Six Crowns Courteous เรียกที่รักสิเดี๋ยวจะรักให้ดู

ตอนที่ 3 : SC Courteous | 01 : คุณเทพบุตร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    6 ม.ค. 61




1

 

สวัสดีทุกคน ฉันชื่อริกเชท....แค่นี้แหละ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนสักทีบนโลกใบนี้แต่ไม่ใช่บ้านของตัวเองแน่นอน สาเหตุคือเมื่อไม่นานมานี้ฉันทะเลาะกับพ่อเรื่องอะไรบางอย่าง ทำให้ในเวลานี้ฉันเกิดอาการน้อยใจเป็นอย่างมาก ฉันจำประโยคหนึ่งตอนที่พ่อบอกกับฉันได้ดี


ถ้าทำอะไรไม่เป็นอย่างนี้ เวลาอยู่คนเดียวจะทำได้ยังไง


ริกเชทเสียใจ ริกเชทน้อยใจ ....//บีบน้ำตา


และนั่นแหละก็คือที่มาของสาเหตุนี้ที่ทำให้ฉัน ตัดสินใจออกมาจากบ้านเพื่อลองใช้ชีวิตคนเดียวดูเพื่อพ่อจะได้รู้ว่าฉันก็สามารถทำได้!


ใครจะว่านิสัยฉันคิดอะไรทำอะไรเหมือนเด็กก็ช่าง แต่ว่าฉันก็แค่อยากพิสูจน์ตัวเองให้ใครๆเห็นก็แค่นั้น ว่าความจริงแล้ว ฉันก็ไม่ใช่คุณหนูที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างที่ใครต่อใครคอยครหา


นี่ชิน เดี๋ยวนายไปส่งฉันที่โรงแรมที่จองไว้ด้วยนะ ข้าวของฉันอยู่นั่นอ่ะฉันหันไปบอกกับเพื่อนชายคนเดียวของตัวเอง ชินเซเป็นคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุดรองจากพี่ชายของตัวเองเลย


นี่ถึงขนาดเตรียมไว้เลยเหรอวะ เออๆ ชินเซอุทานออกมา แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะในใจมันคงจะรู้อยู่แล้วว่ายังไงเสียก็ขัดใจฉันไม่ได้ มันจึงทำได้แค่ขับรถของตัวเองพาฉันไปตามทางเพื่อไปที่โรงแรมซึ่งมันอยู่ไม่ไกลจากตัวตึกที่จัดงานเลี้ยงอะไรนั่นสักเท่าไหร่


วันนี้เป็นวันที่พ่อให้ฉันมาออกงานด้วย มันเป็นงานครบรอบหรือฉลองอะไรสักอย่างก็จำไม่ได้ แต่เอาเป็นว่าฉันได้ใช้โอกาสนี้สับคัตเอาท์ลงทำให้ภายในงานเกิดไฟฟ้าดับไปชั่วขณะแล้วลอบหนีออกไป


เยี่ยมไปเลย


จำไว้เลยนะ นายห้ามพูดเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด เข้าใจมั้ยฉันถือกระเป๋าสัมภาระของตัวเองลงมาพร้อมกับกำชับผู้เป็นเพื่อนอีกครา


เออน่า


หลังจากที่บอกลาเพื่อนเสร็จฉันก็เดินขึ้นไปบนห้องที่ใช้สำหรับเตรียมเป็นที่เก็บของของฉัน ฉันคิดไว้แล้วว่าจะไม่อยู่ที่นี่ตลอดไปหรอก เดี๋ยวจะมีคนจำได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องป้องกันไว้ก่อน


ป้องกันอย่างไรน่ะเหรอ...?


สิ่งที่อยู่ในมือฉันตอนนี้ก็คือ....วิกผมสีส้มกับแว่นตากรอบหกเหลี่ยมเลนส์สีดำ


ใช่แล้ว ฉันจะใช้อุปกรณ์พวกนี้ในการพรางตัวและใบหน้าของตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้ถูกจับได้ เพราะฉันเชื่อว่าพ่อจะต้องส่งคนออกตามหาฉันแน่นอนหลังจากที่หายตัวมาแบบนี้


ฉันไม่อยากให้ใครรู้ทั้งนั้น

 




วันต่อมา~


วันนี้ฉันเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมแห่งนี้แล้วเรียบร้อย จากนั้นก็หาที่พักใหม่ซึ่งจะต้องไม่เป็นที่สังเกต ฉันอยู่ในเสื้อแขนยาวลายจุดสีแดง กางเกงเอวสูงสีเขียว  อ้อ...ฉันไม่ลืมที่จะใส่วิกผมสีแสดของตัวเองกับแว่นตาแฟชั่นสุดหลุดโลกด้วยหล่ะ ในเวลานี้ฉันเดินออกมาตามถนนได้สักพัก


