เรื่องเล่าจากรถเมล์

สืบเนื่องจากเปิดเทอม...ข้าพเจ้าจึงต้องกลับมานั่งรถเมล์กลับบ้านอีกครั้งหลังจากไม่ได้นั่งมานาน และต้องนั่งกับ 'คิล' เพื่อนสนิทที่บ้าสุดขีดเพราะทางเดียวกัน โดยเรื่องมันเริ่มจาก การรอรถเมล์

รถเมล์ที่มีหมายเลขเขียนไว้ว่า '77'

มันดูเหมือนไม่มีอะไร แต่คนรอนั้นเจ็บช้ำน้ำใจเป็นอย่างมาก เหมือนกับความตั้งใจของคนเราเวลาเรียกรถเมล์ รถเเท็กซี่ก็มาเอาๆ แต่พออยากเรียกเเท็กซี่ รถเมล์ก็มาเอาๆ มันคือความพิษวงของธรรมชาติที่ไม่มีใครพิสูจน์ได้

เสียเเต่ข้าพเจ้ากับคิลนั้นประสบบ่อยเป็นพิเศษ เพราะมันทุกวันเลย TOT

การนั่งรถเมล์สาย 77 นั้นต้องใช้เสลาอย่างต่ำไม่ที่สุดคือครึ่งชั่วโมง มากที่สุดก็คือสองชั่วโมงครึ่ง - -
โดยระหว่างการนั่งรอก็จะมีเหล่าครูบาอาจารย์จากรร.เดียวกันร่วมรอด้วยเช่นกัน ซึ่งบุคคลเหล่านั้นต่างก็ขึ้นรถเมล์ต่อหน้าต่อตาข้าพเจ้าและคิลอย่างคับเเค้นใจเป็นอย่างยิ่ง

จนกระทั่งวันหนึ่ง มาสเซ่อขาประจำที่รอสาย '116' ก็มาชวนข้าพเจ้ากับคิลคุย

"นั่งรอ77 มันนานขนาดนั้นเลยเหรอ เห็นทำหน้ากันซังกะตายเหลือเกิน"

ข้าพเจ้าตอยทันทีว่า "มาสเซ่อ รู้มั้ย ว่าเมื่อวานนั่งรอนานขนาดไหน"

"นานแค่ไหนล่ะ"

"หนึ่งชั่วโมง" ข้าพเจ้ากับคิลตอบพร้อมกัน กัดฟันกรอดๆ ร้อนก็ร้อน แดดก็ส่อง ไม่มีที่หลบ หน้าดำคร่ำเครียดรถถเมล์ไม่ยอมมา ช่างน่าอับเฉาคาที่ยิ่งนัก

มาสเซ่อทำท่าตกใจ "นานขนาดนั้นเลย แต่วันนี้มาสเซ่อเองก็รอ 116 เหมือนกันนะ รอมาเกือยสิบนาทีแล้วยังไม่มาเลยเนี่ย"

พูดจบ ข้าพเจ้ากเเลเห็นรถคุ้นตาเเล่นมาจากสุดถนน รถคันนั้นคือ รถเมล์สาย 116

"อ่ะ มาพอดีเลย" มาสเซ่อเดินไปรอรถที่ข้างฟุตบาททันที ข้าพเจ้ากับคิลได้แต่มองหน้ากันอย่างปลงตก

คิลพูดอย่างรันทดว่า "มาสเซ่อปากศํกดิ์สิทธิ์เเป็นบ้า ทำไมเราไม่เป็นแบบนั้นบ้างเนี่ย 77 จะได้มาสักที"

เมื่อพูดจบ ข้าพเจ้าก็เเลเห็นอะไรแดงๆ ต่อท้ายรถเมล์สาย 116

นั่นมัน...77!!

มาเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ สุดยอด! ดีใจจนน้ำตาไหล เดินขึ้นรถเมล์พร้อมมาสเซ่อด้วยใบหน้านองน้ำตา โฮๆ ดีใจ วันนี้ไม่ต้องรอจนหน้าดำแล้ว แง้ๆๆ

---------------

ในวันต่อมา คิลและข้าพเจ้าตัดสินใจเเวะร้านหนังสือเพื่อซื้อนิยาย ระหว่างทางนั้น มีรถเมล์สาย 77 ผ่าติดต่อกันถึง 4 คัน!!

"ดูเด่ะ พอไม่ขึ้นมาตั้งสี่คัน โหดร้ายชะมัดเลย" ข้าพเจ้าพูดด้วยความคับแค้นยิ่งนัก คิลพยักหน้าสนับสนุน ยิ่งเมื่อเห็นหนึ่งในนั้นเป็นรถเมล์ฟรีแล้วยิ่งสลด ตั้งแต่เปิดเทอมมาไม่มีฤกษ์ได้ขึ้นรถฟรีเลยสักครั้งเดียว

หลังจากซื้อนิยายเสร็จ ก็เข้าสู่อีรอบเดิมนั่นคือการ...รอรถเมล์

นานมาก นานสุดๆ นานจนหน้าดำเช่นเดิมเพาะแดดส่องกลางหน้า และในที่สุด รถเมล์สาย 77 สีส้มก็มา

คิลพูดว่า "ถ้าเกิดมีรถฟรีตามหลังมานะ จะกรี๊ดให้ดูเลย"

ผ่านไปพักใหญ่ ถึงที่หมาย ข้าพเจ้าลงจากรถ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็ต้องอ้าปากค้าง รถที่ต่อท้ายรถเมล์สีส้มนั้นเป็นสีแดง มีป้ายสีน้ำเงินคาดทับด้วยตัวอักษรสีขาว

บนนั้นเขียนไว้ว่า 'รถเมล์ฟรี จากภาษีประชาชน'

กะ...

กรี๊ดดดด!!!

เรื่องเล่าจากรถเมล์

ความคิดเห็น