[นิยายแปล/BL] ทุกๆ คนคิดว่าผมชอบเขาครับ (end)

ตอนที่ 33 : Chapter 33 | ผมไม่ชอบเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,243 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

 

 

 

Chapter 33

 

 

 

.

 

 

 

ย่างเข้าเดือนมกราคม ในที่สุดการสอบทั้งหมดของเยี่ยโจวก็เสร็จสิ้น

 

ตอนที่เขาทะเลาะกับซางจิ้น เขาคิดว่าการกลับบ้านก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่ แต่พอคืนดีกับซางจิ้น เยี่ยโจวก็ลังเลที่จะกลับบ้าน ยังไม่รวมว่าครั้งนี้เขาต้องเจอกับพี่ชายอีกนะ

 

 

หนีปีใหม่ไปได้ เขาก็หนีวันหยุดยาวสิบห้าวันไปไม่ได้

 

เยี่ยโจวลากตัวเองกลับมาที่หอพัก เกือบจะตั้งมั่นแต่สุดท้ายเขาก็เริ่มจัดเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้าน

 

บ้านนายอยู่ใกล้จะตาย ทำไมไม่กลับล่ะ?”

 

นักศึกษาคนอื่นๆ แทบจะรอกลับบ้านหลังสอบเสร็จไม่ไหว นอกจากเยี่ยโจวที่มีเหตุผลของตัวเองก็มีแค่ซางจิ้นที่สิงสถิตอยู่ในหอพักเหมือนอาศัยอยู่ข้างนอกอยู่แล้ว

 

เพราะฉันอยู่ใกล้นี่แหละ อยากกลับตอนไหนก็กลับได้” ระหว่างที่ซางจิ้นคุยกับเยี่ยโจว เขาไม่ได้หยุดมือที่กำลังเล่นเกมเลยสักนิด “นายนั่นแหละ พรุ่งนี้ก็เสี่ยวเหนียนแล้วนะ นายเพิ่งจะไปวันนี้?”

 

เสี่ยวเหนียน วันที่ 24 ของเดือนก่อนวันตรุษจีน ]

 

เยี่ยโจวตั้งกระเป๋าขึ้นมาและวางมันไว้ที่มุมหนึ่งก่อนจะถอนหายใจ “กลับบ้านไปก็ไม่สบายเท่าอยู่หออ่ะ

 

ออกมาจากดันเจี้ยนเรียบร้อย ซางจิ้นก็หันมาถาม “ใครจะพูดอะไรก็ปล่อยเขาพูดไปสิ ถ้าเขาไม่มาชี้หน้านายแล้วสั่งให้นายฟังก็ไม่ต้องไปกังวล

 

เยี่ยโจวพูดอย่างไม่พอใจ “นายคิดว่าทุกคนทำตัวเหมือนนายได้เหรอ หุ่นยนต์ไร้อารมณ์ไม่ใส่ใจอะไรเนี่ย?”

 

ซางจิ้นจิ๊ปากก่อนจะว่า “ก็แค่พูดเฉยๆ อย่าพูดจาโจมตีบุคคลสิ

 

เยี่ยโจวเกาหัวแกรกๆ และนอนเหี่ยวๆ ฟุบลงบนโต๊ะ ยังไงซางจิ้นก็รู้สถานการณ์ของเขาอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมาสร้างภาพอะไรต่อหน้าหมอนี่อีก ไม่อยากกลับบ้านก็คือไม่อยากกลับบ้าน ไม่ต้องหาข้ออ้างอื่น

 

ซางจิ้นมองเวลา “ลากยาวไปแบบนี้ เดี๋ยวนายก็ได้สายจริงๆ หรอก

 

รู้แล้วน่า รู้แล้ว!” เยี่ยโจวกระชับสายกระเป๋าที่ไหล่ แล้วลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองไปที่ประตู เขานึกอีกเรื่องขึ้นมาได้ “ตอนนายจะกลับบ้าน หาอะไรมาคลุมสามล้อน้อยด้วยนะ

 

ซางจิ้น: “……”

 

เยี่ยโจวมองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ “ได้ยินไหมเนี่ย?”

