Fourteenshorts

ตอนที่ 40 : No.40 เข้าค่ายหรรษา : Moonum

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ก.พ. 61

เข้าค่ายหรรษา


กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาหน้าเอ็นดู เวลาเธออกจากบ้าน เธอมักจะสวมหมวกสีเขียวเสมอ ทุกคนจึงเรียกเธอว่า หนูน้อยหมวกเขียว วันนี้คุณแม่ของหนูน้อยเตรียมอาหาร ขนมและผลไม้ ตั้งใจว่าจะพาหนูน้อยหมวกเขียวไปเยี่ยมคุณยาย แต่คุณแม่รู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงให้หนูน้อยหมวกเขียวไปตามลำพัง


ลูกต้องรีบไปรีบกลับ…อย่าเถลไถลนะ คุณแม่บอกหนูน้อยหมวกเขียวด้วยความเป็นห่วง หนูน้อยหมวกเขียวได้ให้สัญญากับคุณแม่ แล้วเดินทางไปที่บ้านคุณยายด้วยความเบิกบาน $%^#$#^$^%$%^ ฉันกำลังภาคเสียงให้กับเพื่อนๆ ที่กำลังแสดงอยู่ข้างหน้า ตอนนี้เป็นวันเข้าค่ายลูกเสือวันที่สองแล้ว เป็นการเข้าค่าย 3 วัน 2 คืน นี่ก็เป็นคืนสุดท้ายแล้ว ที่ฉันทนกับความหนาวเย็นที่เย็นไปถึงขั้วกระดูก การแสดงดำเนินการไปเรื่อยๆ จนถึงหมู่สุดท้าย กิจกรรมดำเนินไป จนเสร็จ ฉันก็เข้านอนพร้อมกับเพื่อนๆ


ฉันตื่นขึ้นมาในตอนดึก มีสิ่งที่แปลกไป รอบๆ ข้างตัวเรามีแต่ความมืด มีแสงสว่างอยู่ตรงทางข้างหน้าแค่ทางเดียว ฉันลุกขั้นยืนและเดินไปตามแสงนั้นด้วยความสงสัย พอเดินออกมา ก็เห็นบ้านหลังเล็กๆ อยู่หลังหนึ่ง ซึ่งมีแม่ลูกคู่หนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ฉันเดินเข้าไปหา และถามว่า


ที่นี่ที่ไหนเหรอ ??” หญิงคนนั้นตอบกลับมาว่า


ที่นี่แดนมหัศจรรย์ คุณช่วยไปส่งลูกสาวของฉันไปบ้านคุณยายโลแกนได้มั้ย แค่เดินผ่านป่านี้ไปไม่ไกลนัก ก็ถึงละ ฉันไม่อยากให้ลูกของฉันเดินคนเดียวตามลำพัง แล้ววันนี้ฉันก็ไม่ค่อยสบายด้วยสิ แล้วเด็กคนนั้นก็มองมาที่ฉันด้วยสายตาที่คาดหวังอะไรบางอย่าง ฉันไม่กล้าปฏิเสธ ฉันเลยตอบกลับไปว่า


ได้สิ และเดินออกมาพร้อมกับเด็กคนนั้น โดยที่แม่ของเธอโบกมือตามข้างหลัง จนลับตาไป เด็กคนนี้ มีลักษณะเด่นคือจะสวมหมวกสีเขียวเสมอ เธอไม่ถอดเลย ฉันเลยเรียกเธอว่าหนูน้อยหมวกเขียว ขณะที่เดินทางในป่าไปเรื่อยๆ ก็มีหมอกหนาทึบทำให้การเดินทางยากยิ่งขึ้น จนเราทั้งสองโผล่ออกมาจากป่านี้ได้ ก็เห็นฝูงแกะมากมายอยู่ตามทุ่งหญ้า ฉันถามหนูน้อยหมวกเขียวว่า


ที่นี่ใช่ทางไปบ้านคุณยายเหรอ หนูน้อยหมวกเขียวตอบว่า 


ไม่รู้สิ หนูก็พึ่งมาครั้งแรกเหมือนกัน เคยเห็นแต่หน้าของคุณยายตอนที่ท่านมาเยี่ยมหนูที่บ้านเท่านั้นเอง เราเดินตามทางมาเรื่อยๆ เจอทางแยก 2 ทาง และเจอเด็กผู้ชายเลี้ยงแกะอยู่คนหนึ่ง และถามทางเขาว่า    


