วิวาห์รักเจ้าพ่อแดนเถื่อน

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 7.4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 เม.ย. 60

ครบจำนวนตอนที่ลงให้อ่านเป็นตัวอย่างแล้วนะคะ

ฝากอุดหนุนกันแบบรูปเล่มด้วยนะคะ

วิวาห์รักเจ้าพ่อแดนเถื่อน

ราคาปก 299 บาท

มีจำหน่ายตามร้านหนังสือทั่วไป

เช่นร้านนายอินทร์ ร้านซีเอ็ด ร้านB2S เป็นต้น และเว็บไซต์สำนักพิมพ์

ช่องทางการสั่งซื้อผ่านสำนักพิมพ์
1.เว็บไซต์สำนักพิมพ์

https://www.lightoflovebooknovel.com/showbook.php?bid=2381

2.facebook สำนักพิมพ์
https://www.facebook.com/lightoflovebooks?fref=tl_fr_box
3.fanpage สำนักพิมพ์
https://www.facebook.com/lightoflovebooksfanpage

4.อีเมลสำนักพิมพ์

lightoflove2009@hotmail.com

++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 7.4

 

                        “ผู้ชายจากนรก! ฉันเกลียดคุณที่สุดเลย! ถ้าอยากจะเชือดคอใครสักคนนักละก็ ขอให้เป็นตัวคุณเองนั่นแหละ ก็เพราะคุณไม่ใช่หรือไง ที่ทิ้งฉันไปพลอดรักกับหญิงอื่น และเพราะว่าฉันทนดูภาพอุจาดตาและความเจ้าชู้สำส่อนของคุณไม่ไหว ก็เลยพรวดพราดออกมา สุดท้ายจึงต้องมาเจอกับเหตุการณ์แย่ๆ แบบนี้!

 

                        “เฮ้! โทษฉันได้ยังไง ก็การแต่งตัวของเธอต่างหากเล่าที่มันทำให้คนเข้าใจผิด ยังไม่รู้อีกหรือว่าชุดที่ใส่เข้ามาในงานมันเหมือนกับอะไร”

 

                        อเล็กซ์พูดแล้วก็เงียบไป เขารู้สึกไม่ดีเลยที่เหมือนกับโยนความผิดทั้งหมดให้กับญาดารัตน์ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นภายในโรงแรมของเขา และเขาเองก็ปกป้องภรรยาได้ไม่ดีพอ ความจริงแล้วแม้จะไม่ชอบที่ญาดารัตน์แต่งตัวแบบนี้ในที่สาธารณะสักเท่าไร แต่เขาก็ไม่ควรเอ่ยอะไรออกไปให้หล่อนช้ำใจนี่นา ญาดารัตน์กำลังอยู่ในช่วงปรับตัวให้เข้ากับเขาและสังคมใหม่ หล่อนอาจพยายามเลียนแบบผู้หญิงที่เคยเป็นของเขาบ้าง แต่นั่นก็เพราะว่าหล่อนหลงผิดคิดไปเองว่านี่คือสไตล์ที่เขาพอใจ และมันสามารถใส่ไปไหนก็ได้ในเมื่อเหล่านางบำเรอเขาก็ทำแบบนี้ ซึ่งเรื่องแบบนี้จะต้องเป็นหน้าที่ของเขา ที่จะต้องแสดงให้เห็นว่าเขาพอใจในความเป็นหล่อนมากกว่าใครไหนๆ และไม่ได้ชอบที่หล่อนพยายามทำตัวให้เหมือนคนอื่นด้วย เพราะต่อให้หล่อนใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์เข้ามาในงานเขาก็ยังชื่นชม อเล็กซ์คิดแล้วรู้สึกอึดอัดเสียใจเกินจะเอ่ย กับการที่เขาได้เผลอตัวพลั้งปากต่อว่าหล่อนไป ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังยืนน้ำตาคลอ การมีเมียนี่ยากจัง ใช่ว่าได้ตัวมาแล้วทุกอย่างจะจบลงตามแบบที่เขาคิดเอาไว้แต่แรก

 

                        “เอ่อ...งั้นฉันก็ผิดใช่ไหม ฉันเองที่เป็นตัวปัญหาของเรื่องนี้งั้นสิ ถ้าอย่างนั้นก็ได้...”

