พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 142 : หนีไม่พ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    23 เม.ย. 62

             ตอนที่142 :หนีไม่พ้น





             “ว๊าย!.นี่คุณ..” ดวงตาคู่งามตวัดใส่แผ่นหลังกว้างของคนเอาแต่ใจ ที่ชอบลากจูงหล่อนเช่นนี้เสมอ ทำราวกับว่าหล่อนเป็นเด็กเล็กๆ อย่างนั้นแหล่ะ





             ติณวีย์พาหล่อนมาถึงรถ..ซึ่งเป็นรถกอล์ฟของทางโรงแรม ที่จัดเตรียมไว้สำหรับรับส่งแขกที่มาพักและเที่ยวบนเกาะแห่งนี้โดยเฉพาะ





             ..เขาปล่อยข้อมือบางออก แล้วบอกให้หล่อน ก้าวขึ้นรถไปก่อน..แต่แทนที่หล่อนจะก้าวขึ้นไปเลย กลับเลือกที่จะเดินอ้อมหลังรถ เพื่อไปขึ้นอีกฝั่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว ทำให้ติณวีย์ที่กำลังจะก้าวตามไปติดๆอย่างเช่นทุกครั้ง ก็ต้องหยุดชะงักลง ก่อนที่สายตาคมกริบจะหรี่ลง มองไปยังยัยตัวแสบอย่างฝากไว้ก่อน แล้วก้าวขึ้นรถไปนั่งจนชิดกับร่างบาง ก่อนที่จะแยกขาทั้งสองข้างออกจากกันเกินกว่าปกติทันที เพื่อที่จะแกล้งคนตัวเล็กข้างๆ ที่เขยิบไปจนแทบจะตกรถอยู่แล้ว แต่เขาก็ทำเป็นไม่สน ใจกับการขยับหนีของอีกฝ่าย เพราะถึงจะขยับไป ก็คงได้เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น...





             และเมื่อเขาเห็นหล่อนขยับ..ขาที่กางออกอยู่แล้วก็กางออกไปอีก จนแนบชิดไปกับต้นขาของหล่อนเข้าจนได้





             ใบหน้าขาวเนียนเงยขึ้นทันที ก่อนจะตวัดสายตาที่ขุ่นมัว มองไปยังคนข้างๆด้วยความไม่พอใจ ที่ได้ถูกเขาแกล้งให้อีกแล้ว





             “นี่คุณ!..ช่วยกรุณาขยับออกไปหน่อยค่ะ คุณเบียดฉันจนแทบจะตกจากรถแล้วนะคะ..” เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน ด้วยกลัวว่าบอร์ดีการ์ดของเขาที่นั่งอยู่ด้านหน้าจะได้ยิน





             “ผมตัวใหญ่..คุณก็เห็น รถคันเล็กแค่นี้ก็ต้องนั่งเบียดกันบ้างเป็นธรรมดา รถวิ่งอีก 20 นาทีก็ถึงบ้านพักแล้ว ถ้าคุณกลัวตก ก็ขยับเข้ามาสิ..” พูดจบมือหนาก็สอดไปรั้งเอวบางให้ขยับเข้ามา จนต้นขาของหล่อนแทบจะเกยขึ้นไปบนตักของเขาอยู่แล้ว ถ้าหล่อนไม่เอามือดันอกแกร่งไว้ได้ทัน ตัวของหล่อนคงขึ้นไปอยู่บนตักของเขาทั้งตัวแล้วเป็นแน่...





             “อุ๊ย!..คุณติณวีย์..คุณทำอะไรของคุณคะ!..ฉันบอกให้คุณขยับออกไปไง คุณฟังไม่เข้าใจรึคะ..วะ..ว้าย!.. ปล่อยนะ.. คุณ!..ฉันบอกให้ปล่อยไงล่ะ..” มือบางที่ดันเอาไว้ เปลี่ยนเป็นทุบอกกว้างด้วยความโมโห ที่ถูกเขาแกล้งกอดรัดให้แนบแน่นเข้าไปอีก จนเวลานี้ตัวของหล่อนได้เกยขึ้นไปนั่งอยู่บนตักของเขาเข้าซะแล้ว





