หวานใจจอมสลัดเถื่อน

ตอนที่ 10 : นางฟ้าผู้เย่อหยิ่งกับจอมโจรผู้จองหอง 4-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 630
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    28 เม.ย. 59

เอาสาวมั่นและหัวใจแกร่งมาเสิรฟ์แล้วนะคะ...ขอให้มีความสุขในการอ่านจ้า 

 

องเจลาจ้องเขม็งไปยังอาบูที่หยุดเดินกะทันหัน แล้วหมุนตัวกลับมามองเธอด้วยสายตาหวาดระแวง

"จะพาไปไหนก็ไปสิ ไม่ต้องมองเหมือนกลัวว่าฉันจะหนีแบบนั้นหรอก” แองเจลาเอ่ยแล้วมองไปรอบๆ จากนั้นก็หันกลับมาทางอาบู บนเกาะบ้าบอนี่มีท่าเรืออยู่แค่ท่าเดียวเท่านั้น  แถมตอนนี้มองไปทางไหนก็เจอแต่ป่าและหน้าผาสูงมากมายขนาดนี้ ถ้าคนไม่ค่อยชินทาง ขืนหนีไปก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้นละ

แองเจลาเอ่ยเสียงฉุนเฉียว แววตาเคืองขุ่น ตบท้ายด้วยการค้อนควักแถมให้อาบูอีกวงใหญ่ๆ

คิดว่าฉันโง่นักหรือไง ถึงฉันจะไม่เต็มใจเป็นเชลย แต่ฉันก็รักตัวเองมากพอที่จะไม่หนีไปไหนในตอนนี้แน่ เพราะหนีไปก็มีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้งเสียเปล่าๆ

เอ่ยจบก็ปั้นปึ่งใส่ อาบูทำท่าโล่งใจ จากนั้นก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟันดำๆ เขาทำไม้ทำมือเหมือนจะชมเชยเธอ แองเจลาคิดว่าอย่างนั้นนะ แม้จะไม่รู้ภาษาใบ้มาก่อน อาบูทำเหมือนอยากจะเต้นโลดเลยทีเดียวเมื่อแองเจลายืนยันว่าเธอยังไม่หนีไปไหนในตอนนี้อย่างแน่นอน และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ แองเจลาจะไม่หนีไปไหนหรอก ถ้าเธอยังมองไม่เห็นหนทางรอดที่ชัดเจน

เพราะถ้าหากไปแล้วเกิดโดนล่าตัวกลับมาอีกครั้ง มันจะเสียหน้าและอาจถูกลงโทษให้อับอายไร้ศักดิ์ศรียิ่งกว่าเดิม หรือถ้าหากหนีไปแล้วเขาไม่ตาม เธออาจต้องตายเพราะความไม่ชินทางหรือถูกสัตว์อะไรสักอย่างมาทำให้ตาย และถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็จะเป็นศพที่น่าสังเวชเกินไป อายุของเธอยังน้อย และเธอยังต้องเจออะไรอีกเยอะ เพราะฉะนั้นมันจึงไม่สมควรเลยที่เธอจะต้องหนีไปตายเอาดาบหน้า

เอาเป็นว่าแองเจลาขอประจันกับดาบนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย ว่าแต่ว่าคนพวกนี้จะทนเธอได้นานสักแค่ไหนกันเชียว ขนาดบิดาที่เหลือเธอกับเขากันเพียงแค่สองคน ก็ยังไม่คิดจะทนเธออีกแล้ว พอคิดถึงบิดาแองเจลาก็เคืองขุ่น หญิงสาวจึงร้องสบถเสียงดังแล้วประณามการทรยศของเขาเป็นภาษาไทย ทำให้อาบูต้องหันกลับมามองอีกครั้ง