 

ซางจิ้นพูดอย่างมั่นหน้า “ไม่ได้ยิน

 

เยี่ยโจว: “……”

 

ตอนที่ลงบันไดมา เยี่ยโจวก็ตั้งใจว่าจะเอาผ้าพลาสติกผืนใหญ่ไปคลุมรถไว้ แต่เวลาไม่เคยรอใคร เยี่ยโจวมองลวดลายเละเทะบนตัวรถ นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตัดใจ

 

เอาเถอะ มันก็น่าเกลียดขนาดนี้แล้ว มีรอยสกปรกอีกหน่อยก็ไม่น่าเป็นไรมั้ง!

 

ไม่ว่าเขาจะไม่อยากกลับบ้านขนาดไหน รถไฟก็พาเขามาส่งตรงเวลาอยู่ดี

 

หลังจากที่ลงมาจากรถไฟ เยี่ยโจวก็ยืนอยู่ตรงทางออก นึกถึงความขมขื่นจากการถูกเบียดตอนขึ้นรถเมล์เมื่อครั้งก่อน สิ่งแรกที่เขาคิดคือนั่งแท็กซี่ แต่ถ้าทำอย่างนั้นเขาก็จะถึงบ้านเร็วกว่านั่งรถเมล์ราวๆ ครึ่งชั่วโมงเชียว

 

ก็เขาไม่อยากกลับบ้านเร็วแล้วก็ไม่อยากไปเบียดเสียดบนรถเมล์ด้วย

 

เยี่ยโจววุ่นวายอยู่กับความคิดของตัวเอง ลังเลมากว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี

 

โจวโจว?”

 

เสียงที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยทำให้เยี่ยโจวอยากจะวิ่งหนีโดยอัตโนมัติ

 

อะไรที่กลัวมันจะมาถึงจริงๆ สินะ

 

เยี่ยโจวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันหลังและพยายามฉีกยิ้ม “พี่…”

 

เยี่ยเหิงและเยี่ยโจวตัวสูงพอๆ กัน ทั้งสองไม่ได้คล้ายกันมาก ถ้าเทียบกับเยี่ยโจวแล้ว เยี่ยเหิงดูนุ่มนวลกว่า เขาใส่แว่น มารยาทท่าทางสุภาพ เขาเอื้อมมือมาจับกระเป๋าเดินทางในมือของเยี่ยโจว แต่สุดท้ายเขาก็เอาไปถือไม่ได้

 

มือขวาของเยี่ยโจวกำกระเป๋าเดินทางแน่นตั้งแต่เห็นเยี่ยเหิง เขาไม่ปล่อยมือออกในตอนที่เยี่ยเหิงพยายามจะยกมันขึ้นมา

 

เยี่ยเหิงมองเขาด้วยสายตาตั้งคำถาม “โจวโจว?”

 

เยี่ยโจวดูตกใจมาก เขากระชากที่ถือกระเป๋าขึ้นมาทันที

 

ไปที่รถกันก่อน

 

อื้อ…” เยี่ยโจวเดินตามหลังเยี่ยเหิง ถึงส่วนสูงของเยี่ยโจวกับเยี่ยเหิงจะเท่าๆ กันแล้ว แต่แผ่นหลังของเยี่ยเหิงก็ยังคงเหมือนในความทรงจำ สูงส่งราวกับภูเขาลูกใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน ไม่มีทางที่เขาจะก้าวข้ามผ่านไปได้

 

ตอนยืนอยู่ข้างๆ รถ เยี่ยโจวอยากจะนั่งด้านหลังจริงๆ แต่พอผู้เป็นพี่ชายกวาดสายตามามอง เขาก็ได้แต่ฮึดแล้วเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ

 

ตอนอยู่ที่สถานีรถไฟก็ยังดีๆ อยู่เพราะมันมีเสียงพูดคุยจอแจตลอดเวลา ถึงพวกเขาจะไม่ได้พูดอะไรกัน มันก็ไม่ได้อึดอัด แต่ตอนนี้ทั้งคู่นั่งอยู่ในพื้นที่ปิด ประตูรถปิดกั้นพวกเขาออกจากความวุ่นวายด้านนอก บรรยากาศน่าอึดอัดค่อยๆ ก่อตัว

 

