พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 13 : ชอบทำให้เป็นห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

             ตอนที่13 :

ชอบทำให้เป็นห่วง




             ติณวีย์มาถึงบ้าน ในเวลาเกือบจะ 6โมงเย็นเข้าไปแล้ว ตามด้วยหมวดนาวิน ที่เขาโทรให้เพื่อน ตามออกมาได้เลย ถ้าไม่ติดธุระอะไรที่ไหน..ทั้งๆที่งาน ก็มีคั่งค้างอยู่มากมาย แต่เขากลับไม่มีสมาธิในการทำงานเอาซะเลย...



             มองไปทางไหนก็เจอแต่ใบหน้าขาวเนียน กับดวงตากลมโต ที่ดูตื่นตระหนกอยู่เสมอเหมือน ลูกกวางน้อยๆ ในยามที่สบตากับเขา หล่อนตามมาวนเวียนไปซะทุกที่ จนเขาต้องทิ้งงาน แล้วโทรหาเพื่อนให้ตามออกมาทันที แต่รถก็ติดเหลือเกิน..ในวันนี้ กว่าจะมาถึงบ้านเอาได้ก็เกือบจะมืดลงแล้ว


             เมื่อเขาก้าวเข้ามาในบ้าน ก็ถามถึงหญิงสาว กับเด็กรับใช้ทันที และได้รับคำตอบว่าหล่อนอยู่ในสวนหลังบ้าน สายตาคมกริบก็ลุกวาบ ขึ้นมาด้วยความโมโห ที่หล่อนกล้าขัดคำสั่งของเขา..ด้วยการไปอยู่ในสวน ..จนค่ำมืดแบบนี้


             “อีกแล้ว?..ยัยเด็กดื้อนี่ ขัดคำสั่งฉันอีกแล้ว..”ชายหนุ่มบ่นพึมพำอยู่คนเดียว โดยลืมคนที่ตามมาข้างหลัง อย่างนาวินไปเลย..


             นาวินที่เดินเข้ามาทีหลัง เห็นว่าเพื่อนกำลัง เดินออกไปยังสวนหลังบ้าน ด้วยความรีบร้อน จึงก้าวตามออกไป ด้วยความสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไม..เพื่อนเขา ถึงได้ดูหงุดหงิด อารมณ์เสียมากเช่นนี้


             ติณวีย์ก้าวเดินไปยังซุ้มมะลิ ที่อยู่หลังบ้าน อย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าหล่อน ต้องมาที่ซุ้มนี้แน่ หัวใจเขาตอนนี้มันร้อนรน เป็นห่วงหล่อน จนแทบคลั่ง ถ้าหล่อนไข้กลับ ขึ้นมาอีกล่ะก็.. บทลงโทษในครั้งนี้..ของเขา จะทำให้หล่อนต้องจดจำ ไปอีกนานเลยทีเดียว


             เมื่อเดินไปถึงทางเข้าซุ้ม ขายาวๆที่ก้าวเข้าไปอย่างรีบร้อน ต้องหยุดชะงักลง ทำให้นาวินที่ตามมาติดๆ เบรคเอาไว้แทบไม่ทัน จึงเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อน เพื่อจะต่อว่า..แต่เมื่อเห็นสายตาของติณวีย์ ที่มองไปยังพุ่มมะลิตรงหน้า ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะต้องมองตาม…


             ภาพที่เห็นเบื้องหน้า.. ทำเอาเขาแทบตะลึง..กับความงาม ของหญิงสาวในชุดเดรสลูกไม้ แขนตุ๊กตาที่ยาวคลุมมาถึงเข่า ในโทนสีกลีบบัว ที่เมื่อตัดกับผิวของหล่อนแล้ว ยิ่งทำให้ผิวของหล่อน ดูผุดผ่องและขาวเนียนไปทั้งเนื้อทั้งตัว...

