☆ Summer Time ☆

ตอนที่ 18 : - Chapter 02 : ฉันผิด ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 พ.ค. 55







2








มิวจ๋าาาาาา ฉันแหกปากอยู่หน้าบ้านเพื่อนสนิทตั้งแต่ไก่โห่

 

เหตุผลง่ายๆมีอยู่ 3 ประการที่ฉันมาอยู่ที่นี่

 

ข้อแรกคือแม่ฉันยังไม่ยอมคุยด้วยมาเป็นอาทิตย์แล้วแถมยังโดนสายตาอาฆาตแค้นเหมือนฉันไปแอบวางยาเจ้ากีวี่ แหม เล่นจ้องทุก 5 นาทีขนาดนั้น

 

ข้อที่สองฉันจะมาปรึกษามิวเรื่องโดนโอดินโกรธ แม่ไม่คุยด้วยอีกทั้งน้องหมายังเมิน

 

ส่วนข้อสุดท้ายถ้ามาบ้านมิวสายกว่านี้ พระอาทิตย์ก็จะเริ่มทำงาน แดดก็จะร้อนมากน่ะสิ !!!

 

แน่นอนว่าฉันยังไม่อยากโดดแดดเผา !!

 

เป็นไงละ เหตุผลของฉัน ยิงนกตัวเดียวได้กระสุน 3 นัด เอ๊ย ยิงปืนนัดเดียวได้นก 3 ตัวเลย

 

มาทำอะไรตั้งแต่เช้ายะ มิวแว้ดขึ้นทันทีที่เห็นว่าแขกที่ยืนแหกปากอยู่หน้าบ้านคือฉันเอง

 

เห็นฉันยืนอยู่หน้าบ้านมันน่าหงุดหงิดขนาดนั้นเลยหรอ ชิ

 

มาขอคำปรึกษา

 

หาข้ออ้างมาตากแอร์ก็บอกมาเหอะเพื่อนฉันว่าพลางหาวปิดปากท่าทางจะเพิ่งตื่น

 

ฉันสะดุ้งเลย ยัยนี่รู้ทันตลอดดดดดดดดดด

 

อุ้ย รู้ทันด้วย

 

นี่ ฉันเป็นเพื่อนกับแกมาตั้งกี่ปีแล้วยะ รู้ไปยันตับไตไส้พุงหมดแล้ว

 

ตับฉันสุภาพดีใช่ไหมละ

 

ยัยนั่นเบะปากใส่ทำหน้าเหมือนอยากจะปิดประตูใส่หน้าฉันเต็มทน

 

อืม...คิดไปคิดมา ฉันกับมิวรู้จักกันตั้งแต่ม.ต้น ถึงตอนนี้ก็ 6 ปีแล้ว นานเหมือนกันนะนั่น แต่เทียบกับอีตาโอดินไม่ได้หรอก รายนั้นรู้จักกันแต่อนุบาลด้วยซ้ำ

 

แต่ก็น้อยกว่าโอดินอยู่ดีฉันยิ้มยิงฟัน

 

งั้นก็ไปหาโอดินสุดที่รักแกสิ มิวปิดประตูแต่ฉันใช้พลังทั้งหมดขวางเอาไว้

 

กริ๊ด นานาผิดไปแล้ว ฮือ อย่าไล่ฉันอีกคนสิ แค่ทั้งแม่ทั้งแฟนทั้งหมาเมินยังทำร้ายฉันไม่พอใช่ไหม

 

แกนี่มันไร้สาระจริงๆ เอ้าเข้ามา

 

ในที่สุดมิวก็ยอมปล่อยมือจากประตูและเดินนำฉันเข้าไปในบ้านที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ คิดไม่ผิดจริงๆที่หนีมาอยู่บ้านคุณหนูมิว ฮิฮิ

 

เอ้ามีไรก็ว่ามา

 

ปัญหาฉันเยอะอะแก เอาเรื่องไหนก่อนดีละ ฉันส่งสายตาปิ๊งๆไปอย่างขอความเห็น

 

ก็แกมันชอบหาเรื่องใส่ตัว หัดหาทางแก้เองบ้างเซ่ !”

