เจ้าช่อปาหนัน

ตอนที่ 30 : หมายปองก็แต่เจ้า แม่นงเยาว์โปรดวางใจ ต่อให้มีหญิงใดสองตาไซร้ไม่เหลียวมอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 253 ครั้ง
    22 มิ.ย. 61

“มันน่าโมโหน้อยเสียเมื่อไร ไม่มีความจำเป็นเลยที่ต้องวิ่งโร่โทรเลขบอกปรเมศวร์ว่าฉันป่วย”

                คนที่นั่งกอดอกขมวดคิ้วอยู่ตรงหน้าพูดเสียงหนัก หม่อมราชวงศ์ไอศูรย์เป็นคนเงียบขรึมและเอาจริงเอาจังเวลาทำงาน เขาไม่เคยตะคอกใส่คนงานหรือลูกน้องของตัวเอง   แต่เวลาโกรธมักจะมองตัวสาเหตุด้วยสายตาเย็นชา โอภาสอยู่กับอีกฝ่ายมานานจนจับสังเกตได้ว่า เวลาโมโหมากเข้า เจ้านายเขาจะยิ่งพูดช้าลง เน้นเสียงแต่ละพยางค์ช้าๆ ทอดหางเสียงเนิบ ยิ่งเนิบนาบเท่าไหร่ ยิ่งบอกให้รู้ว่านั่นแหละ... พ่อเจ้ายอดชู้พธูขมองอิ่มของไอ้โอภาสกำลังโมโหมาก โอภาสขยับตัวให้ห่างปลายเท้าที่กระดิกน้อยๆ บนเตียงคนไข้ไปอีกสองสามก้าว กะให้ขายาวๆของไอศูรย์เหวี่ยงมาไม่โดน

                “ก็ผมเป็นห่วงคุณชาย จู่ๆก็มีคนมาบอกว่าคุณชายล้มเจ็บ คุณปรเมศวร์ก็กำชับว่าหากเกิดเรื่องอะไรกับคุณชายให้ผมแจ้งข่าวไปทางเขาทันที ผมเข้ามาก็เลย...”

                โอภาสบอกเสียงอ่อน เมื่อวานพอเขารู้เข้าว่าไอศูรย์เข้าโรงพยาบาลกลางดึก คนที่ใจเย็นและรอบคอบเป็นนิจสินอย่างโอภาสก็ตื่นตกใจ เขาขับรถห้อตะบึงมาแม่สอดในเช้าวันรุ่งขึ้น และก่อนจะเข้ามาที่โรงพยาบาลเขาก็แวะส่งโทรเลขบอกกับปรเมศวร์ก่อน พอมาเห็นเจ้านายในหอนอนคนไข้ชาย คนที่ควรจะอาการหนักกลับดูแข็งแรงดี ไม่มีทีท่าจะล้มป่วยหรือบาดเจ็บอะไร

                ซ้ำคุณหมอยังมาเรียกเขาไปพบแล้วร้องขอให้เขาช่วยพาคนไข้กิตติมศักดิ์ที่ไม่ได้เป็นอะไรเลยคนนี้กลับไปอีกต่างหาก

                “เป็นเมียมันหรือไง เชื่อฟังกันเหลือเกิน”

                “โถ คุณชาย” โอภาสครวญ

                “ไปโทรเลขบอกหมอนั่นอีกครั้ง โอภาส บอกว่าฉันหายดีแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

                โอภาสรับคำ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณชายจะออกจากโรงพยาบาลเลยหรือเปล่าครับ”

                ไอศูรย์ขมวดคิ้ว ส่ายหน้า “ยัง”

                “อ้าว”

                “ฉันทำงานหนักมานาน ช่วงนี้ก็ถือว่าหยุดพักผ่อนเสียเลย”

                หยุดพักผ่อนได้ แต่จะมานอนในโรงพยาบาลหน้าตาเฉยทั้งที่ไม่ป่วยอะไรไม่ได้นะครับ ผู้จัดการปางไม้ค้านในใจ

                “กี่โมงแล้ว โอภาส” คนที่นั่งๆนอนๆบนเตียงถาม

                “บ่ายสามโมงครับ”

                “เมื่อไหร่จะได้กินข้าวเย็นเสียที”
                “คุณชายหิวหรือครับ ป้าคำพอรู้ว่าคุณชายป่วยก็ร้องห่มร้องไห้จะตามมาเสียให้ได้ ผมไม่ยอมให้มาก็เลยฝากของกินมาด้วย ประเดี๋ยวผมจะ...”

