[นิยายแปล/BL] ทุกๆ คนคิดว่าผมชอบเขาครับ (end)

ตอนที่ 75 : Extra 5 หลังจากนั้น...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,089 ครั้ง
    4 ม.ค. 63

อยู่ในเวยป๋อคุณคนแต่ง (⁎⁍̴̆Ɛ⁍̴̆⁎)




Extra 5

หลังจากนั้น




ว่าด้วยเรื่องพี่สะใภ้~

 

ดูเหมือนว่าชีวิตบัณฑิตจะไม่ได้ต่างอะไรจากก่อนหน้านี้มากนัก กระทั่งวิทยาเขตที่เรียนยังคงเป็นวิทยาเขตหลักของม. A ทั้งสองไม่ได้ไปอยู่ที่หอพักและอยู่ที่บ้านเช่าหลังเดิมต่อไป

 

งานของเยี่ยเหิงที่นี่กำลังเป็นไปด้วยดี เขากำลังคิดเรื่องการซื้อบ้านอยู่

 

สำหรับเรื่องนี้เยี่ยโจวกับซางจิ้นเห็นด้วยมากๆ ซางจิ้นพูดเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนที่เยี่ยเหิงมาที่เมือง จะอย่างไร ราคาบ้านของเมือง ก็มีแต่จะเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ประเด็นคือเยี่ยเหิงไม่คิดจะสนใจตรงจุดนี้

 

ส่วนเหตุผลที่ปฏิเสธ ซางจิ้นอับจนคำพูดจริงๆ

 

พี่ว่าจะซื้อบ้านติดกับนาย

 

อ๋า?” เยี่ยโจวประหลาดใจ “พวกผมคงไม่ซื้อบ้านเร็วๆ นี้หรอก

 

เยี่ยเหิงกล่าวเสียงเรียบ “งั้นพี่จะรอ

 

พี่ รอไปแบบนี้ก็คือเงินที่เสียไปนะ พี่คิดว่าราคาบ้านในเมือง จะลดลงหรือไง?”

 

เยี่ยเหิงเหลือบมองเยี่ยโจวกับซางจิ้น “ไม่งั้นก็ให้พี่ช่วยพวกนายก่อน?”

 

เยี่ยโจวส่ายหน้าทันที “ไม่เอาครับ

 

เยี่ยเหิงถอนหายใจ “งั้นพี่ขอคิดไปเรื่อยๆ ก่อน

 

เยี่ยโจวเห็นสีหน้าเงียบสงบของเยี่ยเหิงก็แอบถองศอกใส่ซางจิ้นเบาๆ

 

ซางจิ้นนิ่งสนิท

 

เยี่ยโจวเหล่มองซางจิ้นด้วยหางตาแล้วกระแอมเบาๆ เอ้อ พี่ครับ ช่างเรื่องบ้านไปก่อน ทำไมไม่หาพี่สะใภ้ให้ผมก่อนล่ะ?”

 

เยี่ยเหิงคลี่ยิ้ม “เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่โชคชะตานะ รีบไปก็เร่งไม่ได้หรอก

 

ประเด็นคือพี่อยู่ที่นี่มาสองปีแล้ว…” เยี่ยโจวเกาหัวแกรกๆ ผมไม่เห็นพี่สนิทกับผู้หญิงคนไหนเลย ถ้าพี่ชอบผู้ชาย…” ก่อนหน้านี้ เยี่ยโจวตั้งใจจะให้ซางจิ้นเป็นคนพูด แต่ซางจิ้นเอาแต่ทำเป็นไม่รู้เรื่อง มีแต่เขาที่ร้อนรนอยู่คนเดียว เขารู้แหละว่าถ้าตัวเองเป็นคนไปคุย ฝ่ายแพ้ยังไงก็เป็นเขา

 

หยุดเลย!” เยี่ยเหิงตวัดสายตามามอง นายเป็นเกย์ไม่ได้แปลว่าทุกคนรอบตัวนายจะชอบผู้ชายนะ

 

แค่ประโยคเดียวเยี่ยโจวก็เงียบ

 

เยี่ยโจวเขาเป็นห่วงพี่เฉยๆ” ซางจิ้นพูดขึ้นมาบ้าง เขาลูบหัวของเยี่ยโจวเบาๆ “พี่เขาโตแล้ว เขารู้อยู่แล้วล่ะว่าตัวเองต้องการอะไร

 

เยี่ยโจวเบะปาก ผมยุ่งเองแหละ

 