เยี่ยโจวที่เป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องการสื่อสารในตอนนี้กลับถูกความเงียบเข้าครอบงำ ก้มหัวลงต่ำ ทำเป็นจดจ่ออยู่กับการเล่นมือถือ ในใจก็หวังเพียงให้เวลาผ่านไปเร็วกว่านี้อีกหน่อย

 

เยี่ยเหิงเหลือบมองสีหน้าของน้องชายระหว่างที่รอไฟแดง เขาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ “ที่มหาลัยเป็นไงบ้างล่ะพี่ได้ยินว่าสิ่งของอำนวยความสะดวกที่ม. A ดีมาก พี่อยากเห็นเลยว่าเป็นยังไง

 

ถ้าคนอื่นเป็นคนพูดประโยคนี้ เยี่ยโจวคงกระตือรือร้นชวนอีกฝ่ายให้ลองแวะไปชม อาจจะถึงขั้นสัญญาว่าจะทำหน้าที่ไกด์พาชมเลยด้วยซ้ำหากอีกฝ่ายมาจริงๆ

 

ก็ไม่เลวครับ” ไม่รู้ว่าคำตอบนี้หมายถึงชีวิตในมหาลัยหรือสิ่งอำนวยความสะดวกในโรงเรียน เยี่ยโจวพูดจบก็ก้มหน้า ‘อุทิศ’ ตัวให้กับการเล่นมือถือ ร่างทั้งร่างของเขาแผ่ออร่า ‘อย่าคุยกับฉัน’ ออกมา

 

เยี่ยเหิงถามต่อ “นายมีแฟนหรือยัง?”

 

เยี่ยโจวไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตา “ยังครับ

 

เยี่ยเหิงถอนหายใจ ไม่พยายามจะต่อบทสนทนาอีก

 

เยี่ยโจวเห็นดังนั้นก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ ร่างกายที่เกร็งแน่นมาตลอดดูผ่อนคลายลง

 

เยี่ยเหิงตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ นี้เช่นกัน เขารู้สึกปวดใจมากกว่าเดิม

 

ระหว่างทางกลับบ้านไม่มีเสียงพูดคุยกันเลยสักนิด เยี่ยโจวเดินเข้าบ้านไปและพบว่าที่บ้านได้เตรียมอาหารไว้เต็มโต๊ะ

 

เยี่ยโจวถามขึ้น “เสี่ยวเหนียนมันพรุ่งนี้นี่ครับ ทำไมวันนี้เตรียมอาหารไว้เยอะจัง?”

 

แม่ก็คิดงั้น ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชายลูกบอกว่าลูกจะกลับมาวันนี้ให้เตรียมอาหารเยอะๆ ไว้รอต้อนรับลูก” คุณแม่เยี่ยเอาอาหารอีกสองจานมาจากห้องครัว “เสี่ยวเหิง กินอาหารให้เสร็จก่อนแล้วค่อยออกไปข้างนอกสิลูก ลูกก็เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน ลงจากเครื่องยังไม่ทันได้พักดีๆ ก็ขับรถออกไปรับน้องกลับมา ไม่ใช่ว่าน้องกลับบ้านเองไม่ได้ซะหน่อย

 

เยี่ยโจวมองเยี่ยเหิงด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าเขาก็เพิ่งกลับมาวันนี้เช่นกัน

 

เยี่ยเหิงตอบรับและกวักมือเรียกเยี่ยโจวให้นั่งลงข้างๆ เขา “มากินเถอะ อย่ามัวแต่ยืนอึ้งอยู่

 

อ่า ใช่ เสี่ยวเหิง ทำไมจู่ๆ ครั้งนี้ลูกก็กลับมาล่ะ?” ครอบครัวของเยี่ยโจวไม่มีกฎ ‘ห้ามพูดตอนกิน ห้ามพูดตอนนอน’ คุณพ่อเยี่ยเอาหมูตุ๋นมาวางไว้ตรงหน้าของเยี่ยเหิง เปลี่ยนมันกับผัดผัก “ตอนที่ลูกกลับมาตอนวันหยุดที่สิบเอ็ด ไม่ใช่ว่าลูกบอกว่าตรุษจีนจะยุ่งๆ ไม่น่ามีเวลากลับมาหรือไง?”

