[END] MARKBAM RAPPER #มาร์คแบมแร็พเปอร์

ตอนที่ 2 : MARKBAM RAPPER # 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 177 ครั้ง
    29 ต.ค. 60

 

 

Chapter 1

 

 

 

 

หลังจากตกลงเซ็นสัญญาเข้าร่วมโปรเจคได้ไม่นานแบมแบมถูกเรียกให้เข้าไปพูดคุยเรื่องรายละเอียดของงานที่ค่ายใหญ่ แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่ชวนให้ปวดประสาทได้ไม่น้อยเพราะนอกจากจะต้องเตรียมรับมือกับประธานค่ายที่ไม่รู้ว่าจะดีหรือร้ายขนาดไหนการพูดคุยครั้งนี้ยังเป็นการเผชิญหน้ากับมาร์คต้วนแบบจังๆในรอบปี

 

ยังจำได้ไม่ลืมกับวีรกรรมที่อีกคนทำไว้เมื่องานประกาศรางวัลปลายปีที่แล้ว โมโหจนอยากจะกระโดดร้อยหลาพุ่งเข้าไปจิกผมสีควันบุหรี่ประกายฟ้าให้หลุดคามือ   ก็ไอ้มาร์คต้วนน่ะมาเดินพรมแดงงานประกาศรางวัลด้วยผมสีเดียวกับเขา แบบที่ถ้าบอกว่าทำมาจากร้านเดียวกันคนก็คงเชื่อ ไม่ใช่แค่เซ็ตผมตั้งสีเทาเท่านั้นนะยังทำไฮไลท์ประกายฟ้ามาด้วยคอนเซ็ปชุดหนังมาดร็อคเกอร์แบบเดียวกับเขาเป๊ะ

 

ยังดีที่ทีมคอสตูมของเขาเห็นก่อนเลยรีบมาบอก ไม่งั้นคงได้ใส่ชุดธีมเดียวกันออกไปเดินพรมแดงให้นักข่าวเอาไปเขียนเต้าข่าวกันสนุกแน่ แต่ถึงจะเห็นล่วงหน้าแต่มันก็แค่เวลายี่สิบกว่านาทีเท่านั้น ทั้งทีมงาน และตัวเขาเองต้องวิ่งวุ่นไปหาแจ็คเก็ตตัวอื่นมาใส่แทน เปลี่ยนรองเท้า ฉีดสเปรย์ไฮไลท์เปลี่ยนโทนสีผม ดีแค่ไหนกันที่ทุกอย่างมันยังพอหาได้เพราะมีเตรียมสำรองไว้ในรถ แต่มันก็น่าหงุดหงิดที่ไม่ได้ใส่ชุดที่อุตส่าห์เตรียมและตัดเอาไว้ก่อนหน้าตั้งหลายอาทิตย์

 

ก็สงสัยอยู่แล้วว่าทำไมปีนี้ไอ้คุณเจ้าชายของวงการแร็พเปอร์(ที่แบมแบม อยากจะเบ้ปากทุกครั้งที่ได้ยินฉายานาม) ถึงได้มีคิวเดินพรมแดงเร็วกว่าปีอื่น ปกติมาเป็นเบอร์ใหญ่ๆรั้งท้ายนั่นแหละ แล้วเหมือนแค่แย่งธีมชุดคงยังไม่สาแก่ใจพอไอ้มาร์ค  ต้วนยังไม่นั่งลีมูซีนเหมือนชาวบ้านชาวช่อง ขับบิ๊กไบค์ปาดผ่านดงนักข่าวและแฟนคลับมาจอดหน้าพรมถอดหมวกสะบัดหัวตั้งๆที่โบกเจลเป็นปี๊บเรียกเสียงกรี๊ดและเสียงแฟลชจากนักข่าวรัวๆ น่าหมั่นไส้จนอยากจะทุบจอไอแพดที่นั่งดูอยู่ในรถให้แหลกคามือ

 

 

แต่ใช่ว่าแบมแบมจะยอมหรอก ..เหมือนที่หนังจีนกำลังภายในที่พี่แจ๊คสันชอบเปิดกรอกหูบ่อยๆบอกเอาไว้ว่า บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ แบมแบมเลยตั้งใจจะจัดการมาร์คต้วนให้น็อคเอาท์แบบหมัดเดียวจอด ถ่ายทอดไปทั่วโลก เอาให้มันอายไปเจ็ดชั่วโคตร หยามเรื่องอะไรไม่หยามดันมาหยามหน้าเรื่องแฟชั่น มันยอมไม่ได้โว้ย!

 

ตอนนั้นก็คิดนะว่าโชคดีแล้วที่เป็นรุ่นน้องเลยได้ขึ้นแสดงก่อน มีเวลาเกือบชั่วโมงครึ่งกว่าจะถึงคิวแสดงแบมแบมเลยจัดการสั่งให้ทีมคอสตูมของตัวเองบึ่งรถกลับไปเอาชุดขนเฟอร์สีดำแบบเดียวกับที่เห็นมาร์คต้วนใส่ซ้อมเมื่อวันก่อน ..แน่นอน ใครทำอะไรไว้ ก็ต้องได้อย่างนั้น อยากปาดหน้าเลียนแบบชุดกันใช่ไหม!

 

แบมแบมขึ้นโชว์สุดอลังในชุดกางเกงหนังพร้อมเสื้อลูกไม้ซีทรู สวมทับด้วยเสื้อคลุมขนเฟอร์สีดำสนิทแทนที่จะเป็นเสื้อสูท ถามว่าร้อนไหม เออ โคตรร้อนแต่แลกกับความสะใจแล้วแบมแบมยอม!

