BNHA | ? ? x oc ย่ำรุ่งอันหลอกลวง - นิยาย BNHA | ? ? x oc ย่ำรุ่งอันหลอกลวง : Dek-D.com - Writer
×
NC

คำเตือนเนื้อหา

เนื้อหาของเรื่องนี้อาจมีฉากหรือคำบรรยายที่ไม่เหมาะสม

  • มีการบรรยายฉากกิจกรรมทางเพศ
  • มีการบรรยายเนื้อหาที่เกี่ยวกับความรุนแรงสูง
  • มีเนื้อหาที่เครียดหรือหดหู่มาก ซึ่งอาจกระทบต่อภาวะทางจิตใจ

เยาวชนที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี ควรใช้วิจารณญานในการอ่าน

กดยอมรับเพื่อเข้าสู่เนื้อหา หรือ อ่านเงื่อนไขเพิ่มเติม
ปิด

    BNHA | ? ? x oc ย่ำรุ่งอันหลอกลวง

    โดย fee

    เพราะ พวกเราต่างเเตกสลายในรุ่งเช้า

    ผู้เข้าชมรวม

    297

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    1

    ผู้เข้าชมรวม


    297

    ความคิดเห็น


    2

    คนติดตาม


    16
    จำนวนตอน :  2 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  31 ธ.ค. 65 / 21:51 น.
    คำเตือนเนื้อหา NC

    มีการบรรยายฉากกิจกรรมทางเพศ, มีการบรรยายเนื้อหาที่เกี่ยวกับความรุนแรงสูง, มีเนื้อหาที่เครียดหรือหดหู่มาก ซึ่งอาจกระทบต่อภาวะทางจิตใจ

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูรายการอีบุ๊กทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    Prologue 

    손 데일만큼 뜨겁도록 타올라 더

    แผดเผามันไปให้มันร้อนแรง ๆ กับฝ่ามือของเธอ
     

    ความฝันที่จะเป็นฮีโร่อะไรนั่น ของแบบนั้น เป็นดั่งภาพมายาของสังคมในสายตาของมัตสึริ

    เทศกาลฤดูร้อนแสนน่าเบื่อ

    ในเมื่อทุกคนต้องไปจบที่ความตายภายใต้ประตูเส้นทางวิญญาณ 

    เราจะดิ้นรนกันไปเพื่ออะไรกันนะ ? 

    ความสุข ?

    รอยยิ้ม ?

    บริสุทธิ์ ?

    ตัวเธอที่เป็นผู้ดูเเลศาลเจ้าแห่งนี้ นั่นก็เป็นเเค่การแสดง

    เธอเดินขึ้นเขาไปเรื่อย ๆ เพื่อจะสูบควันพิษให้เต็มปอดจะได้ไปถึงประตูนรกไวกว่าคนอื่น ๆ

    ถึงจะเป็นเเค่ความคิดชั่วครู่เท่านั้นแหละนะ  … “บุหรี่ห่วย ๆ ชีวิตห่วย ๆ นี่สิดี” มัตสึสิริพูดด้วยเสียงอู้อี้พลางคาบบุหรี่ที่ปาก

    ถ้ามีใครมาเห็นผู้ดูเเลศาลเจ้ายืนสูบบุหรี่บนภูเขา คงเป็นภาพที่ขัดกับรอยยิ้มที่พูดประโยค [ เทพเจ้าจะนำทางท่านไปสู่เส้นทางเดินบริสุทธิ์เองค่ะ ]พร้อมกับใบหน้าสดใส 

    เเค่มองกระจกที่สะท้อนตัวเธอทุกวันมันช่างน่ารำคาญ เธอก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยทิ้งเวลาให้หยุดไปวัน ๆ กับ ควันพิษ ตัวตนตอนนี้ก็ไม่ต่างจากนักต้มตุ๋นไม่ใช่รึไง มัตสึริทอดสายตาไปยัง