อย่ามายุ่ง จะพาไปไหนก็รีบๆ พาไป ไม่ต้องมาอยากรู้เรื่องของฉันหรอก

ตวาดไปก็เห็นอาบูกะพริบตางงๆ จากนั้นเขาก็เดินนำเธอไปเรื่อยๆ ท่าทางอาบูนั้นต่างจากเจ้านายของเขามาก หมอนั่นมักทำให้เธอโกรธและอารมณ์เสียทุกครั้งเมื่อเขาชอบมองเธอเป็นแค่สิ่งของ แต่อาบูทำท่าอ่อนน้อม และดูเหมือนจะพยายามทำให้เธอพอใจ รวมถึงให้ชอบเขาด้วย ที่สำคัญสายตาเป็นมิตรไม่ถือสาในความเจ้าอารมณ์และทีท่าที่พร้อมจะรับใช้เธอเสมอนั้น มันเด่นชัดอยู่ในตัวของอาบู เขาทำให้แองเจลารู้สึกว่ายังมีศักดิ์ศรีอยู่ และเธอก็ยังเป็นคุณหนูแองเจลา อัจฉราวรรณ ฮาร์เปอร์ แม้ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีสักเท่าไรนัก

เมื่อเริ่มมองเห็นถึงความดีของอาบูแล้ว แองเจลาก็ต้องทำใจแข็งและพยายามที่จะไม่ชอบเขา เพราะเธอไม่อยากเป็นมิตรกับใครบนเกาะนี้ทั้งสิ้น โดยเฉพาะเจ้านายของอาบู ผู้ชายที่มีนิสัยแย่มากๆ 

ฮึก็แล้วเราจะไปเอาอะไรกับพวกโจรปล้นฆ่าและฉุดผู้หญิงอย่างเจ้าเบลซหนวดดกรกลูกตานั่นล่ะ 

แองเจลาคิดถึงเบลซโจรสลัดนัยน์ตาดุกระด้างที่มีประกายวาววับอย่างน่าประหลาดเวลาที่มันกวาดตามองไปตามเรือนร่างของเธอ

โอ๊ยเกลียดนักไอ้โจรเถื่อน ไว้มีโอกาสเมื่อไรจะจิ้มลูกตามันเหมือนที่ทำกับบาสเตียน

แองเจลารีบสลัดความคิดเกี่ยวกับเจ้าเบลซทิ้ง หญิงสาวเริ่มมองไปรอบตัวอีกครั้ง แล้วก็อดชื่นชมในความเขียวชอุ่มของเกาะนี้ไม่ได้ ความสดชื่นเป็นธรรมชาติ ดอกไม้ป่าหอมๆ สวยๆ แบบนี้ คงทำให้ใจเบิกบานใช่น้อยเลย หากว่าเธอได้มาในฐานะนักท่องเที่ยว ไม่ใช่ถูกจับตัวมาในฐานะวัตถุเพียงชิ้นหนึ่งของหัวหน้าโจรสลัด ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไรแองเจลาก็ค่อยๆ เลิกบ่น เนื่องจากอากาศที่สดชื่น ป่าเขียวๆ และดอกไม้กระจุ๋มกระจิ๋มตามรายทาง ได้เข้ามาบำบัดอารมณ์ฉุนเฉียวให้เธอโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวเผลอหยุดดูนกเล็กๆ สองตัวที่ทำท่าเหมือนแข่งกันร้องเพลงเพื่อชิงความเป็นจุดเด่นกับสรรพสิ่งที่ผ่านไปมา