เยี่ยเหิงทนเห็นเยี่ยโจวผิดหวังไม่ไหว เขาอธิบาย “พี่ยังไม่เจอผู้หญิงที่ชอบจริงๆ พอเราโตขึ้น เราก็สนใจเรื่องความรักน้อยลง การที่คนสองคนจะอยู่ด้วยกัน มันไม่ใช่แค่นิสัย ความคิด หรือการใช้ชีวิตนะ บางทีครอบครัวหรือปัจจัยอื่นๆ ก็มีผล นายไม่สนใจเรื่องภายนอกและคิดง่ายๆ ได้แบบนี้ก็ดีมากแล้วล่ะ

 

เยี่ยโจวกะพริบตาปริบๆ เขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

 

เยี่ยเหิงตั้งคำถาม ตอนจะคบกับซางจิ้น นายกังวลเรื่องอะไรมากที่สุด?”

 

ตกลงผมชอบเขาหรือเปล่า…” ตอนนั้นเขาสับสนอยู่หลายวันเลยว่าสรุปตัวเองชอบใคร

 

เด็กๆ นี่มันดีจริงๆ” เยี่ยเหิงบ่นเล็กน้อยก่อนที่จะออกไป

 

วันถัดมา มีคนโทรมาหาเยี่ยโจวระหว่างทางที่ไปมหาวิทยาลัย รุ่นน้องที่รู้จักอยากยืมโน้ตย่อของเขา เยี่ยโจวคิดว่าตอนนี้ยังเช้าอยู่ เขาเดินทางไปมอบให้กับตัวเลยก็ได้

 

นายไม่ต้องไปด้วยก็ได้นะ” สองหนุ่มปั่นจักรยานกลับไปที่ตึกเรียนที่พวกเขาเคยมีเรียนบ่อยๆ

 

ไม่เป็นไร” อากาศในเดือนตุลาคมเหมาะกับการปั่นจักรยานมาก ระหว่างที่กำลังอาบแดดซางจิ้นก็หรี่ตาลง น้ำเสียงของเขาฟังดูเกียจคร้าน “เด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามารู้จักนายได้ยังไง?”

 

ครั้งก่อนนู้นจักรยานฉันยางแบน ฉันไม่รู้ตัวแล้วเด็กคนนั้นก็ให้ยืมที่ปั๊มลม มารู้ทีหลังว่าเขาเรียนการเงินเหมือนกัน ฉันยังไม่ได้โยนโน้ตทิ้งเลยกะจะเอาไปให้น้องเขา” เยี่ยโจวเร่งความเร็วการปั่น “เอาไปให้ก่อนคลาสเริ่มน่าจะดีกว่า

 

อย่างไรก็ตาม อาจเป็นเพราะหลายปีที่ผ่านมา ทั้งสองมักจะไปถึงห้องเรียนตรงเวลาเป๊ะตลอด ตอนที่ไปถึงห้องเรียน กริ่งก็ดังพอดี พวกเขาสองคนนั่งลงที่แถวหลังสุด ตั้งใจจะมอบสมุดให้น้องปีหนึ่งแล้วก็ชิ่งออกมาทางประตูหลัง

 

ภาพจินตนาการแสนสวยงาม แต่ความจริงช่างโหดร้ายเหลือเกิน

 

เยี่ยโจวกับซางจิ้นแค่ก้าวเข้าไปในห้องและทุกสายตาก็หันมาจับจ้องพวกเขา

 

ถึงทั้งสองจะกลายเป็นนักศึกษาปริญญาโทไปแล้ว ชื่อเสียงของพวกเขาก็ไม่ได้ลดน้อยลง มีแต่จะเพิ่มเอาๆ

 

แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องขอบคุณรถซางเยี่ย หลังจากที่เรียนจบ ตอนแรกพวกเขาก็ตั้งใจจะขับซางเยี่ยกลับไปที่บ้านและสิ้นสุดการขับรถในช่วงหลายปีมานี้

 

แต่สำหรับเด็กม. ถึงจะเลิกขับรถ เทพแห่งการสอบก็ยังสถิตอยู่

 

เยี่ยโจวโบกมือปัดๆ แล้วบอกว่าจะทิ้งรถคันนี้ไว้ที่ม.

 

เมื่อคนที่มหาวิทยาลัยได้ยินว่าซางเยี่ยจะ “บริจาค” รถให้กับมวันถัดมาพวกเขาก็ส่งคนมาขับมันไปจอดตรงจุดที่โดดเด่นมากๆ รอบรถมีรั้วล้อม นับตั้งแต่วันนั้น มันก็กลายเป็นสถานที่สำคัญของเด็กการเงิน

 

เยี่ยโจวโดนจ้องจนต้องกระซิบ “เราลุกไปเลยได้ไหม?”

