายก็ดูเหมือนว่าจะดีกว่าคนรับใช้ที่ฉันเคยมีมาทุกคนอยู่หรอกนะ เพราะอย่างน้อยนายก็ไม่น่ารำคาญ เพราะว่านายเป็นใบ้ แต่นายมันสกปรก มิหนำซ้ำยังฟันเหลืองมีแต่ขี้ฟัน ผมก็เป็นสังกะตังเหมือนคนไม่เคยเจอหวีมาสักสิบปี แล้วถ้านายจะมาเป็นคนรับใช้ของฉันจริงๆ ละก็ นายต้องรักษาความสะอาดให้มากกว่านี้” แองเจลาเอ่ยแล้วมองอาบูตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็ส่ายศีรษะให้อย่างเหลือรับ

กลับไปต้องอาบน้ำให้เรียบร้อย และต่อไปก็ต้องชำระล้างร่างกายอย่างต่ำวันละสองหน แต่ถ้าทำไม่ได้อย่างที่ฉันบอกไปละก็ พรุ่งนี้นายไม่จำเป็นต้องมารับใช้ฉันอีก เพราะฉันไม่อยากมีคนรับใช้ที่สกปรกโสโครกเข้าใจไหม!” แองเจลาตอกย้ำด้วยเสียงหนักๆ จากนั้นก็เชิดหน้าขึ้น แล้วมองอาบูด้วยหางตา

 “ฉันชื่อคุณหนูแองเจลา อัจฉราวรรณ ฮาร์เปอร์ และอะไรที่มีไว้เพื่อฉันไม่ว่าจะเป็นคนหรือสิ่งของก็ตามจะต้องดีที่สุดเสมอ รวมทั้งนายที่คิดจะมาเป็นคนรับใช้ของฉันด้วย นายจะต้องดูดีกว่านี้ และถ้าปรับปรุงตัวไม่ได้นายก็ไม่ผ่านเข้าใจตรงกันแล้วนะ” เอ่ยเท่านั้นก็เห็นอาบูกะพริบตาปริบๆ จึงทำหน้ารำคาญใส่

"ไปได้แล้ว พอกินเสร็จฉันก็จะเข้านอนเลย ส่วนอาหารพวกนี้นายค่อยมาเก็บตอนเช้าก็แล้วกัน"

เอ่ยจบอาบูก็พยักหน้าหงึกๆ จากนั้นก็เดินจากไปพร้อมส่ายศีรษะอย่างงงๆ

........................

องเจลานอนพลิกกายกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงกว้าง คิ้วหนาโก่งงามได้รูปสวยขมวดมุ่นในความมืด เธอกำลังสงสัยว่านายลิงยักษ์นั่นจะไปนอนให้สาวปลอบใจอยู่ที่บ้านหลังไหนบนเกาะนี้ แม่คนนั้นจะเป็นหนึ่งนางในบรรดาฝูงแรดที่พุ่งเข้าใส่เขาเมื่อตอนที่เธอเหยียบย่างขึ้นบนเกาะนี้ครั้งแรกหรือเปล่า ขณะที่คิดเพลินๆ อยู่นั้นเธอก็ต้องตัวเกร็งเมื่อเห็นเงาตะคุ่มเคลื่อนเข้ามาหา เพียงชั่วพริบตาก็ดิ้นขลุกขลักพยายามเบี่ยงตัวหนี เมื่อมีร่างร่างหนึ่งโถมตัวเข้ามา ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี และริมฝีปากนุ่มนิ่มที่พยายามจะจูบไซ้เธอ เมื่อรู้แล้วว่าผู้จู่โจมเป็นผู้หญิง แองเจลาจึงพยายามรวบรวมกำลัง แล้วผลักเจ้าหล่อนออกไปจนสุดแรง จากนั้นก็รีบกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งไปเปิดไฟ 

"นี่มันอะไรกัน"

เสียงสาวที่ถูกผลักตกเตียงดังขึ้น หน้าสวยๆ บิดเบี้ยว ลูบก้นป้อยๆ

"นี่มันอะไรกัน นั่นสินะ นี่มันอะไรกัน คำถามนี้ฉันควรจะถามเธอมากกว่า ว่าเธอเป็นบ้าอะไรไปถึงได้บุกมาที่เตียงนอนของฉันกลางดึกอย่างนี้" ถามไปอย่างหัวเสีย ยังไม่ทันได้คำตอบก็มีผู้หญิงอีกคนโผล่เข้ามา

"เบลซ"

