คัดลอกลิงก์เเล้ว

My little devil ~~~รักหมดใจนายปีศาจ

โดย fayya

ใครจะรู้ว่าหนุ่มน้อยที่มีรอยยิ้มเทวดาคนนั้นจะเป็นคนคนเดียวกับนายปีศาจที่ชอบแกล้งฉัน แล้วสาวน้อยน่ารักอย่างฉันจะหนีรอดพ้นมือนายปีศาจตัวน้อยๆ นี่มั้ยน่ะ T^T

ยอดวิวรวม

9,877

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


9,877

ความคิดเห็น


56

คนติดตาม


108
เรทติ้ง : 91 % จำนวนโหวต : 23
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ส.ค. 52 / 08:15 น.
นิยาย My little devil ~~~ѡ㨹»Ҩ My little devil ~~~รักหมดใจนายปีศาจ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ฝ้ายแต่ง สนุกไม่สนุกยังไงก็ช่วยคอมเม้นบอกด้วยน่ะค่ะ

+ + - -

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ส.ค. 52 / 08:15


ฉันอิชิคาวะ นัทซึกิ สาวน้อยม.ปลายธรรมดาๆ คนนึง ที่มีชีวิตไม่ค่อยจะธรรมดาเท่าไหร่นักเมื่อจู่ๆ ก็มีหนุ่มน้อยคนหนึ่งโผล่เข้ามาในชีวิตฉัน ชื่อของเขาคือกะโอ โย พ่อบอกว่าเขาเป็นลูกของเพี่อนสนิท เขาจะย้ายมาอยู่บ้านเราด้วย เพราะเพื่อนพ่อกับภรรยาจะย้ายไปทำงานที่ต่างประเทศ แต่โยอยากจะเรียนอยู่ที่ญี่ปุ่นมากกว่า โยอายุน้อยกว่าฉันสองปี เขาเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารัก ตัวเขาเตี้ยกว่าฉันนิดหน่อย ส่วนสูงคงประมาณ 160 กว่าๆ ล่ะมั้ง ถ้าพ่อไม่บอกว่าเขาเป็นเด็กผู้ชาย ฉันคงคิดว่าเขาเป็นเด็กผู้หญิงแน่ๆ โยมีผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ที่พริ้วตาแรงลมราวกับเส้นไหม แต่ติดตรงที่มันออกจะยุ่งๆ และดูไม่ค่อยจะเป็นทรงเท่าไหร่ ผิวขาวเนียนจนเด็กผู้หญิงบางคนต้องอิจฉา (ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือฉันด้วย) จมูกโด่งได้รูปรับกับใบหน้ารูปไข่ ปากเล็กๆ ดูน่ารัก ดวงตาที่เขียวใสที่ดูคล้ายสีน้ำทะเล เวลาเขายิ้มราวกับจะทำให้โลกสดใสขึ้นเลยทีเดียว

ฉันยังจำได้ดีถึงใบหน้าอันอ่อนหวานนั้น วันที่เขามาถึงบ้านฉันวันแรก เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ยิ้มให้ฉันแล้วพูดว่า

"สวัสดีครับ ผมกะโอ โย ฝากตัวด้วยนะครับพี่นัทซึกิ" เขาพูดพร้อมส่งยิ้มหวานให้ฉัน นั่นเป็นรอยยิ้มที่ฉันเรียกมันว่า รอยยิ้มเทวดา

แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ 3 เดือนก่อน ก่อนที่หางและปีกสีดำสนิทของปีศาจน้อยๆ จะโผล่ออกมาให้เห็นทีละนิด


 

"หืมมมมมมมมมม" ฉันผลิกตัวหนีแสงที่ลอดผ่านผ้าม่านอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะขยับเข้าใกล้ความอบอุ่นของอะไรบางอย่างที่อยู่อีกข้าง

ตึกตัก ตึกตัก

อืม เสียงอะไรน่ะ เหมือนเสียงหัวใจเต้นเลย

หมั่บ

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่หนักๆ มาพาดที่เอวฉัน ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย แล้วมองไปที่เอว และฉันก็เห็นแขนใครบางคนอยู่ที่เอวฉัน ก่อนที่ฉันจะหลับตาลงอีกครั้ง -O-


