หวานใจจอมสลัดเถื่อน

ตอนที่ 11 : นางฟ้าผู้เย่อหยิ่งกับจอมโจรผู้จองหอง 4-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 เม.ย. 59

พอขึ้นไปถึงชั้นสองได้แองเจลาก็ยืนงง สักพักก็ค่อยๆ มองสำรวจไปรอบๆ จึงเห็นว่าห้องข้างบนนี้มีทั้งหมดสี่ห้องด้วยกัน ดวงตาคู่สวยปรายมองไปทางโน้นทีทางนี้ทีสลับกันไปมา พร้อมกอดอกด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"ไหนๆ ก็จะต้องอยู่ที่นี่แล้ว อันดับแรกเลยก็คือ เราจะต้องเลือกห้องที่เราพอใจที่สุดก่อน

เปรยออกมาได้เท่านั้นก็เดินไปเปิดประตูสำรวจดูทุกห้อง สุดท้ายก็มาหยุดลงตรงห้องสีน้ำเงินเข้มที่กว้างและใหญ่ที่สุดภายในตึกนี้ แถมยังมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครันกว่าห้องอื่นๆ อีกด้วย

"ตกลงฉันเอาห้องนี้แหละ จะว่าไปแล้วมันดูคล้ายโรงแรมมากกว่ารังโจรเสียอีกนะ ก็ดีเพราะตัวฉันเองก็ไม่ชอบอยู่อย่างลำบากมากจนเกินไปนัก!"

แองเจลารำพันได้เท่านั้นก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า พอเห็นว่าในนั้นอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าของผู้ชายก็เลยจัดการหอบมันลงมา จากนั้นก็เอาไปทิ้งไว้หน้าห้อง เหลือไว้ก็แต่เสื้อเชิ้ตตัวยาวสี่ห้าตัว ที่เธอคิดว่าจะเก็บเอาไว้ใส่เอง เนื่องจากว่าแองเจลาไม่ได้หยิบเสื้อผ้าจากบนเรือติดมาด้วยเลย พอกำจัดเสื้อผ้าที่เธอคิดว่ามันจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าลิงยักษ์เบลซออกไปจนหมดเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็เริ่มอารมณ์ดีขึ้น และมีอารมณ์ที่จะอาบน้ำชำระล้างร่างกาย แต่ขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปในห้องน้ำนั้นก็มีเสียงตวาดดังลั่น

"นี่เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่หืม"

คำพูดนั้นทำให้แองเจลารีบหันขวับไปมอง แล้วก็จ้องหน้าเจ้าลิงยักษ์ด้วยสายตาวาวโรจน์ไม่แพ้กัน

"รู้ตัวสิก็กำลังจะอาบน้ำยังไงล่ะ ฉันไม่ยอมอยู่อย่างสกปรก เนื้อตัวโสโครกมอมแมม หลังจากที่ต้องเดินทางไกลและสะบักสะบอมมาเป็นเวลานานหรอกนะ"

แองเจลาตอบ แล้วเชิดหน้าใส่โจรสลัดเบลซอย่างจองหอง หญิงสาวยิ่งบูดบึ้งเมื่อถูกเขาถลึงตาใส่

"ฉันหมายความว่านี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมเสื้อผ้าของฉันจะต้องออกไปกองอยู่หน้าห้องแบบนั้นด้วย"

จบคำถามพร้อมสายตาคาดคั้น แองเจลาก็ถอนใจเหนื่อยหน่าย และจ้องเขากลับไปด้วยสายตาประมาณว่าเรื่องแค่นี้ทำไมจะต้องถามด้วย

"ก็ไม่ได้หมายความว่ายังไง เห็นเสื้อผ้าของตัวเองอยู่หน้าห้องแบบนั้น เดาไม่ออกเลยหรือไง

