พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 129 : เป็นเพราะคุณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    10 เม.ย. 62

             ตอนที่129:                 

            เป็นเพราะคุณ




             “อุ๊ย!..คุณ!..จะทำอะไรคะ..ปล่อยนะ..” มือบางดันอกแกร่งที่เบียดเข้ามาจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกันเข้าไปทุกทีๆ..อย่างหมดแรง กับกำแพงเลือดเนื้อตรงหน้า ที่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย




             “ดื้อๆแบบคุณนี่นะ..ก็ต้องถูกลงโทษไงล่ะ ต่อไปจะได้ไม่ขัดคำสั่งผมอีก..”




             “ฉะ..ฉันไม่ไปแล้วก็ได้ค่ะ..ปล่อยสิคะ..”



      

             “ปล่อยก็ได้ ครั้งนี้ถือว่าเห็นแก่จำเลยหรอกนะ ที่ทำอาหารให้ทานทั้งชุดสวยๆอย่างนี้..ดูสิ!..เหงื่อเต็มหน้าไปหมดแล้ว..” ติณวีย์หยิบผ้าเช็ด หน้าออกมาจากเสื้อสูท แล้วซับให้จนทั่วใบหน้าเนียนอย่างแผ่วเบา..อ่อนโยน จนคนถูกเช็ดที่ขัดขืนอยู่ในอ้อมแขนเขาต้องหยุดลงทันที




             ใบหน้าขาวเนียนที่แปรเปลี่ยนสีแดงระเรื่อทันตาเห็น ทำเอาชายหนุ่มที่ซับเหงื่อให้อยู่อดใจไม่ไหวจริงๆ กับความน่ารักของหญิงสาว..ก่อนจะก้มหน้าลงไปหาใบหน้าหวานอย่างหักห้ามใจไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว…        



                    

             ริมฝีปากหนาทาบทับลงมายังริมฝีปากบางตามที่หัวใจมันเรียกร้อง อย่างนุ่มนวล..อ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆเลื่อนแตะไปจนทั่วกลีบปากบาง..ระเรื่อยขึ้นไปพรมจูบทั่วใบหน้าหวานอย่างหลงใหล ก่อนจะวกกลับไปบดจูบเคล้าคลึงกลีบปากบางอีกครั้ง..หนักบ้าง เบาบ้าง ตามอารมณ์ปรารถนาที่มันคั่งค้างมานาน.. กับการที่ได้เห็นหน้า..ได้อยู่ใกล้กัน แต่ทำอะไรไม่ได้ตามที่หัวใจต้องการเลย จนแทบจะคลั่งตายซะทุกครั้งไป




             ..ไหนจะกลิ่นกายที่หอมหวานดังดอกไม้ของหล่อนนั่นอีก ที่เขาทำได้ ก็เพียงสูดดมความหอมเข้าไปในหัวใจ ให้พอได้ฉุ่มฉ่ำใจบ้างเท่านั้น ก่อนจะพยายามหักห้ามใจไม่ให้รังแกหล่อนไปมากกว่านี้




             ณ ช่วงเวลานี้เขาขอได้ปลดปล่อยมันออกไปบ้างเถอะ ขอให้เขาได้ตักตวงความหอมหวานจากหล่อนมาเก็บไว้ เพื่อเป็นพลังให้หัวใจในวันต่อๆไป.. แค่สักนิดก็ยังดี ความทรมานจากการควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่ทุกวี่วันนี้จะได้เบาบาง และคลายลงไปได้บ้างจากที่เป็นอยู่...




             เขาจูบซับความหอมหวานรอบริมฝีปากนุ่มจนพอใจ ก่อนจะสอดลิ้นหนาเข้าไปสำรวจในโพรงปากหวาน อย่างรวดเร็ว เมื่อหล่อนเผลอเปิดปากออกเพื่อหายใจ..ปลายลิ้นหนาจึงเข้าซอกซอนสำรวจไปทั่วโพรงปากหวานอย่างย่ามใจก่อนจะกระหวัดรัดรึงลิ้นหวาน หยอกเล่นไปมา จนคน ในอ้อมกอดที่ไม่ประสีประสากับเรื่องแบบนี้ก็แทบจะขาดใจ..ร่างกายอ่อนระทวยไร้เรี่ยวไปหมด เมื่อถูกเขาจูบดูดดื่มชนิดที่ว่าแทบลืมหายใจเลยทีเดียว




             หัวใจของหล่อนมันเต้นตึกตักจนแทบจะทะลุออกจากนอกอก เรี่ยวแรงจะยืนก็แทบจะไม่มี ถ้าไม่ได้อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบกอดเอาไว้ ตัวหล่อนก็คงลงไปกองอยู่กับพื้นแล้วเป็นแน่




