งานกีฬาสี

เรื่องเกิดเมื่อวันศุกร์ที่แล้วๆๆ ( ลองนับถอยหลังดูนะ ) เป็นวันคัดตัวนักวิ่งค่ะ ( โรงเรียนมีถึงม3  ซึ่งปีนี้เราก็ม.3 เลยได้เป็นสต๊าฟค่ะ ) วันเวลาผ่านไปหลังดูน้องวิ่งไปๆมาๆ เพราะม.3 แข่งสุดท้ายเลยอ่ะ

อ๋อ เราอยู่สีเหลืองนะค่ะ ไม่ได้อยู่กับเพื่อนในกลุ่มเลย โดนกระจายไปคนละสีเลยค่ะ แน่นอนว่าเราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะมักโดนล้อว่า

"สีเหลืองเรืองรองเหมือนกองขี้"บ่อยๆ

แน่นอนว่าไม่ยอมให้โดนว่าฝ่ายเดียวหรอกค่ะ เราเลยตอบกลับเพื่อนที่อยู่สีแดงไปว่า

"สีแดงสิพี่ กระทิงวิ่งไล่"

เป็นกลอนเลยค่ะ อิอิ แค้นสีแดงมานานเพราะเป็นตัวเต็งของทุกปี เหมือนว่าจะจงใจให้คนเก่งๆมาอยู่สีนี้กันหมดเลย แถมปีนี้ยังมีม.สอนคณิตศาสตร์ผู้สอนคณิตได้เฉียบขาด เข้าใจแจ่มแจ้งอีก ( แต่ดุ )

เฮ้อ..เทียบกับสีแหลืองที่มีครูผู้หญิงทั้งนั้นแล้ว ยิ่งเศร้า ยิ่งบวกเจ้เซอร์ไพรส์อีก..ยิ่งมืดมน เพราะเจ้แกไม่ว่าจะอยู่สีไหนก็ล่มจมทุกสี ขนาดปีล่าสุดที่เจ้ไปอยู่สีแดง อำนาจเรืองรองมีหรือจะสู้คำสาปหลาย

เพราะมันเป็นปีแรกที่ประวัติศาสตร์โรงเรียนต้องจารึกไว้ ว่าสีแดงล่มจมสุดๆเพราะเจ้!!!!!

ส่วนฉายานั้นเพราะมีอยู่ปีหนึ่งที่เจ้แกบอกเด็กๆว่ามีเซอร์ไพรส์วันงานกีฬาสี พอถึงวันงาน...ทุกคนอ้าปากค้างหมด เพราะเซอร์ไพรส์เจ้แกอ่ะก็แค่ลูกโป่งเท่านั้น!!!!

เซอร์ไพรส์จนแทบร้องไห้เลยค่ะ แต่โขคดีที่ปีนั้นเราอยู่คนละสีกับเจ้ แต่ปีนี้สิ...ฮือ ขอความทรงจำดีๆก่อนจบก็ไม่ได้ ดวงบ้า!!!

นอกเรื่องมาเยอะเข้าสู่การคัดตัวนักวิ่งสีเหลืองชั้นม.3 ซึ่งเราก็ลงด้วย..ถึงแม้ภายนอกเราจะออกเด็กเรียนก็เถอะ ดูถูกไม่ได้นะ เพราะนิสัยมันคนละเรื่องกับหน้าตาเลย!!

ผู้ชายซึ่งเป็นกรรมการเริ่มให้สัญญาณค่ะ เรากับเพื่อนร่วมก๊งก็พร้อมใจกันทำท่าเตรียมพร้อม

ระวัง...

เตรียมตัว...

ไป!!!!

เฟี้ยววววววววววววววววววววววววว

วิ่งสุดแรงเกิดเพราะปีสุดท้ายเล้วอยากคว้าเหรียญอ่ะ ถึงแม้จะมีอยู่แล้วก็เถอะ ( และหายไปแล้วด้วย )ครูที่เส้นชัยมองกันตาปริบๆ พอเข้าไปปุ๊บ...ปรากฏว่าเราเสมอกับเพื่อนอีกคนหนึ่งที่วิ่งเร็วมากๆเช่นกันค่ะ!!!

ได้เป็นตัวจริงทั้งคู่ ครูเลยให้เลือกระหว่าง 80 ม. กะ 50ม.จะเอาอันไหน

เรากะเพื่อนตอบเป็นเสียงเดียวเลยว่า 80 ม. เพราะมันวิ่งจุใจดี ครุเลยไล่ให้ไปวิ่งใหม่ ใครชนะได้เลือกค่ะ พวกผู้ชายเลยให้สัญญาณอีกครั้ง

ระวัง...

เตรียมตัว..

ไป!!!!!

เฟี้ยวววววววววววววววว

สุดแรงเกิด ย้ากกกก 80 ม. ต้องเป็นของฉัน!!! วิ่งไปจนถึงเส้นชัย ไปเกาะกับรั้วข้างหน้า ( สีเราดันได้ที่เท่าๆประตูโรงเรียนพอดี ถ้าวิ่งเข้าเส้นชัยปล้วไม่ลดสปีดละก็ จะชนประตูรั้วจังๆเลยค่ะ เราเองก็เห็นน้องคนหนึ่งหลับตาวิ่งไปชนล้มกระเด็นออกมาเลย.. )

ผลออกมาว่า..เสมอ!!!

ครูจึงไล่ให้ไปวิ่งอีกรอบ จากเด็กๆสีเหลืองอย่างเดียวเริ่มมีสีอื่นมาแจมเพราะคัดตัวเสร็จแล้ว ทุกคนมาช่วยตัดสินค่ะ เราเดินกลับไปจุดเริ่มต้นเพื่อวิ่งใหม่หอบๆ

เหนื่อย!!! ( เราเหนื่อยง่ายมากเพราะวันๆเอาแต่กลิ้งไปมาบนเตียง อ่านการ์ตูนไม่ก็นิยาย )

ระวัง...

เตรียมตัว...

ไป!!!!

เฟี้ยวววววววววววววววววววว

คราวนี้เราลืมเบรกเลยชนประตูรั้วเต็มๆ โขคดีที่เอามือยันไว้ก่อนแต่ก็เล่นเอาทรุดเลยค่ะ แต่ชัยชนะนั้นเหนือสิ่งอื่นใด รีบเดินไปหาครูเพื่อฟังผลทันที!!

แล้วมันก็..เสมอ!!!

คงไม่ให้วิ่งอีกรอบนะครู แง้!!

แต่มีเด็กๆกลุ่มหนึ่งวิ่งมาบอกว่าพี่อีกคนหนึ่ง ( เพื่อนเราอ่ะ ) เอาไหล่เข้าก่อน แต่ขาอ่ะเข้าพร้อมกัน ครูเลยตัดสินให้ เพื่อนเราชนะซะงั้น ความเหนื่อยหายเป็นปลิดทิ้งเลย!!! รีบลากให้ไปวิ่งใหม่อีกรอบ แต่ดันปฏิเสธ

ครูก็ปลอบบอกว่า นานๆทีจะได้เห็นคนวิ่งเร็วเข้าพร้อมกันถึงสามรอบ!!!                 

มันน่าดีใจ ปนเสียใจอ่ะ พอทำใจได้ จึงไปชวนเพื่อนคนอื่นมาวิ่งต่อ

แต่พอตื่นเช้าวันต่อมานี่สิ..แง้ ปวดขาชะมัดเลย ฮือ~