คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย SF [Terushima x Hana] Shoulder.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Shoulder.

  

     

   
Terushima Yuuji x Misaki Hana Fanfiction

Thank you.
B E R L I N ❀ T H E M E { V.2 } Rain Mirror


B
E
R
L
I
N
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 เม.ย. 61 / 16:06


หยดฝนตกกระทบพื้นดินส่งเสียงซ่าไปทั่วบรรยากาศรอบด้าน อุณหภูมิของอากาศภายในห้องเริ่มลดลงจากปรกติ สายตาทอดมองภายนอกหน้าต่าง วิวทิวทัศน์ที่พร่ามัวจากม่านของเหลวเป็นสายชวนให้ผ่อนคลายและฟุ้งซ่านในเวลาเดียวกัน ในหัวฉายภาพของลูกบอลที่ตกกระทบกับพื้นไม้ขัดมัน - พ่ายแพ้ - เหมือนมีคนมากระซิบคำ ๆ นี้ข้างหูอยู่ตลอดเวลา และถอนหายใจเมื่อรู้สึกตัวว่าเผลอไผลคิดเรื่องนั้นขึ้นมาอีกจนได้ มือหนาที่ใช้ตบลูกเป็นประจำ ยกขึ้นขยี้หัวตัวเองไล่ความคิดเหล่านั้น แล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียน ในเวลาหลังเลิกเรียนที่ไม่มีซ้อมเหมือนทุกที ในห้องเรียนยามหมดคาบเรียนที่ร้างผู้คน ไม่มีเสียงพูดคุยใด ๆ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกซึ่งโดนกลบด้วยเสียงฝนซู่ซ่า มือหนาควานหามือถือในกระเป๋ากางเกงทั้งที่หน้าผากยังแนบอยู่กับแผ่นไม้เย็นเฉียบ เมื่อล้วงหาจนเจอก็หยิบขึ้นมา กดปุ่มล็อคหน้าจอไปทีนึง หน้าจอของเครื่องมืออิเล็กทรอนิคส์บางเฉียบก็สว่างวาบขึ้น โชว์ภาพหน้าจอที่ถูกตั้งค่าและตัวเลขสี่ตัว

'ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย'

พูดกับตัวเองในใจแล้วจึงหยิบกระเป๋าที่ห้อยไว้ด้านข้างของโต๊ะขึ้นมาสะพาย ลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้เข้าไปชิดกับโต๊ะแล้วจึงก้าวขายาว ๆ ออกมาจากห้อง ก้าวไปตามทางเดินอย่างเนิบ ๆ ไม่เร่งรีบ ทอดสายตามองไปเรื่อยเปื่อยผ่านห้องเรียน ห้องแล้วห้องเล่า ก็สะดุดเข้ากับห้องเรียนห้องหนึ่ง เด็กสาวร่างเล็กเรือนผมสีเปลือกไม้ฟุบหน้ากับโต๊ะนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ด้านใน

'รุ่นพี่ฮานะนี่'

แม้มองไม่เห็นหน้า แต่เขาก็จำได้เป็นอย่างดีว่าร่างเล็กนั่นคือใคร เขาพาตัวเองเข้ามาในห้องแล้วมาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะของเด็กสาวที่หลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องราว

'หาาา หลับเหรอเนี่ย'

ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วลากเก้าอี้แถว ๆ นั้นอย่างเบามือเพื่อหลีกเลี่ยงการเกิดเสียง เขาหย่อนก้นลงหน้าโต๊ะ แล้วจ้องมองร่างเล็กที่นั่งหลับตาพริ้มด้านหน้า 

     "ไม่ระวังตัวเอาซะเลยน้า" พูดบ่นทั้ง ๆ ที่คู่สนทนายังหลับปุ๋ยแล้วลอบหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ

นัยน์ตาสีโกโก้เท้าคางกับเก้าอี้มองเด็กสาวตรงหน้า

     "รุ่นพี่ตัวเล็กขนาดนี้เชียว บ่าก็เล็กนิดเดียวเอง มันคงหนักมากสินะ ที่ต้องแบกพวกเราไว้บนบ่าเล็ก ๆ นี่น่ะ"

เขาพร่ำกับร่างเล็กด้านหน้าที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น พร้อมกับนิ้วที่เขี่ยวนเรือนผมสีคาราเมลไปมา

     "อยากอยู่แบบนี้ไปอีกชั่วโมงจังเนอะ ไม่ล่ะซักปีนึง...ไม่สิ อยากอยู่กับรุ่นพี่...ตลอดไปเลย"

ริมฝีปากได้รูปประทับลงบนเรือนผมสีเข้ม อย่างบรรจง นุมนวล และอ่อนโยน ผิดกับวิสัยในยามปรกติของเจ้าตัว

     'อย่างเรานี่มัน คงได้แค่นี้จริง ๆ สินะ'

คิดแบบนั้นพร้อมกับยิ้มเยาะให้ตัวเอง

     "อืออ"

คิ้วเข้มใต้หน้าม้าเต่อขมวดเข้าหากันสองสามทีพร้อมกับเสียงครางอือและเปลือกตาที่ปรือขึ้น แล้วขยิบปริบ ๆ

     "เทรุชิมะ?"

     "กลับกันเถอะครับ ค้างที่โรงเรียนมันอันตรายนะ"

     "อ่า อื้อ"

เธอหยิบกระเป๋าเดินตามร่างสูงไป ด้วยอาการงัวเงีย จัดการเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินออกนอกอาคารเรียน ที่บัดนี้ที่ม่านเย็นฉ่ำถูกเปิดออก เหลือเพียงแอ่งน้ำเล็กใหญ่กระจายอยู่ทั่วและสปอร์ตไลท์สีส้มแสบตากลับมาทำงานอีกครั้งหลังพักหลบอยู่ใต้เมฆมาซักระยะ พาลให้อากาศรอบด้านเริ่มอุ่นขึ้น ทั้งสองเดินไปตามทางอย่างเงียบ ๆ หากแต่ไร้ซึ่งความอึดอัดใจแต่อย่างใด

     "ขอบคุณครับ"

คำขอบคุณอย่างจริงใจหลุดออกมาจากริมฝีปากได้รูป ตัดผ่านบรรยากาศเงียบงันตลอดทาง

ดวงตากลมโต หันมองเจ้าของคำก่อนยิ้มบางเบาส่งตอบกลับไป

     "ฉันไม่อยู่ก็เป็นเด็กดีซะล่ะ"

     "ไม่ใช่เด็กซะหน่อยครับ"

     "จ้า ๆ พ่อกัปตัน ฝากที่เหลือด้วยนะ"

     "กลับมาหาบ่อย ๆ นะครับ"

     "คิดถึงฉันขนาดนั้นเชียว อ่ะ แยกกันตรงนี้แหละ กลับดี ๆ นะ"

     "แล้วเจอกันครับ"

ทั้งสองโบกมือล่ำลากัน นัยน์ตาสีโกโก้จ้องมองแผ่นหลังบางจนลับตา แผ่นหลังบอบบางที่แบกพวกเราไว้จากวันแรกจนวันสุดท้าย  แล้วจึงก้าวขาไปตามทางข้างหน้า วันนี้ก็ไม่ได้พูดอีกแล้ว ให้ตายสิ... พูกยากจริง ๆ เลยน้า กะอีแค่คำว่า - ชอบ - เนี่ย

E N D .

สั้นมากจ้า555 ฟิคสั้น สั้นจริงๆ อารมณ์ชั่ววูบล้วน ๆ เลย



ผลงานอื่นๆ ของ เรือน้อยในทะเลทราย

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น