พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 120 : หุ้นส่วนใหม่30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    1 เม.ย. 62

             ตอนที่120 :                   

            หุ้นส่วนใหม่30%




             นี่ก็เข้าวันที่สองแล้ว นับจากวันที่กลับมาจากบ้านสวนวันนั้น..ทั้งเจ้านายหนุ่มและเลขาส่วนตัวอย่างหล่อน ต้องทำงานกันอย่างหนัก ทั้งเข้าประชุมและออกพบลูกค้าติดๆกันถึง 2 วันแล้ว..อาการขุ่นข้องหมอง ใจหายไปจนหมด เพราะมัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาที่จะคิดอะไร อย่างวันนี้ก็เช่นกัน ที่จะต้องออกไปพบลูกค้าแต่เช้า ก่อนที่จะต้องมาเข้าประชุมในช่วงบ่ายอีกครั้ง แม้การประชุมในช่วงบ่ายนี้จะไม่เคร่งเครียดอะไรนัก เพราะเป็นเรื่องการเปิดตัวผู้ถือหุ้นรายใหม่ 2 ท่าน ที่สนใจจะร่วมลงทุนกับโครงการล่าสุดของบริษัทเรา นั่นก็คือโรงแรมบนเกาะส่วนตัว ที่กำลังก่อสร้างอยู่ในขณะนี้     



                           

             หล่อนได้รู้มาว่า1ใน2ของผู้ถือหุ้นรายหนึ่ง เป็นถึงนักธุรกิจหนุ่มหน้าใหม่ไฟแรง ที่กำลังเป็นที่จับตามองที่สุดในตอนนี้ของประเทศอิตาลีและในแถบทวีปยุโรป เขาเป็นคนเชื้อชาติอิตาลีแท้โดยกำเนิด..เป็นผู้บริหารที่มีอายุน้อยที่สุด ที่บริหารโรงแรมถึงร้อยกว่าสาขาทั่วประเทศ.. อีกทั้งยังขยายกิจการครอบคลุมพื้นที่ไปทั่วทวีปยุโรปอีกกว่า 50 สาขา




             ..หุ้นส่วนใหม่ชาวอิตาลีคนนี้เลือกประเทศไทยเป็นประเทศแรกในแถบเอเชียด้วยการร่วมลงทุนทำธุรกิจด้านโรงแรมกับบริษัทของเรา..จากที่ครั่งหนึ่งได้มีโอกาสมาเที่ยวที่ประเทศไทยเมื่อ 2 เดือนที่แล้ว และประทับใจกับความสวยงามของท้องทะเลอันดามันเป็นอย่างมาก    




             และเมื่อเขาได้ทราบข่าวจากวงในมาว่า โรงแรมบนเกาะส่วนตัวของทางบริษัทเรารับผู้ถือหุ้นเพิ่มอีก 2 รายเท่านั้น หากใครอยากเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างโรงแรมให้เป็นอาณาจักรที่มีทุกอย่างครบสมบูรณ์ในแห่งเดียวนี้..ก็ให้ติดต่อเข้ามา เพื่อที่ทางบริษัทของเราจะได้พิจารณาคัดเลือกอีกที




             หลังจากกลับจากไทยได้ 1 อาทิตย์เขาก็ติดต่อเข้ามาเพื่อร่วมหุ้น กับทางบริษัท และทางบริษัทก็ได้ทำการพิจารณาคัดเลือกจากผู้ที่สนใจกว่า 20 ราย จนเหลือเพียงนักธุรกิจหน้าใหม่คนนี้ ที่หล่อนกลับนึกชื่อไม่ออกว่าเขาชื่ออะไร..กับอีกหนึ่งท่านที่เป็นนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ที่มีโปร์ไฟล์ยอดเยี่ยมไม่แพ้กันเลย ได้มาร่วมการประชุมในครั้งนี้ด้วย เพื่อที่ทางเราจะได้จัดงานเปิดตัวหุ้นส่วนทั้งสองคน..ที่ได้ผ่านการคัดเลือกเป็นที่เรียบร้อยแล้วนี้ ให้กับสื่อและประชาชนได้รู้จักกันว่าเป็นใคร




             เสร็จจากพบลูกค้าก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงไปแล้ว ทั้งเขาและหล่อนที่ได้ทานเพียงกาแฟกับขนมปังเพียงเท่านั้นตั้งแต่เช้า ชายหนุ่มที่กลัวว่าคนตัวเล็กข้างๆจะหิว เพราะปกติแล้วหล่อนเป็นคนที่ทานอาหารครบสามเวลา ถึงแม้จะทานไม่เยอะมากนักก็ตาม ครั้นจะทานที่โรงแรมเลยก็เกรงว่าจะไม่ทันในการประชุมช่วงบ่าย จึงชวนหล่อนไปยังร้านอาหารฟ๊าดฟู๊ดที่อยู่ถัดไปจากโรงแรมเล็กน้อย..เพื่อซื้อไปทานรองท้องระหว่างทางก็ยังดี




             เมื่อเดินออกมาจากโรงแรม มือหนาที่คว้าข้อมือบางเอาไว้แล้วพาจูงออกไปด้วยกันก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อได้ยินเสียงทักจากใครบางคน ที่ทำให้ทั้งเขาและหล่อนต่างก็หันกลับไปมองยังที่มาของเสียงทันที และก็ได้พบกับ ‘คุณทัดชัย’คนเก่าคนแก่ที่เคยทำงานด้วยกัน ในสมัยที่พ่อเขายังอยู่ ก่อนจะลาออกไปเพื่อกลับไปอยู่บ้านเกิดที่ภูเก็ต และมีธุรกิจเล็กๆเป็นของตัวเอง




             “คุณติณวีย์ครับ คุณติณวีย์..”