 

งะ...ทำไมที่ปรึกษาอันแสนดีตลอดอายุ 6 ปีที่เรารู้จักกันมาถึงเริ่มออกอาการเอือมระอาอย่างชัดเจนขนาดนี้ละ ฉันทำอะไรผิด ก็แค่แจ้นมาบ้านมิวทุกครั้งที่ทะเลาะกับคนอื่นไม่ว่าจะเป็นโอดิน เพื่อน พ่อ แม่ พี่ น้อง ลุง ป้า น้า อา ปู่ ย่า ตา ยาย คนข้างบ้าน หมาที่บ้าน แมวริมถนน บลาๆๆๆๆๆๆๆ เท่านั้นเองนะ

 

ง่า

 

เออ งั้นเรื่องแรก เริ่มจากผมแกก่อน แกไปทำอะไรกับผมแกมายะ มิวถามเสียงดัง ไม่ต่างอะไรจากแม่และแฟนของฉันซักเท่าไหร่

 

ก็ฉันเห็นผมแกสั้นแล้วดูสบาย ไม่ร้อน ฉันก็เลยไป....ตัดบ้าง

 

โดยไม่ถาม 2 คนนั้นก่อนใช่ไหมว่าจะไปตัดดีไหม

 

ถูก ออกจากบ้านแกไปวันนั้น ฉันก็ตรงดิ่งไปร้านเจ๊กระเทยใกล้ๆนี่เลยอะ

 

ยัยปัญญาอ่อน แกทำอะไรลงไป !!!?”

 

ฉันแทบจะตกจากโซฟาเมื่ออยู่ๆเพื่อนฉันก็พรวดพราดยืนขึ้น

 

ฉันทำอะไรเล่า ก็แค่ตัดผมเอง

 

ตอนแรกฉันก็นึกว่าตัดแบบไม่สั้นขนาดนี้ พอมาเห็นตัวจริง ไม่แปลกใจทำไมเขาถึงโกรธแกกัน มิวบุ้ยปาก มือก็จับผมฉันเป็นการสำรวจว่าโดนหั่นออกไปเยอะแค่ไหน

 

แล้วทำไมพวกนั้นต้องโกรธด้วยละ

 

เอาจริงๆนะ ฉันยังรู้สึกโกรธเลย นับประสาอะไรกับแม่แกและแฟนแกยะ

 

ทำไมอะ ฉันเริ่มคาดคั้น เวรกรรมจริงๆ ทำไมพากันโกรธฉันหมดเลยอะ

 

ฉันเสียดายผมแก ย๊ากกกก แกก็รู้ใช่ไหมว่าฉันอยากมีผมสวยๆแบบแกมาตั้งนานแล้ว แล้วแกดันไปตัดฉับหายไปหมดแบบนี้ ใครมันจะไปรับได้ ย๊ากกกกกก ยัยบ้านานา เธอเขย่าไหล่ฉันไปมาด้วยความอิจฉา

 

สรุปคือผมสวยก็ผิดหรอ ?

 

โอ๊ย มึน

 

ยัยมิวหยุดเขย่า แต่โลกสวยๆของฉันก็ยังคงหมุนติ้วๆต่อไป

 

ฉันว่ากรณีแม่แกนะ ก็คงรับไม่ได้กับผมสั้นๆของแกเหมือนฉันนั่นแหละ แกเคยบอกเองไม่ใช่หรอว่าแม่แกชอบผมยาวๆของแกมาก หมดค่าดูแลรักษาผมแกไปหลายกะตัง แถมคุณป้ายังชอบถักเปียให้แกทุกวันตั้งแต่อนุบาลยันม.ปลาย แล้วแกคิดว่าอยู่ๆคนเป็นลูกสาวก็ผีเข้าลุกขึ้นมาตัดผมฉับสั้นอย่างกับทอมบ้านนาแบบนี้ เขาคงจะไม่โกรธแกหรอกเนอะ

 

เพื่อนฉันสาธยายมาเป็นชุด เออ มันก็จริงของมิว ตั้งแต่เล็กยันโตแม่ชอบมาเล่นผมฉัน ยิ่งตอนถักเปียให้ก่อนไปโรงเรียนดูจะมีความสุขที่สุด

 

แต่ก็ไม่น่าโกรธขนาดไม่พูดกับฉันเลยนี่น่า

 

ไม่รู้แหละ แม่แกคงสะเทือนใจ

 

ยังไงฉันก็ตัดมาแล้วอะ จะให้ฉันทำไงเล่า

 

เรื่องของแก ไม่ยอมปรึกษาคนอื่นก่อน แล้วเป็นไงละ เหอะ !”

 

แล้วกรณีโอดินละ

 

เหตุผลของแม่ ฉันพอจะเข้าใจนะ แต่ฉันไม่เข้าใจที่ตานั่นโกรธฉันเลย ก็แค่ตัดผมป่ะ ไม่ได้สกรีนเฮดซักหน่อย !