ใช่! คนชนะก็ควรจะต้องสะใจแต่ที่ไม่สะใจแถมยังเจ็บใจอีก ..ก็เพราะว่าคนชนะดันไม่ใช่แบมแบมยังไงล่ะ!

 

ไอ้มาร์คต้วนมันดันแก้เกมขึ้นโชว์สุดท้ายปิดเวทีด้วยการใส่ไอ้ขนเฟอร์นั่นขึ้นไปเหมือนเดิมแต่ข้างในไม่ใส่อะไรเลย ได้ยินไม่ผิดหรอกมันไม่ใส่อะไรเลย ร้องเพลงเย้วๆ แร็พไปทั่วเวทีให้กล้องจับกล้ามท้องวับๆแวมๆของมันแล้วปิดท้ายด้วยการถอดเสื้อคลุมทิ้งตอนจบเพลง เสียงกรี๊ดกระหึ่มไปทั่วฮอล์แถมสำนักข่าวยังเอารูปขึ้นใหญ่ยักษ์ขนาบข้างกับพาดหัว คนแชร์กันเป็นพันๆขึ้นเทรนในโลกออนไลน์ข้ามวันข้ามคืน ก็แค่ซิกแพ็คจะหวีดอะไรกันนักหนาก็ไม่รู้!

 

โมโห.. แบมแบมโมโหที่ทำยังไงก็เอาชนะมาร์คต้วนไม่ได้สักที! เกลียดที่มันยังลอยหน้าลอยตาทั้งที่ตัวเองเป็นคนเริ่มก่อนด้วยซ้ำ

 

 

 

 

MARKBAM RAPPER

 

 

 

 

ใช้เวลาไม่กี่นาทีจากบริษัทตัวเองมาที่นี่เพราะอยู่ห่างกันไม่กี่ช่วงตึก สมัยเป็นเด็กฝึกมากินข้าว มาซื้อขนมแถวนี้ก็บ่อย ปกติแล้วเด็กฝึกไม่ว่าจะค่ายเล็กค่ายใหญ่ถ้าอยู่ในละแวกนี้ก็รู้จักกันทั้งนั้น แบมแบมยังจำเรื่องราวเก่าๆได้ดี เพราะมันคือความทรงจำที่มีค่าที่ผลักดันให้เขาก้าวมาถึงจุดที่ยืนอยู่ตอนนี้

 

เคยจับกลุ่มนั่งซดรามยอนที่หน้ามินิมาร์ทตรงนั้นกับเพื่อนเด็กฝึกต่างค่าย เคยวิ่งไล่เตะกันจนโดนลุงยามวิ่งไล่ขู่จะไปฟ้องคุณครูที่ค่าย เคยมาไถสเก็ตบอร์ด เดี๋ยวนะ! ช่างหัวเรื่องสเก็ตบอร์ดไปเถอะ!

 

ยอมรับว่าอิจฉาในความใหญ่โตและทันสมัยของค่ายนี้ ตั้งแต่หน้าประตูจนเข้ามาถึงด้านใน มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันไปหมด ห้องฝึกซ้อม ห้องอัดเพลง ห้องออกกำลังกาย โรงอาหารใหญ่ๆ ที่นั่งพักผ่อนสังสรรค์ ทุกอย่างละลานตามีให้ใช้แบบไม่ต้องเจียดเวลาแบ่งกันเหมือนค่ายของเขา

 

ไม่ต้องลำบากตื่นขึ้นมาใช้ห้องซ้อมได้แค่ตอนหลังเที่ยงคืนถึงเช้าในช่วงเวลาที่พวกพี่ๆศิลปินไปพักผ่อนเหมือนสมัยตอนที่เขายังเป็นเด็กฝึก แต่ถึงอย่างนั้นแบมแบมก็ยังชอบในความเล็กกะทัดรัดที่ทำให้ทุกคนในค่ายของเขาได้เจอกันตลอด เลยอยู่กันมาแบบครอบครัว ไม่รู้หรอกว่าค่ายใหญ่แบบนี้คนในค่ายเขาจะสุงสิงกันไหม จะเป็นมิตรต่อกันรึเปล่าเพราะภาพความแฟมิลี่ที่ออกสื่อไปน่ะบางทีมันก็สร้างขึ้นมาได้ ก็คงไม่น่าอายเท่าไหร่หากแบมแบมจะบอกว่าเขาแอบกลัวนิดหน่อยกับการเริ่มต้นใหม่ที่นี่

 

 

“เข้าไปเลยจ้ะ ท่านประธานรออยู่ในห้อง”

สิ้นเสียงบอกกล่าวพร้อมดันหลังจนหน้าแทบทิ่มประตู เจ้าของเสียงก็เดินหายไปทิ้งคนไม่เคยเหยียบเข้ามาในบริษัทนี้ยืนประจันหน้ากับป้ายไม้สักฉลุเรียงร้อยเป็นคำว่าประธานกรรมการ

 

แบมแบมเกร็งจนขาแทบก้าวไม่ออกเมื่อถึงเวลาต้องเข้าไปพบกับท่านประธาน เคาะประตูอยู่หลายครั้งก็ไม่มีเสียงตอบรับ มันอาจดูเสียมารยาทไปหน่อย แต่เมื่อไม่มีใครเปิดแบมแบมก็ลองใจกล้าเปิดประตูเข้าไปเอง แล้วก็แทบผงะเมื่อเข้าไปเจอคุณลุงหน้าตาเหมือนกอลิล่านั่งขัดสมาธิอยู่บนโต๊ะ มือหยิบขนมเข้าปากพร้อมกับจ้องเขม็งไปยังจอโทรทัศน์ตรงหน้า

 

“เอ่อ.. ขอโทษนะครับ”