 

เพราะผมคิดถึงอาหารฝีมือแม่หรือเปล่าน้า?” ประโยคนั้นทำให้คุณแม่เยี่ยหัวเราะด้วยความสุขใจ เธอคว้าอาหารจานใหญ่หลายจานมาวางไว้ตรงหน้าเยี่ยเหิง ส่วนเยี่ยเหิงก็ไม่ละความพยายามในการเคลื่อนมันไปไว้ด้านหน้าเยี่ยโจว “ยุ่งๆ นิดหน่อยน่ะครับ พรุ่งนี้บ่ายผมก็กลับแล้ว

 

รอยยิ้มหวานของคุณแม่เยี่ยแข็งทื่อ กระทั่งเยี่ยโจวก็เงยหน้าขึ้นมองเขา คุณแม่เยี่ยกล่าว “เร็วเกินไปจริงๆ

 

เยี่ยเหิงยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

 

เยี่ยโจวประหลาดใจอยู่ไม่กี่วิ หลังจากนั้นเขาก็ผันตัวมาเป็นนักชิมแบบเงียบๆ บนโต๊ะอาหารมีแต่บทสนทนาระหว่างพ่อแม่กับเยี่ยเหิง ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองจะผ่านค่ำคืนนี้ไปได้อย่างสงบสุข ใครจะรู้ว่าก่อนมื้อเย็นจะจบ คุณแม่เยี่ยก็หันมาต่อว่าเยี่ยโจว “ทำไมลูกทำตัวแบบนี้ได้ทุกวันเนี่ยพี่ชายลูกกลับมายังไม่คิดจะพูดให้มากกว่านี้หน่อยหรือไง ถ้าคนเขาไม่รู้คงคิดว่าพวกลูกเป็นคนแปลกหน้าต่อกันแล้ว

 

เยี่ยโจวดื่มซุปเข้าไปนิดหน่อย ตั้งแต่เข้าบ้านมา อารมณ์ของเขาก็ไม่ได้ดีนัก “อะไรที่ผมอยากถาม แม่ก็ถามไปหมดแล้วนี่ครับผมจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?”

 

โจวโจว ตอนที่พี่กลับมาตอนวันหยุดที่สิบเอ็ด พี่ได้ยินพ่อกับแม่คุยกันว่านายได้ทุน เก่งมากๆ เลย” เยี่ยเหิงตบบ่าเยี่ยโจวเบาๆ ดูยินดีกับเขาจริงๆ “ได้ยินว่าทุนของม. A ได้ยากมากเลยนะ

 

ครับ” เยี่ยโจวเม้มปากพูดเสียงต่ำ เขาเงยหน้ามองเยี่ยเหิงเล็กน้อย ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายมีอะไรแอบแฝงในแววตา เขาก็พูดอย่างถ่อมตัว “แค่ทุนชั้นรองนั่นแหละครับ ไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก

 

อย่าไปชมน้องสิ แม่ว่าเดี๋ยวนี้เขาชักจะขี้เกียจเกินไปแล้ว

 

ประโยคของคุณแม่เยี่ยทำเอาเยี่ยโจวหมดอารมณ์จะพูดอะไร ไม่ว่าหลังจากนั้นเยี่ยเหิงจะถามอะไร เขาก็จะตอบแค่ “อืม” หรือ “อ่า” เท่านั้น คุณแม่เยี่ยรู้สึกเหมือนโดนกวนใจจึงเอ็ดเขาขึ้นมาอีกครั้ง

 

ตอนค่ำ เยี่ยโจวขังตัวเองอยู่ในห้องนอนของเขาเพื่ออ่านหนังสือ เยี่ยเหิงเคาะประตูสองครั้งก่อนจะเปิดเข้ามา เยี่ยโจวรีบขยับตัวมานั่งบนเตียง ก้าวเดินไปไม่กี่ก้าวแล้วถามว่า “มีอะไรเหรอครับ?”

