พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 130 : อย่าทำให้ใคร 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    11 เม.ย. 62

             ตอนที่130 :                   

            อย่าทำให้ใคร 50%




             “ปล่อยฉันสิคะ..ฉันจะได้ไปเก็บล้าง ทำความสะอาดให้เสร็จสักที..”ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าเนียนที่เสมองไปอีกทางอย่างเอ็นดู ก่อนที่จะคลายอ้อมกอดออกให้จนเป็นอิสระ




             ทันทีที่หลุดพ้นจากอ้อมแขนแข็งแกร่งได้แล้ว หล่อนก็รีบคว้าจานที่เขาทานเอาไว้..กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าครัวไปอย่างรวดเร็ว แต่เสียงทุ้มที่เอ่ยกำชับตามหลังไปให้ได้ยินนั้น ก็ทำให้คนที่เดินแกมวิ่งอยู่ชะลอฝีเท้าลงทันที จนกลายเป็นก้าวเดินปกติตรงไปยังห้องครัวอย่างไม่หันกลับมามองคนข้างหลังอีกเลย




             “จะรีบเดินไปไหน ถ้าเกิดหกล้มขึ้นมาอีกล่ะก็ คุณเตรียมตัวรับโทษหนักจากผมได้เลยนะสาวน้อย” ชายหนุ่มหยักยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นหล่อนเปลี่ยนเป็นก้าวเดินตามปกติทันที พลางส่ายศรีษะไปมากับความพยศของหล่อน ที่ทำเอาเขาต้องปวดหัวและคอยระวังให้อยู่เสมอ




             ..วันนี้เป็นวันที่หล่อนนอนตื่นสายกว่าทุกวัน..ถึงแม้ท้องฟ้าจะยังคงมืดอยู่ก็ตาม หลังจากที่เมื่อคืนพยายามข่มตาให้หลับเท่าไร ก็ไม่ยอมหลับสักที เพราะรอยสัมผัสจากเขามันยังคงติดตรึงอยู่อย่างไม่จางหายไป จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงค่อนคืน...  



                                           

              หญิงสาวลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจอยู่สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นไปทำธุระส่วนตัวจนเสร็จ..วันนี้ซึ่งเป็นวันหยุดของหล่อน จึงทำอะไรไม่ค่อยรีบร้อนมากนัก ร่างบางเดินลงบันไดไปเรื่อยๆแล้วเลี้ยวเข้าไปในครัว เมื่อรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมา จึงเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วเอื้อมหยิบน้ำ..สายตาที่มองไปเรื่อยๆก็สะดุดเข้ากับกล่องกุ้งในช่องเก็บของสดเข้า จึงหยิบออกมาด้วย ก่อนจะนึกถึงเมนูข้าวต้มกุ้งขึ้นมาทันที เพราะความสดและตัวใหญ่ของมันล่อตาล่อใจหล่อนยิ่งนัก จากที่คิดจะเข้าไปในสวน เลยเปลี่ยนใจ เป็นทำข้าวต้มกุ้งทานดีกว่า คิดได้ดังนั้นก็ไม่รอช้า หันกลับไปเปิดตู้เย็นอีกครั้งเพื่อหาวัตถุดิบสำหรับทำข้าวต้มกุ้งทันที หลังจากที่ดื่มน้ำจนหมดแก้วแล้ว




             เพียงไม่นานวัตถุดิบที่สำคัญทั้งหมด ก็ถูกหยิบออกมาจากตู้เย็นจนครบ ก่อนจะลงมือทำทันทีอย่างมีความสุข เมื่อได้ทำในสิ่งที่ตนเองชอบ เพราะการทำอาหารเป็นสิ่งที่หล่อนรัก รองลงมาจากการปลูกต้นไม้ หรือทำกิจกรรมต่างๆในสวน




             ติณวีย์ที่ตื่นออกมาวิ่งเป็นประจำในช่วงเช้ามืด ก็ให้นึกแปลกใจ เมื่อมาหยุดอยู่ที่สวนมะลิแล้ว แต่กลับไม่พบหญิงสาวอย่างเช่นทุกวัน ก่อนไปทำงาน




             เขากวาดสายตามองหาร่างบางไปจนทั่วในบริเวณที่จะเห็นหล่อนเป็นประจำก็ไม่พบอีก จึงนึกเป็นห่วง กลัวว่าหล่อนจะเจ็บป่วยหรือไม่สบายเอาได้ ถึงไม่ได้ลงมาในสวน..