น่ารักจัง

เอ่ยแล้วก็รีบปิดปากหน้าบึ้ง แล้วสะบัดหน้าหนีมัน จากนั้นก็รีบเดินตามอาบูไป แอบดีใจเล็กน้อยที่อาบูไม่ทันหันมาเห็นว่าเธอชื่นชอบเจ้านกน้อยสองตัวที่อาศัยอยู่บนเกาะนี้มากแค่ไหน เพราะแองเจลาจะรับไม่ได้เลยถ้าหากใครมารู้ว่าเธอพอใจกับสิ่งของสักชิ้นเดียวบนเกาะแห่งนี้ ร่างโปร่งระหงตามอาบูไปจนพ้นดงไม้ขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายกำแพงสูง และพอผ่านมันมาได้เท่านั้น แองเจลาก็ต้องยืนนิ่ง มองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าอย่างตกตะลึง เมื่อสิ่งที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในขณะนี้ก็คืออุทยานสวรรค์ สวนสวยที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติขนาดมหึมาที่มีทั้งดอกเดซี่และดอกไม้ป่านานาพรรณเลื้อยประดับอยู่มากมายราวกับจัดวาง แถมนอกจากสวนสวยที่อยู่หลังกำแพงต้นไม้แล้ว ก็ยังมีบ้านหลายสิบหลังที่ผุดขึ้นกลมกลืนกับธรรมชาติได้อย่างน่าหลงใหล จนไม่น่าเชื่อเลยว่าสังคมโจรจะมีรสนิยมการตกแต่งบ้านออกไปทางน่ารัก ดูวินเทจและหวานแหววกันขนาดนี้ 

บ้านส่วนใหญ่บนเกาะแห่งนี้นิยมแปะด้วยหิน แต่ก็มีไม้ดอกและไม้ประดับแซมอยู่รอบๆ ตัวบ้าน มันก็เลยทำให้บ้านทุกๆ หลังท่ามกลางสวนสวยงามตามธรรมชาติแห่งนี้ดูหวานตาเหมือนกันไปหมด บางหลังที่เหมือนว่าเจ้าของจะมีฐานะดีขึ้นมาหน่อย ก็สร้างเป็นตึกสีส้ม สีเหลืองคล้ายสีขนมเค้ก แล้วแองเจลาก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อมองไปสุดสายตาเห็นสายน้ำเป็นเส้นๆ สีขาวโพลนไหลลงมาสู่พื้น โอ้...นี่มันคือเกาะสวรรค์ชัดๆ พวกโจรสลัดเหล่านี้คงจะมีชีวิตอภิรมย์หลังจากปล้นฆ่าน่าดูเลย ราวกับว่าคนพวกนี้ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ หรือต้องคอยย้ายถิ่นฐานเพื่อหนีการตามล่าของตำรวจสักนิด เพราะจากความมั่นคงของตัวบ้านและสะพานท่าเรือที่เธอเห็นมานั้น มันยืนยันได้ดีว่าบรรดาโจรสลัดเหล่านี้ได้ยึดเกาะวี้คเป็นสถานที่ปักหลักถาวรแล้ว

"ไม่ต้องฉันเดินเองได้ และฉันก็จะไม่ขอรับความช่วยเหลือจากพวกศัตรูด้วย!"

แองเจลาออกจากภวังค์แล้วเอ่ยเสียงห้วน เมื่ออาบูยื่นมือมาเพื่ออำนวยความสะดวกให้เธอเดินสู่ทางลาดชัน ดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลใสแจ๋วค้อนให้เขาทีหนึ่ง แล้วยืดตัวตรง จากนั้นก็เดินไปด้วยมาดทระนง เชิดหน้าไม่แยแสชายสูงวัยที่เหมือนจะมีหน้าที่คอยดูแลและควบคุมการหลบหนีของเธอโดยเฉพาะ เห็นอาบูยิ้มจืดให้ แต่ชั่วแวบหนึ่งเธอก็แอบเห็นประกายชื่นชมออกมาจากอีกฝ่าย แองเจลาจึงทำเพียงไหวไหล่อย่างเย่อหยิ่ง พอพ้นเนินไปและก้าวผ่านต้นไม้ขนาดใหญ่ก็พบกับตึกสูงสามชั้นที่ถูกปกคลุมด้วยเถาไอวี่จนเขียวชอุ่มไปทั่วทั้งตึก 