    ยามเย็นดวงอาทิตย์อัสดงพร้อมลมที่พัดพาความเครียดไปกับรสนิโคติน

    มันชวนคิดถึงบุคคลที่ไม่ควรคิดถึงนี่สิ

    กำลังหงุดหงิด 

    พลันนั้นก็มีมือที่เต็มไปด้วยรอยบาดเเผลจากไฟมาหยิบบุหรี่ออกไปจากปากเธอ รสชาติมิ้นต์อ่อน ๆ ที่ผละจากปากเธอไป 

    “เอาคืนมา”

    เจ้าของดวงตาสีเทอร์ควอยซ์ไม่พูดอะไร เพียงเเค่มองหน้าเธอนิ่ง ๆ พร้อมกับเหยียบบุหรี่ให้มอดดับไป ทั้งที่เธอบอกตั้งหลายครั้งเเท้ ๆ ว่าอย่ามารบกวนเวลาเธอใช้เวลาส่วนตัว

    มัตสึริจ้องกลับไม่วางตา ดูก็ออกว่าเธอกำลังโมโหจากการถูกขัดใจ ซึ่งนั่นทำให้ดาบิพอใจอย่างมาก มันจะมีอะไรสนุกเท่ากับได้แกล้งมัตสึริเเรง ๆ แบบนี้ เพราะ เขารู้ดีว่าเธอหงุดหงิดเวลาขาดนิโคตินนาน ๆ ซึ่งมันก็หมายความว่าทั้งวันเธอไม่ได้เเตะมันไงล่ะ

    “บอกกี่ครั้งเเล้วอย่าสูบ”เขากล่าวขึ้นมาเรียบ ๆ พลางใช้ปลายนิ้วสาก ๆ นั่นมาถูบดขยี้ริมฝีปากเธอ เเละ มันเป็นแบบนั้นเธอปัดมือเขาออก

    “เหม็นกลิ่นขี้เถ้า”เธอบ่นอ้อดเเอด

    “มันเป็นงาน”เขากล่าวอย่างไม่แยเเสอะไร

    “หรอ ? แบบที่กำลังมายืนคุยกับผู้ดูเเลศาลเจ้า ทั้งที่บอกว่าอย่ามากวนเวลางาน”เธอกล่าวเสียงเข้ม

    เธอไม่ชอบ เธอไม่ชอบเเววตาเขาในฐานะดาบิ ซึ่งตอนนี้มันก็เป็นแบบนั้นไปทั้งหมด เเละ ดาบิก็ไม่ตอบอะไร มันสะท้อนได้ดีว่าเขาไม่ได้ฟังคำพูดของเธออยู่เเล้ว ดีไม่ดีอาจมองเป็นเพียงเรื่องสนุก เเต่สำหรับเธอมันเป็นเรื่องยุ่งยากการมาเกี่ยวกับบุคคลในสมาพันธ์ วิลเลิน 

    “ฉันก็เเค่อยากมาดูดอกไม้ไฟกับมัตสึริ” เรื่องยุ่งยากแบบนั้น เขาจะสนใจมันจริง ๆ หรอ จากการสลับคู่นอนไม่ซ้ำหน้าของเขาน่ะนะ ? ตลกสิ้นดี

    “พูดออกมาตรง ๆ จะดีกว่าว่าจะให้ทำอะไร “ 

    ดาบิเองก็ไม่ชอบตัวตนที่ชื่อมัตสึริแบบเดียวกับเเววตาเธอที่มองเขาเป็นดาบินั่นเเหละ

    “เเค่ช่วยหาคนที่ดูใช้งานง่าย “ดาบิกล่าว

    “อืม ธุระมีเท่านี้ใช่มั้ย” เธอปัดชุดฮากามะ กลิ่นควันน่ารำคาญติดอีกเเล้ว ไม่ชอบเธอไม่ชอบให้กลิ่นใครมาติด

