Fourteenshorts

ตอนที่ 39 : No.39 ความรักกับลูกโป่ง : luzxnge

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 มี.ค. 61

ความรักกับลูกโป่ง


ถ้าเปรียบความรักเหมือนลูกโป่งในมือลูกหนึ่ง หากกำสายไว้ไม่แน่นก็คงหลุดมือออกไปและก็คงจะล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าอย่างโดดเดี่ยว นานเข้าก็หมดอากาศจนร่วงหล่นลงมายังพื้นดิน หรืออาจจะเกิดอุปสรรคมาทำให้ลูกโป่งแตกออก


บางคนอาจจะเลือกกำสายลูกโป่งให้แน่น แต่บางคนก็เลือกที่จะปล่อยลูกโป่งใบนั้นให้ลอยหลุดมือไป


เมื่อ 2 ปีก่อน...


กริ๊งๆๆๆๆ เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่หน้าประตูดังขึ้นบ่งบอกว่ากำลังมีคนเปิดมันเข้ามา วา เด็กสาวผู้มีความตั้งใจมาที่แห่งนี้เพื่อมาลงคอร์สเรียนพิเศษที่โรงเรียนสอนพิเศษแห่งหนึ่ง ที่แห่งนี้เป็นที่ๆ ทำให้เธอได้เจอกับ เขาคนนั้น


เขามีชื่อว่า ว่าน ว่านเป็นคนที่ไม่ได้สูงมากนัก เขาสูงกว่าเธอนิดหน่อย ว่านมีนิสัยดี เขามักจะเทคแคร์ดูแลผู้อื่นอยู่เสมอๆ ตอนเรียนอยู่เราก็มีคุยกับบ้างตามประสาเพื่อนร่วมห้อง บทสนทนาที่เกิดขึ้นแม้มันจะน้อย เธอก็ยังจำมันได้ดี แต่เราก็ไม่เคยคุยกันหรือทำความรู้จักกันอย่างจริงจังสักที จนกระทั่งเพื่อนในคอร์สเริ่มตั้งกลุ่มในเฟซบุ๊คเพื่อติดต่อสื่อสารกัน ว่านก็ทักมาหาเธอ


ใช่วารึเปล่า


นี่คือจุดเริ่มต้นของบทสนทนาของเราสองคน


เป็นติ่งเกาหลีใช่ป่ะ งั้นก็ต้องรู้จักก็อตร้านสะดวกซื้อสิ ว่านถาม อ่านตอนแรกเธอก็ไม่เข้าใจหรอกว่าว่านจะสื่อถึงอะไร เธอจึงขอให้ว่านบอกคำตอบ


ก็...ก็อตเซเว่นไง

หลังจากนั้นว่านก็ทักมาหาวาเป็นประจำทุกวัน คุยเรื่องเรียนบ้าง เรื่องของตนเอง หรือเรื่องไร้สาระบ้าง วาเป็นคนชอบเล่นเกมซึ่งเธอมักจะเล่นอยู่คนเดียวบ่อยๆ เพราะเพื่อนของเธอส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและไม่เล่นเกมเหมือนเธอ ตั้งแต่เธอได้มารู้จักกับว่านเธอก็มีเพื่อนเล่นเกมและไม่เหงาอีกต่อไป จนเราเริ่มเรียนรู้กันและกันมากขึ้นและเริ่มเปิดใจให้กัน


นานเท่าไหร่แล้วนะที่วาไม่ได้มีโอกาสซื้อลูกโป่งให้ตนเอง เธอมักจะกลัวเสมอว่าจะเผลอทำลูกโป่งหลุดมือไป นั่นทำให้เธอไม่เคยคิดจะมีความรักเหมือนคนอื่น แต่ว่านเข้ามาเป็นคนที่ทำให้เธอไม่กลัวที่จะทำลูกโป่งหลุดมือ


จนเมื่อใกล้จะถึงวันเกิดของวา ว่านก็ทักมาหาเธอ


อยากได้อะไรในวันเกิดไหม?’