 

ซางจิ้นก้มมองเวลา ถึงจะแวะไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาก็ยังเช้าอยู่ ไปอ่านหนังสือกันเองดีกว่า

 

เอาสิ

 

สิ้นเสียง อาจารย์ของคลาสนี้ก็ก้าวเข้ามา

 

เยี่ยโจวกับซางจิ้นตั้งใจจะก้มหน้าก้มตา แต่เพราะเสียงฮือฮารอบตัว พวกเขาเลยอดไม่ได้ที่จะมองไปทางโพเดียม

 

ซางจิ้นเลิกคิ้ว ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจ

 

เยี่ยโจวเหลือบมองนิดหน่อยก่อนจะก้มหน้าลงเหมือนเดิม

 

ซางจิ้นเหล่มองอีกฝ่ายและคิดในใจ เยี่ยโจวไม่สนใจผู้หญิงเลยจริงๆ

 

อาจารย์สาวที่โพเดียมมีออร่ารอบตัวที่โดดเด่นเสียยิ่งกว่ารูปลักษณ์สวยงามของเธอ เธอใส่ชุดเรียบง่ายไม่มีเครื่องประดับหรูหรา ผมมัดรวบเป็นหางม้า ท่าทางสะอาดสะอ้าน ใบหน้าแต่งแต้มแค่เบาบาง เวลายกมือหรือขยับเท้าแต่ละทีให้ความรู้สึกเหนือกว่าคนธรรมดาเดินดินทั่วไป ราวกับว่าเธอเหมาะกับการปลีกวิเวกในภูเขามากกว่าที่จะมาอยู่ในเมืองที่รีบเร่งคึกคักแบบนี้

 

ซางจิ้นชะโงกมองหนังสือของนักศึกษาข้างหน้า

 

คลาสวรรณกรรม

 

สวัสดีค่ะทุกคน ฉัน เจียงอวี่ฉือ จะมาเป็นอาจารย์สอนวรรณกรรมในเทอมนี้” ระหว่างที่พูดเจียงอวี่ฉือก็เขียนชื่อของเธอบนกระดานดำ “นี่คือเบอร์โทรศัพท์ของฉัน ถ้าใครมีปัญหาหรือคำถามอะไรในอนาคตก็ติดต่อมาได้เลยนะคะ

 

ซางจิ้นกุมคางและมองข้อความบนกระดานดำอย่างครุ่นคิด ตัวอักษรก็เหมือนกับบุคคล ในความสง่างามมีความเป็นอิสระแฝงไว้อยู่

 

คลาสนี้จะไม่มีเลคเชอร์นะคะ มาทำความรู้จักกันก่อนดีกว่า

 

อาจเป็นเพราะออร่าของเจียงอวี่ฉือที่ทำให้ไม่มีใครกล้าถามคำถาม พอเจียงอวี่ฉือพูดจบ ทั้งห้องก็เงียบสงัดได้อย่างน่าประหลาดใจ

 

เจียงอวี่ฉือไม่ได้กระอักกระอ่วนอะไร เธอหยิบเอารายชื่อออกมา “ในเมื่อทุกคนขี้อายกันขนาดนี้ ให้ฉันทำความรู้จักกับทุกคนก่อนแล้วกันนะ

 

ต่อจากนั้นก็เป็นช่วงเวลาแนะนำตัวของเหล่านักศึกษา ฟังจากการพูดดูพวกเขาสงบเสงี่ยมกันมาก

 

เยี่ยโจวพลิกหน้ากระดาษและกระซิบ “พวกน้องเขาเงียบมากเลยอ่ะ ฉันจำได้ว่าตอนเราเรียนนี่อย่างเอะอะเลย

 

หลังจากที่จดชื่อครบืทั้งคลาส เจียงอวี่ฉือก็เอ่ยว่า “ถ้าไม่มีคำถามอะไรแล้ว งั้นเริ่มคลาสเลยนะ

 

อยู่ดีๆ ซางจิ้นก็พูดขึ้นมา อาจารย์มีแฟนหรือยังครับ?”