เงียบ

แบมแบมลังเลอยู่พักใหญ่ มองซ้ายมองขวาแล้วก็อับจนหนทางจะหาคนช่วย เลยต้องจำใจเคาะประตูดังๆ แล้วตะโกนออกไปจนคนที่นั่งหันข้างให้สะดุ้งโหยง ขนมหกกระจายออกจากถุง

 

“เอ้าๆ ขอโทษๆ มาแล้วเหรอ มานี่ๆ นั่งเลย”

แบมแบมโดนมือใหญ่จับบ่าลากมานั่งที่โซฟามุมห้องพร้อมด้วยเจ้าของห้องที่นั่งลงขนาบข้างก่อนจะยื่นถุงขนมในมือมาให้ แบมแบมส่ายหัวปฏิเสธไปพร้อมหน้าเกรงใจทั้งที่ในหัวกำลังหมุนติ้วไปหมด งงไปหมดว่านี่มันอะไรกันวะเนี่ย!

 

“ขอบคุณนะแบมแบม ขอบคุณที่ตกลงยอมทำโปรเจคนี้ รู้ไหมว่าเจ้าของโปรเจคเขาจี้มาเลยนะว่าต้องเป็นนายไม่งั้นก็จะไม่ทำ โอ้ย ฉันล่ะโล่งอก”

 

แบมแบมอยากจะแย้งเต็มแก่ว่าแล้วมันใครกันวะที่ไซโคประธานค่ายของเขาและพี่จินยองมาว่าถ้าแบมแบมจะไม่รับงานนี้ก็ทำได้แต่อาจจะต้องหยุดทำอัลบั้มไปสักหกเดือนหรือหนึ่งปีเพราะทีมงานบางคนอาจต้องโยกย้ายมาช่วยโปรเจคนี้ มันก็บังคับกันกลายๆว่าต้องยอมไม่ใช่เหรอวะถึงแม้ว่าจริงๆแล้วเขาตั้งใจจะตกลงอยู่แล้วก็เถอะ

 

 

 

พูดคุยเรื่องรายละเอียดเรื่องงานไปได้สักยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนอีกแปดสิบเปอร์เซ็นต์ท่านประธานพาออกทะเล ชวนแบมแบมทำนู่นนี่ ยัดเยียดบัตรโรงอาหารใต้ตึกมาให้ปึกใหญ่ ให้สิทธิพิเศษอนุญาตให้ใช้ห้องทำเพลงในค่ายตลอดเวลาที่ร่วมโปรเจค นั่นน่ะทำเอาเขาตาลุกวาวแต่มันก็แค่ชั่วประเดี๋ยวเดียวเท่านั้นแหละ ไฟในการทำงานแทบจะมอดไหม้ไปหมดตอนที่ท่านประธานต่อสายตรงไปบอกไอ้มาร์คต้วนว่าเขาอยู่ที่ห้องแล้วให้มาเจอกันหน่อย

 

แค่ได้ยินเสียงเปิดประตูแบมแบมก็หงุดหงิดแล้ว พอมองไปเห็นไอ้ขี้เก็กเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาในชุดเสื้อฮู้ด กระตุกคิ้วทักลับหลังท่านประธานอย่างกวนประสาทก็ยิ่งหงุดหงิดจนแบมแบมอยากจะเอาอวัยวะเบื้องล่างกระตุกไปโดนหางคิ้วมันดูบ้าง

 

แต่ด้วยความที่พี่จินยอง(ซึ่งวันนี้มาด้วยไม่ได้)อบรมมาจนหูชาแบมแบมเลยต้องจำใจส่งยิ้มปลอมๆไปให้พร้อมกับโค้งทักทายเล็กน้อยให้กับคนแก่ประสบการณ์กว่า

 

“สวัสดีครับคุณมาร์ค”

“ฮึ” ได้ยินเสียงมันแค่นเสียงหัวเราะเบาๆแล้วเมินหน้าหนีก็อยากจะพุ่งเข้าไปบีบคอ ตลกมากหรือไงวะ!

บรรยากาศมาคุที่ท่านประธานไม่ได้รู้สึกรู้สมอะไรยังไม่ทันก่อตัว ทีมโปรเจคก็ทยอยเข้ามาซะก่อน แบมแบมรีบลุกขึ้นทักทายโค้งให้ทุกคนอย่างสุภาพผิดกับตอนที่ทำให้มาร์คแบบที่มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าโคตรปลอมจนเจ้าตัวแค่นเสียง “ฮึ” ออกมาอย่างเหยียดๆพร้อมมุมปากที่กระตุก ขอให้สันนิบาตกินหน้ามึงไอ้มาร์ค!

 

“เอาล่ะ ไหนๆก็อยู่กันครบแล้วมาแนะนำตัวกันดีไหม”

ท่านประธานที่ดูจะอารมณ์ดีตลอดเวลาตรงข้ามกับหางตาตกๆเสนอความคิดขึ้นมา ทุกคนดูจะเห็นดีเห็นงามไปด้วยทั้งที่แบมแบมที่เป็นเด็กใหม่ที่สุดควรจะเริ่มก่อน แต่พี่ชายคนที่ดูอารมณ์ดีแย่งพูดไปซะก่อนแล้วคนอื่นก็พูดวนไปจนรอบโซฟา

 

“มาร์ค”

เสียงแนะนำตัวสั้นๆไม่ยืดเยื้อเหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วง พูดออกมาพร้อมจ้องตรงมาที่แบมแบมเขาเลยพูดชื่อตัวเองออกไปบ้าง “แบมแบมครับ”

 