 

อืม... มิวกำลังใช้ความคิด

 

ฉันว่าทรงนี้ก็ออกจะดูดีเข้ากับหน้าฉันจะตายฉันพูดอย่างภาคภูมิใจ โฮ้ น่ารักจะตาย

 

ยะ หล่อนดูดีมาก

 

เห็นป่ะละ

 

ฉันรู้สึกภูมิใจนิดๆที่เพื่อนชม โหะๆ นานๆมิวจะชมฉันนะเนี่ย

 

แต่ดูดีในแบบทอมอะนะ

 

ตึง !

 

เหมือนจะได้ยินเสียงซาวเอฟเฟคประกอบ ยัยนี่ว่าไงนะ ฉันดูดีในแบบทอมหรอ โอ้ โนนนนนนนนนน !!

 

ทำไมแกพูดงี้อะ ฉันขนลุกเลยนะ ดูดิ ฉันชูแขนที่ขนแขนกำลังแสตนอัพไปให้มิวดู

 

จะบอกว่าฉันเห็นแกหน้าประตูครั้งแรกนึกว่าทอมที่ไหนมากดออดหน้าบ้าน

 

กริ๊ด หยาบคาย

 

แกยิ่งไม่ชอบใส่กระโปรงอยู่ มาเจอผมแบบนี้เข้าไปอีก พูดได้คำเดียวว่า ทอมจ้า

 

พูดจริงอะ ? เสียใจเป็นที่สุด ฉันออกจะเรียบร้อยและน่าทะนุถนอม

 

น่าถีบมากกว่ามิวสวนแบบไม่ต้องคิด

 

โธ่ ไรงะ

 

โอดินคงไม่อยากเดินกับผู้หญิงที่เหมือนทอมแบบแกน่ะสิเลยโกรธ

 

เฮ้ย แฟนกันมันต้องดูที่ใจดิ เห็นในซีรี่ย์ป่ะ นางเอกที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายอะ ขนาดปลอมซะหล่อเลยนะ พระเอกยังรักลงเลย

 

ก็นั่นมันในซีรี่ย์ !”

 

โห มันก็เหมือนๆกันนั่นแหละ

 

เอางี้ แกลองดูคิดว่าถ้าโอดินมันเกิดผีเข้าแบบแกไว้ผมยาวขึ้นมา แถมใส่ชุดรัดติ้ว แกคิดว่าไง

 

เลิก !!!!”

 

ฉันตอบทันทีเพราะภาพที่คิดตามในหัวสมองฉันมันน่าสยดสยองเกินกว่าจะให้อภัย กริ๊ด หนูรับไม่ได้ !

 

นั่นไง โอดินก็ต้องคิดเหมือนแก ถูกป่ะละ

 

ไม่เลิกก็ได้ฉันจิ้มนิ้วชี้ทั้ง 2 ข้างเข้าหากันอย่างรู้สึกผิด

 

ฉันนอนกลิ้งไปกลิ้งมาซักพักก็เกิดอาการท้องร้องต้องหาอะไรกิน จึงเดินไปที่ตู้เย็นของบ้านมิวประหนึ่งว่าเป็นตู้เย็นบ้านตัวเองเพราะความเคยชิน แต่ !!!

 

ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าอาหารอยู่เลยในนั้น

 

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

ไม่มีไรกินเลยหรอ มิว

 

อืม ไม่ได้ซื้อของเข้าตู้เย็นเลยอะ ช่วงนี้ ร้อนจะตาย

 

หาาาาา

 

มาหา มาเหออะไรละ ไม่มีก็คือไม่มีมิวพูดหน้าตาย

 

แต่เค้าหิวอะ สงสารเด็กตาดำๆคนนี้หน่อยสิ กระซิกๆ ฉันเข้าโหมดปัญญาอ่อนลงทุนอ้อนยัยนี่สุดชีวิต

 

อะๆ ไปหาไรกินที่มินิมาร์ตแถวนี้ก็ได้อะ

 

เยส !”

 

ฉันกระโดดตัวลอยแล้วเดินกอดคอเพื่อนออกไปข้างนอก ไม่ลืมที่จะหยิบร่มกันรังสียูวีติดมือไปด้วย ถึงจะร้อนแค่ไหนแต่เรื่องกินสำคัญกว่า ก๊ากกกกกกกก

 

เราเดินเตาะแตะกันมาถึงมินิมาร์ทด้านล่างตึกแห่งหนึ่ง เอ๋ แต่ไอ้ตึกนี่มัน...