             สติสตางค์ที่พอจะมีก็กระเจิดกระเจิงไปกับจุมพิตอันดูดดื่มที่เขามอบให้ไปหมดแล้ว.. หล่อนว่าตนเองต้องตายแน่ๆ ถ้าเขายังคงจูบหล่อน อยู่อย่างนี้ และก่อนที่หล่อนกำลังจะขาดใจ ริมฝีปากหนาของเขาก็ถอนออกจากริมฝีปากบางอย่างอ้อยอิ่งและเสียดาย พร้อมกับเหลือบตาขึ้นมองคนตรงหน้า ที่เวลานี้ใบหน้าที่แดงระเรื่ออยู่แล้วของหล่อนกับยิ่งแดงมากขึ้นไปอีกเท่าตัว..ดวงตากลมโตที่ปรือฉ่ำกับริมฝีปากบางบวมเจ่อด้วยฝีมือเขาเผยอขึ้นเล็กน้อย โดยที่เจ้าของไม่รู้ตัว




             ทำให้หญิงสาวในเวลานี้ดูเย้ายวน มีเสน่ห์ และเซ็กซี่เป็นที่สุดในสายตาเขา จนไม่อาจจะละสายตาไปได้เลย จนร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดขยับไปมา..มือบางที่ไร้เรี่ยวแรงเมื่อไม่กี่นาทีมานี่ ก็ยกขึ้นดันอกแกร่งของเขาออกทันที พร้อมกับดวงตาที่วาววับ มองสบไปที่ชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว




             “ไหนคุณบอกจะไม่รังแกฉันไงล่ะ!..คุณมัน!.นิสัยไม่ดี..คนฉวยโอกาส..” มือบางทุบอกกว้างของเขาอย่างแค้นใจ ที่ปล่อยให้เขารังแกเอาจนได้ โดยที่ร่างกายตนเองก็ไม่ยอมขัดขืนเลยสักนิด..หนำซ้ำยังยินยอมพร้อมใจ ปล่อยให้เขากอดจูบซ้ำไปซ้ำมาจนพอใจ..ซึ่งอย่างหลังนี่แหล่ะที่หล่อนยิ่งคิดก็ให้ยิ่งแค้นใจนัก เมื่อร่างกายและหัวใจของตนเองมันทรยศ ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจจนได้ในที่สุด




             ชายหนุ่มยืนนิ่งปล่อยให้หล่อนทุบอกของเขาจนพอใจ โดยไม่ปัดป้องเลยสักนิด จนหล่อนหมดแรงและหยุดไปเอง โดยที่สายตาคมกริบก็ไม่ละไปจากใบหน้างามเลยแม้แต่น้อย.. ริมฝีปากหนาหยักยิ้ม ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มขึ้นมาอย่างช้าๆ




             “ผมไม่ได้รังแกคุณสักหน่อย..แต่เพราะคุณน่ะแหล่ะที่ทำให้ผมต้องทำแบบนี้..”




             “ฉันไปทำอะไรคะ!..ฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ได้เดินเข้าไปในครัวนี่..คุณจะมาโทษว่าเป็นเพราะฉันได้ยังล่ะ..”เสียงแข็งเอ่ยบอกขึ้นด้วยความโมโห เมื่อถูกเขาโยนความผิดให้ซึ่งๆหน้า อย่างไม่รู้เลยสักนิดว่าเพราะอะไร




             “ก็คุณอยากทำตัวน่ารักทำไมล่ะ..ผมก็อดใจไว้ไม่อยู่น่ะสิ ทั้งที่บอกแล้วเชียวว่า จะปล่อยไปก่อน..แต่ผมก็พยายามเป็นอย่างมากแล้วจริงๆนะ..” สายตาคมกริบที่ตอนนี้มันดูกรุ้มกริ่มเหลือเกินของเขามองสบมา ทำเอาหล่อนเริ่มรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาอีกแล้ว




             ไอยรดาหลบสายตาคมคู่นั้นทันที พลางผลักอกแกร่งออกอีกครั้ง เพื่อให้เขาปล่อยหล่อนออกให้เป็นอิสระเสียที แต่คนตัวโตก็ยังคงนิ่งเฉย.. อยู่เช่นเดิม...     



                                                 

             ******************

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #100 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 23:35

    อย่างนี้เรียกไรน้อ...ผิดนิกผิดหน่อย เอะอะก็ลงโทษ สงสารไอยนดานะ ริมฝีปากจะช่ำปล้ว

    #100
    0