“คิดว่าตัวเองดังมากถึงขนาดที่ทุกคนในประเทศจะรู้จักหรือยังไง บอกมาแค่นี้จะไปรู้ได้ไงว่าแบมแบมไหน ทำอะไรได้บ้าง ฉันรู้จักแต่ไอ้เด็กหัวขาวในเรื่องฟลิ้นท์สโตนส์เท่านั้นแหละ”

ประโยคยาวๆประโยคแรกที่มาร์คต้วนพูดก็คือประโยคเสียดสีแบมแบมจนเลือดแทบขึ้นหน้า ก็รู้ว่าไม่ได้ดังขนาดที่คนทั้งประเทศจะรู้จัก เออ ไม่ได้ดังเท่าไอ้ทีมาร์คมันหรอกแต่มันใช่เหรอที่ต้องมาหักหน้ากันท่ามกลางเพื่อนร่วมงานแบบนี้

 

แบมแบมข่มใจตัวเองให้ใจเย็นลง วันนี้เขามาตัวคนเดียวถ้าก่อเรื่องอะไรขึ้นมามีหวังพี่จินยองงานเข้าแล้วเขานี่แหละจะโดนบ่นจนหูชา พยายามมองข้ามความกวนประสาทของมาร์คต้วนที่แอบยิ้มเหมือนสนุกที่แกล้งเขาได้แล้วเริ่มต้นแนะนำตัวใหม่

ได้! อยากได้ละเอียดๆใช่ไหม

แบมแบมแนะนำตัวเองแบบละเอียดยิบตั้งแต่ข้อมูลทางราชการไปจนถึงสีที่ชอบ อาหารที่ถูกใจ วันว่างชอบทำอะไร งานที่ถนัด แนวเพลงที่ชอบฟังอีกนิดนึงก็จะถามแล้วว่าจะให้กลับไปถ่ายสำเนาเอกสารทะเบียนบ้านที่เมืองไทยมาเซ็นสำเนาถูกต้องให้ด้วยไหม

 

“พอแล้วแบมแบม พี่ว่าเท่านี้พี่ก็รู้จักแบมแบมเหมือนอยู่ด้วยกันมาสิบปีแล้วล่ะ ฮ่าๆ” พี่ยองแจ คนตัวขาวๆหน้าตาดูอารมณ์ดีตลอดเวลาที่นั่งริมโซฟาส่งสัญญาณบอกให้หยุดแบมแบมเลยหันไปยิ้มให้บางๆแทนคำขอบคุณแล้วหันกลับมาส่งยิ้มหวานจอมปลอมให้คนที่นั่งฝั่งตรงข้าม

โถ ทำเป็นวางมาดคิดว่าตัวเองดังมากนักหรือไง!

ฮึ่ย! จะแหกให้หน้ายับเลยคอยดู!

“แต่ว่า .. ผมยังไม่ค่อยรู้จักคุณมาร์คเลยนะครับ แนะนำตัวสั้นๆแบบนั้นผมเกรงว่าจะทำให้เรารู้จักกันได้ไม่ดีพอ” แล้วก็เป็นโชคดีของแบมแบมที่ท่านประธานเห็นดีเห็นงามด้วย กระตุ้นมาร์คใหญ่ว่าให้ทำเหมือนที่แบมแบมทำเมื่อกี้ ร่ายยาวชีวประวัติของตัวเองห้านาทีแบบไม่หยุดพักน่ะ

 

“ผมว่าคุณแบมแบมลองเสิร์ชอินเตอร์เน็ตนิดหน่อยก็น่าจะรู้ได้แล้วล่ะครับ อีกอย่างใบประวัติที่ส่งไปพร้อมร่างสัญญาโปรเจคก็เขียนทุกอย่างเกี่ยวกับผมที่คุณแบมแบมควรจะต้องรู้ไว้หมดแล้ว ก็น่าจะอ่านครบไปแล้วตั้งแต่ก่อนเซ็นสัญญา”

พูดนิ่งๆจนแม้แต่ท่านประธานก็เห็นด้วย และแบมแบมเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเสียท่า เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไอ้ใบรายละเอียดโปรเจคน่ะ มันก็แนบประวัติของเขาไปแบบละเอียดยิบเหมือนกัน แล้วจะให้มาพล่ามอยู่นานสองนานทำไมวะ!

 

“แต่ว่าในนั้นมันก็มีแต่ข้อมูลดาษดื่นทั่วไปนี่ครับ อะไรที่คุณมาร์คชอบอะไรที่ไม่ชอบ สีที่ถูกใจ อาหาร งานอดิเรก รู้ไว้เยอะๆก็น่าจะดีกับงานไม่ใช่เหรอครับเราจะได้เข้ากันได้”

 

“ฉันว่าเรื่องพวกนั้น.. นายน่าจะรู้ดีอยู่แล้วนะ”

แบมแบมเกือบจะกระโจนไปคว้าคอมาร์คต้วน อยากจะข่วนไอ้หน้าที่ทำเหมือนอยู่เหนือกว่าคนอื่นให้เสียโฉมถ้าไม่ติดว่าผู้จัดการส่วนตัวของมาร์คฟาดเบาๆเข้าไปที่แขนให้อีกคนหยุด “พอได้แล้วมาร์ค”

 



แบมแบมเงียบ หันหน้าหนีไปมองอย่างอื่นที่ไม่ชวนให้อารมณ์เสีย คนในห้องเองก็เริ่มสัมผัสได้ถึงรังสีไม่เป็นมิตรที่เริ่มแผ่ออกมาจากตัวของแบมแบม ที่คนลือกันทั่วว่าสองคนนี้จริงๆแล้วไม่ชอบหน้ากันดูเหมือนว่าข่าวลือจะเริ่มมีมูลขึ้นมาจริงๆแล้วล่ะ

 