                “ไม่เอา ยังไม่หิว”

ไอศูรย์โบกมือ เขาขมวดคิ้วแล้วก็นั่งกอดอกเงียบๆเหมือนเดิม โอภาสมองเจ้านายอย่างงุนงง สักพัก อีกฝ่ายก็ถอนหายใจแล้วเรียกเขา “โอภาส”

                “ครับ”

                “ขยับไปทางนั้นหน่อย ไปนั่งตรงนั้นเถอะ อยู่ตรงนี้ขวางประตู”

                “...”

                 โอภาสเดินเลี่ยงไปลากเก้าอี้อีกตัวมาแทน ยังไม่ทันจะหย่อนก้นนั่ง คนที่กอดอกตามองประตูห้องเขม็งก็เหมือนนึกอะไรได้ ถามเขาขึ้นมาว่า

                “โอภาส เคยได้ยินชื่อเสือบัติไหม”

                “คนที่จับครูช่อปาหนันน่ะหรือครับ คุณชายไม่ต้องกังวลนะครับ เห็นทีคราวนี้เสือบัติคงจะรอดยาก ทางการตั้งค่าหัวตั้งสามร้อยบาท ชาวบ้านเลยตื่นเต้นกันใหญ่ รวมกลุ่มจะตามล่าเสือบัติกัน”

                “ตั้งค่าหัวสามร้อย”

                “ครับ ทางการประกาศเมื่อตอนบ่ายนี่เอง”

                “เรื่องของเสือบัติ เป็นมายังไง พอจะรู้บ้างหรือเปล่า”

                โอภาสนิ่วหน้า เขาทำท่าคิด

“ผมไม่รู้อะไรมากครับ รู้แค่ว่าเสือบัติเดิมอยู่ที่แม่กาษากับพ่อแม่และน้องสาว น้องสาวเป็นคนหน้าตาดี ไม่รู้ผีห่าตัวไหนไปเข้าสิงมัน มันถึงได้ฆ่าพ่อแม่แล้วก็กระทำชำเราขืนใจน้องสาวแท้ๆแล้วก็ฆ่าปิดปาก  คงตั้งใจทำให้เหมือนโดนโจรเข้ามาฆ่า แต่ว่าโชคร้ายมีคนมาเห็นเข้าคาหนังคาเขา เลยต้องหนีตายเตลิดไป เรื่องก็เกิดขึ้นนานแล้วครับ แต่ก็ยังไม่มีใครจับตัวมันได้ ไม่นานมันก็ชะล่าใจ ข้ามมาปล้นฆ่าข่มขืนเรื่อยๆ ปล้นวัวปล้นควายชาวบ้าน ดักฉุดคร่าลูกสาวเขาแล้วก็ปาดคอทิ้งก็มี สารเลวเหลือเกิน ซ่องสุมลูกน้องไว้ ทางการก็ตั้งใจจะปรามปรามซ่องโจรเสือบัติ ติดที่ว่ามันนกรู้ ข้ามไปอยู่ฝั่งนู้น”

                ไอศูรย์ฟังเงียบๆ เขาพยักหน้า

“แล้วพยานที่ว่าเห็นเขาลงมือฆ่าพ่อแม่เป็นใครกัน”
                “อันนี้ผมไม่ทราบครับ แต่ว่าถ้าถามชาวบ้านดูก็น่าจะรู้ตัว เพราะเป็นเรื่องครึกโครมเหลือเกิน”

                “โอภาส... ไปลองสืบมาทีว่าเรื่องราวของเสือบัติที่ว่ามันเป็นยังไงกันแน่ ใครเป็นพยานรู้เห็นตอนเขาฆ่าคน”

                “มีอะไรหรือเปล่าครับคุณชาย”

                จะบอกว่าไอศูรย์แค้นใจที่โดนทำร้ายจนอยากตามล่า ก็ไม่น่าจะให้ตามสืบเรื่องอดีต สู้เกณฑ์คนแล้วออกล่าหัวหมอนั่นเลยง่ายกว่า

