UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 46 : Ep.46 - Slaughter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

UNagain.46 – Slaughter

ยินดีต้อนรับค่ะ

หลังจากจับตัว <อสุภะเหล่าเมดก็จะคอยมาต้อนรับเกลอยู่เสมอ แม้เจ้าตัวจะไม่ทราบว่านี่เป็นคำสั่งของบ๊อบหรือเป็นความตั้งใจของเหล่าหญิงสาวเองกันแน่ ทว่าการถูกรายล้อมในสภาพนี้ก็นับว่าไม่เลวเช่นกัน

——จากนั้นบ๊อบจึงนำ <อสุภะไปชำแหละ

เคร้ง!

อุปกรณ์ซึ่งเปื้อนเลือดถูกวางลง,หมอนั่นว่า

ฝากเก็บด้วยล่ะ

เกลตอบกลับด้วยการผงกศีรษะ ขณะเดียวกันบ๊อบจึงคว้าชุดกาวน์ขึ้นสวมอีกครั้ง.......ระหว่างที่เกลกำลังยก <อสุภะขึ้นมานั้น——อีกฝ่ายก็ทัก

พอใจรึเปล่าชีวิตแบบนี้น่ะ

......ถามทำไมล่ะ?”

เกลขมวดคิ้วแน่น,เหลือบมองบ๊อบพลางครุ่นคิด อีกฝ่ายนั้นยกไปป์แบบกล้องยาสูบขึ้นคาบไว้ก่อนจะตะแคงจุดด้วยไม้ขีด——พอเสร็จสรรพเจ้าตัวจึงซี๊ดเอาลมเข้าปอดก่อนจะปล่อยควันขาวออกมาเป็นเส้นตรง

มีที่อยู่ที่กิน ถึงจะโดนบังคับ,แต่ก็เป็นงานที่แกสามารถทำได้ง่ายๆอย่างไม่มีปัญหา.....คิดว่าที่นี่ดีรึเปล่าล่ะ?”

ก็คงจะดีล่ะนะ..........ถ้าไม่มีแกอยู่ด้วยน่ะ

“——งั้นเรอะ?”

บ๊อบเอ่ยไปพลางสูบไปป์,จากนั้นก็พ่นควันขาวออกมา ชายผิวสียืนสงบนิ่งอยู่พักราวกับละเมียดต่อสารก่อมะเร็งตรงหน้า......พอผ่านไปราว 5 วิ,เขาก็ล้วงมือเข้าอกเสื้อคว้าบางสิ่งออกมา

นั่นมัน..!?”

เกลถึงกับอุทาน——ของสิ่งนั้นก็คือนาฬิกาข้อมือ

.....นาฬิกาข้อมือของเกลที่ได้รับมาจากทุกคน

ดูเหมือนจะเป็นของสำคัญสินะไม่ต้องห่วง,ถึงตอนที่เจอมันจะกระจกร้าวแล้วเข็มหยุดเดินก็ตาม แต่ว่าตอนนี้ชั้นได้เปลี่ยนถ่านให้แล้ว และกระจกเองก็เปลี่ยนเป็นเลนส์ใหม่ให้ด้วยเหมือนกัน......”

บ๊อบว่าอย่างนั้นก่อนจะโยนนาฬิกาไปให้——เพี๊ยะ! เกิดเสียงปะทะระหว่างโลหะกับเนื้อหนังดังขึ้นในมือเกล ชายหนุ่มรับนาฬิกามา,พลางจดจ้องมันอย่างพินิจ

เรื่องราวที่ผ่านมากำลังไหลย้อนกลับอยู่ในความคิด

ความทรงจำที่ดีและไม่ดี....ต่างก็หมุนเวียนอยู่ในนั้น

กึด!

ชายหนุ่มกำนาฬิกาไว้แน่น ส่งผลให้บ๊อบฉีกยิ้มออกมา

เพลิดเพลินไปเถอะ....ความสุขนั้นน่ะ

ว่าอย่างนั้น,แล้วเดินออกจากห้อง——ทิ้งให้เกลจมอยู่กับความคิดไปชั่วขณะ จากนั้นเขาจึงหยิบนาฬิกาขึ้นสวมทับที่ข้อมือซ้าย ก่อนจะนำ <อสุภะเข้ากรงร่วมกับตัวอื่นๆ

เกลได้แต่เงียบงันอยู่แบบนั้น

.

.

ไอแซคน่ะเรอะแน่นอนสิว่ารู้จัก,ถ้าไม่รู้จักในแผนที่จะมีเขียนไว้เหรอ?”

ห้องวิจัยซึ่งถูกเติมเต็มด้วยพื้นหลังสีขาวโพลนนั้นได้ปรากฏร่างของบ๊อบและเกลกำลังพูดคุยกันอยู่ คำถามก็คือที่มาที่ไปของตัวชายตรงหน้า.....เกลนั้นมีเรื่องคาใจอยู่เต็มไปหมด

——ดังนั้นในหนนี้จึงเลือกที่จะพูดออกไปตามตรง

นายเป็นคนของ <ไอแซคสินะ?”

