พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 83 : ประมาทจนได้โรค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

             ตอนที่83 :             

            ประมาทจนได้โรค



             “เพียงไม่นาน ‘เบน’ บอร์ดีการ์ดของเขาก็เดินเข้ามา ทำให้ไอยรดารู้ว่าเขาใช้โทรศัพท์เรียกให้ลูกน้องเข้ามา แต่เบนที่เดินจนเกือบจะถึง ที่เขาและหล่อนนั่งอยู่แล้ว ก็ต้องหยุดลง เมื่อเห็นผู้เป็นนายเดินเอาแซน วิช มายื่นให้ซะก่อน พลางปรายตาไปยังหญิงสาวเล็กน้อย



             “เอ้านี่!..ไอยรดาเขาทำเผื่อพวกนายด้วย กินกันเสร็จแล้วก็เตรียมตัวกลับที่พักเลย ถ้ามืดเดี๋ยวจะเดินทางลำบาก” เสียงเข้มเอ่ยสั่งการกับลูกน้อง ก่อนจะเดินกลับไปนั่งลงข้างๆกับหญิงสาวตามเดิม หลังจากที่เบนได้ก้มศรีษะลงเพื่อรับคำสั่ง แล้วเดินกลับออกไปทันที



             ไอยรดาแปลกใจในการกระทำของเขานัก..ที่เขาต้องหยิบแซน วิชไปให้กับลูกน้องด้วยตัวเอง ทั้งๆที่ก็เห็นว่า คุณเบนกำลังจะเดินเข้ามาหยิบไปเองอยู่แล้ว..หล่อนที่มัวแต่คิดอะไรเพลินๆ จึงไม่ได้สนใจสายตาคมของคนข้างๆที่จับจ้องมาในเวลานี้เลย แต่เมื่อดวงตากลมโตเผลอมองไปทางเขาก็ต้องตกใจขึ้นมาทันที กับความใกล้ชิดระหว่างกัน..ก่อนจะขยับถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว แม้จะได้เพียงนิดเดียวก็ตาม



             “นี่คุณ!..ขยับออกไปหน่อยสิคะ..”



             “คิดอะไรอยู่ เห็นเหม่ออยู่นานแล้ว” ถามออกไปทั้งๆที่รู้ว่าหล่อนกำลังคิดถึงการกระทำของเขาเมื่อครู่เป็นแน่..เขาไม่ยอมให้ใครได้เข้ามาใกล้หล่อนในเวลานี้เป็นอันขาด เพราะรู้ดีว่านอกจากเสื้อเชิ้ตของเขาที่หล่อนสวมอยู่ในเวลานี้ ก็คงไม่มีอะไรข้างในอีกเลยเป็นแน่



             “เปล่านี่คะ..ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย ทานเถอะค่ะ” หล่อนว่าพลางเอื้อมหยิบแซนวิชส่งให้กับเขา ก่อนจะหยิบของตนเองขึ้นมาบ้าง แล้วกัดเข้าไปในทันที เพื่อยุติการสนทนา



             ติณวีย์หยิบแซนวิชขึ้นมาแล้วกัดเข้าไปคำใหญ่..ตามด้วยอีกคำก็หมดลง ก่อนจะหยิบตามขึ้นมาอีกหลายชิ้นแล้วจัดการจนหมดเพียงชั่วพริบตา…



             หล่อนมองดูเขาทานอย่างเอร็ดอร่อย เพราะความหิวหรือถูกใจ ก็ไม่อาจรู้ได้ แต่กลับรู้สึกดีที่เห็นเขาทานง่าย ไม่เรื่องมากกับอาหารการกิน ในช่วงเวลาแบบนี้ ไอยรดามัวแต่มองเขาเพลิน และหลบไม่ทัน เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหล่อนเข้าพอดี



             “คุณทานชิ้นเดียวเท่านี้ จะอิ่มรึไง..เอ้านี่!..” เขาว่าพลางยื่นแซน วิชส่งให้กับหล่อน



             “อิ่มค่ะ..เท่านี้ก็พอแล้ว คุณทานเถอะค่ะ..ฉันไม่..”