"เขาไม่อยู่ และเธอก็เป็นอีกคนที่จะมาหาเขาใช่ไหม"

พูดยังไม่ทันจบก็ต้องส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย เมื่อมีสตรีอีกคนเพิ่มเข้ามาใหม่ ต่อมาแองเจลาก็ต้องตบหน้าผากกลอกตาไปมา เมื่อมองเห็นสาวคนที่สามซึ่งยังไม่ได้ตะโกนไถ่ถามก็ดันมีแม่สาวคนที่สี่โผล่เข้ามาอีก พร้อมร้องอุทานด้วยน้ำเสียงตกใจ เมื่อพบว่ามีคนมาหาเจ้าของบ้านตัดหน้าเธออยู่ก่อนแล้วถึงสามคน

"โอ้ ให้มันได้อย่างนี้สิ ดูเหมือนเธอจะมาช้ากว่าใครเลยนะแม่เบอร์สี่ เฮ้อนี่ถ้านายลิงยักษ์นั่นอยู่ที่ห้องละก็ เขาคงจะไม่เหลืออะไรให้เธอกินแล้วละ เพราะว่าแม่สามคนที่มาถึงก่อนนี่คงจะพากันรุมสวาปามจนเขาไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรกับเธออีกต่อไป!"

แองเจลาเอ่ยเสียงห้วนดุ ทำให้คนมาทีหลังยิ้มจืด สาวสวยสี่คนพากันจ้องมาที่เธออย่างประลองกำลัง ในที่สุดก็เอ่ยออกมาเหมือนกันเดี๊ยะโดยไม่ได้นัดหมาย

"เบลซอยู่ไหน"

คำถามนั่นทำให้แองเจลาเอานิ้วเคาะขมับอย่างใช้ความคิด จากนั้นก็หันไปฉีกยิ้มกว้าง ทำหน้าตาไขสือส่งให้สาวสวยทุกนาง

"ก็ไม่รู้สินะ เผอิญว่าไม่ใช่แฟนคลับก็เลยไม่ได้ติดตาม แต่คิดว่าคงจะไปนอนกกกับผู้หญิงคนไหนสักคนบนเกาะนี้ ที่ไม่ใช่พวกเธอทั้งสี่คนอย่างแน่นอน ทีนี้ก็เข้าใจตรงกันแล้วนะ และถ้าเข้าใจดีแล้วก็เชิญเลย ออกไปให้พ้นจากห้องนี้เสียที ฉันจะได้นอน!"

แองเจลาเอ่ย ท้ายประโยคกัดฟันพูดเสียงดุ และสี่สาวคงจำได้ดีว่าเธอไม่ใช่คนยอมลงให้ใครง่ายๆ จากการเปิดศึกเล็กๆ น้อยๆ กับเจ้าถิ่นตอนมาถึงใหม่ๆ ก็เลยพากันเดินออกไป แม้จะดูไม่ค่อยเต็มใจนัก

"ฮึ! หล่อตายละ"

เอ่ยเท่านั้นก็ล้มตัวลงนอน สักพักก็ลุกขึ้นมาใหม่ แล้วก็ล้มตัวลงไปนอนอีก ต่อมาก็เปลี่ยนใจลุกออกจากเตียงเลย แองเจลาถอนใจหนักๆ ก่อนจะพาตัวเองออกไปจากห้องที่เธอปรารถนาจะครอบครองที่สุดในบ้านหลังนี้อย่างตัดใจ

"เพราะว่าฉันไม่อยากจะลุกตื่นแทบทั้งคืน โดยมีสาเหตุมาจากสาวๆ ของนายที่เข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่ในห้องนอนหรอกนะนายโจรสลัดจอมวายร้าย ฉันถึงได้ยอมย้ายตัวเองออกมาจากห้องนั้นอย่างง่ายๆ แบบนี้"

แองเจลาเอ่ยอย่างโมโห ที่เธอจำต้องเปลี่ยนไปอยู่ห้องที่ดีรองลงมาจากห้องที่ดีและสบายที่สุดในบ้านแทน นึกแช่งชักหักกระดูกเบลซ โจรสลัดที่เธอแสนเกลียดอยู่ในใจ ที่เขาไม่ยอมทำล็อกประตูห้อง เลยทำให้ใครก็ได้สามารถบุกเข้าไปได้อย่างง่ายดาย นี่เขาคงจะทำกุญแจประตูบ้านแจกให้สาวๆ คนละดอกละสิท่า แม่พวกนั้นถึงได้เข้าๆ ออกๆ กันอย่างสบายใจเฉิบแบบนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดใจ

 เจ้าโจรบ้าเอ๊ยขณะที่เธอกำลังรำคาญสาวๆ ในสต๊อกของเขาใจแทบขาด ป่านนี้หมอนั่นคงจะนอนหลับสบายใจเฉิบ โดยมีสาวที่ไหนสักคนกล่อมจนหลับสบายคาอกไปแล้วมั้ง

ถ้าฉันต้องนอนดึกแล้วตื่นขึ้นมาหน้าเหี่ยวขอบตาคล้ำละก็ ฉันขอสาปแช่งให้นายเป็นหมัน ฮึ่ย!” 