ตอนนี้คนที่เดินอยู่ทางฟุตบาตก็มองฉันไม่วางตา แบบว่าบางคนนี่น่าเกลียดมากเลยนะ จ้องตั้งแต่หัวจรดเท้าเลย โอเค..ไม่เด่นเลย ไม่เด่นจริงๆ


แม่จ๋า มีตัวตลกจากละครสัตว์ด้วย


เด็กน้อยคนหนึงวิ่งถือลูกอมเดินเข้ามาหาฉันและชี้ให้ผู้เป็นแม่ดู เฮ้ย! นี่ฉันไม่ใช่ตัวตลกนะเว้ย ขนาดเด็กยังทักเลยคิดดู แถมบางคนที่มากับพ่อเห็นฉันแล้วร้องไห้เลย แบบนี้มันหมายความว่ายังไงวะ


ฉันเดินมาเรื่อยๆ คิดว่าจะหาซื้ออะไรกินก่อน แต่ก็ต้องหยุดสะดุดตากับคนกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่งที่กำลังมุงดูอะไรบางอย่างอยู่ที่ต้นเสายิ่งกว่าประกาศขายแบรนด์เนมในราคา Sale จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ใช่คนอยากรู้อยากเห็นซะด้วยสิ แต่เข้าไปดูหน่อยดีกว่า


เมื่อคิดแบบนั้นจึงเบียดเสียดฝ่าฝูงชนเข้าไปร่วมมุง ก่อนจะพบป้ายกระดาษขนาดกลางที่ติดรูปฉันไว้อยู่เป็นรูปที่ถูกถ่ายไว้ตอนงานเมื่อคืนนี้ ใต้รูปบอกว่า ถ้าใครเห็นหรือเจอตัวฉัน  จะได้เงินรางวัล 5,000,000฿


ห้าว้านบาท!!!  จริงจังปะวะ! ไม่ต้องให้ใครทั้งนั้น ฉันจะไปเองแล้วเอาเงินมา นี่พ่อฉันเอาจริงเลยเหรอเนี่ย ทำอย่างกับว่าป้ายตามตัวนำจับแน่ะ แถมยังมีเงินรางวัลอีกต่างหาก เป็นแบบนี้ฉันก็ใช้ชีวิตอยู่บนเกาะนี้ยากขึ้นน่ะสิ


ฉันตัดสินใจเดินเลี่ยงออกมา เดินออกมาเรื่อยๆ และเข้าไปที่ซอยแห่งหนึ่ง อันที่จริงมันก็ไม่ค่อยเหมือนซอยเท่าไห่หรอกเพราะความกว้างของมันควรจะเรียกว่าถนน ที่น่าแปลกก็คือไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยจะเห็นก็แต่บ้านขนาดใหญ่หลังหนึ่งตั้งอยู่ข้างหน้า มันคือบ้านคนจริงเหรอ ทำไมถึงได้ใหญ่โตอะไรแบบนี้


ฉันค่อยๆ ย่างก้าวเข้าไปภายในนั้นอย่างสนอกสนใจด้วยความที่คิดว่ามันน่าจะเป็นสวนสาธารณะมากกว่าบ้านคน ซึ่งบรรยากาศที่เงียบเชียบเริ่มทำให้ฉันระแวงไม่น้อย รอบๆ ตัวฉันจะเป็นสวนหย่อมที่ถูกตกแต่งไว้อย่างดี และมีตัวบ้านขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างจากจุดที่ฉันยืนเป็นสิบกว่าเมตร พูดแค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วนะว่าที่นี่ใหญ่แค่ไหน


โฮ่งๆๆ


ฉันแทบหน้าหงายเงิบทิ่มลงกับหนามกุหลาบ เมื่อจู่ๆก็มีเสียงเห่าของสัตว์ชนิดหนึ่งที่เรียกว่าหมาดังขึ้น


โฮ่งๆๆๆ


เสียงของสุนัขเริ่มชัดเจนมากขึ้นเมื่อขาของฉันเดินไปตามเสียง ฉันเดินไปตามเสียงเห่าของสุนัขเรื่อยๆ ซึ่งคาดว่าคงจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่ฉันยืนอยู่มากนัก