แองเจลาย้อนกลับ ดวงตาคู่สวยกวาดมองภายในห้องซึ่งเธอทำการยึดครองเอาไว้อย่างชอบใจ

ฉันชอบห้องนี้ มันกว้างขวางดี แถมยังมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน แล้วมันก็ดูไม่ค่อยจะแตกต่างจากห้องนอนที่บ้านของฉันสักเท่าไร ห้องนี้มันทำให้ฉันรู้สึกว่าคงไม่ต้องปรับตัวอะไรมากนักสำหรับการมาอาศัยอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ แบบนี้ ฉันก็เลยคิดว่าห้องนี้มันเหมาะสมกับฉันดี ทำไมนายจะต้องทำท่าเหมือนหวงมันด้วยล่ะ ทั้งๆ ที่นายเองก็ยังมีอีกตั้งหลายห้อง เลือกห้องใหม่ไปสักห้องสิ เรื่องนี้มันจะได้จบๆ ลงไปเสียที คำว่าเลดี้เฟิสต์น่ะ โจรอย่างนายเคยได้ยินบ้างไหม

อะไรนะ

เสียงถามและดวงตาสีเทาที่จ้องมายังแองเจลาอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเองนัก ทำให้แองเจลาเผลอย่นจมูกและทำปากยื่นใส่เขาอย่างเหนื่อยหน่ายใจที่จะต้องอธิบายซ้ำอีกที

ฉันขี้เกียจอธิบายอะไรบ่อยๆ นะ แค่อยากจะบอกให้นายรู้เอาไว้อย่างง่ายๆ ว่า ฉันจะไม่ยอมนอนห้องที่มันแย่ไปกว่านี้เป็นอันขาด นายคิดว่าการถูกจับตัวมาของฉันน่ะ จะรวมถึงการที่ฉันต้องยอมให้นายกดขี่และก้มหัวยอมรับสิ่งเลวร้ายที่จะมาจากนายแบบง่ายดายอย่างนั้นหรือ ไม่มีวันเสียละเพราะว่าฉันไม่เคยลำบากมาก่อน และฉันก็จะไม่ยอมอดทนกับอะไรที่มันแย่ๆ ด้วย ดังนั้นฉันจะไม่ยอมนอนในห้องที่มันสะดวกสบายน้อยกว่านี้ เพราะตัวฉันเองน่ะยังไม่พร้อมที่จะปรับตัว หรือรับอะไรที่ด้อยไปกว่าสิ่งที่ฉันเคยมีและคุ้นชินกับมัน!

เอ่ยไปเท่านั้นก็สาแก่ใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายอึ้งไป แต่เขาก็อึ้งได้ไม่นาน ดวงตาสีเทาที่มีแต่ความฉงนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกร้าวกระด้าง ริมฝีปากบางคล้ายปากของอิสตรีเม้มเข้าหากัน แล้วเค้นเสียงออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม

"เก็บเสื้อผ้าของฉันกลับเข้าตู้ไปเดี๋ยวนี้เชียวแม่ตัวดีฉันขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยว่า ฉันจะไม่ยอมถูกไล่ออกจากห้องนอนของตัวเองเด็ดขาด เธอถูกพามาบนเกาะนี้เพื่อทำให้ฉันสนุกและพอใจเท่านั้น ฉันไม่สนใจว่าเธอจะเป็นใคร และเคยได้รับการปรนนิบัติอย่างไร หรือว่าอยู่แบบไหนมาก่อน เพราะเมื่ออยู่ที่นี่แล้ว เธอก็เป็นเพียงแค่สิ่งของที่ได้มาจากการปล้น และฉันจะเล่นยังไงแบบไหนกับเธอก็ได้ทั้งนั้น แล้วเธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาตัดสินใจอะไรโดยไม่ได้รับการสนับสนุนจากฉันด้วย นรกแตกเอ๊ยเธอนี่มันบ้าบอปัญญาอ่อนสิ้นดี!

คำพูดและสายตาที่จ้องมาราวกับพร้อมจะหักคอเธอได้ทุกเมื่อนั้น ทำให้แองเจลาชักหวั่นใจ แต่ก็ทำใจแข็งเชิดหน้าและต่อตาเขากลับไปอย่างดื้อดึง