 

เด็กปีหนึ่งทั้งหลายหันขวับมามองซางจิ้นเหมือนมองนักรบกล้าหาญ

 

สมแล้วที่เป็นรุ่นพี่ ไม่เกรงกลัวอันตรายอะไรจริงๆ

 

เยี่ยโจวพยายามดึงชายเสื้อของซางจิ้นจากใต้โต๊ะ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจู่ๆ ซางจิ้นคิดจะทำอะไร

 

เจียงอวี่ฉือที่กำลังยิ้มแย้มหรี่ตาลงโดยพลัน สีหน้าของเธอยังคงเหมือนเดิม แต่ดวงตาไม่มีรอยยิ้มหลงเหลือ “นักศึกษาคะ อยากจะเป็นแฟนฉันต้องไล่ตามการศึกษาของฉันให้ทันก่อนนะ

 

ซางจิ้นขมวดคิ้ว

 

เจียงอวี่ฉือพูดเสียงนุ่ม ปริญญาเอก ม. C”

 

ทั้งคลาสสูดลมหายใจ

 

ซางจิ้นพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรอีก

 

เจียงอวี่ฉือเหลือบมองรายชื่อ เธอไม่ใช่เด็กคลาสนี้ใช่ไหม?”

 

เยี่ยโจวกลัวซางจิ้นจะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดอีก เขารีบแทรก “อาจารย์เจียง พวกเราไม่ใช่เด็กในคลาสนี้ แต่พวกเราชอบวรรณกรรมเลยเอ่อ…”

 

เจียงอวี่ฉือรู้ว่ามีนักศึกษาบางคนที่จะแวะมานั่งฟัง เธอวางรายชื่อลง “หวังว่าในคลาสของฉันจะไม่มีคนถามเรื่องส่วนตัวนะคะ โทรศัพท์ก็เหมือนกัน กรุณาถามแต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเลคเชอร์ด้วยนะ

 

หลังจบคลาส เยี่ยโจวก็เอาโน้ตไปให้รุ่นน้องและดึงซางจิ้นออกมาจากห้อง เห็นซางจิ้นยังคงเหม่อลอยอยู่ เขาก็พูดอย่างโมโห “นายเป็นอะไรไปเนี่ยไปทำตัววุ่นวายในคลาสของคนอื่นทำไม?”

 

ซางจิ้นยิ้ม “อะไร นายกลัวฉันไปหลงรักคนอื่นเหรอ?”

 

ว้อย!” เยี่ยโจวกระแทกต้นขาของซางจิ้นเบาๆ ด้วยหัวเข่า นายไม่ใช่คนที่ทำอะไรแบบไม่หวังผลน่า

 

ซางจิ้นวางมือลงบนไหล่ของเยี่ยโจวและกล่าวว่า “ตอนแรกฉันคิดว่าเธอดูอ่อนโยนแล้วก็สุภาพมากๆ นอกจากนี้เธอยังเป็นอาจารย์สอนวรรณกรรมอีก แบบว่าเธอน่าจะคุยกับพี่ชายได้น่ะ แต่ฉันเปลี่ยนใจแล้ว อาจารย์เจียงแกดูทะนงตัวไปนิด พี่ชายก็เหมือนกัน พวกเขาไม่เหมาะกันหรอก

 

พอพูดถึงเยี่ยเหิง เยี่ยโจวก็สนใจขึ้นมาทันที ทำไมไม่บอกฉันก่อนล่ะตะกี้ฉันมองแค่แวบเดียวเอง

 

ยังไงก็ดูไม่เหมาะกัน ไม่ต้องมองแล้วน่า

 

เยี่ยโจวแอบท้อแท้เล็กน้อย แต่เพราะแบบนี้ หลังจากนั้นเขาจึงเริ่มสนใจผู้หญิงรอบตัวมากขึ้น

 

คอยสังเกตอยู่เป็นเวลานาน จะอย่างไรก็รู้สึกว่าไม่มีใครเหมาะกับพี่ชาย ในไม่ช้าเขาก็ค่อยๆ ลืมเรื่องนี้ไป

 

ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง อากาศเริ่มหนาวขึ้นอย่างช้าๆ เยี่ยโจวกับซางจิ้นปั่นจักรยานสัมผัสสายลมหนาวเย็นที่ปะทะใบหน้า

 

เยี่ยโจวกับซางจิ้นออกมาโดยที่ลืมพกร่มมาด้วย พอถึงเวลากลับบ้าน ฝนก็เทลงมาอย่างหนัก

 

ฮัดเช้ย เราจะกลับกันยังไงเนี่ย?” เยี่ยโจวจามและรูดซิบแจ็กเก็ตขึ้นมา พวกเขายืนมองสายฝนอยู่ที่ด้านหน้าตึกเรียน ฝนคงไม่หยุดตกง่ายๆ แน่

 

ซางจิ้นมองเวลาก่อนที่จะเอ่ย โทรเรียกให้พี่นายมาแวะรับกลับดีไหม?”

