เจ๊มูนนี่เขียนนิยายให้

ราชันย์ร้ายกับปูลาลาผู้น่ารัก

            คอร์ฟคาคาร์ส ราชันย์มารแห่งอาณาจักรแซฟเวจย์ยืนมองดินแดนอันกว้างใหญ่ของเขาอยู่บนระเบียง กระแสลมร้อนพัดกรรโชกผ่านร่างสูงสง่าจนผ้าคลุมสีดำสะบัดเสียงดัง จอมมารขบกรามของตนเองแน่นเมื่อได้ยินเรื่องราวของผู้บุกรุกมากับสายลมนั้นก่อนหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องและหย่อนกายนั่งบนบัลลังก์กะโหลก ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองดาม่อนบริวารมนุษย์ผู้ภักดีอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น

            "เจ้าพวกจอมเวทชั้นต่ำมันหนีรอดจากนิตฮอกก์ไปได้ ตอนนี้พวกมันกำลังเดินทางข้ามแม่น้ำริเวอร์และมุ่งหน้ายังป่าแห่งแซฟวี นำคนของเจ้าร้อยคนไปรอต้อนรับพวกมันที่นั่น"

            "ลูกน้องของข้าคงไม่มีฝีมือมากพอจะต่อกรกับจอมเวท"

            "ข้าไม่ปล่อยให้สวะพวกนั้นทำงานเพียงลำพังแน่" ราชันย์ปิศาจกล่าวเสียงห้วน เขายกมือขึ้นและใช้เล็บที่นิ้วหัวแม่มือของตนกรีดลงไปบนปลายนิ้วก้อยพร้อมกับบีบเลือดให้ตกลงไปบนพื้นหนึ่งหยดจากนั้นนึงพร่ำมนตราออกมา

            ดาม่อนเบิกตากว้างขณะจ้องดูหยดเลือดที่กำลังเคลื่อนไหว มันขยายตัวจนมีขนาดใหญ่เท่ากับกำปั้นของผู้ชายตัวโต จอมมารจึงเอ่ย

            "จงนำหยดเลือดของข้าไปกับบริวารของเจ้า สั่งให้พวกมันวางหยดเลือดนี้ลงบนพื้นทันทีที่ก้าวอออกจากป่าแห่งแซฟวี" 

            หัวหน้าโจรก้มตัวลงประคองก้อนเลือดที่กำลังเคลื่อนไหวขึ้นมา เขาโค้งให้กับราชันย์ปิศาจก่อนเดินออกไปจากห้อง คอร์ฟคาคาร์สรอจนร่างของดาม่อนลับไปจากสายตาแล้วจึงยกมือขึ้นแลบลิ้นเลียหยดเลือดที่ปลายนิ้วพร้อมกับยิ้ม

            "แกไม่มีวันทำอะไรข้าได้หรอกเจ้าจอมเวทชั้นต่ำ"

            รอยแผลบนปลายนิ้วสมานตัวกันจนหายสนิท จอมมารจึงเปลี่ยนอิริยาบถจากการนั่งตัวตรงเป็นเอนกายพิงพนักบัลลังก์และใช้แขนข้างนั้นเท้าใบหน้าไว้ ดวงตาดุดันหรี่ปรือและปิดสนิทลงในที่สุด

            เสียงร้องแหลมเล็กไม่ดังนักปลุกให้ราชันย์ปิศาจต้องตื่นจากนิทราอันแสนสุข คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความรู้สึกขัดใจที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อน ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างและแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำวาวโรจน์ มันกวาดมองไปรอบๆเพื่อหาต้นกำเนิดของเสียงที่ได้ยิน เขาขยับตัวเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำตรงแผ่นอก เขาล้วงมือเข้าไปดึงมันออกมาทันที

            เสียงร้องด้วยความตระหนกดังขึ้น คอร์ฟคาคาร์สมองดูสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่กำลังดิ้นอยู่ในอุ้งมือของเขา มันหยุดทันทีพร้อมกับใช้ดวงตากลมโตสีดำจ้องเข้ากลับ ใบหูกลมเล็กกระดิกลู่ไปทางด้านหลังราวกำลังหวาดกลัว ราชันย์ปิศาจกระตุกยิ้ม

            "หนูรึ" เขาพลิกสัตว์ร่างจ้อยในมือไปมา "ช่างกล้ามากที่บังอาจเข้ามาวิ่งเล่นบนตัวของข้า" เขาใช้กรีดปลายเล็บจับคอของมันไว้

            "ฆ่าเจ้าก็คงไม่สนุก เพราะแค่ข้าบีบเบาๆเจ้าก็คงเละเป็นเศษเนื้อ" เขาวางเจ้ามุสิกตัวน้อยไว้บนมืออีกข้าง มันใช้จมูกดุนอุ้งมือหนาสองสามครั้งก่อนเงยหน้าขึ้น จอมมารหัวเราะในลำคอ

            "เจ้าจะไปกินอะไรหรือวิ่งเล่นที่ไหนข้าไม่ว่า แต่จงอย่าได้มารบกวนการนอนของข้าอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่เช่นนั้นข้าจะกลืนเจ้าลงคอทั้งเป็น" เขายกหนูตัวจ้อยขึ้นมาจ้องก่อนจะวางมันลงไปบนพื้นและมองดูมันวิ่งไปมารอบบัลลังก์ครู่หนึ่งจึงปิดเปลือกตาลง โดยไม่รู้ว่าเจ้าหนูสีน้ำตาลตัวจ้อยกำลังยืนด้วยสองขาหลังของมันชะเง้อคอจ้องดูเขาอยู่ ดวงตากลมโตส่องประกายเงาวับ ทันใดนั้นมันก็ค่อยๆไต่ไปตามบัลลังก์และขึ้นไปนั่งบนเท้าแขนและมองใบหน้าคมที่กำลังหลับใหลนิ่ง

            "ประมาทเหลือเกินที่ปล่อยข้าเอาไว้แบบนี้"

            เสียงหนึ่งดังขึ้น ร่างของหนูสีน้ำตาลค่อยๆแปรเลี่ยนไปทีละน้อยกลับกลายเป็นร่างของหญิงสาวนางหนึ่งที่มีดวงตาสีน้ำตาลสดใส กำลังนั่งห้อยขาบนพนักแขน นางยิ้มหวานขณะที่จ้องใบหน้าของผู้นิทราตรงหน้า

            "ได้ยินว่าท่านร้ายนัก" นางเลื่อนตัวเข้าไปหาจอมมารอย่างช้าๆ "ข้าจะพิสูจน์ให้รู้ในคืนนี้"

*/*/*/*/*/*


อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก 555555+  ไม่พูดพล่ามทำเพลง ขอไปพิสูจน์ความร้ายของราชันย์มารอีกระลอก บะบายค่า

(ตกลงไดนี้เป็นไดหื่นครับ ท่านผู้อ่าน ก๊ากกกกกกกก กรั่กๆๆๆๆๆๆ)