"ทำไมจะต้องทำเสียงดังอวดอำนาจเพื่อข่มขวัญฉันขนาดนี้ด้วยล่ะ” แองเจลาเอ่ยแล้วค้อนควักไปให้โจรสลัดจอมวายร้ายหนึ่งวง ให้ตายสิฉันละงงจริงๆ กับอีแค่ห้องห้องเดียว ทำไมนายถึงยกให้ฉันไม่ได้ล่ะ แล้วเสื้อผ้าที่ฉันเอาออกไปก่อนหน้านี้น่ะ ก็เพราะว่าฉันอยากช่วยผ่อนแรงนายแท้ๆ เชียว พอนายมาถึงหน้าห้องก็จะได้หอบมันไปอยู่ห้องใหม่ได้สบายไง คนอย่างนายนี่มันทำคุณไม่ขึ้นแท้ๆ เลย แถมยังไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษอีกด้วย!” แองเจลาเอ่ยแล้วปรายตามองเบลซที่ยืนส่งสายตาสุดชังมาให้เธออย่างดูถูก

 “ผู้ชายอะไร้ แม้เศษเสี้ยวของความสุขแค่เล็กๆ น้อยๆ ก็ยังให้ฉันไม่ได้ นายมันโรคจิตชอบเห็นผู้หญิงอยู่กับความลำบากทุกข์ทรมานใจ งั้นก็ได้ฉันมันคนจนตรอกแล้วนี่ เอาเลยอยากให้ฉันย้ายไปอยู่ห้องไหนก็บอกมา เจ้าเบลซจอมโจรใจโฉดผู้โหดร้าย ตัวโตเป็นยักษ์ แถมหัวใจก็ยังเป็นยักษ์ตามไปด้วยอีก!"

แองเจลาบ่นเสียงกระแทกกระทั้นรัวๆ เมื่อเริ่มรู้ว่าตัวเองนี่แหละจะต้องเป็นฝ่ายไป หญิงสาวเดินหน้ามุ่ยตรงไปยังกองเสื้อผ้าของเขา และพอผ่านหน้าเขาไปก็ค้อนให้ทีหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก แต่ยังไม่ทันพ้นรัศมีของเบลซดีก็ร้องวี้ดลั่นอย่างตกใจ เมื่อนายลิงยักษ์จอมหวงถิ่นที่นอนอยู่ยกร่างเธอขึ้นไปอย่างง่ายดาย

"จะย้ายไปไหนล่ะ ในเมื่อเธอเองก็ชอบห้องนี้มาก เชิญใช้มันได้ตามสบายเลย เอาเป็นว่าฉันตกลงเราสองคนมาครอบครองห้องนี้ร่วมกัน เธอจะได้อยู่ในห้องที่เธอชอบ ส่วนฉันก็จะทำหน้าที่ของผู้ชายที่ดี โดยการยอมแบ่งห้องนอนให้กับผู้หญิงสวยๆ แบบเธอ” เบลซกระแทกเสียง แล้วรัดร่างของแองเจลาแน่นขึ้นกว่าเดิม เมื่อหญิงสาวเริ่มดิ้นรนหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

มาสิ...ไปที่เตียง แล้วก็เซ็นสัญญาเป็นเจ้าของห้องร่วมกันเสีย ส่วนไอ้เสื้อผ้าที่เธอเอาออกไปกองไว้น่ะ ทิ้งมันไว้ตรงนั้นก่อน มามะคนสวย เรามาช่วยกันทำไอ้ที่ค้างคาไว้เมื่อตอนอยู่บนเรือนั่นให้มันจบๆ ไป

"กรี๊ดดดดด ไม่เอานะ อย่านะ เจ้าปีศาจนรกเบลซ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้ ว้ายยย"

แองเจลาร้องได้เท่านั้นก็ถูกโยนลงไปบนเตียง แล้วก็จุกจนพูดไม่ออก เมื่อร่างหนาหนักโถมทับลงมาใส่

"ฉันเกลียดแก เกลียดหนวดเคราที่รกรุงรังเหมือนลิงอุรังอุตังของแก แล้วก็พะอืดพะอมกลิ่นตัวที่เหม็นสาบราวกับหมีควายของแกมากๆ ด้วย ให้ตายสิไอ้ตัวอุกกาบาตจากต่างดาว อยากจะทำอะไรกับฉันนักก็เชิญเลย แล้วฉันจะพยายามสะกดกลั้นความขยะแขยงไว้ไม่ให้อาเจียนออกมารดหัวแก เอาสิไอ้โจรโฉดข่มขืนฉันเลย เชิญเลวเสียให้พอ เลวให้ดังกระฉ่อนไปถึงนรก อย่าให้เสียเชิงโจร!"