 

โชคดีจริงๆ ที่พวกเขาอาศัยอยู่ใกล้ๆ กัน

 

เยี่ยโจวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ตอนนี้เป็นเวลาที่เยี่ยเหิงจะกลับบ้านพอดี เขารีบโทรไปแล้วพูดอะไรอีกเล็กน้อยก่อนที่จะลุกไปนั่งรอในห้องเรียนว่างๆ เพื่อรอเยี่ยเหิง

 

อาจารย์เจียงกำลังจะกลับบ้านเหรอครับ?” จังหวะที่เดินสวนกับคนอื่นตรงโถงทางเดิน เยี่ยโจวก็เอ่ยทักทายคนรู้จักอย่างติดเป็นนิสัย

 

เจียงอวี่ฉือชะงักไปชั่วครู่เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทักทาย จะอย่างไร พวกเขาก็เคยเจอกันแค่ครั้งเดียว เธอยิ้มอย่างสุภาพ “พวกเธอล่ะยังไม่กลับบ้านกันอีกเหรอ?”

 

ครับ คงอีกสักพักแหละ” เยี่ยโจวมองตามแผ่นหลังของเจียงอวี่ฉือไป เธอไม่มองหน้านายเลยอ่ะ สงสัยยังหัวเสียเรื่องที่นายทำเมื่อครั้งก่อนแน่เลย นายควรจะถามว่าเธอมีแฟนไหมเป็นการส่วนตัว ไม่ใช่เล่นใหญ่แบบนั้นป่ะ?”

 

ซางจิ้นไม่คิดว่าตัวเองทำผิด “สิ่งที่ทุกคนคิดไม่ได้แปลว่าจะถูกเสมอนี่ ของแบบนี้ต้องถามไปเลยจะได้รู้คำตอบที่รวดเร็วและแท้จริงที่สุด

 

เยี่ยโจวอยากแย้ง แต่พอคิดถึงเรื่องตัวเองกับซางจิ้นเขาก็ยอมนั่งอยู่เงียบๆ

 

ทั้งคู่นั่งอยู่ในห้องเรียนอีกประมาณ 15 นาทีก่อนที่เยี่ยเหิงจะโทรมา พวกเขาเดินไปที่ประตูของตึกเรียนและเห็นเจียงอวี่ฉือยืนอยู่ตรงนั้น

 

อาจารย์เจียงก็ไม่ได้เอาร่มมาเหรอครับ?”

 

ค่ะ พอดีวันนี้ฉันรีบเลยลืมนะ

 

บ้านอาจารย์อยู่แถวไหนอ่ะครับพี่ชายผมกำลังจะมารับ ไปด้วยกันเลยดีกว่าไหม?”

 

เจียงอวี่ฉือชั่งใจไปชั่วขณะ ต้องรบกวนพวกเธอแล้ว ไม่ต้องส่งฉันกลับบ้านก็ได้ ให้ฉันลงตรงที่เรียกแท็กซี่สะดวกๆ หน่อยก็พอค่ะ

 

รถยนต์สีดำจอดตรงหน้าตึกเรียน เยี่ยโจวคิดว่าเจียงอวี่ฉือคงไม่อยากนั่งที่เบาะหลังกับพวกเขา อาจารย์เจียงนั่งข้างหน้าเลยครับ

 

ฝนตกหนักมาก เจียงอวี่ฉือไม่ใช่คนไร้เหตุผล หลังจากที่ซางจิ้นกับเยี่ยโจวเข้าไปนั่งที่เบาะหลังแล้ว เธอก็เปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ

 

ทันทีที่ขึ้นไปบนรถ เยี่ยโจวก็ชี้แจง “พี่ครับ อาจารย์ที่มเราติดรถไปด้วยนะ

 

เยี่ยเหิงพยักหน้า หลังจากที่เจียงอวี่ฉือขึ้นไปบนรถ เขาก็ดึงกระดาษทิชชู่ออกมาสองแผ่นส่งไปให้เธอ

 

ขอบคุณค่ะ” เจียงอวี่ฉือใช้กระดาษซับผม ดวงตาหันไปมองเยี่ยเหิงเล็กน้อยแล้วก็ตัวแข็งทื่อ

 

ซางจิ้นกับเยี่ยโจวนั่งเล่นโทรศัพท์แบบเอาหัวชนกันและกัน จู่ๆ ทั้งรถก็เงียบกริบ ซางจิ้นเงยหน้าขึ้นมา เขาสะกิดเยี่ยโจวให้อีกฝ่ายเงยหน้า

 

เยี่ยโจวขยับตัวเข้าใกล้ซางจิ้นแล้วพูดเสียงแผ่ว “เกิดอะไรขึ้นอ่ะ?”