    ความสัมพันธ์ของเรามันยุ่งยาก ตัวเขาที่ไม่คิดจะพูดออกมาตรง ๆ เเละ ทะเยอทะยาน

    กับเธอที่อยากให้เขาหยุด เเละ ทิ้งอดีตไป เพียงเเค่เริ่มต้นใหม่  ทั้งตัวเธอเขาทุกวันนี้มันเหมือนสัญญาณที่เเทบจูนกันไม่ติด อยู่รวมกันก็กัดแทบตาย อยู่ห่างกันกลับโหยหาอย่างน่าประหลาด 

    “เธอก็รู้. ว่าถ้าฉันรักเธอเเค่ไหนมัตสึริ” เขาพูดแบบนี้มาตลอด 

    เธอถอยออกมาจากเขาเล็กน้อย 

    เพราะเขารักเธอมากจนอยากเปลี่ยนแปลงโลกนี้ อยากเอาชนะพ่อเขาอยากมีโลกที่เป็นดั่งเขาต้องการเเละได้อยู่กับเธอที่ต้องการ

    แต่ถึงแบบนั้นทำไมเธอถึงหันหลังให้เขากันล่ะ ?

    มัตสึริคือคนเเรกที่บอกว่าไฟสีน้ำเงินของเขาที่แผดเผาทุกอย่างสวยงาม 

    ด้วยเเววตาที่ไม่เหมือนคนอื่น ๆ ดวงตาสีไวน์เป็นประกายทอดแววตาสดใสอย่างจริงใจ

    “ถ้าเป็นโทยะล่ะก็จะสามารถส่งฉันไปสู่ที่ที่ควรอยู่ได้เเน่นอน”

    เขาไม่เข้าใจประโยคนั้นในตอนเเรก

    ตอนนี้เขาเข้าใจเเล้ว … เพราะเธอมีแววตาที่รอความตายเหมือนกับเขายังไงล่ะ

    มัตสึริไม่เคยเข้าใจตัวตนในความทะเยอทะยานที่อยากจะเป็นของดาบิ

    ในสายเธอนั้นเขาก็เป็นเเค่เด็ก ขาดความอบอุ่นเเละอยากจะเอาชนะ 

    ไม่เหมือนโทโดโรกิ โทยะ ที่เธอรู้จัก เด็กที่มีความอดทน รอยยิ้ม ไฟที่อบอุ่นกว่าใคร ๆ ไม่ใช่คนไร้แววตาเป็นศพเดินดินแบบนี้ เเต่ก็คงว่าไม่ได้ เขาก็เเค่คนที่ไม่จำเป็นต้องเล่นละครตลอดเวลาแบบเธอนิ

    ประกายไฟเย็น ๆเล็ก เกิดขึ้นในอุ้งมือเธอ มันทำให้ความรู้สึกร้อนปนรู้สึกดี

    ภาพแสงไฟสะท้อนนัยต์ตา 

    ความทรงจำเก่า ๆ วนอยู่ในหัวเธอเป็นฉากอย่างกับเทปที่กำลังกรอเทปกลับมาในหัว

    ปวดหัว

    พลันนั้นประกายไฟเย็นกับกลายเป็นดอกไม้ไฟขนาดใหญ่ มีสีสันมากมายอยู่บนท้องฟ้ากลางคืน

    มันดูสดใส เเต่ก็แตกพล่านเมื่ออยู่บนจุดสูงสุด เหมือนตัวเธอเลย

    ในโลกที่มีอัตลักษณ์มันดีจริง ๆ เเล้วงั้นหรอ ?


     

    Dabi – blue flame
    “ไฟร้อน ๆสิดีดอกไม้ไฟจะได้ระเบิดออกมาไง”

    Matsuri – firework

    “เพราะเป็นดอกไม้ไฟจึงกระจายสลายไปนับไม่ถ้วน”
     

     

     

    talk w/Fee  ดีจ้า

     

     

     

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น