 

เยี่ยเหิงวางผลไม้ไว้บนโต๊ะแล้วนั่งลงที่ริมเตียง เขาตบพื้นที่ว่างข้างตัวเบาๆ “มานั่งนี่มา

 

เยี่ยโจวนั่งอยู่ห่างจากเยี่ยเหิงประมาณหนึ่งเมตร สายตาของเขาล่อกแล่กไปมา ไม่ยอมสบตากับอีกฝ่าย

 

อย่าไปใส่ใจกับสิ่งที่แม่บอกเลย ชีวิตนายเพิ่งเริ่มต้นเอง อย่าไปใช้ชีวิตตามความคาดหวังของใคร พวกท่านจัดการกับเกรดมาทั้งชีวิตเลยเห็นว่าเกรดเป็นเรื่องสำคัญ แต่ทุกอย่างก็ตัดสินจากคะแนนไม่ได้หรอกนะ” เยี่ยเหิงพลิกดูหนังสือที่เยี่ยโจวทิ้งไว้บนเตียงผ่านๆ “มีหลายเรื่องที่สำคัญกว่าคะแนน นายทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ๆ ก็ได้ ออกไปเที่ยวเล่นก็ได้ หรือจะหาหญิงสาวสักคนที่นายชอบและตกหลุมรัก จะติดเกมก็ไม่เป็นไร อย่าเอาแต่ยัดเยียดตัวเองไว้กับหนังสือ รู้จักเข้าสังคมให้มากหน่อยจะดีกว่า

 

ครับ” เพราะเขาสงบเสงี่ยมเวลาอยู่ต่อหน้าเยี่ยเหิงมาก เยี่ยเหิงเลยไม่รู้ว่าเขาไม่ใช่คนไม่รู้จักเข้าสังคมเวลาอยู่ที่ม. เยี่ยโจวไม่ได้คิดจะเอ่ยแก้อะไร นี่เป็นครั้งแรกที่เยี่ยเหิงพูดอะไรแบบนี้กับเขา เขารู้สึกเหมือนอยากจะปล่อยโฮขึ้นมาจริงๆ

 

เยี่ยเหิงลูบหัวเยี่ยโจวเบาๆ และลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะออกไป เขาก็ถามขึ้น “พรุ่งนี้ไปส่งพี่ได้ไหม?”

 

ตั้งแต่ขึ้นมัธยมต้นมา ไม่ว่าเยี่ยเหิงจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศหรือไปทำงาน เยี่ยโจวก็มักจะหาข้ออ้างไม่ไปตลอด เยี่ยเหิงก็ไม่เคยร้องขออะไร ในครั้งนี้เยี่ยโจวพยักหน้าลง “ครับ

 

แกร็ก ประตูห้องนอนถูกปิดลง

 

เยี่ยโจวนอนแผ่ลงบนเตียง ในหัวรู้สึกสับสนนิดหน่อย เขาหยิบมือถือออกมาและเปิดห้องแชทของซางจิ้นขึ้นมา

 

เยี่ยโจวในฐานะที่นายเป็นคนที่มีผลงานโดดเด่นมากมาย ถ้านายมีน้องชายที่ด้อยกว่านายทุกๆ อย่างและทุกๆ เรื่อง นายจะคิดยังไงกับเขา?

 

ซางจิ้นที่กำลังเล่นเกมอยู่เห็นข้อความที่เยี่ยโจวส่งมา เขาละความสนใจจากดันเจี้ยนที่กำลังลงอยู่และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบทันที

 

ซางจิ้นอย่างแรก ฉันมีน้องสาวอายุสามขวบคนหนึ่ง ฉันไม่รู้ว่าในอนาคตเธอจะเป็นไงเหมือนกัน อย่างที่สอง คนแต่ละคนก็มีนิสัยต่างกันไป ถ้าจะถามว่าพี่ชายนายคิดยังไงกับนาย ฉันก็ตอบไม่ได้หรอกนะ แต่ปกตินายพูดเยอะมาก ฉันว่าพี่ชายน่าจะรำคาญนายจนอยากตายเลยมั้ง

 

ภายในพริบตาเรื่องยิบย่อยในหัวของเยี่ยโจวก็หายไป เขาคว้ามือถือมาพิมพ์ตอบแบบกระแทกหน้าจอรัวๆ

 

เยี่ยโจวฉันก็รำคาญนายจนอยากจะตายเหมือนกันไม่ยอมปล่อยลมตดหรืออะไรทั้งนั้นเหมือนทุกวันนี้ฉันคุยกับอากาศอยู่เลย!