             “ทานอีกชิ้นนี่ให้หมด.. ทานรองท้องนะ ไม่ได้ทานเรียกน้ำย่อย เอาไปสิ..แล้วทานให้หมดด้วย” ประโยคท้ายเน้นเสียงเข้มเชิงบังคับ..ที่ทำให้หล่อนต้องทำตามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้



             เมื่อจัดการจนหมดตามคำสั่งแล้ว ก็เอื้อมมือไปเพื่อจะหยิบขวดน้ำที่อยู่ถัดไปข้างๆนั่น แต่ต้องสะดุ้งขึ้นมาทันที เมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรทิ่มตำไปทั่วขาทั้งสองข้าง



             ใบหน้าหล่อนเหยเกด้วยความเจ็บปวด เมื่อเคลื่อนไหวร่างกาย แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม จึงเข้าใจทันทีว่าขาของตนเองได้เป็นเหน็บชาเข้าให้แล้ว ‘ทำไมต้องมาเป็นตอนนี้ด้วยนะ..ต่อหน้าเขาซะด้วยสิ’ แล้วหล่อนจะทำยังไงดี กับขาทั้งสองข้างที่อาการหนักพอดู ถึงขั้นขยับไม่ได้เอาเลยแบบนี้



             หญิงสาวนึกโทษตนเอง ที่มัวแต่ระวังตัวจากเขา..ไม่ได้นึกถึงว่าจะเกิดอาการเหน็บชาแบบนี้ขึ้น และสิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้ ก็คงต้องนั่งนิ่งๆ ไม่ขยับเขยื้อนใดๆให้คนข้างๆรู้ได้..เขาจะได้ไม่รู้ถึงอาการของหล่อนที่กำลังเป็นอยู่ในตอนนี้



             ..อาการและท่าทางของหล่อนไม่ได้รอดพ้นไปจากสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นหล่อนกำลังจะเอื้อมหยิบน้ำแล้วต้องสะดุ้งตัวโยนขึ้นมาอย่างนั้น ก่อนที่จะไม่ขยับร่างกายส่วนใดอีกเลย



             “เป็นอะไร?..เอื้อมขวดน้ำไม่ถึงรึไง..คุณนั่งแบบนั้นนานๆ ระวังว่าขาจะเป็นเหน็บเข้าได้ล่ะ..” สายตาคมที่มองมายังหล่อน ฉายแววขบขัน..ถ้าหล่อนมองไม่ผิด แต่ก็เพียงชั่วพริบตาเท่านั้นก็กลับเป็นปกติ ก่อนที่เขาจะยื่นขวดน้ำส่งให้



             ไอยรดาค่อยๆยกมือขึ้นรับขวดน้ำจากเขา โดยพยายามทำให้ดูปกติที่สุด ก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่มอย่างช้าๆ ด้วยกลัวว่าจะเจ็บจากการเคลื่อนไหว



             “ยื่นขาออกมา!..ไอยรดา หากคุณยังขืนนั่งอยู่ต่อไปอีกล่ะก็ ขาคุณจะชาจนเดินไม่ได้เชียวนะ..แล้วจะออกเดินทางกันยังไง เดี๋ยวค่ำมืดขึ้นมาก็ยิ่งลำบาก..” เขาพูดขู่หล่อนได้สำเร็จ เมื่อเห็นว่าร่างบางค่อยๆขยับขาออกมาอย่างช้าๆ ด้วยใบหน้าที่แสดงความเจ็บปวด ในขณะที่เหยียดขาออกมาข้างหน้า



             ติณวีย์ขยับเข้าไปใกล้ๆเรียวขาขาวเนียนที่เหยียดตรง.. ชายเสื้อเชิ้ตที่ยาวมาถึงแค่ขาอ่อนขาวนั่น ทำให้เลือดภายในกายของเขามันสูบฉีดขึ้นมาทันที



             ชายหนุ่มละสายตาไปยังใบหน้าหวานที่มองจ้องมายังเขาอยู่ก่อนแล้วอย่างระแวดระวัง พลางขยับมือหนาบีบนวดไปตามขาเรียวจนถึงปลายเท้าเล็ก ด้วยน้ำหนักมือที่ไม่แรงมากนัก



             ..ผิวของหล่อนช่างเนียนนุ่มเหลือเกินจนคนที่ออกแรงบีบเผลอลูบไล้ไปบ้างอย่างอดใจไว้ไม่อยู่..หัวใจเขาเต้นรัวพร้อมด้วยอารมณ์บางอย่างที่มันปั่นป่วนอยู่ภายใน ก่อนจะจับจ้องไปยังใบหน้าหวาน ที่แดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง ด้วยความพอใจ ดวงตากลมโตของหล่อน แม้จะเสมองไปทางอื่น แต่เขารู้ดีว่า หล่อนคงรู้สึกไม่ต่างไปจากเขาเป็นแน่ กับภาพที่ประจักษ์ให้เห็นบนใบหน้าของหล่อนในเวลานี้…



             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #61 อิอิ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:53

    83ตอนแล้วพระเอกก็ยังไม่ได้กินนางเอกเลยน่าสงสาร

    #61
    0