 

ซางจิ้นส่ายหน้า

 

เยี่ยเหิงไม่ได้ตระหนักถึงความผิดปกติของอีกคนและเริ่มออกรถ เขาถามขึ้นมาตอนที่กำลังจะเดินทางออกจากวิทยาเขต “บ้านอาจารย์อยู่แถวไหนครับ?”

 

เจียงอวี่ฉือเหมือนสะดุ้งตื่นจากความฝัน เธอจัดทรงผมก่อนที่จะพูดว่า “เขตเทียนเฉิงค่ะ

 

ไม่ไกลมากนี่ งั้นผมไปส่งคุณก่อนเลยนะ

 

ขอบคุณนะคะ” เจียงอวี่ฉือเหลือบมองเยี่ยเหิงอีกครั้ง “เอ่อ ฉันชื่อเจียงอวี่ฉือ จริงๆ ฉันไม่ใช่อาจารย์ของพวกเขา คุณเรียกฉันว่าเสี่ยวเจียงก็ได้ค่ะ

 

สายน้ำไหลเอื่อยเฉื่อย ผู้สง่าพูดจามั่นคง เป็นชื่อที่ดีนะ

 

เจียงอวี่ฉือกำมือที่สั่นไหวแน่น “คุณคือรุ่นพี่เยี่ยเหิงใช่ไหมคะ?”

 

ทั้งเยี่ยโจวและซางจิ้นที่เบาะหลังหูผึ่ง พวกเขาแทบจะกลั้นลมหายใจ

 

เยี่ยเหิงหยุดรถตรงไฟแดงและหันมามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

 

เจียงอวี่ฉือจับสายรัดเป้ของเธอแน่นและเอ่ยด้วยความกังวล “ตอนฉันเข้าเรียนที่ม. C รุ่นพี่เยี่ยเหิงดังมากๆ ฉันอ่อนกว่าคุณสองปีค่ะ

 

เยี่ยเหิงมองเธอแล้วก็นิ่งไปคิดไปแวบหนึ่ง เขานึกออกแล้ว “สิบปีแล้วนะ คุณเปลี่ยนไปเยอะเลย ผมเกือบจำไม่ได้แหนะ

 

คุณจำฉันได้เหรอคะ?”

 

ในเวลาเดียวกัน เยี่ยโจวโน้มตัวเข้าไปใกล้หลังเบาะของเยี่ยเหิง อะไรอ่ะรู้จักกันด้วยเหรอครับ?”

 

เยี่ยเหิงเริ่มเล่าอย่างช้าๆ เรื่องมันผ่านมานานมาก มีรายละเอียดหลายอย่างที่เขาจำไม่ได้ แต่ช่วงเริ่มต้นการเรียนปี เขาได้ช่วยเหลือเด็กสาวคนหนึ่งจึงพอจะจำได้อาจารย์เจียงเป็นรุ่นน้องในมคนเดียวที่พี่ได้ไปต้อนรับเลย” ตอนนั้นเพื่อนในสภาลากให้เขาไปช่วยงาน หลังจากที่ต้อนรับน้องใหม่ได้คนเดียว เขาก็โดนดึงไปทำอย่างอื่น

 

เยี่ยโจวถอนหายใจ “เป็นเรื่องของโชคชะตาจริงๆ ที่ได้มาเจอกันอีกครั้งหลังจากผ่านไปนาน

 

ใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ?” เยี่ยเหิงยิ้ม แต่อาจารย์เจียงเก่งมากเลยนะ คนทั่วไปมาเป็นศาสตราจารย์ที่ม. A ไม่ได้หรอก

 

ซางจิ้นแทรก “พี่ชาย อาจารย์เจียงจบปริญญาเอกจากม. C ด้วย

 

เก่งจริงๆ

 

ไม่หรอกค่ะ ฉันยังเรียนได้ก็เลยเรียนต่อ” เจียงอวี่ฉือพูดเสียงแผ่ว การศึกษาไม่ได้สำคัญมากขนาดนั้น

 

ซางจิ้นเอนหัวพิงไหล่ของเยี่ยโจว อาจารย์คนนี้น่าสนใจจริงๆ ตอนนักศึกษาถาม เธอพูดเสียงเย็นเลยว่าถ้าอยากจีบต้องไล่ตามการศึกษาของเธอให้ทันก่อน พอกลายเป็นเยี่ยเหิง การศึกษาไม่ได้สำคัญมากขนาดนั้นซะงั้น สองมาตรฐานได้แย่มาก