“งั้นวันนี้แค่นี้ก่อนแล้วกัน ต้องเจอกันอีกวันไหนเดี๋ยวฉันจะนัดผ่านไปทางผู้จัดการของนายนะ สักอาทิตย์หน้าคงได้เริ่ม” ท่านประธานพูดพร้อมลุกขึ้นด้วยสีหน้าและท่าทางที่พยายามจะทำลายความเงียบ

 

“ผมจะเริ่มทำวันนี้ครับ” เสียงเข้มเอ่ยออกมาก่อนที่ทุกคนจะออกไปจากห้อง

“อ้าว ไหนพี่บอก..” เชวยองแจทำท่าจะท้วงอะไรขึ้นมา

“ฉันบอกอยู่นี่ไงว่าจะเริ่มกันวันนี้ ทำไม? มีปัญหาอะไรรึไง”

“เออๆ ไม่มีหรอกครับเจ้านาย ผมไปหากาแฟกินก่อนแล้วกันเดี๋ยวตามไป” ยองแจส่ายหัวให้กับความเอาแต่ใจของมาร์ค ถ้าถามว่าทำไมยอมก็คงต้องบอกเลยว่าโปรเจคนี้โปรดิวเซอร์หลักของอัลบั้มก็คือ T.MARK นี่แหละ ยองแจเป็นโปรดิวเซอร์คนนึงของค่ายเหมือนกันแต่โปรเจคนี้เขาแค่ร่วมทีมในฐานะผู้ช่วย มาดูเรื่องซาวน์เพลงช้าเล็กๆน้อยๆให้เท่านั้นเพราะเขาไม่ถนัดเพลงบีทหนักๆสไตล์มาร์ค

 

“แต่คุณแบมแบมมีงานต่อ” แจบอมพูดแทนอีกคนที่เขารับปากว่าจะช่วยดูแลเพราะผู้จัดการของแบมแบมติดธุระ ที่ไม่ได้มาด้วยเพราะคิดว่าแค่มาพูดคุยทักทายกันเฉยๆยังไม่ได้เริ่มงานอะไร

“ไว้วันหลังนะมาร์คมันกระทันหันเกินไปแบมแบมยังเคลียร์คิวไม่ลงตัวเลย อย่าเพิ่งใจร้อนนักสิ” ท่านประธานออกโรงเอง

“งานที่ว่าน่ะตอนไหน” หันไปตวัดเสียงถามจนอีกคนตกใจ

“หะ เอ่อ อีกประมาณ 3 ชั่วโมง”

3 ชั่วโมง? ก็อีกตั้งนาน”

“มาร์ค” แจบอมเตือนเด็กในความดูแลของตัวเองอีกรอบ นี่เหรอที่มันบอกว่าอยู่เฉยๆแล้วแบมแบมดิ้นไปเองฝ่ายเดียว ให้เด็กสามขวบมาดูยังรู้เลยว่าไอ้มาร์คมันจงใจหาเรื่องเขาชัดๆ

 

“โอเคๆ ผมแพ้ ก็มีแบ็คตั้งสองคนนี่ แอบผิดหวังนิดนึงนะก็นึกว่าจะทำงานเป็นกว่านี้ จัดการตารางตัวเองแค่นี้ยังทำไม่ได้เลย ไม่เป็นไร เอาไว้ฉันจะนัดผ่านผู้จัดการนายไปแล้วกัน ดูเหมือนไม่มีเขานายก็ทำอะไรเองไม่เป็นเลย โทษทีแล้วกันที่คาดหวังเกินไปนึกว่านายจะเป็นมืออาชีพมากกว่านี้”

 

ทิ้งระเบิดลูกใหญ่แล้วก็เดินลอยหน้าลอยตาออกไป แจบอมได้แต่ขอโทษขอโพยกับความปากเสียของมาร์คยกใหญ่แม้แต่ท่านประธานเองก็รู้กิตติศัพท์ข้อนี้ของเด็กตัวเองดี ทำอะไรไม่ได้นอกจากช่วยแจบอมขอโทษอีกแรง มาร์คน่ะขึ้นชื่อเรื่องเกลียดการทำงานที่ไม่เป็นมืออาชีพ โดนวีนจนกระเจิงไม่กล้าทำงานด้วยมาหลายคนแล้ว

 

“ไม่เป็นไรครับ อีกสองชั่วโมงผมค่อยไปก็ได้”

กล้ำกลืนฝืนทนพูดคำนี้ออกมา เจ็บใจที่ถูกมาแหกหน้าฉีกอกจนยับเยิน โมโหแต่ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งโดนสบประมาทแบบนี้แล้วแบมแบมยิ่งอยากจะสู้ เอาให้รู้ไปเลยว่าเขาจะไม่ยอมแพ้มันจะต้องมีสักวันที่มาร์คต้วนจะต้องล้ม ถึงตอนนั้นแบมแบมนี่แหละจะเป็นคนเหยียบให้จมดินแล้วก้าวข้ามไปยืนจุดที่สูงกว่าไม่ให้มาร์คมาข่มได้อีก!

 


“อย่าไปถือสาเลยครับคุณแบมแบม ไอ้มาร์คมันบ้า กลับไปเถอะเดี๋ยวจะเสียงานหมด ไม่ต้องห่วงทางนี้หรอกมันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องไม่เป็นมืออาชีพหรือไม่รับผิดชอบอะไร ตามสัญญาแล้วเราจะเริ่มงานกันจริงๆอาทิตย์หน้าตอนนี้ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงไม่ถือว่าเป็นการไม่รับผิดชอบหรอกครับ”

“ขอบคุณครับ พี่เรียกผมว่าแบมแบมก็พอครับอย่าเรียกคุณเลย ถ้าเขาอยากให้ทำผมก็จะทำ” แบมแบมเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยจนใครก็จับสังเกตได้ว่าคงหงุดหงิดไม่น้อย

“ถ้ามาร์คมันแกล้งอะไรมาฟ้องฉันได้เลยนะ”

“พูดเหมือนท่านจะทำอะไรมาร์คมันได้เลยนะครับ”

“แจบอม!