โฮ่งๆ


ฉันจึงเบี่ยงตัวเข้าไปหลบหลังต้นไม้ต้นหนึ่งที่พอจะบังตัวฉันมิดได้ พร้อมกับชะโงกหน้าออกไปดูว่าตรงนั้นมีอะไรอยู่บ้าง ก่อนจะพบเจอกับสิ่งมีชีวิตที่ตัวเองตามหาสุนัขพันธุ์โกลเด้นท์ ตัวสูงประมาณเอวกำลังวิ่งเล่นกับจานบิน (ไม่รู้เรียกว่าไง แต่ฉันจะเรียกว่าแบบนี้)


สุนัขตัวเดิมคาบของนั้นได้และกำลังวิ่งไปหาอะไรบางอย่าง ทำให้ฉันต้องยื่นหน้าออกไปดูอีกเพื่อให้ได้มุมกว้างกว่านี้  จากนั้นจึงเห็นว่าโกลเด้นท์กำลังวิ่งไปหาผู้ชายวัยรุ่นคนหนึ่งอายุราวๆ ยี่สิบกว่าปี แต่งตัวดูดีสะอาด ซึ่งฉันคาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้


หมาตัวนั้นวิ่งไปกระโดดใส่เจ้านายของมัน จนทำให้คนที่ถูกกระโดดใส่เซล้มลงไปกับพื้น แต่ทว่าใบหน้าของเขายังเปื้อนยิ้มอยู่ สองมือเข้าไปขยี้หัวของโกลเด้นท์ตัวนั้น


นี่ถ้าบรรยากาศในตอนนี้ของฉันเป็นการ์ตูนญี่ปุ่นรักหวานแหววละก็เวลานี้คงจะมีดอกไม้เปล่งบานไปรอบตัวแล้วหล่ะ นี่มันเทพบุตรแน่ๆ เลย ผู้ชายอะไรทำไมดูนุ่มนิ่มละมุนได้ขนาดนี้ ทุกๆ รอยยิ้มของผู้ชายคนนี้ทำให้โลกสดใสและเปล่งประกาย ไม่อยากจะเชื่อว่าชีวิตจะได้พบคนแบบนี้เป็นบุญตา


โป้ก~


ไอ้เชี่ย! เจ็บว้อย! ของเล่นรูปทรงแบนราบที่ร่อนมาโดนหัวฉันหล่นลงกับพื้นหญ้า ก่อนจะปรากฏร่างของสุนัขสีทองที่กำลังวิ่งมาเอา มือซ้ายลูบหัวตัวเองป้อยๆ เพื่อคลายความเจ็บ


โฮ่งๆๆ


เดี๋ยวดิวะ! อย่าเพิ่งเห่า!


โฮ่งๆๆ


โอ๊ย!! โกยเถอะค่ะถ้าจะเห่าขนาดนี้


เฮ้ย หยุดนะเสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อฉันกำลังก้าวเท้าวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ น่าจะเป็นเสียงของผู้ชายคนที่ฉันเห็นเมื่อครู่นั่นแหละ วันนี้เป็นวันแรกที่รู้สึกเกลียดความขาสั้นของตัวเองเหลือเกิน แม่ง...เกิดมาสูงๆ วิ่งเร็วๆ กว่านี้ไม่ได้รึไงวะ


ฟึ่บ~


อีกนิดเดียวฉันก็กำลังวิ่งออกไปจากได้แล้ว แต่หากว่าถูกจับตัวไว้ได้ก่อน ฉันพยายามจะสลัดตัวออกจากการล็อกตัวไว้ แต่คนที่จับแขนฉันไว้อยู่มีแรงเยอะกว่าทำให้ฉันจะวิ่งหนีต่อไปไม่ได้เลย


จบแล้วชีวิตคุณหนูผู้สูงส่ง

 




ไม่กี่นาทีต่อมา ฉันก็ถูกควบคุมตัวเข้าห้องสอบสวน


ตอนนี้เหมือนเรากำลังเล่นสงครามประสาทกันอยู่ ฉันนั่งมองผู้ชายที่น่าจะเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้มาได้สักพักแล้วหละ ตอนนี้ต่อให้หน้าตาหล่อปานเทพบุตรก็ไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วยแล้วว่ะ บอกตรงๆ


นี่...ถอดแว่นตาออกหน่อยสิ ฉันอยากเห็นหน้าเธอ


ไม่ว้อยยย!! จะถอดได้ยังไงล่ะ เกิดอีกคนเห็นป้ายประกาศจับ เฮ้ย! ไม่ใช่ หมายถึงป้ายตามหาตัวแล้วจำหน้าฉันได้จะว่ายังไงล่ะ แต่จะว่าไปแล้วเขาก็ดูหน้าคุ้นๆ ดีแฮะ