แองเจลาเอ่ยเท่านั้นปากร้อนๆ และขนเคราที่ซุกไซ้ขยุกขยิกอยู่ตรงบริเวณซอกคอก็หยุดนิ่ง หญิงสาวเม้มปากแน่นเมื่อเบลซค่อยๆ ผงกศีรษะขึ้น แล้วดวงตาสีเทาก็มองประสานกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่เต็มไปด้วยความขึ้งโกรธของเธออย่างเย็นเยียบ

"ไม่ได้เธอฉันก็ไม่ตายหรอก ผู้หญิงอื่นที่เขาพร้อมจะเดินเข้ามาหาฉันยังมีอีกเยอะ ฮึฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า การมีฉันอยู่บนเตียงด้วย กับการที่เธอต้องนอนอยู่เพียงคนเดียวในบ้านหลังนี้ อันไหนมันจะน่ากลัวกว่ากัน โง่เง่าอะไรอย่างนี้ จะทำให้ผ่อนคลายและมีความสุขแท้ๆ ยังจะมาพูดมากให้หงุดหงิดอารมณ์เสียอีก!"

จบคำพูดนั้นเบลซก็ลุกหนี แล้วรีบออกจากห้องไปราวกับหนีปีศาจร้ายก็ไม่ปาน และพออยู่คนเดียวได้นั่นแหละแองเจลาจึงหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

ฮึ! ไปเลยจ้ะ เอาที่แกสบายใจเลยเจ้าโจรถ่อย จะไปนอนกับใครก็เชิญเลย ขอแค่อย่ามายุ่งกับฉันก็พอแล้ว

คิดอย่างอารมณ์ดี มองไปยังกองผ้าของเจ้าโจรบ้าตัณหาอย่างสาแก่ใจ เรียกได้ว่ายกนี้เธอชนะใช่ไหม ที่สามารถเนรเทศมันออกไปจากห้องได้ ดีถ้ารู้ว่าด่าแล้วมันจะหมดอารมณ์ไปเองแบบนี้ เธอก็จะแช่งด่ามันทุกครั้งที่มันตั้งท่าจะกระโจนเข้าขย้ำเธอ

แองเจลาคิดแล้วลุกจากเตียง บิดตัวไปมาอย่างอารมณ์ดี เสร็จแล้วก็ลุกไปอาบน้ำพร้อมฮัมเพลงเบาๆ อย่างเบิกบานใจ จากนั้นก็กลับมาล้มตัวนอนลงบนเตียงอีกครั้ง โดยสวมเสื้อตัวโคร่งของเบลซที่มีกลิ่นหอมเร้าใจหญิงติดมาด้วย ความจริงแล้วเจ้าโจรสลัดนั่นมันก็ไม่ได้ตัวเหม็นอะไรหรอก ตรงกันข้าม เนื้อตัวมันมีกลิ่นหอมสะอาด แล้วตัวมันก็ไม่ได้ใหญ่เทอะทะเป็นยักษ์อย่างที่เธอเปรียบเปรยด้วย มันก็แค่ตัวโตและสูงกว่าเธอซึ่งเป็นคนสูงอยู่แล้วเท่านั้นเอง มิหนำซ้ำมันก็ไม่ได้อ้วนหรือผอมจนน่าเกลียดอะไรสักนิดเดียว แต่กลับเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างปราดเปรียวและล่ำบึกผสมผสานกันได้อย่างลงตัว โดยเฉพาะมัดกล้ามที่อกของมันนั้น แองเจลาจ้องมองไปครั้งใด หัวใจก็สั่นทุกทีไป

ไม่นะผู้หญิงอย่าง แองเจลา อัจฉราวรรณ ฮาร์เปอร์ จะไม่ให้คุณค่ากับโจร” แองเจลาเอ่ยเตือนตัวเองอย่างตกใจ แล้วเบ้ปากเพื่อแสดงความเย้ยหยันแด่โจรโฉดที่เธอดันเผลอไประลึกถึง

++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

4 ความคิดเห็น