               โธ่เอ๊ย ก็แค่แขนตกใจหมดเล...อ๊ะ แขนงั้นเหรอ ฉันลืมตาขึ้นมาทันที ฉันมองไล่ตามแขนข้างนั้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดที่ใบหน้าหวานของเทวดาตัวน้อยๆ ที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข หน้าของเขาห่างจากหน้าฉันแค่คืบเดียวจนฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่ที่ใบหน้า

O_O

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด" ฉันกรี๊ดลั่นทันที

โครม


              "โอ๊ยยยยยย"

ปัง!

"เกิดอะไรขึ้น!!" พ่อเปิดประตูพรวดเข้ามาแล้วถามทันที แต่พ่อก็ต้องยืนตาค้างอ้าปากกว้างอย่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น

สภาพในห้องตอนนี้ก็คือ ฉันนั่งบนเข่าข้างซ้ายของตัวเองโดยที่ขาข้างขวายืนไปออกข้างหน้า ที่พื้นห้องมีไอ้ปีศาจตัวน้อยนั่งจุกอยู่กับพื้นเอามือกุมท้องตัวเอง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยอาการจุกอันเกิดจากบาทาอรหันต์ของฉัน

"โยคุง!!!!" พ่อร้องอย่างตกใจก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปดูไอ้ปีศาจตัวน้อยที่นั่งจุกอยู่กับพื้น

*-* สมน้ำหน้า

"ไม่เป็นไรครับ" ไอ้ปีศาจตัวน้อยตอบพร้อมส่งยิ้มบิดๆ เบี้ยวๆ ให้พ่อ

"นัทซึกิ นี่ลูกทำอะไรของลูกเนี่ย ถ้าโยคุงเกิดบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง" พ่อหันมามองฉันตาเขียว

-_-;; เฮ้อออ ฉันถอนหายใจยาว เพราะพ่อมักจะพูดแบบนี้ทุกครั้งที่เกิดเรื่องขึ้น

"ก็เขาอยากมานอนห้องหนูทำไมล่ะ เตียงตัวเองมีไม่รู้จักนอน" ฉันพูดอย่างหงุดหงิด ใช่แล้ว มันเป็นแบบนี้ประจำแหละ ฉันมักจะตื่นมาเห็นใบหน้าเทวดาของเขาหลับอยู่ข้างๆ เป็นประจำ ขนาดฉันล็อกประตูห้องก่อนนอนทุกครั้ง ตื่นเช้ามาฉันก็ยังต้องใช้วิชาบาทาอรหันต์ทุกที

"ขอโทษครับ คือผมแค่...ถ้าผมทำให้พี่นัทซึกิไม่พอใจ ผมก็ขอโทษด้วยครับ" ไอ้ปีศาจตัวน้อยเริ่มสะอื้น พร้อมทำหน้าเศร้าๆ ดวงตามีน้ำใสๆ เอ่อล้นน้อยๆ

เฮอะ คิดจะให้ฉันเชื่องั้นเหรอฝันไปเถอะ หางแหลมๆ กับปีกสีดำของนายนะฉันเห็นนะย่ะ -_-**

"ถ้าขืนลูกยังทำแบบนี้อีกพ่อจะตัดค่าขนมลูก โยคุงเขาคงคิดถึงพ่อแม่เขา ทำไมลูกถึงทำตัวไม่น่ารักแบบนี้นะ เฮ้ออออออ แล้วอย่างนี้พ่อจะปล่อยให้ลูกดูแลโยคุงได้ยังไงเนี่ย" พ่อดูอย่างเหนื่อยๆ พร้อมส่ายหัวไปมา

ก็อย่างที่บอก ฉันชินซะแล้วกับพฤติกรรมของพ่อแม่ เพราะทั้งสองคนจะต้องเข้าข้างไอ้ปีศาจน้อยนามกะโอ โยเสมอ แต่ไอ้ที่ฉันตกใจก็คือที่พ่อพูดประโยคหลังมากกว่า

"พ่อหมายความว่ายังไงค่ะ?"