 

                        เสียงหมดหวังของคนอยู่ในช่วงปรับตัวดังขึ้น และมันก็ทำให้อเล็กซ์ใจหาย รู้สึกเหมือนมีลางร้ายเยื้องย่างเข้ามากล้ำกราย

 

                        “งั้นเราก็จบกันแค่นี้เถอะค่ะอเล็กซ์” ญาดารัตน์เอ่ยแล้วเชิดหน้าขึ้นสูง พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว “เอาเป็นว่าฉันขอล้มเลิกงานแต่งงานของเราทั้งหมด และไม่ใช่ว่าฉันตระบัดสัตย์หรือจิตใจโลเลหรอกนะคะ แต่มันเป็นเพราะว่าฉันเริ่มเห็นหายนะของการแต่งงานครั้งนี้แล้ว เราไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้อย่างมีความสุขหรอกค่ะ เพราะฉันมั่นใจเหลือเกินว่าไม่ว่าเราจะเผชิญปัญหาอะไรก็ตาม คนผิดจะต้องเป็นฉันเสมอไป”

 

                        “เธอเป็นบ้าอะไรของเธออีกล่ะ ไร้เหตุผลสิ้นดี ฉันไม่เลิก และจะไม่ยอมรับข้อกล่าวหาอะไรจากเธอทั้งสิ้นด้วย!

 

                        “แต่ฉันจะเลิก เพราะฉันไม่ต้องการคุณ แล้วฉันก็ไม่อยากมีคุณเข้ามาในชีวิตอีกต่อไปแล้วด้วย”

 

                        คำพูดนั้นทำให้อเล็กซ์หน้าชา รู้สึกด้อยค่ายิ่งกว่าครั้งไหนๆ แต่มันก็ไม่มากพอที่จะทำให้เขาเสือกไสญาญ่าให้พ้นออกไปจากการเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขาอยู่ดี

 

                        “พูดจบแล้วใช่ไหม ถ้าจบแล้วก็ออกไปให้พ้นหน้าฉันเสียที เธอมีการจัดการของเธอ ฉันก็มีการจัดการของฉัน ถ้าไม่ชอบวิธีการของกันและกัน ก็อย่าเสนอหน้ามาดู!

 

                        อเล็กซ์เอ่ยเท่านั้นก็หยิบมีดพกขึ้นมาใหม่ จากนั้นก็หมุนตัวแล้วใช้เท้ายันโครมลงไปที่ชายหื่นกาม ซึ่งถูกลูกน้องของเขาหิ้วปีกเอาไว้ เพื่อรอคอยการลงทัณฑ์จากผู้เป็นนาย

 

                        “คนถ่อย นี่คุณจะไม่หยุดจริงๆ หรือไง คุณลงโทษเขามามากพอแล้วนะ คนบ้า! คุณจะเห็นแก่ฉันบ้างไม่ได้หรือไง อเล็กซ์ ถ้าหากว่าคุณทำให้เขาหมดสิ้นลมหายใจไปจริงๆ ละก็ ฉันนี่แหละจะรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็นฆาตกรไปตลอดชีวิต จะไม่มีวันไหนที่ฉันรู้สึกมีความสุขอีกเลย”

 

                        ญาดารัตน์หลับหูหลับตาบอกเขาอีกหน เลยไม่ทันได้เห็นว่าอเล็กซ์นั้นตัวแข็งขึงและถอนหายใจเฮือกใหญ่ และก่อนที่หญิงสาวจะเห็นเขาลดมีดลง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

 

                        “เกิดอะไรขึ้น มีคนบอกว่าญาญ่ามีเรื่อง โอ๊ะ ทำไมสภาพของเธอถึงดูไม่จืดเลยล่ะ”