“ครับๆ ขอโทษครับเจ้านาย” ถึงจะพูดขอโทษแต่สีหน้าผู้จัดการส่วนตัวของมาร์คก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะสลดหัวเราะคิกคักกับท่านประธานแล้วพาแบมแบมไปยังห้องอัดที่มาร์คนั่งก้มหน้าเหมือนอ่านอะไรอยู่

 

 

 

“ลากเขามาแล้วก็ดูแลเขาด้วย ฉันจะลงไปข้างล่าง” แจบอมก็ไม่ได้อยากทิ้งแบมแบมไว้กับมาร์คตามลำพัง แต่เขาเองก็มีงานที่ต้องสะสางเหมือนกัน ถึงหน้าที่หลักๆคือดูแลมาร์ค แต่เขาก็ต้องสลับไปช่วยดูแลศิลปินคนอื่นด้วยเหมือนกัน

“ให้นั่งรอไอ้ยองแจไป อ้อ ฝากบอกให้อยู่เงียบๆด้วย จะใช้สมาธิ” พูดโดยที่ไม่หันกลับมามอง แบมแบมได้ทีเลยแอบเบ้ปากให้ไปชุดใหญ่

 

แบมแบมหย่อนตัวเองลงนั่งที่โซฟากลางห้อง มองสอดส่องไปรอบๆอย่างคนไม่คุ้นชิน พี่แจบอมยิ้มให้บางๆเหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไรหรอก แต่ถึงอย่างนั้นแบมแบมก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองควรต้องทำอะไร ไม่เคยทำเพลงตั้งแต่ต้น เคยแต่เขียนเนื้อเพลงที่มีทำนองมาให้อยู่แล้ว มันง่ายเพราะมีทีมงานมีโปรดิวเซอร์ของค่ายที่สนิทกันอยู่แล้วคอยชี้แนะคอยบอก แต่ตอนนี้ต้องมาทำงานกับคนที่แค่คุยกันเฉยๆก็น่าหงุดหงิด แบมแบมยังมองไม่เห็นเลยว่าไอ้โปรเจคนี่มันจะไปรอดได้ยังไง

 

 

 

หลายสิบนาทีผ่านไป ยองแจก็โผล่หน้าเข้ามาพร้อมกับกาแฟและขนมถุงใหญ่ บรรยากาศอึมครึมเงียบๆก็ดูจะสดใสขึ้นเป็นกอง เมื่อยองแจเห็นแบมแบมอยู่ในห้องด้วย เลยชวนคุย ชวนกินขนม

“อ่ะ พี่มาร์ค กาแฟพี่อ่ะ”

วางอเมริกาโน่เย็นไว้ที่ขอบโต๊ะแล้วเจ้าตัวคนถูกเรียกก็หมุนเก้าอี้กลับมา แบมแบมถึงได้เห็นว่าในมือของมาร์คต้วนมันคือหนังสือการ์ตูน ..ที่นั่งหันหลังให้ ทำท่าเคร่งเครียดนั่นคือนั่งอ่านการ์ตูนอยู่เนี่ยนะ!

 

มาร์คเดินมาหยิบกาแฟไปดูด อ่านการ์ตูนจบก็เปลี่ยนที่ไปนั่งดีดอิเล็คโทน หยิบเฮดโฟนมาสวมหัวแล้วนั่งโยกๆตามจังหวะ บางอารมณ์ก็ไปรื้อสมุดระบายสีของผู้ใหญ่มานั่งบรรจงละเลง มันบ้าป่าววะ!

 

ยังดีที่โลกนี้มีเชวยองแจ ไม่งั้นแบมแบมคงอยากจะกัดลิ้นตายที่มาร์คต้วนทำเหมือนตัวเขาเป็นธาตุอากาศ เหน็บแนมจนเลือดแทบซิบให้เขามาเริ่มต้นทำงาน แต่นั่งมาเกือบชั่วโมงยังไม่เห็นเลยว่าไอ้งานที่ว่าน่ะมันคืออะไร มีแต่ยองแจที่เปิดซาวน์เพลงที่ทำไว้ให้ลองฟัง เอาใจใส่ถามว่าแบมแบมชอบแบบไหน เคยทำอะไรมาบ้าง สอนหลายๆอย่างที่แบมแบมไม่ค่อยรู้ ส่วนมาร์คต้วนน่ะเหรอ ก็เกลือกกลิ้งไปตามโซฟา ยังไม่เห็นหยิบจับอะไรที่เรียกว่ามีสาระเลยสักนิด

 

จนยองแจหายไปห้องน้ำนั่นแหละ แบมแบมถึงได้ไม่มีอะไรทำแล้วเผลอไปมองอีกคนในห้องที่นั่งหมุนดินสอในมือ ขีดเขียนลงบนกระดาษ

เปล่าเลย ไม่ได้เขียนเพลง ไอ้มาร์คต้วนมันนั่งวาดรูป แล้วดูเหมือนว่ารูปที่วาดจะเป็นรูปแบมแบมด้วย แต่อย่าถามหาความสวยงาม ไอ้หน้าแหลมๆ ปากห้อย ตาเบี้ยวนั่น มันจะเป็นแบมแบมไปได้ยังไง แถมยังยกดินสอขึ้นมาเล็งเหมือนจิตรกรกะระยะภาพ โว้ย กวนประสาทชัดๆ!