"พ่อกับแม่จะไปเยี่ยมคุณยายที่ชิซึโอกะสุดสัปดาห์นี้" พ่อตอบ

"แล้วยังไงค่ะ?" ฉันถามต่อ เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี >O<

"ลูกก็ต้องอยู่กับโยคุงสองคนนะซิถามได้"

อะไรนะ!!!! ฉันอ้าปากค้างทันที ให้อยู่กับไอ้ปีศาจสองคนเนี่ยน่ะ OoO

"ไม่ต้องตกใจ พ่อกับแม่ไปวันเสาร์ วันอาทิตย์ก็จะกลับแล้ว" พ่อพูดต่อเมื่อเห็นฉันทำหน้าเหวอ

"ให้หนูไปด้วยไม่ได้เหรอค่ะ?" ฉันถามเสียงหลงทันที

"ลูกจะไปทำไม ลุกเองก็ไม่เคยชอบไปที่นั่นอยู่แล้วนี่ อีกอย่างลูกจะปล่อยให้โยคุงอยู่บ้านคนเดียวรึไง" พ่อพูดหน้าตาเฉย นี่พ่อจะรู้ตัวมั้ยเนี่ยว่ากำลังฝากลูกสาวที่แสนจะน่ารักของพ่อกับปีศาจตัวร้ายน่ะ

"แต่..." ฉันพยายามจะขอร้องพ่อแต่พ่อก็พูดขัดซะก่อน

"ไม่มีแต่ ยังไงลูกก็ต้องอยู่บ้านกับโยคุงตอนที่พ่อกับแม่ไปชิซึโอกะ" พ่อพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งฉันที่ได้แต่นั่งอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออกอยู่อย่างนั้น

T^T ไม่น้า

ทันทีที่พ่อออกไปเสียงหัวเราะของไอ้ปีศาจตัวร้ายก็ดังขึ้นเบาๆ ราวกับจะหัวเราะเยาะ

ฉันหันไปมองต้นเสียงทันที ไอ้ปีศาจมองหน้าฉันอย่างขำๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า

"ฝากตัวด้วยนะ นัทซึกิ" เขาพูดพร้อมส่งยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์มาให้ฉัน แล้วเดินออกจากห้องไปอีกคน

OoO

อ๊ากกกกกกกกกกก แล้วฉันจะทำยังไงดีเนี่ย นี่ฉันจะรอดมือปีศาจของเขาได้ยังไงล่ะที่นี้ พ่อกับแม่จะรู้ตัวรู้เปล่าว่ากำลังฝากลูกแกะตัวน้อยไว้ในน้ำมือหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่ชื่อกะโอ โย

อ๋อ และอีกอย่างหนึ่งที่ควรรู้ หมอนี่ไม่เคยเรียกฉันว่าพี่ซักครั้งถ้าเราอยู่กันตามลำพัง



และแล้ววันที่ฉันไม่อยากให้มาถึงก็มาถึงจนได้ ตลอดทั้งอาทิตย์ฉันพยายามทุกวิถีทางที่จะทำให้ฉันไม่ต้องอยู่บ้านกับไอ้ปีศาจตัวร้ายสองคน TT^TT

"พ่อค่ะ หนูไปด้วยนะค่ะ" ฉันพูดขณะพ่อกับแม่ช่วยกันขนกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นรถ และทันทีที่ฉันพูด แม่ก็หันมามองฉันตาเขียวทันที T^T

"นี่แกเลิกโวยวายเป็นเด็กซักทีได้มั้ย" -_-^^

"คือถ้าพี่นัทซึกิอยากไป ผมอยู่คนเดียวก็ได้น่ะครับ" เขาพูดขึ้นพร้อมทำหน้าสลดหน่อยๆ ยิ่งเป็นผลทำให้แม่กับพ่อมองฉันอย่างโมโหเข้าไปอีก

