UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 45 : Ep.45 - Slaughter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

UNagain.45 – Slaughter

ขอมือ

เกลพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ขณะเดียวกัน <อสุภะตรงหน้าก็ยื่นมือมาให้.......ในช่วง 3 วันมานี้ หลังจากที่ไปจับ <อสุภะไร้แขนขา ตัวเขาก็ได้ตระหนักถึงบางอย่าง นอกจากพละกำลังกับสัญชาตญาณที่เพิ่มพูนขึ้นแล้ว ในส่วนลึกของร่างกายเองก็มีบางสิ่งแปรเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน

ตัวเขาสามารถออกคำสั่งกับ <อสุภะได้——ไม่ว่าจะเป็นการกระทำแบบใดก็ตาม

.....แม้ยังไม่แน่ใจนัก แต่ก็คาดว่าการที่ตนเป็น <อสุภะนั้นอาจมีส่วนเกี่ยวข้อง

เพราะยังไม่แน่ใจว่าพวกมันจะฟังคำสั่งของคนอื่นด้วยรึเปล่า และหากมันฟังคำสั่งของคนอื่นด้วย,แบบนั้นก็จะกลายเป็นว่านี่เป็นผลพวงมาจากการทดลองของบ๊อบเสียซะมากกว่า

ถึงจะคาใจตรงจุดนั้น แต่เกลก็เลือกที่จะเงียบไว้โดยไม่ปรึกษาใคร เพราะหากเขามีพลังในควบคุม <อสุภะอยู่,แล้วรู้เข้าหูบ๊อบ——หมอนั่นคงไม่ปล่อยเขาให้อยู่เฉยแน่ แต่กลับกันก็สามารถคิดได้ว่าบ๊อบรู้อยู่แล้ว,เพราะยังไงซะอีกฝ่ายก็เคยตรวจสอบและชำแหละร่างนี้มาแล้ว

ดีไม่ดีนี่อาจเป็นผลมาจากการทดลองของบ๊อบก็ได้

.....แม้จะคิดให้ตาย——แต่สุดท้ายก็ไร้ซึ่งคำตอบ

เกลถอนหายใจเฮือกหนึ่ง,แล้วว่า “ไปก่อนนะ,อเล็กซ์” จากนั้นจึงโบกมือลา <อสุภะตรงหน้าที่ส่งเสียงอี๊ดๆออกมา นี่คืออีกสิ่งหนึ่งที่ผิดแผกไปจากเดิม.....นอกจากศักยภาพและความสามารถพิเศษที่ยังไม่แน่นอนนั้น

เกลก็พบว่าตนสามารถแยกแยะ <อสุภะได้

โดยปกติ <อสุภะทั้งหมดนั้นจะมีใบหน้าและรูปร่างที่เหมือนกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ยกเว้นแต่บางสายพันธุ์อย่าง <ดัคน่าเป็นต้น กระนั้นโดยรวมมันก็เป็นการยากที่จะแยกแยะว่าใครเป็นใคร อย่างมนุษย์เราหากไปพบเจอหนูท่อสอง โดยให้หนูท่อ <1กับหนูท่อ <2เดินวนพลัดกันไปมาแล้วล่ะก็,ยังไงก็ไม่มีทางดูออกว่าตัวไหนเป็น <1หรือตัวไหนเป็น <2> หากทั้งสองตัวนั้นไม่มีตำหนิหรือร่องรอยในการชี้ตัวตน

ทว่าเกลกลับไม่ใช่แบบนั้น เขาสามารถแยกแยะหน้าตาของ <อสุภะซ้ำยังสามารถบ่งบอกได้ว่าตัวไหนเป็นตัวไหนได้,อย่างอเล็กซ์ซึ่งเป็น <อสุภะที่เขาตั้งชื่อให้