                “ฉันแค่อยากรู้ให้แน่เท่านั้น”

ไอศูรย์บอกเสียงเรียบ  ใบหน้าคมสันที่มีรอยช้ำจางๆตรงโหนกแก้มเหยียดริมฝีปากยิ้ม“ถ้าบริสุทธิ์ก็ถือซะว่าทำบุญช่วยคน แต่ถ้ามันเลวชาติจริง ฉันจะช่วยทางการล่าหัวเสือบัติอีกแรง”

                “ขออนุญาตค่ะ”

                เสียงผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูดังขึ้น โอภาสรีบหันไปมองแล้วก็เลิกคิ้วเมื่อเห็นว่าเป็นครูสาวคนสวยจากพระนครนั่นเอง มาพร้อมกับครูใหญ่มานพและครูผู้หญิงอีกคน เธอหิ้วตะกร้าใบใหญ่มาด้วย ใบหน้านวลเนียนแดงเล็กน้อยเพราะเหนื่อย ไอศูรย์ขยับอย่างลืมตัววาดขาลงจากเตียงแล้วชะงัก เขาหันไปถลึงตาใส่โอภาสที่มัวนั่งตะลึงอยู่

                “ไปช่วยสุภาพสตรีถือของสิ”

                โอภาสถึงรู้ตัว รีบยิ้มเจื่อนๆ เดินแกมวิ่งไปช่วยช่อปาหนันถือตะกร้าแทน เขายิ้มให้ช่อปาหนัน “สวัสดีครับคุณครู”

                “สวัสดีค่ะคุณผู้จัดการ มาเฝ้าไข้คุณชายหรือคะ”

                ช่อปาหนันถาม ผมยาวๆหลุดจากเปียด้านหลังมาระข้างแก้ม เธอเอานิ้วจับมันเหน็บหลังใบหู เปิดให้เห็นใบหูเล็กที่มีเส้นเลือดฝอยประปรายบางๆ ดูบอบบาง และอ่อนหวานบอกไม่ถูก โอภาสมองแล้วก็รีบหรุบตาลงต่ำอย่างกระดาก ปนขวยเขิน เขาก็เป็นผู้ชาย อยู่ใกล้คนสวยจับตาแบบช่อปาหนัน อดไม่ได้ที่จะใจเต้นแรง

                “ครับ”

                “คุณชายอาการดีขึ้นไหมคะ”

                “ก็ดีขึ้นนะครับ... เมื่อกี้ยังนะ...”

โอภาสหันไปมองทางเตียงคนไข้ แล้วก็อ้าปากค้างเมื่อเห็นร่างหนาของเจ้านายลงไปนอนแถมยังดึงผ้าห่มคลุมอก ซ้ำยังไออีกสองสามครั้ง ท่าทางเหมือนกำลังหนาวสั่นทรมาน ช่อปาหนันเองก็มองตามสายตาเขา ดวงตาสองชั้นหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางป่วยหนักของไอศูรย์ ริมฝีปากยกมุมสูงเล็กน้อยจุดรอยยิ้มรู้ทันบางๆ เมื่อครู่เธอเดินมาเงียบๆ ยืนอยู่หน้าห้องสองสามนาทีก่อนจะเอ่ยขออนุญาต ทันเห็นคนบนเตียงนั่งกอดอกตีหน้าบึ้งคุยกับโอภาสอยู่เลย

                “ป่วยหนักแบบนี้ คุณโอภาสน่าจะคุยกับคุณหมอให้ส่งตัวไปรักษาที่พระนคร ไม่ก็เชียงใหม่นะคะที่นั่นเจริญกว่าที่นี่ คุณหมอก็มีเครื่องมือครบครัน”

                “เอ่อ...”