ฉันรีบหันหน้าหลบเขา เมื่อเห็นว่ามือหนาของคนตรงหน้ากำลังจะเอื้อมมาเพื่อถอดเครื่องปะดับซึ่งอยู่บนใบหน้าของฉัน นี่มันไม่มีในบทที่วางไว้เลยนะ ไม่รู้เลยว่าตัวเองควรจะทำตัวยังไงต่อ


อยู่เฉยๆ สิ เดี๋ยวฉันแจ้งจับเธอข้อหาบุกรุกน้ำเสียงนั่นฟังดูนุ่มหูแต่กลับทำร้ายจิตใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ


ทำไมต้องขู่กันด้วยล่ะ ฉันก็กลัวเป็นนะ แต่จะให้ถอดแว่นตาออกฉันก็ยังทำใจยากอยู่ เกลียดตัวที่เป็นแบบนี้ฉิบหายเลย


ฉันยังคงขัดขืนต่อแต่ก็ไม่เป็นผลอะไรเมื่ออีกฝ่ายจับใบหน้าฉันไว้ ก่อนจะดึงแว่นตาออกช้าๆ ภาพรอบตัวของฉันเริ่มสโลโมชั่น จนแว่นหลุดออกจากใบหน้าทุกส่วน จึงเป็นสาเหตุให้ฉันกรี๊ดร้องในใจอย่างช่วยไม่ได้  มือสองข้างที่ยังว่างอยู่ก็เอาขึ้นมาปิดหน้าไว้อย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ


แต่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าจะไม่ค่อยพอใจนักที่ฉันทำแบบนี้ เขาใช้มือทั้งสองข้างช้อนหน้าฉันขึ้นมา ด้วยแรงที่มีมากกว่าฉันจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากหลับตาปี๋


ลืมตาขึ้นมาได้แล้ว


ฉันจนปัญญาจะหาทางออก ถึงจะหนีไปตอนนี้ก็คงไม่ทันอยู่ดี จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นไปมองคนหล่อตรงหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ ถึงน้ำเสียงและใบหน้านั่นจะดูอ่อนโยนแต่กลับมีพลังบางอย่างที่ทำให้ไม่ควรขัด


คนที่จับหน้าฉันอยู่ยิ้มออกมา เธอนี่เอง...


เดี๋ยวนะ! ที่เขาพูดว่า เธอนี่เองมันหมายความว่ายังไงอะ ได้โปรดอธิบายมาว่าเราเคยเจอกันด้วยเหรอ??


อะไรของนายฉันแสร้งตีหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่อีกฝ่าย


นี่คุณหนูริกเชท...


ไม่ใช่! ฉันชื่อริชชี่ฉันยังสามารถแถต่อไปได้อย่างหน้าด้านถึงจะรู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรทำแบบนี้ก็เถอะ


ฉันจะฟ้องข้อหาบุกรุก


เนี่ย...ก็เป็นซะแบบนี้อะ หล่อแต่ใจมารมากๆ รับไม่ได้!


โอเคก็ได้ ริกเชทก็ริกเชทเล่นขู่ขนาดนี้ใครมันจะไปกล้าโกหกต่อได้ล่ะวะ แม่ง...


 “ไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขนาดนั้นหรอกคุณเขาว่าแล้วก็ถอนหายใจราวกับกำลังเบื่อหน่ายฉัน จากนั้นจึงกระทำการอุกอาจโดยการเข้าดึงตัวฉันให้ลุกจากเก้าอี้แล้วทำทีจะพาเดินไปที่ไหนสักแห่ง


นาย...จะพาฉันไปไหนฉันรีบโวยวาย


ฉันก็จะพาเธอกลับบ้านนะสิ ออกมาแบบนี้ พ่อเธอเป็นห่วงนะรู้มั้ย


ข่าวเร็วจริงๆ  กูว่าแล้วไงว่ามันต้องเป็นแบบนี้


รู้...แต่ไม่กลับ นายนั่นแหละเป็นใคร จะมาออกคำสั่งกับฉัน


ฉันชื่อซีนอน



จ้ะ...ขอบคุณสำหรับการบอกชื่อ


“ฉันไม่ไป ไม่ต้องมายุ่ง” ว่าแล้วก็พยายามสะบัดมือของตนออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย และมันก็เหมือนเดิมคือไม่เป็นผลอะไรทั้งนั้น


“ต้องไป”


ไม่ไปว้อย แล้วฉันจะทำยังไงดีเนี่ย...หาทางออกไม่เจอเลย ฉันรู้แต่ว่าจะต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ตอนนี้ฉันสลัดมือของซีนอนไม่ออกเลย เฮ้ย! หมอนี่จะลากฉันกลับบ้านจริงๆ เหรอเนี่ย


