พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 82 : เมนูพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,966
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    22 ก.พ. 62

             ตอนที่82 :เมนูพิเศษ                

             



             ไอยรดาเริ่มจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าตามที่เขาบอกในทันที ก่อนจะนำเสื้อและกางเกงออกไปผึ่งไว้ใกล้ๆกับกองไฟ เหลือเพียงชุดชั้นในเท่านั้น ที่หล่อนเอาไปผึ่งไว้หลังก้อนหินขนาดใหญ่ใกล้ๆกับที่หล่อนยืนเปลี่ยนเสื้อผ้า...



             เมื่อหล่อนหยิบเสื้อของเขาขึ้นมาสวมก็ให้นึกดีใจอยู่บ้างว่ายังเป็นเสื้อสีน้ำเงินออกเข้มๆ ที่ช่วยพรางตาได้เป็นอย่างมากกับการที่หล่อนไม่ได้ใส่ชุดชั้นในเช่นนี้...



             เสื้อเชิ้ตของเขา เมื่อได้มาอยู่บนร่างของหล่อนแล้วก็กลับกลายเป็นเดรสหลวมๆยาวเหนือเข่าเล็กน้อยไปในทันที ซึ่งทำให้หล่อนรู้สึกอุ่นใจขึ้นเป็นกอง หากต้องเผชิญหน้ากับเขาในสถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นนี้



             ติณวีย์กลับเข้ามา หลังจากปล่อยให้หล่อนเปลี่ยนเสื้อมาได้สักพักแล้ว ดวงตาสองคู่สบกันเข้าพอดี เมื่อหล่อนเงยหน้าขึ้นมอง..เพราะได้ยินเสียงว่ามีคนเดินเข้ามา ก่อนที่จะหลบสายตาคมกริบ..เสมองไปอีกทาง เมื่อได้เห็นสายตาที่เป็นประกายของเขา มองนิ่งมายังหล่อนอย่างไม่วางตา



             สายตาคมกริบ มองสำรวจไปทั่วตลอดทั้งร่างบางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหัวใจที่กระตุกขึ้นมาทันทีกับเรือนร่างที่งดงามตรงหน้า..เสื้อเชิ้ตที่ดูเรียบๆ ยามเมื่ออยู่บนเรือนร่างของหล่อนแล้วกลับทำให้หล่อนดูเย้ายวน มีเสน่ห์ไปอีกแบบในสายตาของเขา      


                                           

             ..ท่อนขาขาวเนียนที่พ้นออกมาจากชายเสื้อ ในท่านั่งพับเพียบนั้นเปลี่ยนเป็นคุกเข่า เอาขาซ่อนเอาไว้ด้านในทันที..ในลักษณะที่นั่งทับส้นเท้า เพื่อให้พ้นจากสายตาของเขาอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาได้เห็นเพียงหัวเข่าเนียนของหล่อนเท่านั้น แต่ก็ยังส่งผลต่อการควบคุมอารมณ์บางอย่างของเขา ที่มันเริ่มจะก่อตัวขึ้นมาอยู่ดี ติณวีย์ถอนสายตาออกไปจากร่างบางอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมา ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆกับหล่อน แล้วก้มลงหาของที่อยู่ในกระเป๋า โดยไม่สนใจกับดวงตากลมโตที่มองมาอย่างหวาดระแวงนั่นเลย...



             “หิวมั้ย..หาอะไรรองท้องก่อนแล้วกัน กว่าจะได้กลับที่พักคงจะมืด หรืออาจจะดึก กว่าฝนจะซาลงกว่านี้..”



             “มะ..ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่หิว คุณทานเถอะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก พลางขยับตัวออกห่าง ซึ่งก็ทำได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะติดกับก้อนหินก้อนใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน อยู่กลางถ้ำที่หล่อนนั่งผิงไฟอยู่นั่นเอง



             “ไม่หิวก็ต้องกิน..คุณไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่บ่ายโน่นแล้ว จะต้องหิ้วท้องไปกินที่บ้านพักรึไง..” สายตาคมมองนิ่งไปยังหล่อนอย่างดุๆ ก่อนจะหยิบอาหารกระป๋องสำเร็จรูป พร้อมกับขนมปังแผ่นออกมาวางเอาไว้ แล้วลุกขึ้นไปเติมเชื้อไฟที่เริ่มจะมอดลง…



             ไอยรดาขยับเข้าไปใกล้กับอาหารกระป๋องที่กองอยู่ พลางพลิกดูให้ครบทุกชื่อว่ามีอะไรบ้าง ก่อนที่จะหยิบเอาขนมปังและปลาทูน่ากระป๋องพร้อมกับน้ำพริกเผาแยกออกมา ที่เหลือก็เก็บมันเข้ากระเป๋าตามเดิม



             หญิงสาวมองหามีดตามช่องต่างๆของกระเป๋าเป้ จนมาถึงซิปด้านในที่หล่อนคลำดูแล้วเหมือนมีของแข็งๆอยู่ จึงลองหยิบขึ้นมาดู และก็ใช่มีดที่หล่อนต้องการจริงๆ ก่อนจะเริ่มลงมือทำอาหารง่ายๆ ที่เรียกว่า ‘แซนวิช’ในทันที



             ไอยรดาใช้เวลาในการทำเพียง 15 นาทีเท่านั้น ก็ได้  ‘แซนวิชทูน่าราดน้ำพริกเผา’ ที่น่าทานที่สุดในสถานการณ์ที่คับขันเช่นนี้แล้ว



             “แซนวิชเสร็จแล้วค่ะ” หล่อนเอ่ยบอกกับเขา..ติณวีย์ก็ลุกขึ้นเดินมาหาหล่อนทันที หลังจากที่ใส่ฟืนจนหมดแล้วเช่นกัน



             “ไหนว่าไม่หิว..แล้วทำไมทำซะมากมายขนาดนี้ล่ะ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน พลางเอ่ยถามออกไป



             “ฉันทำเผื่อคุณเบน กับคุณปีเตอร์ด้วยค่ะ ไม่รู้ว่ามารึยัง..”



             “มาแล้ว..มาตอนที่คุณยังหลับอยู่ สักพักใหญ่แล้วล่ะ” เขาเอ่ยบอกเสียงเรียบ แต่สายตาที่มองสบไปนั้นเป็นประกายแพรวพราวเสียจน ทำให้ใบหน้าของหล่อนเริ่มจะเห่อร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกแล้ว ยิ่งเมื่อนึกได้ว่าบอร์ดีการ์ดทั้งสองคนของเขาจะต้องเห็นหล่อนนอนอยู่ในอ้อมแขน ของผู้เจ้านายของพวกเขาด้วยแล้วล่ะก็..หน้าของหล่อนมันก็ยิ่งร้อนผ่าวมากขึ้นไปอีกเท่าตัว



             หล่อนเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบเลี่ยงสายตาไหวระริกของเขาทันที ก่อนจะได้ยินเสียงเขาคุยโทรศัพท์เพียงสองสามประโยคเท่านั้น แล้วก็เงียบหายไป…



             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

227 ความคิดเห็น