 

นี่มันคอนโดโอดินไม่ใช่หรอ

 

อืม ที่นี่ใกล้สุดแล้ว

 

เธอว่าอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินนำฉันเข้าไปในนั้น ฉันก็เลยเดินตามเข้าไปแม้ในใจจะรู้สึกตะหงิดๆอยู่บ้างว่าบางที หมอนั่นอาจจะบังเอิญโผล่มาที่นี่พอดีก็ได้เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วที่ฉันกับเขาเป็นเหมือนแม่เหล็กคนละขั้วที่ดูดมาเจอกันทุกที คิดดูมันจะเป็นไปได้ยังไงที่คน 2 คนจะเรียนห้องเดียวกันตั้งแต่อนุบาลยันม.ปลาย

 

แต่อย่าเลย ฉันขี้เกียจทะเลาะด้วย ให้เขาอยู่ของเขาบนคอนโดน่ะดีแล้ว ไม่ต้องลงมาหรอก

 

ฉันยืนรับไอเย็นอยู่หน้าแอร์เย็นฉ่ำของมินิมาร์ท ปล่อยให้มิวช็อปขนมกระจายไปคนเดียว เธอรู้อยู่แล้วว่าฉันชอบกินอะไร มีลูกค้าอีก 2-3 คนในร้านซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงอายุๆคงเท่าๆฉันเนี่ยแหละ พวกหล่อนจ้องฉันพลางหัวเราะคิกคัก สงสัยท่าตากแอร์ของฉันมันจะตลกมั้ง แต่อย่าได้แคร์ ความเย็นเท่านั้นคือสิ่งที่ฉันต้องการ อุวะฮะฮ่า

 

ระวังโดนชะนีเขมือบนะแก อยู่ๆมิวก็ปรี่เข้ามากระซิบ

 

กริ๊ด ขนแขนแสตนอัพอะเกนแอนด์อะเกน

 

แกจะบ้าหรอ ฉันเป็นหญิงแท้ร้อยเปอร์เซนต์นะเฟ้ย

 

มิวบุ้ยปากไปทางวัยรุ่นกลุ่มนั้น 1 ในเธอๆหันมาขยิบตาให้ฉันด้วย ฉันกระโดดโหยงเข้าไปหลบหลังเพื่อนทันที กริ๊ดดดดดดด ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย

 

อ้าว โอดิน

 

ฉันเลิกสนใจผู้หญิงเล่านั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นเมื่อมิวทักคนชื่อคุ้นๆแล้วก็พบร่างสูงของแฟนฉันยืนหน้านิ่งอยู่ตรงนั้น

 

เจอจนได้ ฮ่วย !

 

มาทำไรยะ ฉันถามทันที

 

ฉันควรถามเธอมากกว่าป่ะ....มาทำไรกันที่นี่ฮะ มิว ประโยคแรกพูดกับฉัน ส่วนประโยคหลัง โอดินหันไปพูดกับมิว ทำเสียงดุเหมือนเพื่อนฉันเป็นต้นเหตุที่พาฉันมาที่นี่

 

แฟนนายนั่นแหละ อยากกินขนม

 

โอดินก้มลงมองถุงขนมในมือเรา 2 คนก่อนจะอุทาน

 

กินอย่างงี้ไปเป็นหมูดีกว่านะ ยัยหมูตอน

 

แน่นอนว่ากระทบฉันเต็มๆ !!

 

ก็มันหิวอะ

 

นิ่งเป็นหลับขยับเป็นกิน

 

อะไรเล่า หิวอะหิว แถมร้อนด้วย ดูสิ 38 องศาเข้าไปแล้ว ฉันชี้ไปที่เครื่องวัดอุณหภูมิภายนอกของมินิมาร์ท

 

ขอขัดจังหวะแปป พวกแกเคลียร์กันไปเองละกัน คนนอกไม่อยากยุ่ง ไปละ มีธุระต้องทำ ฝากหิ้วยัยนี่กลับบ้านด้วยละกันนะ เพื่อนเขย

 

มิวตบไหล่โอดินอย่างฝากฝังแล้วเดินออกไปจากมินิมาร์ท ที่สำคัญคือชีให้ถุงขนมแก่ฉัน แต่ !!! ชีเอาร่มไปด้วย กริ๊ดดดด แล้วฉันจะกลับอย่างไร ?