ฉันไม่อยากกลับนี่นา นายช่วยลืมๆ ฉันไปเถอะ จะได้ไหมฉันพยายามส่ายหน้าแล้วส่งสายตาอ้อนวอนไปให้อีกฝ่าย


ไหนบอกเหตุผลมาซิว่าเธอจะอยู่ที่นี่ทำไม


...เออว่ะ แล้วฉันจะตอบเขาไปว่ายังไงดีล่ะเนี่ย ให้ตายสิ ฉันไม่ได้เตรียมบทสำหรับเหตุการณ์แบบนี้มาด้วย  


ฉันจะอยู่เฉยๆ


เป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นมากเออ...ขนาดเป็นคนตอบยังรู้สึกว่ามันเหี้ยเลย นับประสาอะไรกับคนฟังอย่างเขากันล่ะ


ก็แบบว่า ฉันอยากลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองสักพักน่ะ แล้วฉันจะกลับแน่มันน่าสนุกจะตายใช่ไหมล่ะ ทำไมถึงไม่ค่อยมีคนเห็นด้วยเลยวะ?


คนตรงหน้ามองหน้าฉันอย่างพินิจพิจารณาก่อนจะถอนหายใจออกมา เขายอมปล่อยมือออกจากแขนของฉัน ได้ แต่ว่าเธอจะต้องอยู่ในสายตาฉันตลอดเวลา


ฉันกำลังจะดีใจกับพยางค์แรกของอีกฝ่ายแต่กลับต้องหุบยิ้มในประโยคต่อมา


ว่าไงนะ อยู่ในสายตาของเขาตลอด ฉันไม่ใช่เด็กน้อยสาวสวยวัยใสน่ะเฮ้ย จะได้อยู่ในการดูแลควบคุมของผู้ใหญ่น่ะ




 

Image result for l infinite gif

คุณเทพบุตรของริกเชท


100%

เนี่ย! ว่าจะทอล์กอะไรวะลืม 55555

ช่างมันเถอะ อ่านแล้วฝากเม้นท์ให้เราโด้ยยย


ติดตามการอัพเดทนิยายผ่านเพจ Castle-G เลยนะคะ

ฝากเม้นท์ ฝากโหวตด้วย ให้กำลังคนเขียนเนอะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

453 ความคิดเห็น

  1. #453 Tch*melleen- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 00:02
    ปลอมตัวเนียนมากกกก
    เนียนกว่านี้ก็วุ้นมะพร้าวแล้วริกเชทเอ้ยยย 5555
    #453
    0
  2. #386 ∞.βaяrettë (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 03:23
    เด็กน้อยสาวสวยวัยใส 5555555
    #386
    0
  3. #366 aoimari (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 17:44
    ^^ เรื่องนี้น่าจะสนุก จิดตามต่อไปค่ะ
    #366
    0
  4. #238 KissKarin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 15:16
    นางเอกน่ารักดีค่ะ ลักพาตัวเองก็ได้ด้วย
    #238
    0
  5. #35 lin-xin-yun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 16:31
    น่ารักดีค่ะ
    #35
    0
  6. #32 ゛Nine-tailed.FOX✿ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 22:10
    น่ารักดีค่ะ ,,
    หลงเลิฟลีโอซะงั้น ' ;P

    ถ้าระวังคำผิดอีกนิดนึง . จะเพอร์เฟ็กต์มากเลยนะ ขอบอก!
    แบบ..อ่านไปแล้วจะไหลลื่นดีไม่มีหกล้ม
    (จริงๆคือ มันแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ - - แต่อ่านๆไปก็ 'แอบ' เห็นบ้าง #สะดุดเบาๆ)

    แต่ช่วงสุดท้ายของ "ริกเชท" อ่ะค่ะ
    หมายถึง "สบประมาท" รึเปล่า - - อารมณ์แบบ เพื่อนดูถูกอะไรทำนองนั้น
    ไม่แน่ใจว่า 'พิมพ์ตก' หรือ จะใช้คำว่า "ปรามาส" กันแน่
    ** ปรามาส = สบประมาท **
    แต่ถ้าจะใช้ว่า ...ทำไมมีแต่คนมาประมาทเธอเยอะเหลือเกิน... 
    มันจะกลายเป็นอีกความหมายนึงไปเลยนะ นัยยะมันต่างกันเลย

    ถ้าเข้าใจผิดตรงไหน ขอโทษด้วยนะคะ :)
    อ่านเอง งงเอง #หือ?
    #32
    0