 

เยี่ยโจวจะสื่อว่าซางจิ้นไม่ใส่ใจ/ทำตัวน่าเบื่อ ]

 

ซางจิ้นฮะ นายอยากให้ฉันรายงายเวลาจะตดหลังจากนี้ด้วยเหรอ?

 

เยี่ยโจว: …………………

 

 

 

.

 

 

 

ชอบคุณพี่ชายยยยยย ///-/// ชอบจังค่าาาาา

*ทำหน้ายี้ใส่คุมแม่*

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.243K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,416 ความคิดเห็น

  1. #5341 watermalon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 19:25
    โหหห อ่านแล้วร้องไห้อ่ะ นี่มันเราชัดๆ:-:
    #5,341
    0
  2. #5190 Fueled me (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 14:56
    พ่อแม่เยี่ยโจวควรใส่ใจความรู้สึกของลูกมากกว่านี้อะ มันอึดอัดมากขนาดนั้นแต่ทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติได้ยังไง!?? แกใจร้ายกับน้องโจวมากเลยนะ แกทำให้พี่น้องเขารู้สึกไม่ดีต่อกันเป็นพ่อแม่ภาษาอะไรเนี่ย ฮือออออ พี่เหิงก็คงรู้อะ แต่มันพูดไม่ได้ไง อ่ยยยยย อยากร้องไห้มาก น้องโจวจะรู้สึกผิดขนาดไหนที่คิดไม่ดีกับพี่ชายตัวเองอะ
    #5,190
    0
  3. #5151 knunkim (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 11:39
    เจอตอนบอกว่าให้รายงานเรื่องตดอารมณ์หน่วงก่อนหน้านี่ปลิวหาบปั๊บ
    #5,151
    0
  4. #5123 YuNi_PiEo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 19:36
    เจอตอนนี้ไปโครตกระแทกใจ เราเองก็พี่ชายสองคนเลยด้วยแต่ต่างที่เราเรียนดีกว่าและเป็นผู้หญิงคนเดียวก็โดนกดดันมาโดยตลอด เราอ่ะระบายกับเพื่อนกับรุ่นน้อง ไม่มีใครเข้าใจสักคน มันไม่ใช่การดุด่าการเป็นห่วง สำหรับเรามันทำให้เราเหมือนเครื่องมือที่ทำตามคำสั่งพ่อแม่แค่นั้น น้ำตาไหลเลยอ่ะตอนนี้
    #5,123
    0
  5. #5122 YuNi_PiEo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 19:36
    เจอตอนนี้ไปโครตกระแทกใจ เราเองก็พี่ชายสองคนเลยด้วยแต่ต่างที่เราเรียนดีกว่าและเป็นผู้หญิงคนเดียวก็โดนกดดันมาโดยตลอด เราอ่ะระบายกับเพื่อนกับรุ่นน้อง ไม่มีใครเข้าใจสักคน มันไม่ใช่การดุด่าการเป็นห่วง สำหรับเรามันทำให้เราเหมือนเครื่องมือที่ทำตามคำสั่งพ่อแม่แค่นั้น น้ำตาไหลเลยอ่ะตอนนี้
    #5,122
    0
  6. #4885 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 01:10
    ดีจัง ถึงพ่อแม่จะรักแต่พี่แต่พี่ก็รักน้อง พี่เข้าใจน้อง ความอบอุ่นเล็กๆ ของพี่คงช่วยเยียวยาใจน้องได้บ้าง อย่าเครียดมากเลยนะโจวโจว
    #4,885
    0
  7. #4782 Night Blue Demon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 18:57
    น้ำตาจะไหล.....
    เจ็บที่สุดคือการโดนดูถูกความพยายาม
    เหมือนพยายามที่สุดแล้วใืนตัวเองสุดๆแล้วแต่โดนพูดว่า
    “ไม่เห็นทำอะไรเลย”
    “ถ้าพยายามคงได้ดีกว่านี้”
    “ทำให้ดีเหมือนคนอื่นบ้างสิ”