 

“มองอะไร”

“มองคนที่อวดว่าตัวเองเป็นมืออาชีพแต่จริงๆแล้วไม่เห็นจะเป็นอย่างปากว่ามั้ง” เมื่อไม่มีคนอื่นอยู่แบมแบมก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องมาปั้นหน้าใส่

“ไม่รู้จักรึไง เขาเรียกว่าทำอารมณ์ ปกตินั่งเงียบๆครึ่งชั่วโมงมันก็มาแล้วนะ แต่คงวันนี้เพราะมีส่วนเกินอยู่ในห้องมั้งเลยหมดอารมณ์” ลอยหน้าลอยตาพูดจนแบมแบมอยากจะถอดรองเท้าเขวี้ยงใส่

“หมดอารมณ์แล้วจะเรียกให้อยู่ทำไมวะ เสียเวลาคนอื่นเขาเนี่ย”

“โอ๊ะ คุณแบมแบมเลิกพูดสุภาพกับผมแล้วเหรอครับ”

“ทำตัวให้มันน่าเคารพก่อนเถอะ ค่อยมาเรียกร้องหาความสุภาพจากคนอื่น”

“ว้า เสียใจจัง ทำไมในหัวมันคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินใครเรียก พี่มาร์คๆ..”

“ไอ้มาร์ค!

หมอนอิงถูกปาไปสุดแรง แต่เป้าหมายกลับเบี่ยงตัวหนีไปได้ แถมยังกระตุกยิ้มยั่วโมโห การต้องอยู่ร่วมโลกกับมาร์คต้วนก็ไม่ต่างอะไรกับการเล่นสงครามประสาท มันไม่ได้หาเรื่องร้ายแรงอะไรมาทำร้ายแบมแบม แต่มันจะคอยหาเรื่องกวนประสาท แกล้งต่างๆนานาให้แบมแบมเดือดไปเอง ที่น่าเจ็บใจที่สุดก็คือการต้องแพ้ภัยตัวเอง เผลอเล่นตามเกมไปทุกที

 

แบมแบมพรวดพราดหยิบของลุกออกไปจากห้อง ยองแจที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำเห็นก็ต้องรีบทัก กลัวว่าพี่ชายตัวเองจะไปแกล้งอะไรให้คนตัวเล็กอารมณ์เสีย แต่ก็ดูเหมือนว่าสิ่งที่กลัวจะเกิดขึ้นจริงๆ

“ผมกลับแล้วนะครับพี่ยองแจ พอดีมีงานต่อ”

ดูก็รู้ว่าแบมแบมน่ะพยายามข่มอารมณ์โมโหของตัวเอง

“โอเคๆ ไว้พี่จะทักเราไปนะ เดี๋ยวส่งเพลงที่แบมลองทำเมื่อกี้ไปให้”

แบมแบมพยักหน้ารับแล้วบอกลายองแจ อีกฝ่ายเลยได้แต่โบกมือลา ถอนหายใจแล้วหันกลับไปเฉ่งคนที่อยู่ในห้อง

 

“เป็นบ้าเหรอวะ ไปแกล้งน้องมันทำไม ถ้าไม่ทำงานก็กลับห้องไปไป๊ นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ได้ เกะกะ”

มาร์คต้วนยักไหล่กวนๆ ลอยหน้าลอยตาตามสไตล์จนแม้แต่ยองแจที่เป็นน้องที่สนิทก็ยังรู้สึกอยากจะกระโดดถีบ(เออ แต่ไม่กล้าไง ) หยิบโทรศัพท์ยองแจที่วางอยู่บนโต๊ะมาจิ้มอย่างถือวิสาสะ แต่เจ้าของก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะชินซะแล้ว อีกอย่างเขาก็ไม่มีความลับอะไร จะเล่นจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ

 

มาร์คกดโทรศัพท์ยองแจอยู่ได้สักพักก็คืนเจ้าของแล้วบอกลาน้องเพื่อกลับคอนโด เดินยิ้มบางๆเหมือนเด็กเจอของเล่นถูกใจ จนเพื่อนร่วมค่ายหลายต่อหลายคนที่สวนผ่านไปต้องเหลียวกับมามอง ..มาร์คต้วนเนี่ยนะยิ้ม! ยิ้มแบบอารมณ์ดีด้วย มันคืออะไร บรรยากาศอันน่ากลัวนี้มันคืออะไร!

 

 

 

 

MARKBAM RAPPER

 

 

 

 

แบมแบมตกลงกับจินยองเอาไว้แล้วว่าจะไปเจอกันที่สตูดิโอเลยให้แบมแบมไปกับรถตู้ของบริษัท ระหว่างการเดินทางก็ได้แต่พยายามข่มความหงุดหงิดของตัวเองที่เกิดขึ้น เพราะแบบนี้ไงถึงไม่อยากจะเจอหน้า ไม่อยากอยู่ใกล้

 

ที่จริงแล้ววันนี้แบมแบมมีนัดกับยูคยอมก่อนไปอัดรายการ ก็แค่กินข้าวกันธรรมดานี่แหละ แต่เวลาว่างของไอดอลน่ะมันหาตรงกันได้ง่ายๆซะที่ไหน แล้วเขาต้องมายกเลิกนัดเพียงเพราะคำสบประมาทของไอ้คนกวนประสาท แถมพออยู่แล้วก็ไม่เห็นจะหยิบจับอะไรเป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมา มันก็น่าหงุดหงิด ยอมเสียเวลาฟังยูคยอมบ่นเรื่องนั้นเรื่องนี้ ยังดีกว่าไปนั่งหายใจทิ้งกับมาร์คต้วนอีก!

 

ติ๊ง!

mt_93 started following you.  