 

เยี่ยโจวคงคิดเหมือนกับซางจิ้น เขาผลักซางจิ้นเบาๆ และขยิบตาให้อีกฝ่าย

 

เขตเทียนเฉิงเป็นหนึ่งในพื้นที่อสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในเมือง ภายในเขตมีพื้นที่กว้างขวางและมีป้ายรถเมล์หลายแห่ง

 

เยี่ยเหิงถาม “คุณพักอยู่ที่ไหนล่ะผมเพิ่งเคยมาแถวนี้เป็นครั้งแรก ถ้ายังไงก็ช่วยบอกทางหน่อยนะครับ

 

เจียงอวี่ฉือเหยียดหลังตรง เธอมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตั้งใจและชี้บอกก่อนถึงทางเลี้ยว

 

หลังจากที่ผ่านเจ็ดเลี้ยวแปดโค้งมาประมาณสิบนาที ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงตึกพักอาศัยหมายเลขสิบเอ็ด

 

ก่อนที่จะลงไปจากรถ เจียงอวี่ฉือสูดหายใจเข้าลึกๆ และกล่าว เดินทางปลอดภัยนะคะรุ่นพี่เยี่ยเหิง ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ถ้ามีโอกาสฉันจะชวนไปทานข้าวนะ

 

เยี่ยเหิงโบกมือและขับไปที่สี่แยก เขามองดูแผนที่ของย่านนี้ผ่านกระจกพร่ามัว “เธอทำให้การเดินทางสองนาทีกลายเป็นสิบได้ยังไงนะ?”

 

ซางจิ้นกระแอม “ใครจะรู้

 

เยี่ยโจวหัวเราะ “พระเจ้าล่ะมั้ง

 

เยี่ยเหิงมองสองหนุ่มที่กระจกมองหลัง เขาส่ายหน้าอย่างช้าๆ




.




พี่สะใภ้ล่ะ!

หมดจริงๆ แล้วค่า ; ___ ;

ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้อีกครั้งนะคะ เลิ้บๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.089K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,417 ความคิดเห็น

  1. #5417 1921x_ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2564 / 08:47
    อ่านมาราธอนมากค่ะ ฮือ วันเดียวรวด ยังไม่ได้นอนเลยค่ะ 🤣🤣🤣
    สนุกมากกกก อยากให้มี LC มากกกกกก แต่ขอสนพดีๆนะคะ 🥲🥲

    ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะะะ ชอบมากกกก

    ซางเยี่ยจงเจริญ ตลอดไปจริงๆค่ะ 💖💖💖💖💖
    #5,417
    0
  2. #5376 แมวหิวนิยาย (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 19 มีนาคม 2564 / 22:57

    เราเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ อ่านรวดเดียวจบเลยค่ะ อ่านแล้วสนุกและมีความสุขมากๆเลย ❤️
    .
    ปกติเราชอบอ่านแนววายแฟนตาซี ไม่ค่อยได้อ่านแนวนี้ แต่เรื่องนี้ผู้แปลแปลได้ดีมากๆค่ะ ใช่คำได้ลื่นไหลมาก เนื้อเรื่องก็น่ารักชวนให้ยิ้มและหัวเราะตลอดเลย ทั้งยังสอดแทรกค่านิยมของจีนและภาศิตจีนหลายๆอย่างด้วย
    .
    .
    ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ ❤️ #กราบงามๆ
    #5,376
    0
  3. #5374 yesary (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 9 มีนาคม 2564 / 20:26

    มมาอ่านรวดเดียวเลยแล้วพบว่าวางลงไม่ได้จริงๆถ้าไม่ง่วง โอ้ยมันดีมากเลยค่ะ ฉันรักคสพ.ของสองหน่อนี่ เอฟซีพี่เยี่ยด้วย ❤❤❤❤

    #5,374
    0
  4. #5369 ดาราพร่างพราว (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 09:10

    อยากอ่านภาคต่อของพี่ชาย แงงง

    #5,369
    0
  5. #5368 Mota27 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 11:47
    ขอบคุณค่าาา ชอบมากๆเลย ซางเยี่ยจงเจริญ!!!!!!
    #5,368
    0
  6. #5338 buanaknam (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 00:10
    เพิ่งได้มาอ่าน ขอบคุณที่แปลนะคะ ภาษาดีมาก ความคิดของตัวเอกละคนในเรื่องก็ดีมากๆ
    #5,338
    0
  7. #5336 kuulcuul (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 15:44
    รักซางเยี่ย รักมากกว่าคือคุณพี่เยี่ยเหิง รักสุดด
    #5,336
    0
  8. #5329 Net1235 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 16:51
    ขอบคุณที่แปลค่ะ