             ขายาวๆก้าวเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว พร้อมด้วยหัวใจที่มันร้อนรนด้วยความเป็นห่วง.. และทันทีที่ก้าวเข้าบ้านไปเพียงก้าวเดียว กลิ่นหอมของอาหารชนิดหนึ่งที่รู้สึกคุ้นๆ ก็โชยเข้ามา ..คิ้วหนาจึงขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจและสงสัยว่าทำไมแม่บ้านถึงมาทำอาหาร ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเช่นนี้ ซึ่งปกติแล้วจะมาในช่วง 6 โมงเช้า..เขาจึงก้าวตามกลิ่นเรื่อยไปจนถึงครัวก็ได้รับคำตอบในทันที




             เมื่อเห็นร่างโปร่งบางที่เดินไปมาอยู่หน้าเตา พร้อมกับสายตาที่จดจ้องไปด้วย อย่างมีสมาธิเป็นอย่างมากในการทำอาหาร จึงไม่ได้ยินเลยว่ามีใครเดินเข้ามาจนเกือบจะถึงตัวอยู่แล้ว..แต่ตัวเขาเองก็ไม่เอ่ยทักหล่อนออกไป ทำเพียงยืนอิงขอบประตู มองดูอิริยาบถต่างๆของหล่อนอย่างเพลิดเพลิน ก่อนจะก้าวเข้ามายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เมื่อได้ยินเสียงปิดเตาแก็ส และยกหม้อลงมาวางไว้ยังเคาเตอร์ที่อยู่ด้านหลังของหล่อน




             ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ด้วยความตกใจที่เห็นชายหนุ่มมายืนอยู่ตรงหน้าโดยมีเคาน์เตอร์คั่นกลางเอาไว้ ก่อนจะรีบวางหม้อข้าวต้มลงบนเคาน์เตอร์ทันที ด้วยกลัวว่าจะทำหลุดมือไปซะก่อนเพราะความตกใจ




             “อุ๊ย!..คุณ!..ฉันตกใจหมดเลยค่ะ มาก็ไม่ให้สุ่มให้เสียง ..ดีนะที่ข้าวต้มไม่หกไปทั้งหม้อเนี่ย..เกือบจะไม่ได้กินแล้วมั้ยล่ะ..” หญิงสาวอดที่จะปรายตาค้อนคนตรงหน้าไม่ได้..ถึงจะมาเงียบๆ ก็ไม่วายให้หล่อนต้องตกใจจนได้…




             “หายมาอยู่นี่เอง..ผมไม่เห็นคุณที่สวนเลยเป็นห่วง นึกว่าไม่สบาย ที่แท้ก็แอบมาแย่งงานป้านอมทำอีกแล้ว..”สายตาคมไหวระริก ยามที่จับจ้องไปยังหญิงสาว พร้อมด้วยมุมปากยกยิ้ม..ทำให้หล่อนอดนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาไม่ได้




             ใบหน้างามซับสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ก่อนจะหลบสายตาคมเสมองไปทางอื่น เพื่อไม่ให้เขาเห็นใบหน้าของหล่อน ที่เวลานี้คงแดงเถือกขึ้นมาอีกแล้วเป็นแน่




             “ฉันเห็นว่ามีกุ้งตัวใหญ่เหลืออยู่ค่ะ เลยคิดว่าจะทำข้าวต้มกุ้งเป็นอาหารเช้าดีกว่า..ฉันทำเสร็จพอดีเลยค่ะ จะทานด้วยกันมั้ยคะ..แต่ถ้าคุณยังไม่หิว จะทานในเวลาอาหารเช้าก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันบอกจันอุ่นให้ รับรองว่ายังอร่อยเหมือนเดิม ไม่เสียรสชาติแน่นอนค่ะ..” ดวงตากลมโตสบเข้ากับสายตาคมกริบนิ่ง เพื่อรอคำตอบจากเขา




             “ทานพร้อมคุณเลยนี่แหล่ะ จะได้ไม่ต้องยุ่งยากมาอุ่นให้ใหม่..”




             หล่อนจึงเอื้อมหยิบถ้วยแล้วตักข้าวต้มส่งให้กับเขา ก่อนจะหันไปหยิบถ้วยของตัวเอง แล้วก้าวออกไปยังโต๊ะอาหารที่อยู่กลางห้องครัวทันที   



                        

             ******************


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #101 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 22:16

    หิวข้าวต้มกุ้ง...ได้กลิ่นหอมตามไรท์เลย

    #101
    0