รวมเรื่องฮาที่ประสบในอาทิตย์นี้
เขียนโดย
~pink~
เริ่มจากเรื่องที่ประทับใจก่อนเลย
วันนั้นข้าพเจ้าเเละเืพื่อนอีกประมานสามคนนั่งอยู่ในห้องสมุดเพื่อตากแอร์ระหว่างรอเข้าเรียนในช่วงพักเที่ยง จู่ๆ ก็ได้หยิบยกสนทนาในเรื่องของ "ความสูง"
เนื่องจากข้าพเจ้านั้นเตี้ย...ไปสักหน่อย เลยได้ฟังคนสูงคุยกัน
"เอ้อ รู้รึเปล่าว่าพ่อเขานะสูงแค่ร้อยหาสิบกว่าๆ เอง" นามสมมุตินางสาวเอมเอ่ยขึ้น
"จริงอ่ะ แล้วเเม่เเกล่ะสูงเท่าไหร่" รูน ( นามแฝงในเวป ) ถามงงๆ
"สูงร้อยเจ็ดสิบอ่ะ โชคดีที่เขาได้แม่มา" นางสาวเอมเอ่ยต่อ
"ไม่ต้องห่วงหรอก" รูนเริ่มเล่นมุก "ส่วนสูงไม่มีปัญหาในเเนวราบ..."
"..."
ณ วินาทีนั้น ข้าพเจ้านึกภาพทหารราบยกปืนยิงกันในบัดดล ก่อนจะจบลงที่เรื่องบนเตียง...ไอ้รูนนี่มันลามกชะมัด แต่ปรากฏว่าคิล ( นามแฝงในเวป ) ดันหัวเราะจะเป็นจะตาย ข้าพเจ้ารึเส้นตื้น เลยขำตามอย่างช่วยไม่ได้
ผ่านไปสักพักก็เริ่มอธิบาย เพราะคิลมักตามเรื่องลามกๆ ไม่ค่อยทัน
"นี่แกเขาใจความหมายที่รูนมันพูดป่ะเนี่ย" ข้าพเจ้าถาม
"หืม? ต้องเข้าใจความหมายด้วยเหรอ"
เริ่มทะเเม่งๆ เริ่มรู้สึกว่า ไอ้นี่ต้องหูเีพี้ยนแหงๆ
"แกฟังเป็นอะไร"
คิลทำท่าขำ "ก็รูนมันพูดว่า "ได้ข่าวว่าเจย์โชกินลาบ" ไม่ใช่เหรอ"
"..."
เจย์โชจะกินลาบต้องได้ข่าวด้วยเรอะ ก๊ากก!!!
---------------
เหตุที่สองเกิดขึ้นในห้องเรียนของวันถัดมา
คิล( อ้างอิงจากข้างบน ) นั่งคุยอยู่ในห้องวิชาอะไรสักอย่าง เนื่องจากสองเราเป็นเพื่อนซี้กันมาก เวลาเล่นก็เล่น เวลาเรียนก็เรียน และในวิชานี้เอง ทั้งข้าพเจ้าเเละคิลก็เล่นทั้งคู่ โดนเเบ่งหน้าที่เป็น คิลคุย ข้าพเจ้านั่งวาดรูปเล่น ( เด็กดีจริงๆ )
"เอ่อ ไอ้พิ้ง( นามสมมุติของข้าพเจ้า ) เขาอยากได้นาฬิกาพกเหมือนเซบาสเตียนอ่ะ ท่าทางจะเเพงเนอะ"
ติลทำท่าใช้มือกะประมานของนาฬิกาพก
"แกว่ามันจะประมานเท่าไหร่อ่ะ"
ข้าพเจ้าเงยหน้าจากสมุดวาดรูป ทำมือตามคิล "คงสักประมานกำมือหนึงมั้ง"
"..."
คิลหันหลังไปกลั้นหัวเราะ ข้าพเจ้าพูดอะไรผิดรึ?