 

ไม่ช้า โอดินก็เดินออกไปด้วย เฮ้ย อย่าทิ้งกันดิ !

 

รอด้วย ฉันแหกปากให้เขารอ แต่ไม่เลย แฟนฉันยังคงเดินดุ๊กดิกเข้าไปในคอนโดอย่างไม่สนใจ

 

แดดข้างนอกร้อนขนาดนี้ ฉันไม่มีวันยอมกลับตอนนี้หรอก ให้ตายสิ สนใจกันหน่อยได้ไหม ไอ้คุณแฟน

 

ฉันรีบวิ่งเข้าไปแทรกประตูลิฟท์ที่กำลังจะปิดลงและสามารถเข้ามาอยู่ในลิฟต์ตัวเดียวกับโอดินสำเร็จ เย้ !

 

ตามฉันมาทำไม กลับบ้านเธอไปซะ


ฉันไปบ้านแฟนตัวเองมันผิดหรอ

 

เมื่อก่อนน่ะไม่ แต่มันผิดตั้งแต่เธอตัดผม

 

ยังไม่หายโกรธอีกหรอ                                    

 

เออสิ

 

ง้อ ฉันยื่นนิ้วก้อยไปให้

 

ไม่ให้ง้อ กลับบ้านไปเลย

 

เมื่อถึงชั้นที่ต้องการ เขาก็เดินลิ่วออกไปหวังจะไม่ให้ฉันตามทัน แต่มีหรือที่ฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ

 

บ้านฉันไกล ตอนนี้ก็บ่ายโมงแล้ว แดดเปรี้ยงขนาดนี้แฟนนายต้องเป็นโรคลมแดดตายแน่ๆ

 

ช่างเธอสิ

 

อย่างน้อยก็ขอให้พระอาทิตย์มันกลับบ้านเก่าไปก่อนก็ดี ตอนนี้เดินไปก็มีแต่จะสุก

 

ดีเลย เธอจะได้เป็นหมูย่างไง

 

ชิ นายเป็นแฟนภาษาไรเนี่ย ช่วยแฟนแค่นี้ก็ไมได้ เดี๋ยวฉันแบ่งขนมให้นายครึ่งนึงเลยเอ้า ฉันยื่นขนมในมือให้เขา

 

ยังรำลึกได้อยู่หรอว่าเราเป็นแฟนกัน ก่อนตัดผมก็รำลึกซะบ้างสิ

 

นายจะอะไรกับผมฉันมากมายเนี่ย !”

 

ไม่รู้ กลับบ้านเธอไป ฉันอารมณ์ไม่ดี

 

เขาเปิดประตูเข้าห้อง ฉันพยายามจะแทรกตัวเข้าไปแต่เขาก็ดันฉันออกมา หมอนี่ยิ่งแรงควายๆอยู่ ตัวใหญ่กับฉัน 2 เท่าได้มั้ง ฮ่วย ทำไมฟ้าถึงให้เกิดมาตัวเล็กด้วยนะ

 

ขอเข้าไปตากแอร์หน่อยนน้าาาาา ฉันอ้อนวอน

 

เรายื้อกันไปยื้อกันมาอยู่ประมาณ 5 นาทีจนในที่สุดแรงฉันก็หมดลง

 

ปัง !                                                                                  

 

เขาปิดประตูใส่ฉันโดยสมบูรณ์แบบ

 

และวันนั้นฉันก็ต้องเดินหอบขนมกลับบ้านท่ามกลางแดดเปรี้ยงๆและอุณหภูมิที่ระอุที่สุดในรอบหลายปีของประเทศไทย

 

จำไว้เลย ไอ้บ้าโอดิน !!!



________________________________

ความไร้สาระยังมีอย่างต่อเนื่อง เรื่องมันเกิดแค่การตัดผมนี่แหละ

แต่สามารถแถได้ 5 ตอน กร๊ากกกกกกกก

ไร้สาระหรือภาษาเกรียนเกินไป ขออภัย =/\=

ยังไงก็ฝากติชมด้วยนะจ้า >3<










:) Shalunla



61 ความคิดเห็น

  1. #29 `BE/ST$4L/D. (@puii-faii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 17:01
    เพราะตัดผมนั่นแหละ -A-;
    ซวยซ้ำซวยซ้อนโดนเมิน 555555555555555
    #29
    0
  2. #25 sugar (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 09:06
    เพราะตัดผมแท้ๆเลยเนี่ย -0-;

    555555
    #25
    0