เปล่า,ไม่ใช่อ่ะ

...........

จ้องอะไรนี่ไม่เชื่อที่ชั้นพูดเหรอ?”

ก็เออน่ะสิ คิดว่าคนอย่างแกจะให้ชั้นเชื่อได้ลงรึไง?”

เอ้าในเมื่อรู้อยู่แล้วก็ยังจะถามอีกเนี่ยนะ..?”

เกลกระตุกคิ้วเผยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย ส่วนบ๊อบก็ยักไหล่ไม่ใส่ใจหันกลับไปทำงานต่อ ทว่าตอนนั้นเขาก็โพล่งขัด “เดี๋ยวสินี่แกเป็นใครกันแน่มีทั้งเมอร์ริธที่เยอะขนาดนั้น แล้วไหนจะ <อาคมที่ชั้นไม่เคยเห็นอีก.....แกไปเอาความรู้และความสามารถพวกนั้นมาจากไหน!?”

ทำไมชั้นต้องบอกด้วยล่ะ?”

เกลกระตุกคิ้วอีกครั้งพร้อมกับกัดฟันกรอดส่งเสียงแกรกๆออกมา เป็นชายที่น่าโมโหซะจริง.....ถ้าไม่ติดเรื่องยากับความสามารถของอีกฝ่าย เกลก็คงฆ่าทิ้งโดยไม่ลังเลไปแล้ว

จะไปซะทีได้ยังแกกำลังรบกวนเวลาวิจัยของชั้นอยู่นะเว้ย

ปึด..!

——เหมือนเส้นสติในหัวเกลจะขาดผึง

ดังนั้นเขาจึงกระทืบเท้าลงดัง ปึง! เสียซะดังลั่น....แล้วว่า “เออ,รู้แล้วน่า” ออกมาเบาๆก่อนจะเดินออกไปด้วยท่าทางหัวเสียเล็กน้อย บ๊อบมองไล่หลังจนกระทั่งเกลลับตาไป

เล่นซะพื้นเป็นรอยเลยนะ

ว่าแบบนั้น——ขณะเดียวกันด้านเกลที่เหมือนจะอารมณ์เสียอยู่จึงคิดจะออกไปเดินเล่นแก้เซ็ง ทันทีที่เปิดประตูเข้าสู่ <โซนนั่งเล่นเขาก็พบกับคุณเมดนับร้อยรอคอยอยู่ในนั้น

ยินดีต้อนรับค่ะ,ท่าน

ยังคงทำหน้าที่ได้ดีเช่นเคย.....เกลนึกอย่างนั้น,ก่อนจะเดินผ่านพวกเธอทะลุออกไปทางประตูหน้า พร้อมเพรียงกันก็มีเสียงดังไล่หลังว่า ขอให้โชคดีค่ะ,ท่าน” อยู่หลัดๆ

แอ๊ด!

เกลเปิดประตูตรงหน้ารับลมร้อน——พร้อมกันก็จดจ้องบรรยากาศอันรกร้างของนรกเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่ง ชายหนุ่มเดินล้วงกระเป๋าไปที่มุมหนึ่งถัดจากปากทางเข้าเพียงไม่กี่เมตร ก่อนจะนั่งลงกับพื้นทิ้งสติกับความคิดลงสู่ห้วงภวังค์ไปชั่วขณะ

.....เกลกำลังรำลึกถึงวันเก่าๆในเมือง

กับพวกพ้องที่ตนเชื่อว่าเป็นครอบครัวนั้นสุดท้ายก็แตกหักลงไปแบบไม่มีชิ้นดี คนเราแม้ไม่เคยรู้จัก แต่พอถึงจุดๆหนึ่งก็จะสามารถสนิทกันถึงขั้นกลายเป็น <ครอบครัวกันได้ง่ายๆ เมื่อคิดแบบนั้น,ในทางตรงกันข้ามของสิ่งที่เรียกว่า <ครอบครัวเองก็คงจะสามารถแตกหักได้ง่ายๆด้วยเช่นกัน——

บางทีนี่คงเป็น <ความจริงอันไม่ตายอย่างที่บ๊อบว่า พอตระหนักถึงความจริงข้อนี้เมอร์ริธในตัวเกลถึงได้เพิ่มขึ้น

ยิ่งเรียนรู้ก็จะยิ่งแข็งแกร่ง.....งั้นเหรอ?

นี่แกชั้นขอถามอะไรหน่อยสิ!”

———ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็โพล่งขึ้น

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #539 poumzato666 (@poumzato666) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 14:50
    ผมไม่เข้าใจพระเอกจริงๆมันจะมีชีวิตทำไม
    #539
    0