 

*** มาเพิ่มเนื้อหาให้ค่ะ คิดว่าเมื่อว่าก็อปมาหมดแล้ว แต่ที่ไหนได้หายไปหนึ่งย่อหน้า

หล้าแก้วแล้วแก้วเหล้าที่สาดลงคอของเพื่อนรักทำให้อาเดนต้องส่ายหัวอย่างเอือมระอา ที่สุดก็ทนไม่ไหวต้องแย่งแก้วไป

"นายจะดื่มให้หายเจ็บใจที่ยังไม่ได้แกะของรางวัลที่ได้มาจากการปล้นสักทีหรือไงเบลซ"

เอ่ยจบก็เห็นเพื่อนถลึงตาใส่ อาเดนเลยส่ายศีรษะอีกครั้ง

"มันไม่มีประโยชน์หรอกน่าเบลซ ถ้านายหงุดหงิดนักก็เลือกสาวๆ สักคนที่ร้านนี้ไปนอนกอดแทนสิวะ เอาไหม ฉันจะไปเรียกมาให้ ผู้หญิงผมแดงอกภูเขาไฟคนนั้นน่าจะทำให้นายหายเครียดได้เป็นปลิดทิ้งเชียวละ"

"ไม่ต้อง!"

เบลซห้ามเสียงแข็ง ทั้งที่ตั้งใจจะทำแบบนั้น แต่เอาเข้าจริงๆ กลับไร้ความอยากอย่างสิ้นเชิง มือหนากำแก้วแน่นแล้วกระแทกมันลงไปหนักๆ จนน้ำใสๆ กระฉอกใส่มือ

"คืนนี้ละ ฉันจะทำให้หล่อนรู้ว่าหล่อนไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าสิ่งของของฉัน และฉันสามารถทำอะไร แบบไหน หรืออย่างไรกับหล่อนก็ได้ทั้งนั้น เอาละ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน แม่นางฟ้าตัวแสบของฉัน!

เบลซเอ่ยด้วยสายตาหมายมาดและเปี่ยมล้นไปด้วยชัยชนะ จากนั้นก็เดินโซซัดโซเซออกไปจากร้านเหล้า อาเดนมองตามอย่างงงๆ เขารู้สึกว่าเบลซเปลี่ยนไปมากตั้งแต่ได้ผู้หญิงคนนั้นมา หนึ่งเบลซจะไม่ทะเลาะกับดุ๊กเรื่องผู้หญิงอย่างแน่นอน เพราะเบลซรู้ดีว่าเขาสามารถหาคนที่สวยเลิศเลอได้มากกว่าดุ๊ก เมื่อเขามีความพร้อมและโอกาสมากกว่าอีกฝ่ายในหลายๆ ด้าน สองถ้าผู้หญิงคนไหนปฏิเสธ เบลซจะไม่แยแสและหมดความอยากได้ไปโดยปริยาย เพราะเขาไม่ชอบเล่นเกมเอาเถิดเจ้าล่อกับสาวๆ ให้เสียเวลา สามเวลาเบลซโกรธเขามักปลดปล่อยโดยการใช้ผู้หญิงสักคนอย่างทันที ไม่ใช่การหันมาหาเหล้า ซึ่งเป็นวิธีการที่เขาไม่นิยมเอาเสียเลย และนี่คือปฏิกิริยาใหม่ของเบลซที่อาเดนไม่เข้าใจนัก แต่ก็มั่นใจได้อย่างหนึ่งว่า มันต้องเป็นอิทธิพลมาจากแม่สาวที่สวยอย่างหาตัวเทียบยากและแสนเจ้าอารมณ์ ที่ไม่มีความเจียมเนื้อเจียมตัวเอาเสียเลยว่าตัวเองนั้นได้ตกเป็นเชลย และกำลังถูกจับตัวมาเพื่อต้มยำทำแกงอยู่

+++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

4 ความคิดเห็น