    โอ้โห...เจอคำพวกนี้.....
    ยิ้มรับอย่างเดียวเลย^^(แถมโดนหาว่าไม่สำนึกด้วยว้าววว)
    #4,782
    0
  8. #4743 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:22
    น้ำตาไหลไม่รู้ตัวเลย ตลกดี....เหมือนเห็นตัวเอง แต่ที่ต่างคือ เราไม่มีคนคอยปลอบ
    #4,743
    0
  9. #4701 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:56
    เรื่องจริงที่น่าเศร้าคือปัจจุบันมีพ่อแม่ที่ทำแบบนี้จริงๆอยู่มากมายแล้วสังคมก็ยกคำว่าพ่อแม่ไว้สูงส่งห้ามเเตะจนเด็กผู้โดนกระทำทำอะไรไม่ได้แล้วก็กดดันตัวเองจนฆ่าตัวตายไปเลย
    #4,701
    0
  10. #4532 t_mosuk (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 11:09
    อ่านตอนนี้แล้วจะร้องไห้
    #4,532
    0
  11. #4474 Angzaa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 23:38
    พี่ชายน่ารัก
    #4,474
    0
  12. #4032 hold me tight ♡ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 17:42
    พี่จ๋าดีมากกกก แง สงสารทั้งพี่ทั้งน้องเลยค่ะ ;;
    #4,032
    0
  13. #3305 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 01:52
    ก็คือเอาแม่ไปเก็บค่ะ ลูกชายดีทั้งคู่แต่แม่แบบเห้อๆๆๆ
    #3,305
    0
  14. #3109 Crema' (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 21:33
    จะร้องไห้ตอนพี่ชายเข้ามาปลอบ ฮืออออ
    #3,109
    0
  15. #2862 No10051 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 17:23
    พ่อแม่แบบนี้ยังอุตส่าห์มีลูกดีๆอักตั้งสองคน บ้าเอ้ยนยน

    พี่จ๋ากอดๆนะคะ
    #2,862
    0
  16. #2615 Maylyunho (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 08:24
    พี่เหิงก็พยายามเข้าหาน้องแล้ว เป็นเราน้องทำท่าทีแบบนี้เราก็คงเสียใจ เพราะแม่ปสดคนเดียวเลย
    #2,615
    0
  17. #2489 Taetaemnae (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 14:46
    กดดันไปจ้า
    #2,489
    0
  18. #2423 Ruruka Buta (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 17:01
    น้องงงเห็นความหวังดีของพี่ชายเถอะ ฮือ สงสารพี่ชาย // แต่อะไรคือบรรยากาศกำลังแซดด แต่พระนายมาทะเลาะหักมุมกันเนี่ย
    #2,423
    0
  19. #2347 M.U.P (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 19:30
    รำคาญแม่มากๆ กดดันลูกทุกทาง เหมือนเย่โจวไม่ใช่ลูก แต่แหมซางจิ้น อยากให้เค้าหายเครียด ดูออก
    #2,347
    0
  20. #2214 Mellowiish (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 13:56
    คุณพี่ชายนู่มมมมจังเลยย y///////y โจวโจวสู้ๆนะะะ /กอด
    #2,214
    0
  21. #2106 palm4588 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 19:22
    คุณพี่ชายอบอุ่นมากเลย แต่พ่อกับแม่ก็นะ--
    #2,106
    0
  22. #2029 ShamanWcat (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 16:56
    พี่ชายยย แงงงงง อยากให้พวกนายสนิทกัน ช่างหัวพ่อแม่นายเถอ---
    #2,029
    0
  23. #1965 Secr3t-Key (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 18:20
    คุณพี่ชายใจดีจังง ฮือออออ โอ๋น้องโจวเยอะนะคะ /สกรีม
    #1,965
    0
  24. #1911 giftfully (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 12:51

    อ่านไปร้องไห้ไป

    #1,911
    1
    • #1911-1 Fionie(จากตอนที่ 33)
      26 พฤษภาคม 2562 / 14:29
      อย่าร้องน้าาา ;-;
      #1911-1
  25. #1889 Mon-Ing (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 18:10
    ฮรึกกกก​ เราร้องเลยอ่ะ​ แต่ของเรากลับกันโดนเปรียบเทียบกับน้องชาย...
    #1,889
    0