พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 14 : เมนูโปรด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    16 ธ.ค. 61

             ตอนที่14 :เมนูโปรด


             “นี่..หมวดนาวิน ที่ผมบอกไว้ ว่าจะมาสอบปากคำคุณวันนี้” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นทันที ที่พร้อมหน้ากัน ก่อนจะหันไปแนะนำ หญิงสาวกับเพื่อนอีกที


             “และนี่..ไอยรดา คนที่ช่วยฉันเอาไว้ ในวันนั้น” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้..ชายหนุ่มตรงหน้าทันทีที่เขาแนะนำจบ ทำให้คนถูกไหว้ รับไหว้จากหล่อนแบบไม่ทันตั้งตัว เพราะไม่คิดว่าหญิงสาวจะยกมือไหว้เขา..ครั้นจะเอ่ยบอกออกไป เสียงเข้มข้างๆก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน


             “ทานอาหารให้อิ่มก่อน แล้วค่อยคุยกัน..”น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเรียบนั้นๆ แฝงไปด้วยอำนาจ และความดุดัน จนหล่อนต้องหันไปมองยังร่างสูงใหญ่นั่นอย่างไม่ชอบใจนัก..จะอารมณ์เสียอะไรนักหนา กับการที่หล่อนเดินลงไปในสวน ทั้งๆที่ก็บอกไปแล้วว่าเพิ่งลงมาได้แค่แป๊บเดียวเท่านั้น ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา กับความไม่มีเหตุผลของคนข้างๆ


             “เป็นอะไร..นั่งถอนหายใจอยู่ได้..ทำไมไม่กินข้าว”เสียงเข้มที่เอ่ยออกมาพร้อมกับสายตาคมกริบที่มองจ้อง มาอย่างเอาเรื่องนั้น ทำให้หล่อนที่มัวแต่คิดว่าเขาอยู่ในใจ ต้องรีบปฏิเสธ ออกไปทันทีด้วยความตกใจ


             “เปล่าค่ะ..ไม่ได้เป็นอะไร” ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองเขาด้วยความหมั่นไส้ ที่จ้องจะคอยหาเรื่องหล่อนได้ตลอดเวลา


             “เอ่อ..ทานข้าวกันดีกว่าครับ ผมหิวแล้ว..มีอะไรให้ทานบ้างครับนี่..” นาวินเอ่ยทำลายความตึงเครียดบนโต๊ะอาหาร ด้วยการชวนหญิงสาวคุย พร้อมกับชะเง้อมองอาหารที่วางอยู่


             “โอโห..มีแกงกะทิสายบัว ของโปรดของผมเลยน่ะครับเนี่ย ผมขอลงมือเลยนะ..ไม่เกรงใจแล้ว” พูดจบก็ตักอาหารใส่จาน แล้วชิมรสชาติทันที


             “อร่อยมากเลยครับ” ก่อนที่สายตาจะเหลือบมองไปยังจานที่อยู่ใกล้ๆกัน..ด้วยดวงตาที่โตขึ้นกว่าปกติ


             “เอ๊ะ!..นั่นมันแกงมัสมั่นนี่ครับ..ไง..ไอ้วีย์..วันนี้ไม่ได้หาซื้อมัสมั่น เพราะรถติด แต่กลับมีมัสมั่น แกงโปรดแก รออยู่ที่บ้านแล้ว..ถูกใจมั้ยเพื่อน”พลางหันไปเล่าให้กับหญิงสาวตรงหน้าได้ฟังต่อ


             “ไอ้วีย์มันชอบมัสมั่นครับ แวะซื้อประจำทั้งภัตตาคาร ชื่อดัง หรือจะร้านอาหารที่ขึ้นชื่อในแถบนี้ ล้วนไม่มีที่ไหนถูกใจมันสักร้านเลย..”ก่อนจะหันไปบอกให้ติณวีย์ ลองชิมมัสมั่นจานนี้ดู