ถึงแม้จะเดินปะปนในหมู่ <อสุภะนับร้อย ทว่าเกลก็ยังรับรู้ได้ถึงการคงอยู่ของอีกฝ่าย——บางทีนี่ก็คงเหมือนกับทฤษฏีที่ว่าทำไมมนุษย์ถึงสามารถจำแนกมนุษย์ด้วยกันได้ในชั่วพริบตา

ไม่ใช่แค่ <อสุภะเท่านั้นที่มองเห็นเขาเป็นพรรคพวก

.....กระทั่งเกลเองก็อาจจะมองเห็นอีกฝ่ายเป็นพวกพ้องไปด้วยเช่นกัน

มองว่า <อสุภะเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันเป็นพี่น้อง.....หรืออะไรทำนองนั้น พอรู้สึกตัวอีกทีก็เผลอสนิทสนมกับเจ้าไร้แขนขาจนถึงขนาดตั้งชื่อว่าอเล็กซ์ให้แบบนี้——กระทั่งที่มาของชื่อเองก็ไม่ใช่แค่คิดส่งเดช แต่ชื่อ <อเล็กซ์นั้นมาจากการที่แขนขาของมันเคยขาดมาก่อน

แขนและขา <อาร์มแอนด์ <เลกก์จากนั้นก็เพี้ยนเสียงรวมกันกลายเป็น <อเล็กซ์อีกทีหนึ่ง ถึงได้กลายเป็นชื่อของ <อสุภะอย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้

............

ร่างกายของเรา......มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ครืด!

ประตูเหล็กพลันเลื่อนเปิด เกลสลัดความคิดฟุ้งซ่าน,พร้อมก้าวออกไปยังทางเดินตรงหน้าเพื่อกลับสู่ห้องพัก ระหว่างนั้นก็มีเมดเดินผ่านมาพอดี——เธอค้อมศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านไป

เป็นคุณเมดที่สุภาพซะจริงแฮะ

เกลเปรย,พลางมองเธอไล่หลัง โดยรวมแล้วหญิงสาวคนเมื่อครู่ก็นับว่าน่ารักไม่หยอก.....ชักอยากจะทำความรู้จักด้วยซะแล้วสิ ตั้งแต่ลงนรกมาก็ยังไม่เคยได้ทำเรื่องอย่างว่าเลยซักนิด——เกลนึกแบบนั้นพลางหัวเราะร่วนในลำคอ สำหรับเขาแม้จะเคยอกหัก,แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลให้ต้องเกลียดเรื่องอย่างว่าซักหน่อย

.....ผู้หญิงคนเมื่อกี้น่ากินจริงๆ

กึก!

ทั่วสรรพางค์พลันชะงักกึก——

น่ากินงั้นเหรอ..?”

ชายหนุ่มทวนคำขึ้นกับตน......จากนั้นก็ส่ายหน้าออกมาเบาๆหนหนึ่ง “นั่นสินะ,สวยขนาดนั้น....เป็นใครมันก็คงอยากฟัดกันทั้งนั้นล่ะ” เจ้าตัวว่าอย่างนั้นพลางเดินกลับห้องพักไปโดยไม่ใส่ใจอีก เกลในตอนนั้นยังไม่รู้ถึงความหมายที่แท้จริง ความคิดที่อยาก <กินนั้นไม่ใช่คำเปรียบเปรยหรือสิ่งใดอื่น

<กินก็คือ <กิน>

ไม่มีอะไร....เกินเลยไปมากกว่านั้น

.

.

ยา

คำพูดเรียบง่ายดังจากปากเกลในสภาพแบมือหนึ่งออกไป บ๊อบที่วุ่นกับการทดลองอะไรบางอย่างอยู่ก็ว่า “เออๆ——เร้าจริงเว้ย” พลางดีดยาให้เกลไปเม็ดหนึ่ง

หวาๆๆๆ..............เซฟ

โชคดีที่ตัวยาไม่หลุดมือหายไปซะก่อน——ชายหนุ่มกลืนแคปซูลลงกระเพาะแล้วว่า

บอกสูตรยาให้ชั้นรู้หน่อยสิ

ชั้นคงจะบอกหรอก......แล้วก็อย่าขู่จะฆ่าแฟนชั้นเชียวล่ะ เพราะแทงค์นั่นต่อให้เป็นจรวดนำวิถีก็ไม่มีทางทำลายได้หรอก และต่อให้แกทำได้จริง——คนที่ต้องเสียใจทีหลังก็คือตัวแกเองนั่นแหละ

.......เฮอะ!”