"พูดอะไรอย่างนั้น อยู่เป็นเพื่อนกันสองคนแหละดีแล้ว นัทซึกิแกเองก็เหมือนกันเลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว ดูแลโยคุงด้วยล่ะ" แม่พูดจบก็ขึ้นรถไปอย่างไม่สนใจเสียงร้องของฉัน

ฉันมองรถยนต์ที่ค่อยๆ เคลื่อนออกจากหน้าบ้านตาละห้อย แล้วทีนี้ฉันจะทำยังไงดีเนี่ยยยยยยยย ฉันหันไปมองไอ้ปีศาจตัวน้อยที่กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างๆ แล้วก็รู้สึกหมั่นไส้ เลยจำใจต้องเดินกระแทกเท้ากลับเข้าไปในบ้าน T^T


                 อ๊ากกกก ทำไมใครๆ ถึงเห็นหมอนั่นดีนักนะ

ฉันคิดอย่างหัวเสียก่อนจะเดินตรงเข้าไปในครัวเพราะท้องมันกำลังเรียกร้องหาอาหารเช้า

หมั่บ

ขณะที่ฉันกำลังล้างจานที่เพิ่งจะกินเสร็จจู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนมีมือของใครบางคนมาจับหมั่บเข้าที่หน้าอกของฉัน

"อืม คัพเอจริงๆ ด้วยซินะ แต่ไม่เป็นไรมันยังโตได้อีก" เสียงนุ่มๆ ดังขึ้นที่ข้างหู

ฉันที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน

"อ้าว ทำไมไม่ล้างต่อล่ะ" เสียงนุ่มๆ เอ่ยขึ้นอีก แต่คราวนี้มันเรียกสติฉันกลับมาด้วย ฉันก้มลงมองที่หน้าอกตัวเองก็เห็นมือของใครบางคน (ที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าของใคร) กำลังอยู่ตรงหน้าอกฉันพอดี

O_O

"อ๊ากกกกกกก" ฉันร้องลั่นก่อนจะหันมาประจันหน้ากับไอ้ปีศาจตัวร้าย แต่พอหันมาปุ๊บฉันก็อยากจะร้องไห้ปั๊บ เพราะหน้าสวยๆ ของไอ้ปีศาจตัวร้ายอยู่ห่างจากฉันแค่คืบเดียว มือสองข้างของเขาที่จับหน้าอกฉันอยู่เมื่อกี้ก็เปลี่ยนมาเป็นเท้ากับอ่างล้างจาน

อึ้งสนิท

ริมฝีปากบางของเขาคลี่ยิ้มออกเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าสวยๆ จะเคลื่อนเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ ดวงตาสีเขียวของเขาคล้ายจะสะกดฉันให้หยุดนิ่ง เสียงหัวเราะใสๆ ดังขึ้นในลำคอเขา หน้าเขาค่อยๆ ใกล้ฉันมากขึ้นๆ ก่อนที่ฉันจะรู้สึกถึงความอุ่นๆ ที่ริมฝีปากตัวเอง

เรี่ยวแรงของฉันมันเหมือนถูกเขาขโมยไป ทันทีที่ริมฝีปากของเขาแตะกับริมฝีปากฉัน มันเป็นความอบอุ่นที่บอกไม่ถูกจริงๆ ตาฉันเริ่มปรือลงก่อนจะปิดสนิทแต่เมื่อฉันรู้สึกถึงมือเขาที่อยู่ที่เอวฉัน ฉันก็ลืมตาขึ้นมาทันทีและฉันก็รวบรวมแรงที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อผลักเขาออกห่าง

ผลั่ก

ตึกตัก ตึกตัก

หน้าฉันร้อนผ่าวราวกับเป็นไข้ ฉันรู้สึกเลยว่าหน้าฉันมันต้องแดงเป็นมะเขือเทศแน่ๆ แถมใจฉันมันยังเต้นแรงราวกับจะออกมาแดนซ์ข้างนอกซะให้ได้ ส่วนตัวต้นเหตุที่อยู่ไม่ห่างจากฉันมากนักกำลังยืนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"อืม เธอเนี่ยจูบไม่เก่งเลยนะ สงสัยคงต้องสอนกันอีกนาน" เขาพูดพร้อมเขามือขวาขึ้นมาลูบคางตัวเอง มือข้างซ้ายกอดอก ^^