ผ่านไปสักห้านาทีข้าพเจ้าก็ร้องอ๋อเมื่อทบทวนคำพูดของมันเมื่อครู่
ถามราคาหรอกเรอะ ไอเราก็นึกว่าถามขนาด!!
-------------------------
เรื่องที่สาม เหตุเกิดขึ้นมนรถเมล์ เนื่องด้วยข้าพจเจ้ากับคิลนั้นเป็นเพื่อนสนิทกันที่บังเอิญบ้านใกล้กัน ชนิดเดินหากันได้ แต่หากนับจากรถก็ห่างกันประมานสามป้าย โดยที่จะถึงก่อนนั้นคือบ้านคิล และด้วยเหตุนี้เองข้าพเจ้าและมันจึงกลับด้วยกันเเทบทุกวัน
ตอนนั้นข้าพเจ้ากำลังบ้านัตซึเมะ ยูจินโช หลังจากดูอนิเมะไปเก้าตอนก็รีบวิ่งไปซื้อฉบับการ์ตูนมาอ่านทันที ( ลายเส้นเทียบกับในอนิเมะเเล้ว..)
ขณะที่กำลังอ่านเพลินๆ นั่นเอง จู่ๆ คิลที่นั่งไม่มีอะไรทำก็ถามขึ้นว่า "ถ้าเบล็ดบัตเลอร์ทำเป็นหนังโรง..."
ข้าพเจ้าเงยหน้าจากการ์ตูน แล้วจ้องหน้าคิล
ผ่านป้ายรถเมล์หนึ่งป้าย...
ผ่านป้ายรถเมล์สองป้าย...
ข้าพเจ้าเอ่ยแทรกความเงียบจากเกมจ้องตาว่า "นั่นเป็นคำถามที่ต้องการคำตอบเหรอ?"
และเราทั้งสองคน..ก็เข้าสู่วัฐจักรความบ้าโดยมีคนนั่งข้างหลังมองแล้วซุบซิบยกใหญ่ - -
---------------------
อ้างอ้งจากเรื่องด้านบน หลังจากสนทนากันจบแล้ว ข้าพเจ้าก็ก้มหน้าอ่านหนังสือตามเดิม ( การตูน )
อย่างที่กล่่าวไปว่าบ้านข้าพเจ้ากับคิลใกล้กันชนิดสามป้ายถึง ( เดินประมานสิบห้านาที ) แต่ตอนไปโรงเรียนนั้นคิลไปทางด่วน ข้าพเจ้าไปทางตรง จึงเกิดการถกเถียงขึ้น
"แกไปทางนั้นถึงรร.กี่โมงอ่ะ" คิลถาม
"เจ็ดโมงครึ่ง"
ข้าพเจ้ายังคงอ่านหนังสือ( การตูน)
"แล้วรถไม่ติดเหรอ" คิลถามต่อ
"ก็ติดอ่ะ แต่ช่วงนี้ไม่ติด ไม่มีใครเปิดเทอม"
ข้าพเจ้ายังคงอ่านหนังสือ( การ์ตูน )
"แล้วเเกถึงรร.กี่โมง"
"..เจ็ดโมงครึ่ง" ข้าพเจ้าพลิกหน้าต่อไป
"แล้วแกออกประมานกี่โมงอ่ะ"
"เจ็ดโมง" ข้าพเจ้าอ่านต่อ...
"แล้วแกรร.กี่โมง"
"..เจ็ดโมงครึ่งไง" ข้าพเจ้าเริ่มเอานิ้วคั่นหน้าหนังสือไว้ แล้วมองหน้าคิลจริงจัง ประมานว่า จะถามอีกสักกี่รอบห๋า?
"แล้วแกตื่นกี่โมงล่ะ" คิลพยายามเลี่ยง
"หกโมงครึ่ง" ข้าพเจ้าเริ่มหันหน้ากลับเข้าสู่โลกการตูน
"แล้วแกถึงรร...เอ่อ โทษที"
ยังดีที่คิลระงับปากทัน ข้าพเจ้าเกือบกระโดดขาคู่ถีบหน้าแล้ว!!
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
22 ต.ค. 52
196
0
ความคิดเห็น