             “อ้าว!..คุณทัดชัย..ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”




             “ครับ..ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่ ผมเข้ามาทำธุระที่กรุงเทพฯได้ 2 แล้ว เสร็จธุระแล้วก็ว่าจะกลับเลย..โชคดีจริงๆที่ได้เจอคุณ ผมขอคุยด้วยสัก 10 นาทีนะครับ”    



                    

             “ได้ครับ” สายตาคมกริบมองนิ่งไปยังผู้สูงวัยกว่า ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ เมื่อเห็นสายตาแปลกๆมองมาเหมือนต้องการบอกอะไรบางอย่างแก่เขา..ติณวีย์เหลือบมองไปยังร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆก่อนจะพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน แล้วยื่นธนบัตรส่งให้แก่หล่อน   




             “คุณไปซื้อมาเลยแล้วกัน..ไอยรดา ผมขอคุยธุระกับคุณทัดชัยสักครู่..เสร็จแล้วเราจะได้ไปกันเลย”




             “ค่ะ”เสียงหวานเอ่ยตอบพลางพยักหน้ารับคำ แล้วมองข้ามคนตัวโตไปยังบุรุษสูงวัยกว่า ที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา..ไอยรดายกมือขึ้นไหว้ผู้สูงวัยตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งให้เพื่อเป็นการทักทาย..จึงทำให้คนที่เผอิญมองอยู่แล้ว ต้องรีบยกมือขึ้นรับไหว้แทบไม่ทัน ก่อนที่หล่อนจะขอ ตัวไปยังร้านอาหารที่เขาว่านั่นทันที




             เมื่อไอยรดาเดินห่างออกไป ทัดชัยจึงอดถามออกไปไม่ได้ว่าสาวงามคนนี้ ใช่คนที่ตกเป็นข่าวกับเขาอยู่ในตอนรึเปล่า





             “คนนี้รึเปล่าครับ..คู่หมั้นของคุณติณวีย์”




             “ใช่ครับ..ผมให้เขาช่วยทำหน้าที่เลขาส่วนตัวมาได้สักพักแล้ว เห็นว่าอยู่บ้านเฉยๆ ก็กลัวจะเบื่อ..เลยให้มาช่วยงานซะเลย..”




             “ดีครับๆ..แก้เบื่อแถมยังมีประโยชน์อีกด้วย..เอ่อ..ผมว่าเราเข้าไปคุยข้างในกันดีกว่าครับคุณติณวีย์..ไปครับ..”




             เมื่อบุรุษต่างวัยทั้งสองเดินไปนั่งยังมุมหนึ่งของโรงแรมที่มีคนไม่พลุกพล่านนัก ทัดชัยก็เริ่มเรื่องขึ้นเลยทันที




             “คืองี้ครับ เมื่ออาทิตย์ก่อน ผมมีโอกาสได้เจอคุณตรีภพที่ท่าเรือครับ เผอิญผมไปติดต่อกับลูกค้าแถวนั้น ผมเห็นคุณตรีภพก้าวขึ้นจากเรืออย่างรีบร้อน..เป็นเรือรับจ้างเล็กๆครับ มาส่งคุณตรีภพคนเดียวโดยเฉพาะ ไม่มีใครนั่งมาด้วยเลยสักคน เขาไม่เห็นผมหรอกนะครับ.. สีหน้าของเขาเหมือนกับว่าโมโหใครมาอย่างนั้นแหล่ะใบหน้าบึ้งตึง เคร่งเครียดเป็นอย่างมาก ผมสงสัยว่าเขาข้ามไปเกาะไหนมา จึงไปถามกับไอ้เจ้า ของเรือรับจ้างที่ยังจอดอยู่นั่น จึงได้รู้ว่าเขาข้ามไปยังเกาะส่วนตัวที่กำลังก่อสร้างอยู่ในเวลานี้ ผมจึงให้คนของผมไปสืบมาว่าเขาไปทำอะไรที่เกาะนั้น..คนของผมบอกว่า คุณตรีภพสั่งให้ลูกน้องออกสำรวจพื้นที่ไปทั่วทั้งเกาะ พร้อมกับการหาข้อมูลบางอย่าง เกี่ยวกับสินค้าที่นำเข้ามาในการก่อ สร้างทั้งหมด ผมว่าการกระทำของเขาดูแปลกๆ น่าสงสัย จึงอยากให้คุณลองสืบต่ออีกทีแล้วกัน..หรือว่าบางทีผมอาจจะคิดมากไปก็ได้..ผมลาเลยดีกว่าครับ ทำคุณเสียเวลามากแล้ว..ไปก่อนนะครับคุณติณวีย์.."




             “ครับ..ขอบคุณมากครับ ข้อมูลที่คุณให้เป็นประโยชน์กับผมมาก ..เดินทางปลอดภัยครับ” เขาลุกขึ้นยืนพลางก้มศรีษะลงเล็กน้อย ริมฝี ปากหนาเผยยิ้มมุมปาก ก่อนที่ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป




             ******************

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

227 ความคิดเห็น