คุณหมอที่รัก ภาค 2 (เล่มใหม่ แต่งใหม่จ้า)

ตอนที่ 1 : น้ำผึ้งพระจันทร์ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 174 ครั้ง
    23 ก.ย. 62

น้ำผึ้งพระจันทร์ 1



คล้ายได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่ง เสียงเพลงแห่งความรัก เพลงโปรดที่ใช้เปิดคลอในงานแต่งงานที่ผ่านไปเกือบเดือน แต่ยังดังหวานในความรู้สึก

Take me to your heart take me to your soul

Give me your hand before I’m old

Show me what love is haven’t got a clue show me that wonders can be true*

*เพลง take me to your heart ศิลปิน Michael Learns to Rock

                อืม เหมือนได้ยินเสียงน้ำกระทบพื้น ร่างเล็กขยับพลิกตัวไปอีกด้านหนีแสงที่ผ่านเข้ามาเคาะหน้าต่าง เจ้าลำแสงแรกของวันกำลังเคาะหน้าต่างอย่างขมีขมันเพื่อบอกว่า เช้าแล้วนะ เจ้ามนุษย์ขี้เซาอย่ามัวแต่นอน รีบตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นกันเถอะ

                อือ รู้แล้วน่า ไม่ได้ขี้เซาสักหน่อย นี่ก็พยายามอยู่ แต่ทำไมเปลือกตามันหนักอย่างนี้นะ หนักเหมือนมีช้างมาทับทั้งตัว กว่าจะลุกขึ้นมาได้ทำไมยากชะมัด

                พอขุดตัวเองให้ลุกจากที่นอนได้ เมาขี้ตาอยู่สามสิบวินาทีก็ลืมตาขึ้นมา

                อ่าว แล้วไหนพระอาทิตย์ !!

                หญิงสาวมองซ้ายมองขวา ก่อนพบว่ารอบตัวยังเป็นภาพไฟเปิดสว่าง ข้าวของทุกอย่างวางตำแหน่งเดิมเหมือนกับเมื่อคืนตอนเข้านอน แต่ได้ยินเสียงเหมือนใครอาบน้ำอยู่ แล้วอยู่ดีๆ น้ำจากฝักบัวก็หยุด ตามด้วยบานประตูที่ถูกเปิดออก

                นริศราพยายามมอง แต่ไม่เห็นอะไรเลย เธอได้ยินเสียงผิวปากฮัมเพลงคล้ายว่าจะเป็นพี่ภีม เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ ผิวขาวออร่ามีหยดน้ำเกาะพราว ครึ่งล่างพันผ้าขนหนูผืนเดียวชวนให้ใจหวิวแบบแปลกๆ

                แต่จะมาวงมาหวิวอะไรอะไรกันตอนนี้ นี่แกแต่งงานแล้วนะ มากกว่านี้ก็เคยมาแล้ว!!

                เสียงจากอีกใจท้วงด่า แล้วเสียงนั้นก็เหมือนกระชากเธอกลับมายืนมองตัวเองว่าเมื่อกี้ที่คิดว่าลุกขึ้นมาลืมตาได้แล้วนั่นมันความฝัน

                ส่วนความจริงก็คือเธอยังนอนหลับซุกอยู่ในผ้าห่มไม่ได้ขยับไปไหนเลย

                มิน่าถึงไม่เห็นพระอาทิตย์ !!

                ตากลมปรือขึ้นมองเห็นสามีกำลังแต่งตัว แสดงว่าเรื่องพี่ภีมอาบน้ำไม่ใช่ความฝัน

                “พี่ภีมจะไปไหนเหรอคะ” เสียงงัวเงียของคนครึ่งหลับครึ่งตื่นเอ่ยถาม  ภีมภัทรยิ้มมองคนสัพพะหงกที่พยายามปรือตาขึ้นมา จัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยจึงเดินไปหา

                “มีงานค่ะ” เขาตอบ รั้งตัวเล็กของคนที่ทำท่าจะลุกขึ้นมา มาไว้ในอ้อมกอด กดจูบลงบนเปลือกตาบอกให้เจ้าของตากลมที่พยายามเปิดเปลือกตาตัวเองหลับต่อ

                แต่เสียงอู้อี้ก็ยังถามคำถามที่ทำให้สามีถึงกับกลั้วหัวเราะ  

“ให้เกดไปด้วยไหมคะ”

“ไม่ให้ไปหรอกค่ะ จะลุกยังไม่มีแรงขนาดนี้” บอกเย้าๆ แล้วก็อดไม่ได้ต้องกดจมูกลงบนแก้มใสอีกฟอด รู้ดีเลยล่ะว่าต้นเหตุที่ทำให้ยัยตัวนุ่มนิ่มเป็นแบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากตัวเอง

“เกดพักผ่อนไปนะคะ เดี๋ยวบ่ายๆ พี่กลับมา”

คุณหมอหนุ่มอมยิ้มมองคนที่พอได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าหงึกๆ ไม่ได้ถามอะไรต่อ เธอทำอย่างหนึ่งเหมือนที่เคยทำทุกวัน

“สวัสดีค่ะ”

ตามด้วยสองมือเล็กประนมไหว้อย่างน่ารัก ตอนแรกเขาเคยนึกแปลกใจ ถามถึงเหตุผลว่าคิดยังไงถึงทำแบบนี้ ยัยตัวเล็กยิ้มอย่างเอาใจแล้วบอก

แม่สอนมาค่ะ พี่ภีมแก่กว่าเกดตั้งหลายปี กราบสามีเป็นเรื่องที่ดี พี่ภีมจะได้รักและเอ็นดูลูกเกดทุกวัน จะได้รู้ว่าเกดรักและให้เกียรติมากๆ

แปลกไปหน่อยแต่ก็น่ารักจริงๆ ภรรยาของเขา มันเกือบจะดีอยู่แล้ว ถ้าไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กับประโยคต่อท้ายที่ว่า

อีกอย่าง สามีจะได้ไม่นอกใจด้วยค่ะ!!’

ดื่มน้ำอยู่ ตอนนั้นเขาจำได้ว่าเกือบสำลักกับรอยยิ้มแป้นๆ ของเมีย  

แต่เอาเถอะ เป็นเด็กดี ยังไงก็ต้องมีรางวัล

ว่าแล้วชายหนุ่มก็รั้งร่างบางของคนที่มือไหว้แต่ท่าทางอยากจะหลับต่อมาไว้แนบอก กดจูบลงบนหน้าผากอีกฟอด

“สวัสดีเหมือนกันค่ะ นอนต่อนะคะ” เสียงทุ้มตอบรับด้วยคำพูดแบบเดียวกัน ทว่าส่งคนตัวเล็กเข้านอนด้วยการกระทำที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

วงแขนกว้างที่โอบเธอไว้แนบชิด ความอุ่นชื้นจากริมฝีปากร้อนที่บดเคล้าเนิ่นนานพาหญิงสาวดื่มด่ำสู่ห้วงนิทราอย่างมีความสุข


                                                                                                                               


Admin

♡´・ᴗ・` : งู้ยยย พี่ภีมเป็นสามีที่ดีต่อใจเว่อ หยอกเก่งงง เย้าเก่งงงง ~



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 174 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น