เกลเดาะลิ้นพร้อมวกตัวกลับเตรียมออกจากห้อง ทว่าตอนนั้นบ๊อบก็โพล่งขึ้น “ถึงเรื่องยาจะบอกไม่ได้ แต่เรื่องอื่นน่ะชั้นพอจะปากโป้งได้อยู่” จบคำ,อีกฝ่ายก็ปรี่เข้ามาพร้อมกับกระชากมือเกลขึ้น

ผ้าพันแผลน่ะ,ถ้าแค่ฝ่ามือชั้นอนุญาต

พรึ่บ!

ไม่ทันได้แย้งคำใดออกไป บ๊อบก็ดึงผ้าก๊อซออก,เผยมือซ้ายของเกลที่เรียบเนียนไร้รอยแผลหรือเส้นเลือดฝาดแบบ <อสุภะขณะเดียวกันที่อุ้งมือก็เป็นรอยสักของกงล้อ 8 ซี่กับเมอร์ริธอีก 14 จุด

ใช่,ไม่ว่าเขาจะมองอีกกี่ครั้ง.....มันยังก็มีอยู่ 14 จุดเช่นเดิม

——ทั้งที่ควรมีแค่ 4 จุดเองแท้ๆ

นี่มัน....หมายความว่ายังไง?”

“.........เมอร์ริธจะเพิ่มขึ้นก็ต่อเมื่อเราบรรลุสัจจะธรรม ยิ่งรับรู้ถึงความจริงแห่งสัจจะมากเท่าไหร่ จำนวนแต้มก็จะเพิ่มพูนขึ้นตามไปด้วย....เข้าใจความหมายไหม?เมอร์ริธน่ะยึดตามหลักธรรมของศาสนาที่นับถืออยู่ อย่าง,ของแกก็คือ <พุทธกฎในการแลกเปลี่ยนคือ <ปล่อยวางบางทีตัวแกอาจจะผ่านร้อนผ่านหนาวมา.........จนรับรู้ถึงความจริงที่ไม่ตายอยู่ซักเรื่องสองเรื่อง

ต้องการจะบอกอะไร..?” เกลชักมือกลับแล้วถามเสียงเย็นเยียบ บ๊อบมองหน้าเขาอยู่พักก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าวนไปรอบห้อง

ความจริงอันไม่ตายนั้น——มีอยู่หลายประการ.......นายน่ะได้ตระหนักถึง <สัจจะบางเรื่องไปไม่มากก็น้อย อย่าง,สูญเสียก็จะเจ็บ ได้รับก็จะสุข

..........เพราะแบบนั้นเมอร์ริธของชั้นถึงได้เพิ่มขึ้นงั้นเหรอ?”

ก็ราวๆนั้น แกเองก็พยายามเข้าใจถึงโลกนี้ให้มากเข้าล่ะ ยิ่งเข้าใจก็จะยิ่งได้เมอร์ริธมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้จะต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าพันปีก็ตาม แต่ซักวันก็อาจถึงขั้นกลายเป็น <เทวทูตเลยก็ได้——ลองค้นหาความหมายของ <การปล่อยวางให้เจอซะล่ะ

หมอนั่นว่าจบก็ชี้สองนิ้วเป็นรูปปืนใส่ ก่อนจะกลับไปทำงานตามเดิมปล่อยให้เขายืนนิ่งอยู่แบบนั้น

“.............”

<ความจริงอันไม่ตายกับ <การปล่อยวางงั้นเหรอ?

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:32
    .....บวชพระซะไอบ้า - -
    #347
    0