             “เอาไปลองชิมดูซิ..ไอ้วีย์ ว่าป้านอมทำมัสมั่นจานนี้ถูกใจแกมั้ย..เอ้า!..” นาวินเอื้อมไปตักมัสมั่นไก่ ใส่ลงไปในจานให้กับเพื่อน ที่ดูจะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก แต่ก็รับไปทานโดยไม่ได้พูดอะไร


             “เป็นไงวะ..อร่อยมั้ย” นาวินนั่งมอง ติณวีย์ที่ตักมัสมั่นเข้าปากไป อย่างลุ้นๆ แต่ได้เห็นแค่อาการนิ่งเฉย ของติณวีย์ที่มีให้เท่านั้น


             เขาชะงักไปเล็กน้อย กับความนุ่มลิ้นของเนื้อไก่ และรสชาติ ที่กลมกล่อมลงตัวของแกงมัสมั่นจานนี้ ก่อนจะพยักหน้าเฉยๆ แทนคำพูด แล้วหันไปถามหา ป้านอมกับเด็กรับใช้ที่ยืนอยู่


             “ป้านอมไปไหน..ตั้งแต่มายังไม่เห็น..”


             “เอ่อ..ป้าแกไม่สบายตั้งแต่เช้าน่ะค่ะ ลุกขึ้นมาไม่ไหว กินยาแล้วก็พักผ่อนอยู่ในห้องค่ะ” พูดจบ ก็รีบก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าที่จะสบกับ นัยน์ตาคมดุที่มองนิ่งมา..อย่างรอคำตอบนั้นเลย


             “แล้วใครเป็นคนทำอาหาร..รึว่าไปซื้อมา” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย


             “คุณอ้าย เป็นคนทำค่ะ เข้าครัวตั้งแต่บ่าย เพิ่งเสร็จก่อนคุณท่านมาได้สักพักค่ะ” สาวใช้อธิบายยืดยาว จนเป็นที่เข้าใจของชายหนุ่ม ก่อนจะปรายตา มองไปยังร่างบาง ที่ก้มหน้าก้มตา ทานอาหาร อย่างไม่สนใจใคร


             “อ้าว!..ฝีมือคุณอ้ายนี่เอง..แล้วทำไมไม่บอกล่ะครับ นั่งเงียบเชียว..” นาวินเอ่ยออกมา พร้อมรอยยิ้มกว้าง และทึ่งกับฝีมือทำอาหาร ของหญิงสาวตรงหน้า


             ไอยรดา เงยหน้าขึ้นมอง หมวดนาวิน พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ แต่ก็ทำให้คนที่ได้รับ ถึงกับตาพร่าไปเลย กับรอยยิ้มที่แสนจะงดงามเช่นนี้


             เมื่อทานอาหารกันจนอิ่มแล้ว..โดยเฉพาะผู้เป็นแขกของบ้าน ที่ยกน้ำลอยดอกมะลิขึ้นดื่ม ไปจนหมดแก้ว


             “อื้อหือ!..มันช่างหอมและเย็นสดชื่น มากๆเลยครับ”


             “พ่อกับแม่ของฉันท่านชอบ มากๆเลยค่ะ ต้องทำติดบ้านเอาไว้ตลอดเลย”


             “คงเป็นดอกมะลิที่คุณอ้ายไปเก็บมาในสวน เมื่อกี้ใช่มั้ยครับ”


             “ค่ะ..ดอกร่วงเต็มพื้นเลย เห็นแล้วก็นึกเสียดาย ถ้าต้องปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น ฉันก็เลยเก็บมาลอยในน้ำดื่ม ให้ได้ลองทานกันดู..”


             “ทั้งๆที่ร่วงหล่น จากต้นแล้ว ความหอมของดอกมะลิก็ยังคงอยู่ได้นานทีเดียวนะครับ”


             “ค่ะ อยู่ได้นาน หอมแบบอ่อนๆ เย็นๆ ได้กลิ่นแล้วสบายใจ ไม่เหมือนดอกกุหลาบ ที่หอมแรง ชวนให้คนหลงใหล ยามที่ได้กลิ่น แต่เมื่อดมไปได้ไม่นาน ก็กลับมึนหัว..ว่ามั้ยคะ..”