    สนุกและชอบมากกกกก
    #5,329
    0
  9. #5328 Taerara (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 13:40

    สนุกมากกกกเลยล่ะค่ะ แปลก็ดีมาก ๆ ด้วย ภาษาดีเลย อ่านแล้วสนุก ไม่ติดขัด

    ถ้าไม่นับที่เยี่ยโจวได้แต่ที่ 2 ไม่เคยได้ที่ 1 เลย ซึ่งมันแปลกเกินไปมากจริง ๆ กับความต๊องไม่เอะใจใด ๆ ของผองเพื่อนแล้ว

    เนื้อเรื่องมีความหนักแน่นสมจริงมาก ๆ เลยล่ะค่ะ คนเขียนเขียนดี คนแปลแปลดี คนอ่านแฮปปี้ มีความสุข ยิ้มไปทั้งวันนน

    ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ เดี๋ยวจะตามไปอ่านผลงานแปลเรื่องอื่น ๆ ด้วยค่า

    #5,328
    0
  10. #5327 Bluemoon_19 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 20:41

    ขอบคุณที่แปลมาให้นะค่ะ ชอบพระเอกนายเอกแบบนี้ เก่งทั้งคุ่

    #5,327
    0
  11. #5320 Apoptosis (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 23:40
    แงงงงง ชอบมากกกไม่อยากให้จบเลยยยยยย งือออออ
    #5,320
    0
  12. #5274 คิเซริ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 00:25
    โอ๊ยยยย
    55555🤣
    ขอบคุณที่แปลเรื่องนี้ให้เราได้อ่านกันนะคะ สนุกมากเลย
    #5,274
    0
  13. #5266 pin412 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 01:35

    ชอบพี่เยี่ยเหิงมากๆเลยอ่ะ
    อยากเป็นแฟน 5555
    เราตลกตั้งแต่ต้นจนจบเลย เป็นเรื่องที่ดีมากๆ ชอบเรื่องนี้มาก ไรท์แปลได้ดีมากๆๆๆ ขอบคุณค่ะ
    #5,266
    0
  14. #5232 Fueled me (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 08:12
    ตลกมากจังหวะมันตลกมากจริงๆ555555555555555555
    #5,232
    0
  15. #5133 AwkorMZ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 21:15
    ตัลหล๊ก😂
    #5,133
    0
  16. #5124 Ptn.g (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 18:04
    ขอบคุณ คุณไรท์มากๆเลยค่ะ(* ॑꒳ ॑* )⋆*
    #5,124
    0
  17. #5121 Winterrin (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 17:44
    ขอบคุณที่แปลนะคะเรารู้สึกฟีลกู๊ดมาก
    #5,121
    0
  18. #5120 aom9090tangmo (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 15:22
    ขอบคุณมากๆ สนุกมาก แปลดีมากๆๆ😘😘😘
    #5,120
    0
  19. #5117 jubjangmurasaki (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 21:54
    ขอบคุณมากๆเลยค่ะ สนุกมากก
    #5,117
    0
  20. #5088 230973 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 18:31
    ชอบมากกกก..เนื้อเรื่องดี น่ารักอบอุ่นที่สุด!
    #5,088
    0
  21. #5087 230973 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 18:31
    ชอบมากกกก..เนื้อเรื่องดี น่ารักอบอุ่นที่สุด!
    #5,087
    0
  22. #5086 230973 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 18:30
    ชอบมากกกก..เนื้อเรื่องดี น่ารักอบอุ่นที่สุด!
    #5,086
    0
  23. #5084 mmaijii (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 13:57
    ฮือออ อยากอ่านต่อจังเลย รุ้สึกว่าสามารถแต่งต่อได้อีกเรื่อยๆเลยอ่า
    #5,084
    0
  24. #5072 Chanok P. (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 23:59

    คสพแบบนี้เป็นคสพในฝันเราเลยนะ ไม่ต้องหวือหวาหรือหวานแหวว แต่มีความเข้าใจซึ่งกันและกันอะ เหมือนทุกอย่างมันลงตัวในจังหวะที่ใช่ไปหมด

    #5,072
    0
  25. #5069 คุมะมงของมินยุนกิ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 03:38
    เกลียดพวกคนฉลาด ร้ายกาจกันทุกคน5555555555555
    #5,069
    0