 

มีคนฟอลแอคเคาท์โซเชียลของแบมแบม มันคงจะไม่น่าประหลาดใจถ้าเป็นแอคเคาท์หลักที่เขาใช้ออกสื่อ แต่นี่มันเป็นแอคเคาท์ส่วนตัวที่ตั้งไพรเวทไว้ และเขาไม่ได้ให้ใครพร่ำเพื่อ คงจะเป็นพี่ยองแจที่เพิ่งให้ไปเมื่อกี้

อีกฝ่ายก็ตั้งไพรเวทเอาไว้เหมือนกัน แบมแบมเลยตอบรับคำขอและกดฟอลโลวกลับไป เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วเอนหลังพักสายตา อย่างน้อยที่นั่นก็มีพี่ยองแจที่ดีกับแบมแบม สนิทกันไว้ก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร

 


#มาร์คแบมแร็พเปอร์



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 177 ครั้ง

4,782 ความคิดเห็น

  1. #4781 MNBQ (@ploylailta) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 22:24
    แกมาร์คกวนทากๆ-บ้าเอ๊ย5555 เกลียดการนินทาว่าร้องเย้วๆของน้องแบม 555
    #4781
    0
  2. #4780 MNBQ (@ploylailta) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 22:24
    แกมาร์คกวนทากๆ-บ้าเอ๊ย5555 เกลียดการนินทาว่าร้องเย้วๆของน้องแบม 555
    #4780
    0
  3. #4745 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 06:43
    .......น้อง555555
    #4745
    0
  4. #4733 Icedly (@Icedly) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 01:19
    ขำตอนที่หันกลับมาคืออ่านการ์ตูนอยู่ โว้ยยยย
    #4733
    0
  5. #4732 Icedly (@Icedly) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 01:18
    ตลกดีนะ5555555 มาร์คกวนอะ
    #4732
    0
  6. #4728 7togi (@7togi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 23:21
    มาร์คอย่าแกล้งน้องสิ!!!!
    #4728
    0
  7. #4676 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 11:30
    กวนสุดๆ
    #4676
    0
  8. #4657 RICAENE2601 (@RICAENE2601) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 16:56
    โอ้โห โอ้โห นังมาร์คต้วน!!!
    #4657
    0
  9. #4604 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 07:15

    น้องแบมคนซื่อ​ mtมันจะยองแจยังไงเรอะ

    แต่เหมือนพี่มาร์คจะหาทางแกล้งคนที่ชอบมากกว่าไม่ชอบนะ​ แต่แรงไปไหม​ อยากให้น้องแบมกระโดดขาคู่สักสองที

    #4604
    0
  10. #4558 solong9 (@Davil_Tan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 21:41

    มาร์คหาเรื่องอ่ะ ไม่สงสัยเลยทำไมแบมอคติ ฮึ่ยยย

    #4558
    0
  11. #4507 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:38
    เกิดอะไรขึ้นกันแน่ พี่มาร์คก็โครตกวรตีนเลย
    #4507
    0
  12. #4463 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 22:00
    พระเอกเราบ้าหรือเปล่าคะ?5555 สงสารแบมจริงๆ
    อยากรู้อดีตจัง
    #4463
    0
  13. #4447 คนสวย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 11:30
    ประธานคือโดนตัวไหนมา5555555545
    #4447
    0
  14. #4293 Aely (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 22:22
    ได้ฟังแล้วของขึ้นแทนแบม กวนประสาทจริงๆเลยที.มาร์ค
    #4293
    0
  15. #4233 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 10:49
    สมควรแล้วแหละที่แบมจะเกลียดขี้หน้า
    #4233
    0
  16. #4162 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 00:22
    แหม่ มาถึงก็หาโอกาสฟอลน้องเลยนะ
    #4162
    0
  17. #4134 @fujinoii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 22:34
    โหหหหหห มาร์ค ต้วนนี่ร้ายสุดๆ ดูท่างานนี้จะไม่ราบรื่นแน่ๆ
    #4134
    0
  18. #4124 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 21:22
    เอ็มที93 อ้าววว มัคต้วน!!!!!!!
    #4124
    0
  19. #4023 Missnight (@missnight17) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 01:32
    มาร์คแสบมาก ดูเหมือนมาร์คเองไม่ได้เกลียดน้องนะ แค่อยากจะกวนน้องมันเฉยๆ ก็คงอยากอยู่ใกล้ๆนั่นแหละ 
    #4023
    0
  20. #3896 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 22:40
    แค่นี้ก็เห็นลางงงความวุ่นวายยย 5555555555
    #3896
    0
  21. #3767 toto (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:21
    มาร์คนี่กวนบาทาได้ใจจริงๆ
    #3767
    0
  22. #3630 อุลจีมา (@287456) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 12:59
    มัคเลารู้ว่านายชอบน้องใช่ป่ะหล่ะ แกล้งน้องขนาดนี้ แบมแบมแกพลาดและแหละนั่นมันพี่มาร์คค
    #3630
    0
  23. #3600 M.m1nt (@mint-ime) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:32
    พี่มาร์คอ่ะแหย่น้องงง
    #3600
    0
  24. #3593 yamroll choco (@yamrollchoco) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 06:17
    มีเรื่องอะไรอ่า ทำไมแบมถึงไม่ชอบหน้าพี่มาร์ค ส่วนแอคนั้นมันก็แปลกๆนะแบม ไม่ใช่พี่ยองแจหรอก อันฟอลเถอะแบม
    #3593
    0
  25. #3587 dyodo_8812 (@bleach_pa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 12:06
    คิดว่านั่นไม่ใช่พี่ยองแจนะแบม55 พี่มาร์คกับน้องมีปัญหาอะไรกันมาก่อน
    #3587
    0