                “ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่อ่อนเพลียเพราะเพิ่งสร่างไข้ บวกกับอ่อนแรงเพราะหิ้วท้องนานเกินไปเท่านั้นเอง”

                คนที่นอนห่มผ้าห่มขยับตัวลุกนั่ง ยังยกมือแตะขมับคล้ายวิงเวียนอยู่ แล้วก็ถอนหายใจแรงๆ

 “แต่ฉันก็ดีใจเหลือเกิน ที่เธอเป็นห่วงเป็นใยฉัน... ช่อปาหนัน”

                โอภาสเบิกตากว้าง เขารีบขยับเท้าเดินออกมาห่างจากช่อปาหนันอีกหลายก้าวอย่างเป็นธรรมชาติ  ช่อปาหนันไม่ตอบคำพูดชวนให้โมโหของเขา เธอทำหน้าตาเฉยเมยราวกับว่าไม่ได้รู้นัยคำพูดของไอศูรย์ หญิงสาวเดินมาที่โต๊ะข้างเตียงคนไข้ แล้วก็แจงช้าๆว่า

                “ข้าวสวยนะคะ กับข้าวง่ายๆสองอย่าง คิดว่าคุณชายคงจะพอรับประทานได้บ้าง”

                “ฉันเป็นคนกินง่าย อยู่ง่าย ดูแลไม่ยากหรอก”

                แพขนตาของผู้หญิงที่ก้มมองตะกร้าไหวยุบยิบ แต่เธอกลับไม่ตอบสักคำ ทำเหมือนไม่ได้ยินคำโฆษณาชวนเชื่อของอีกฝ่าย ผู้ชายอกสามศอกอีกคนที่ได้ยินอีกคนถึงกับยกมือทาบอกแล้วอุทานตาเถรเบาๆ




สั่งนิยายกับนักเขียน  รับผ้าพันคอทอมือหวานๆ ไปเลยจ้า เป็นของที่ระลึกนะคะ  ทำมาเพียง 300 ผืนค่ะ

ตอนนี้เหลือโควต้าอยู่นะตัวเองนะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 253 ครั้ง

610 ความคิดเห็น

  1. #604 Jankerataya (@Jankerataya) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 12:37
    หนังสือยังมีมั้ยค่ะ
    #604
    0
  2. #564 shaw (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 19:32

    มารยาค่ะ มารยามากบอกเลย

    #564
    0
  3. #541 len-lom (@luk-peach) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 01:37
    ตาเถร มารยาเหลือเกิน
    รออีบุคค่า
    #541
    0
  4. #540 onnysireen (@onnysireen) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 20:15

    รรออีบุ๊ค

    #540
    0
  5. #539 +_*MooN_LighT*_+ (@little_piglet) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 18:08
    ตาเถรรร อ้อยคว่ำแล้วคุณชาย
    #539
    0
  6. #538 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 16:50
    ตาเถร!! ด้วยคนค่าา
    #538
    0
  7. #537 กมลมาลย์ (@kamonmaan_30) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 15:27
    คุณชายแน่ใจนะคะว่าทำปางไม้ ไม่ใช่ไร่อ้อย
    #537
    0
  8. #536 a-puggy kwan (@kwan-story) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 15:18
    มี e-book มั้ยค้า
    (กะพริบตาปริบๆ)
    #536
    0
  9. #535 noofon2fony (@noofon2fony) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 14:50
    เงินเดือนออกก่อนนะคะ
    #535
    0
  10. #534 9395066 (@9395066) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 13:49
    เปิดอีบุ๊ค เร็วๆนะคะ รออยู่คะ
    #534
    0
  11. #533 Starry sky (@reyfint) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 13:37
    ชื่อเรื่องน่าจะอยู่ตรงกลางนะคะ แหะๆ(〃ω〃)
    #533
    0
  12. #532 He ! Ya (@peachoffires) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 12:34
    คุณชายน่ารักเว่อ ฮือ
    #532
    0
  13. #531 Naoto.carin (@sosign) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 12:34
    เปิดโอนยาวๆแบบนี้ดีจังค่ะ จะได้เก็บเงินซื้อ 😁
    #531
    0
  14. #530 p\'dear (@amanius) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 11:46
    อยากแหงนหน้าหัวเราะให้ก้องโลก ไหนใครว่าผู้ชายไม่มีมารยาสาไถย......... แล้วนี่สำออยนี่มันคืออารายยยยยยยยยย
    #530
    1
    • #530-1 ป้า (จากตอนที่ 30)
      22 มิถุนายน 2561 / 14:37
      อืมมมม...**มารยาสาไถย** มากเสียด้วยเน๊อะ 55+++
      #530-1