วาก็ตอบไปตามความจริงว่าเธออยากได้อะไรบ้าง เมื่อถึงวันเกิดของเธอว่านก็ซื้อมาให้ตามที่เธอบอกจริงๆ นี่อาจจะเป็นของขวัญวันเกิดชิ้นแรกในรอบหลายปีก็ได้ วาไม่เคยที่จะอยากได้ของขวัญในวันเกิดตนเองเพราะปกติทุกปีเธอมักจะไปกินข้าวกับครอบครัวในวันเกิด แค่นี้ก็ทำให้เธอมีความสุขมากพอแล้ว แต่ว่านกลับทำให้วันเกิดปีนี้พิเศษกว่าปีไหนๆ ของขวัญชิ้นแรกในรอบหลายปี ใครมันจะไม่ดีใจกันล่ะ


ความสัมพันธ์ของเราสองคนก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เริ่มเปลี่ยนจากคุยแค่ในแชทมาเป็นโทรหากันแทน เราสองคนไม่เคยบอกความรู้สึกให้กัน เพราะเราต่างก็รู้กันอยู่แก่ใจว่าต่างคนต่างรู้สึกอย่างไร เราคุยกันทุกวัน โทรหากันทุกคืน จนมันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเคยชินที่จะต้องบอกฝันดีกันทุกคืนและได้ยินเสียงกันก่อนนอนทุกคืน ความสัมพันธ์ของเราสองคนดำเนินต่อไปเป็นเส้นตรงและไม่มีการเปลี่ยนแปลง


จนกระทั่งวันหนึ่งว่านตัดสินใจทักวามาด้วยประโยคที่ดูจริงจัง


ตอนนี้ว่างมั้ย เรามีเรื่องสำคัญจะบอกแก วารู้ทันทีว่าว่านกำลังจะบอกอะไร


แกก็รู้ใช่มั้ยว่าเราชอบแก


เราชอบแกมานานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เราตัดสินใจให้ของขวัญวันเกิดแก


แล้วแกล่ะชอบเราบ้างมั้ย?’


นี่อาจจะเป็นคำถามที่ตอบยากที่สุดในโลกก็ได้ ตอนนั้นในหัวของวาโล่งไปหมด เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ เธอไม่เคยมีความรัก เธอจึงไม่รู้ว่าเธอต้องทำยังไง เธอยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องนี้เลยสักนิด นั่นทำให้เธอตัดสินใจทำเรื่องที่ผิดพลาดไป


ไม่บอก 5555


เราบอกแกได้แค่ว่าตอนนี้เรายังไม่อยากมีแฟนวาตอบกลับไป


จากบทสนทนาที่เคยคุยกันด้วยความรู้สึกดีต่อกันทุกวัน ตอนนี้กลับกลายเป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัด ถึงแม้ว่านจะชวนวาคุยเยอะขนาดไหน แต่ก็ไร้ผล แม้จะถามคำถามที่ยาวมากแต่วาก็มักจะตอบแค่ประโยคที่สั้นเสมอ เธอไม่รู้ตัวหรอกว่าเธอทำอะไรลงไป เธอรู้สึกดีกับว่านก็จริงแต่ตอนนี้เธอแค่คิดว่าตัวเธอยังไม่พร้อมที่จะมีแฟน เธอไม่อยากให้ความหวังกับใคร


ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่วาจับสายลูกโป่งไม่แน่นอีกต่อไป ไม่ได้ใส่ใจลูกโป่งในมือเท่าเดิม จนลูกโป่งเกือบจะลอยหลุดออกจากมือไป


 ‘จะไม่คุยกับเราก็ได้นะ แต่อย่าเทเราก็พอ แต่แกช่วยรอเราหน่อยนะ


นี่เป็นประโยคสุดท้ายที่ว่านได้บอกกับวาเอาไว้ เราสองคนไม่ได้เลิกคุยกัน เราแค่ต่างคนต่างเลือกเดินในทางของตนเอง เราไม่ได้ลบแชท เราไม่ได้เปลี่ยนสีแชท ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมตั้งแต่วันแรกที่คุยกัน แม้กระทั่งความรู้สึก...


ทุกวันนี้วาเลือกที่จะแค่มองลูกโป่งใบนั้นที่เธอเคยถือและยิ้มให้ความทรงจำที่แสนงดงามของเธอและเธอเลือกที่จะไม่ครอบครองมันอีก ขอเพียงแค่ได้มองความงดงามของมันก็เพียงพอแล้ว



 

ไม่มีใครแพ้ เราแค่ไม่เหมาะสมกัน

 นิ้วกลม.

                                                            
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น