ฉันพูดอะไรไม่ออกเลย นี่เขาทำอะไรของเขาเนี่ย นี่มันจูบแรกของฉันนะ ฉันรู้สึกได้ว่าม่านน้ำเริ่มก่อตัวบังภาพเบื้องหน้า รู้สึกถึงความรู้สึกอุ่นๆ ที่แก้มของตัวเอง TT_TT

                 "เฮ้ยยย เธอร้องไห้ทำไมนะ!!!!!" เขาร้องอย่างตกใจ

TT_TT ฉันไม่ตอบ เพราะไม่รู้จะตอบอะไร น้ำตาเริ่มไหลลงมาเรื่อยๆ จนแก้มฉันเริ่มเปียก

"นัทซึกิเธอร้องไห้ทำไม เป็นอะไรรึเปล่า!!" ไอ้ปีศาจตัวร้ายถามฉันด้วยสีหน้าตกใจก่อนจะยื่นมือมาใกล้ฉัน

เพียะ

ฉันปัดมือเขาออกอย่างแรง เขามองหน้าฉันอย่างงงๆ

"ออกไปนะ ออกไปเลย!!!!!!" TTOTT

เขาทำหน้างงๆ แต่ฉันไม่สน

"เธอเป็นอะไรไป เพราะฉันจูบเธอเมื่อกี้เหรอ?" เขาถามเสียงอ่อน เหมือนพยายามจะทำให้ฉันสงบสติอารมณ์

"อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ออกไปเดี๋ยวนี้เลย ออกไปนะ!!!!!" TTOTT ฉันร้องลั่นราวกับคนเสียสติ ตอนนี้ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น นอกจากไล่ผู้ชายตรงหน้าไปให้พ้นๆ สายตาฉัน ถึงปกติเขาจะแกล้งฉันยังไงฉันไม่เคยว่า แต่ที่เขาทำเมื่อกี้ฉันรับไม่ได้

"ฉันขอโทษ นัทซึกิ ฉันไม่ได้ตั้งใจ..."

"อย่าพูดนะ นายรู้รึเปล่าว่านั่นมันจูบแรกของฉันนะ!!!!" ฉันตะโกนใส่หน้าเขาเสียงดัง

แต่แทนที่เขาจะสลด เขากลับอมยิ้มน้อยๆ

"ยิ้มอะไร อย่ามายิ้มนะ!" TTOTT

"โธ่ นึกว่าอะไรซะอีก" เขายิ้มอย่างขำๆ เหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่


                   และเพราะทำแบบนั้นมันก็เลยยิ่งทำให้ฉันโมโห ถึงคนอื่นจะมองว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับฉันมันเป็นเรื่องใหญ่ เพราะมันเป็นจูบแรกของฉัน

                     "ใช่ซิ สำหรับนายมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับฉันมันใช่! นายแบบนี้ทำไม ทำไมนายต้องคอยแกล้งฉันอยู่เรื่อย นายทำเหมือนฉันเป็นของเล่นของนาย นายทำเพื่ออะไร เพื่อความสนุก เพื่อความสะใจที่ได้แกล้งฉันงั้นเหรอ แต่ฉันไม่สนุก ฉันรู้สึกขยะแขยงทุกที่นายเข้าใกล้ รู้สึกรังเกียจทุกครั้งที่นายแตะต้องตัวฉัน!" ฉันตะโกนลั่น TTOTT

หน้าตาที่ยิ้มแย้มเมื่อกี้หายไปแล้ว มันถูกแทนด้วยใบหน้าเย็นชาที่ฉันไม่เคยเห็น

"เธอรังเกียจฉันมากงั้นเหรอ ขยะแขยงฉันมากนักใช่มั้ย!" เขาถามพลางเขย่าไหล่ฉันอย่างแรง