             ดวงตากลมโตวาววับ เมื่อเห็นว่าเขายังคงนิ่งเฉย มองออกไปนอกรถ อย่างไม่สนใจอาการขัดขืนของหล่อนเลยแม้แต่น้อย จนหล่อนที่ดิ้นหนีให้หลุดพ้นจากวงแขนแข็งแกร่งเริ่มจะหมดแรง และเกิดอาการเหนื่อยหอบไปเอง ก่อนที่จะหยุดลง แต่สิ่งที่ทำให้หล่อนต้องหยุดชะงักลงทันที นั่นก็เป็นเพราะสายตา ที่แสนจะร้อนแรงของเขาที่มองมายังหล่อนอย่างเปิดเผยนั่นต่างหากล่ะ..ไหนจะเสียงแตกพร่าของเขา ที่สั่งให้หล่อนหยุดดิ้นนั่นอีก มันทำให้หล่อนรู้สึกกลัวกับอาการแปลกๆของเขาซะแล้วสิ





             “อยู่นิ่งๆ!..ไอยรดา ก่อนที่ผมจะหักห้ามใจไม่อยู่..แล้วทำอะไรคุณขึ้นมาซะก่อน..”





             “คุณก็ปล่อยฉันสิคะ.. แล้วก็ขยับออกไปด้วย มากอดฉันไว้อย่างนี้ ฉันอึดอัดนะคะ..แล้วก็หายใจไม่ออกด้วย..” เสียงแข็งๆเมื่อสักครู่ของหล่อน แปรเปลี่ยนเป็นอ้อนวอน..หวังให้เขาเปลี่ยนใจ ปล่อยหล่อนออกไปสักที เพราะหัวใจของหล่อนมันเต้นตึกตัก จนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้วในเวลานี้..ใบหน้าที่ร้อนวูบวาบ อยู่นี่ก็คงจะแดงไปทั่วทั้งใบหน้าแล้วเป็นแน่ อีกทั้งตัวหล่อนที่สั่นสะท้านอยู่บนตักเขานี่อีก..ถ้าขืนหล่อนยังคงอยู่เช่นนี้ต่อไปจนถึงบ้านพักหล่อนต้องตายแน่ๆเลย..แต่ก็ยังดีอยู่อย่างที่คนของเขา ไม่หันกลับมาทางด้านหลัง จึงทำให้หล่อนเบาใจไปได้บ้าง





             ติณวีย์คลายอ้อมแขนที่โอบกอดร่างบางเอาไว้ออกเล็กน้อย ทำให้หญิงสาวรีบขยับลงมาจากตักเขาอย่างรวดเร็ว..แล้วนั่งนิ่งๆ ไม่ขยับไปมา ให้เขาต้องอารมณ์ขุ่นมัวได้อีก ถึงจะถูกโอบกอดอยู่อย่างเดิมไม่ยอมปล่อยให้หล่อนเป็นอิสระก็ตามที





             เมื่อรถมาจอดยังหน้าด้านบ้านพัก ชายหนุ่มก็คลายอ้อมแขนออก เพื่อให้หล่อนก้าวลงจากรถไปก่อน..ไอยรดาจึงขยับถอยห่าง แล้วก้าวลงจากรถในทันที ก่อนจะก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว ในลักษณะกึ่งวิ่งกึ่งเดิน อย่างไม่คิดที่จะหันมามอง ยังคนข้างหลังนั้นอีกเลย     




                                

             ต่างจากเขา..ที่ยังคงมองนิ่งไปยังแผ่นหลังบาง ด้วยความเป็นห่วง ด้วยกลัวว่าหล่อนจะล้มเอาได้ กับการรีบร้อนเดิน อย่างไม่ค่อยจะระวังนัก จนติดเป็นนิสัยอย่างแก้ไม่หายไปซะแล้วของหญิงสาว ทั้งๆที่เขาก็ทั้งขู่ทั้งทำโทษตามวิธีของตนเองแล้วก็ตาม แต่หล่อนก็ยังคงไม่ระวังอยู่อย่างนั้น..อีกเช่นเคย





             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

227 ความคิดเห็น