       

             “ครับ..ผมเห็นด้วย เพราะผมคนนึงล่ะ ที่ไม่ชอบกุหลาบ กลิ่นมันเวียนหัว แบบที่คุณอ้ายว่าจริงๆ” เสียงเอ่ยสนับ สนุนจากหมวดนาวิน ทำให้หล่อนยิ้มกว้างออกมา แต่เมื่อหันไปทางอีกคน ก็ได้รับเพียงใบ หน้าที่เรียบเฉย และสายตาที่แสนจะเย็นชาคู่เดิม ‘คนอะไรไม่มีมนุษย์สัมพันธ์เอาซะเลย ดีแต่ทำหน้าดุเป็นอย่างเดียว’ หญิงสาวได้แต่ค่อนขอดในใจ ก่อนหันไปทางผู้หมวดอีกครั้ง


             “คุณวินยังทานไหวมั้ยคะ..ยังมีของหวานปิดท้ายมื้อนี้อีกอย่างนะ..”


             “ไหวครับ..ถ้าเป็นคุณอ้ายทำ ต่อให้อิ่มขนาดไหนผมก็ต้องลอง..”นาวินรีบพูดขึ้นทันที ก่อนชะเง้อคอมองไปยังถ้วยใบเล็กที่เด็กรับใช้ ยกมาวางไว้ตรงหน้า…        

                                    

             “ลอดช่องน้ำกะทิเหรอครับ..คุณอ้ายนี่รู้ใจผมกับไอ้วีย์ อีกแล้ว..นี่เป็นของโปรดของผมกับไอ้วีย์เลยนะครับ..ผมลงมือเลยนะคุณอ้าย อดใจไว้ไม่ไหว   แล้ว.. ” นาวินตักลอดช่องใส่ปาก แล้วหลับตาพริ้ม เพื่อซึมซับความหอมหวานของกะทิ และเส้นลอดช่องที่เหนียวนุ่ม ก่อนจะลืมตาขึ้นถามหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง


             “คุณอ้ายทำเองซินะครับ กะทิถึงได้มัน และหอมหวานขนาดนี้”


             “ค่ะ..แต่ทำเฉพาะน้ำกะทินะคะ ส่วนเส้นลอดช่องถ้าทำเองจะเสร็จไม่ทันน่ะค่ะ..” หล่อนพูดไปยิ้มไปกับอาการของหมวดนาวิน เมื่อได้ทานของหวานที่ชื่นชอบ ก่อนจะหันไปสบตากับคนข้างๆ โดยไม่ตั้งใจ


             “เอ่อ..อร่อยมั้ยคะ.. หวานไปรึเปล่า..” ถามออกไปแล้วก็ให้อยากตบปากตัวเองนัก เมื่อสายตาที่มองมานั้นก็ยังคงเฉยชาเช่นเดิม..เหมือนจะรำ คาญหล่อนซะมากกว่า


             “ก็ดี..” เขาตอบออกไป เมื่อเห็น ดวงตากลมโตของหล่อน ที่มองมาอย่างรอคำตอบมันช่างดูใสซื่อ..จนเขาเองไม่อาจอยู่เฉยได้       

        

             ทำให้หล่อนเผลอยิ้มออกมาเมื่อได้รับคำตอบ พลางนึกไปว่า ‘ก็ยังดีกว่าสายตาที่เย็นชาของเขา’ ซึ่งหล่อนไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่า เขากำลังคิดอะไรอยู่…     

                                        

             ******************



  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #45 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:13
    นาวินมีแววว่าจะไม่ได้มาบ้านนี้อีกแล้ว
    #45
    0
  2. #36 33669988 (@33669988) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 21:56
    ชมน้องบ้างก็ได้
    #36
    0