นี่ใช่ไหมสถานที่คุมขังฉัน ฮึดูเหมือนมันจะดีกว่าที่คิดเอาไว้เยอะเชียว

เอ่ยแล้วมองไปทางตึกใหญ่อย่างโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เพราะจินตนาการก่อนมาเหยียบบนเกาะวี้คนั้น แองเจลาคิดว่าจอมโจรเคราดกจะพาเธอมาอยู่ตามเพิงง่ายๆ ที่คับแคบและแสนสกปรกเสียอีก ไม่คิดว่าจะได้มาอยู่ในตึกที่สวยงามและดูดีขนาดนี้ แถมดอกไม้ที่กระจายอยู่รอบๆ ทางเดินก็ช่วยให้หญิงสาวไม่อารมณ์เสียจนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้มากเกินไปนัก พอทั้งสองเดินไปถึงประตูของตึกอันเขียวขจี อาบูก็เปิดเข้าไป แล้วหญิงสาวก็ต้องหน้าบึ้ง เมื่อพบว่าประตูที่ซ่อนอยู่ภายในอีกชั้นหนึ่งนั้นเป็นลูกกรงคล้ายๆ กับประตูคุก

ฉันเกลียดที่นี่

แองเจลาโวยวายประท้วงทันที หญิงสาวหน้าบูดเมื่ออาบูส่งสัญญาณให้เข้าไปภายในตึก เธอยืนนิ่งเฉย หน้าตูม ไม่ยอมขยับเขยื้อนกาย และพอเขาทำไม้ทำมือไล่หลายๆ หนเข้า จึงกระแทกฝ่าเท้าก้าวเข้าไป แล้วหญิงสาวก็ยืนอึ้ง เมื่อเห็นสถานที่จองจำของตัวเองแบบชัดๆ  

"ก็จัดว่าเป็นสถานที่คุมขังที่ไม่ทารุณกรรมร่างกายจนเกินไปสักเท่าไรนะ"

เอ่ยพร้อมก้าวเข้าไปด้านในที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หนังหรูหราสีดำ ซึ่งเดาไม่ยากว่าคงจะเป็นของที่พวกเบลซไปปล้นเขามา จากนั้นเธอก็รีบหมุนตัวกลับพร้อมถลึงตาใส่อาบูเมื่อมีเสียงดังกิ๊ก

"จะรีบล็อกทำไมนักหนา กลัวฉันหนีมากนักหรือไง

เอ่ยอย่างหงุดหงิด เมื่อรู้ว่าบทบาทของเชลยได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว หญิงสาวเห็นอาบูโบกมือปฏิเสธพัลวัน แถมยังทำเสียงอ้อๆ แอ้ๆ หน้าตาเดือดร้อนใจ จากนั้นก็ชี้ไม้ชี้มือไปยังทิศทางซึ่งเป็นที่ตั้งของท่าเรือ แล้วก็พยักหน้าหงึกๆ พร้อมส่งยิ้มให้เธอด้วยสีหน้าเอาอกเอาใจ ซึ่งแองเจลาก็พอเดาได้ว่าเขากำลังบอกเธอว่าจะต้องรีบกลับไปที่นั่นอีกครั้งหนึ่ง หญิงสาวจึงสะบัดหน้าหนีทำทีเป็นไม่แยแส

"ไปเลย อยากจะไปไหนก็ไปให้พ้น ฉันอยู่คนเดียวได้ ไม่ต้องการใครมาอยู่เป็นเพื่อน โดยเฉพาะคนของศัตรู!”

เอ่ยด้วยใบหน้าฉุนเฉียว อาบูทำหน้าจ๋อย เกาะลูกกรงฉีกยิ้มอย่างงอนง้อ แต่แองเจลาไม่สนใจมอง หญิงสาวสะบัดหน้าใส่แล้ววิ่งหนีไปยังข้างบน

+++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

4 ความคิดเห็น