          

             หญิงสาวนั่งพับเพียบอยู่ในสนามหญ้า..ที่รายล้อมไปด้วยดอกมะลิที่ขาวโพน กลาดเกลื่อน อยู่เต็มพื้น..ผมยาวสลวยถูกรวบไปไวด้านหน้า แล้วถักเปียเอาไว้หลวมๆ…


             ใบหน้าเนียนที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่ก้มลงติดดอกมะลิที่ผม ทำเอาสองหนุ่มได้ แต่ตะลึง ตาค้างกับภาพที่งดงามจนแทบลืมหายใจ


             “คนหรือนางฟ้าวะไอ้วีย์” เสียงของนาวินที่เอ่ยขึ้น จึงทำให้เขาได้รู้สึกตัว..ก่อนจะก้าวเข้าไปหาหญิงสาว..ด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย ต่างกับสายตาที่แสนจะดุดันคู่นั้น..ที่เวลานี้แทบจะลุกเป็นไฟ


             “ร้อนมากนักรึไง ถึงได้ออกมา ตากลมเล่นแบบนี้”เสียงเข้มที่เอ่ยว่าหล่อนออกไป ช่างดุดัน และน่ากลัว จนคนที่กำลังติดดอกไม้อยู่ ถึงกับสะดุ้งขึ้น ด้วยความตกใจ..ก่อนจะเงยหน้าไปมองยังคนเจ้าอารมณ์นั่น.. ด้วยหัวใจที่เต้นตึกตักขึ้นมาทันที


             “อุ๊ย!..คุณ..ฉัน..เอ่อ..ฉันเพิ่งลงมาได้สักครู่นี้เองค่ะ..เห็นมะลิหล่นอยู่แล้วเสียดาย ฉันเลยจะ..”เสียงตะกุกตะกักที่แทบจะไม่เป็นคำพูด เอ่ยตอบออกไปด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินเสียงเข้มของเขา ที่ดังอยู่ไม่ห่างจากตัวนัก


             “กลับเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้..ไม่รู้สึกบ้างรึไงว่าลมมันแรง..”เขาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยความโมโห กับความดื้อรั้นของหญิงสาว..แล้วตรงไปคว้าข้อมือบางให้ลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะพาเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้สนใจสายตา ของเพื่อนเลยสักนิด ที่มองตามไปด้วยความงุนงง และสงสัยเป็นที่สุดกับการกระทำของเขาในเวลานี้…


             “อุ๊ย!..คุณ..ปล่อยฉันนะ” หญิงสาวลุกขึ้นตามแรงดึง อย่างไม่อาจต้านทานได้ ก่อนจะคว้าเอาตระกร้าใส่ดอกไม้ ไว้ได้ทัน แล้วก้าวตามแรงลากจูงนั้นไป ในลักษณะกึ่งวิ่งกึ่งเดินผ่านหน้าชายหนุ่มอีกคน ที่หล่อนคิดว่าคงจะเป็นแขกที่มาในวันนี้ จึงได้แต่ส่งยิ้มบางไปให้ พร้อมกับก้มศรีษะเล็กน้อย เพื่อเป็นการทักทาย ในขณะที่มือก็พยายามดึงออกให้พ้นจากการ เกาะกุมจากมือหนาของเขาไปตลอดทาง…


             เมื่อเดินมาถึงในบ้าน เขาจึงได้ปล่อย ให้มือเล็กเป็นอิสระ พร้อมกับสายตาคมกริบที่มองจ้องไป ยังหญิงสาวอย่างคาดโทษ…


             หล่อนเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องครัวทันที พร้อมกับสั่งเด็กรับใช้ 2-3คน ให้ไปเตรียมจัดโต๊ะเพื่อรับประทานอาหาร  ก่อนจะเอาดอกมะลิที่เก็บมา ไปล้างทำความสะอาด แล้วนำไปลอยในอ่างแก้ว ที่ใส่น้ำแข็ง เตรียมรอเอาไว้อยู่แล้ว อย่างรวดเร็ว.. ก่อนจะคิดไปถึง สายตาคมกริบคู่นั้น ที่มองมายังหล่อนแล้ว ก็ให้รู้สึกกลัวขึ้นมา อย่างบอกไม่ถูก ‘รึว่าจะโมโหหิวขึ้นมาแบบวันนั้นกันนะ’


             หญิงสาวเดินออกมาพร้อมอ่างน้ำดื่ม ที่ลอยดอกมะลิไปวางไว้ข้างๆ กับที่ตัวเองนั่ง.. แล้วหยิบกระบวย ในอ่างขึ้นมา ตักน้ำใส่แก้ว จนเกือบเต็ม.. ก่อนจะนำไปวางไว้ ให้ใกล้ๆ กับชายหนุ่มทั้งสอง แล้วจึงเดินกลับมานั่งลง ในที่ของตัวเอง เพื่อทานอาหาร...



             ******************

             

             

             

             

             


               

             

             

             

             

             

             

             

             

             

             

             


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #9 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 15:18

    หอมๆๆๆเน้อ

    #9
    0