รู้จักทางไปบ้านคุณยายโลแกนมั้ย ช่วยบอกพวกเราหน่อยสิ


เด็กเลี้ยงแกะตอบว่า รู้สิ เธอถามถูกคนแล้ว ฉันที่แหละรู้จักคนมากมายเลยทีเดียว บ้านคุณยายโลแกนเหรอ แค่เดินไปทางซ้ายมือนี่ ไม่นานก็ถึงละ


ฉันกับหนูน้อยหมวกเขียวเดินทางมาเรื่อยๆ ก็เจอกับป่า ซึ่งมีทางเดินตรงเข้าไปในป่า พอเดินเข้าป่ามา ก็เจอกับเต่าที่กำลังวิ่ง อยู่ตรงหน้า ฉันเลยถามทางไปบ้านคุณยายโลแกน เต่าตอบกลับมาว่า


บ้านคุณยายโลแกนเหรอ เดินไปตามทางนี้ ไม่ไกลก็ถึงละ ฉันบอกขอบคุณและเดินตามทางมา ขณะที่หนูน้อยหมวกเขียวเก็บดอกไม้อย่างเพลิดเพลิน โดยที่พวกเราไม่รู้เลยว่า มีหมาป่าตัวหนึ่งบังเอิญมาเจอเรา ที่กำลังพูดถึงบ้านคุณยาย มันจึงคิดแผนการณ์อย่างหนึ่งขึ้นมา แล้วรีบวิ่งไปที่บ้านคุณยายทันทีไม่นานนักหมาป่าก็มาถึงบ้านคุณยาย ซึ่งในเวลานั้นคุณยายกำลังนั่งถักผ้าพันคออยู่ริมหน้าต่าง คุณยายเหลือบไปเห็นหมาป่ากำลังวิ่งมาหลบ อยู่ข้างพุ่มไม้พอดี คุณยายจึงรีบวิ่งหนี ออกไปทางหลังบ้านได้ทันเวลา เมื่อเจ้าหมาป่าได้เข้ามาภายในบ้านของคุณยายแล้วมันก็พยายามดมกลิ่น เพื่อตามหาคุณยายแต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ จึงได้ปลอมตัวเป็นคุณยายแล้วขึ้นไปนอนบนเตียง จากนั้นก็นำผ้าห่มมาคลุมตัวจนมิด ฉันและหนูน้อยหมวกเขียวเดินมาจนถึงบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมีป้ายเขียนว่า บ้านคุณยายโลแกนพวกเราจึงเดินเข้าไป หนูน้อยหมวกเขียวได้เคาะประตูเรียกคุณยาย   


ก๊อกๆ ๆๆ คุณยายคะหนูมาเยี่ยมคุณยายค่ะ คุณยายเปิดประตูให้หนูหน่อยซิคะ” เจ้าหมาป่าร้องตอบหนูน้อยว่า 


เปิดประตูเข้ามาเลยจ้ะหลานรัก” ฉันสงสัยที่เสียงของคุณยายแหบแปลกๆ จึงเปิดประตูเข้าไปและเห็นคุณยายนอนอยู่บนเตียง และเดินเข้าไปใกล้ๆ พร้อมกันกับหนูน้อยหมวกเขียว หนูน้อยหมวกเขียว เดินไปข้างเตียงของคุณยาย และสังเกตุเห็นฟันของคุณยายแปลกๆ เลยถามไปว่า


ทำไมฟันของคุณยายถึงได้แหลมคมอย่างนี้ล่ะคะ” เจ้าหมาป่าผลุดลุกขึ้นจากเตียง และคำรามเสียงดัง แล้ววิ่งไล่จับหนูน้อยหมวกเขียว ฉันเห็นท่าทีไม่ดี เลยหาอาวุธเพื่อที่จะไล่เจ้าหมาป่าไป และสังเกตเห็นเตาผิงที่กำลังจุดไฟอยู่ พอได้จังหวะ ที่หนูน้อยวิ่งมาพร้อมกับหมาป่า ฉันเลยผลักหมาป่าเข้าไปในเตาผิง และจับมือหนูน้อยหมวกเขียววิ่งออกมาจากบ้านของคุณยายอย่างรวดเร็ว ปี๊ดดดดดดดด!!! เสียงนกหวัดดังขึ้น ทำให้ฉันตกใจตื่นขึ้นมาด้วยเหงื่อที่ไหลตามใบหน้า หัวใจที่เต้นโครมครามอย่างรวดเร็ว เพื่อนของฉันจับมือของฉันวิ่งออกจากเต็นท์เพื่อวิ่งไปรวมแถวทันที โดยที่ฉันไม่มีจังหวะพักหายใจ และในที่สุด การเข้าค่ายในครั้งนี้ ก็จบลงด้วยดี ....

                                                            
     

1 ความคิดเห็น