 

                        อาเดนเอ่ยแล้วรีบถอดสูทสวมให้ญาดารัตน์ทันที ทำให้อเล็กซ์ยิ่งหน้าบึ้งเมื่อเห็นเพื่อนรักติดกระดุมให้คนที่ยืนตาแดงๆ หน้าซีดๆ อย่างอ่อนโยน แล้วก็กอดอีกฝ่ายเอาไว้อย่างนุ่มนวลปลอบขวัญ เขามองทุกอย่างแล้วก็รู้ว่าตัวเองพลาด เมื่อลุแก่โทสะจนแสดงอำนาจฝ่ายต่ำลงไป หลงลืมแม้กระทั่งสภาพอันน่าตกใจของภรรยา และพอเห็นอาเดนที่เข้ามาใหม่ทำได้ดีกว่าก็เลยยิ่งเกลียดตัวเอง ใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลจึงตึงและเพิ่มระดับความหงุดหงิดมากยิ่งกว่าเดิม

 

                        “เอาหล่อนไปให้พ้นหน้าฉันเสียที จะพาไปไหนก็ไป ให้ตายสิ! ฉันเบื่อหน้าตาแบบนั้นของหล่อนเต็มทนแล้ว”

 

                        “อาเดน คุณมาก็ดีแล้ว คอยดูนะ ถ้าผู้ชายคนนี้บังอาจทำตัวเป็นฆาตกรเถื่อน ฉันจะไม่แต่งงานกับเขา”

 

                        “ไสหัวไปให้พ้นเลยแม่คุณ”

 

                        อเล็กซ์เอ่ยเท่านั้นก็เบือนหน้าหนี อาเดนรีบดึงญาดารัตน์ออกไป เสียงต่อต้านดึงดันและเสียงกรี๊ดอย่างโมโห ตามด้วยเสียงร้องไห้โฮทำให้เขายืนตรงตัวแข็งเกร็ง มีดพกคู่กายหล่นลงพื้น ก่อนจะก้มหน้านิ่งอย่างยอมจำนน

 

                        “เอามันไปให้ตำรวจจัดการ” เอ่ยเสียงเข้มแล้วเดินหน้าขรึมเข้าไปในงาน

 

                        .......................

 

                        จ้าของใบหน้าคมสันที่นั่งอยู่ในรถหรูมีแต่ความหงุดหงิด ดวงตาคู่คมค่อยๆ หลับลง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างหมกมุ่น แล้วมันก็ต้องเปิดขึ้นอีกครั้งเมื่อเสียงคนขับรถคู่ใจดังขึ้น

 

                        “จะให้ผมพาไปบ้านดอกไม้ขาวไหมครับ”

 

                        “นายว่าอะไรนะ”

 

                        “คนที่บ้านดอกไม้ขาวน่าจะทำให้เจ้านายอารมณ์ดีขึ้น หลังจากที่คนในบ้านใหญ่ทำตัวไร้เหตุผล”

 

                        อเล็กซ์ขยับปากเตรียมจะด่าคนขับแล้ว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าหากกลับบ้านไปจะต้องเผชิญกับอะไรบ้างก็นิ่งเสีย ญาดารัตน์จ้องจะเลิกกับเขาให้ได้ และถ้าเห็นหน้ากันในเวลานี้ละก็ หล่อนจะต้องร้องหาอิสรเสรีอีกหนแน่ๆ เพราะฉะนั้นในเวลานี้เตียงอุ่นๆ ที่บ้านดอกไม้ขาวคือทางเลือกที่ดีที่สุด

 

                        “ไปสิ”

 

                        คำตอบของอเล็กซ์ทำให้คนขับรถและเหล่าบอดี้การ์ดที่นั่งมาด้วยกันโล่งใจ อย่างน้อยพวกเขาก็พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เจ้านายของตนอารมณ์ดีขึ้น

++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #18 plum123 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 15:24
    หงุดหงิดอ่ะ รับไม่ได้จริงๆ
    #18
    0