อะไรกัน ทำไมเขาถึงโมโห ทำไมเขาถึงโกรธแบบนี้ คนที่โกรธควรจะเป็นฉันต่างหาก คนที่ควรโดนด่าควรจะเป็นเขาไม่ใช่ฉัน

"ใช่ ฉันเกลียดนาย ได้ยินมั้ยฉันเกลียดนาย!!!!!!!" ฉันตะโกนใส่หน้าเขา

ผลั่ก

O_O

เขาผลักฉันออกห่างทันที ดวงตาสวยๆ ของเขามันบอกว่าเขากำลังเจ็บปวด บอกว่าเขากำลังเศร้า แต่มันก็แค่แว่บเดียว ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาและน่ากลัว ใจฉันมันแทบจะหยุดเต้น รู้สึกเจ็บในอกลึกๆ ทำไมน่ะ ทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนี้

และหลังจากนั้นเขาก็ออกจากบ้านไปพร้อมเสียงปิดประตูดังสนั่น ทิ้งความรู้สึกผิด และความรู้สึกสับสนไว้ให้ฉัน สายตาเจ็บปวดของเขายังติดตรึงในใจฉัน ฉันไม่เข้าใจ มันเกิดอะไรขึ้น ไม่เข้าใจจริงๆ



               หลังจากที่โยออกจากบ้านไปไม่นาน ฉันก็เริ่มสงบสติอารมณ์ได้ และก็รู้สึกว่าตัวเองพูดแรงเกินไป ฉันเลยตัดสินใจว่าเมื่อเขากลับมาฉันจะขอโทษเขา แต่ฉันก็ยังไม่ให้อภัยเรื่องที่เขาขโมยจูบแรกของฉันหรอกน่ะ แต่ยังไงเขาก็ยังเด็ก เขาอาจจะไม่คิดว่ามันสำคัญ เขาอาจจะแค่ทำเพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องสนุก (พอคิดแบบนี้ส่วนหนึ่งในใจฉันมันก็รู้สึกแปลกๆ มันรู้สึกเจ็บ) เพราะฉะนั้นฉันไม่ควรจะพูดว่าเขาแรงๆ แบบนั้น
-_-;;

แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะกลับมาเลย ฉันพยายามโทรเข้ามือถือเขาหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีคนรับสาย พอฉันโทรบ่อยๆ เข้าเขาก็ปิดเครื่องไปเลย -_-^^

โอ๊ยยย ไอ้บ้า นายมันปีศาจชัดๆ ทำไมนายต้องทำหน้าเจ็บปวดแบบนั้นด้วย ทำไมนายต้องทำให้ฉันใจเต้นแรง ทำไมนายต้องทำให้ฉันรู้สึกผิดด้วย!


ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนั่งรอเขานานเท่าไหร่แล้ว และฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับตอนไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฝนข้างนอกตกหนักตั้งแต่เมื่อไหร่

กึก!

O_O

ฉันสะดุ้งสุดตัว พร้อมมองไปรอบๆ ว่าเสียงอะไร


                  หรือว่าเขาจะกลับมาแล้ว อ๊ะ ฝนตกตั้งแต่เมื่อไหร่ นี่ฉันหลับลึกขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ฉันมองหน้าต่างที่กำลังถูกฝนสาดด้วยความตกใจ

"โย"

เงียบ

"โย นายรึเปล่า ตอบหน่อยซิ" ฉันตะโกนดังขึ้นอีก -_-

เงียบ

รึว่าฉันจะคิดไปเอง สงสัยจะเป็นเสียงลมล่ะมั้ง

ฉันมองไปรอบๆ บ้านอย่างรู้สึกกังวลก่อนจะรีบเดินไปเปิดไฟทุกดวง ทุกห้องในบ้านให้สว่าง เพราะฉันกลัวที่มืด กลัวมากอาจจะเรียกว่าเข้าขั้นวิตกจริต ยิ่งตอนนี้อยู่คนเดียวฉันก็ยิ่งกลัว ถ้าเกิดไฟดับขึ้นมาฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง ทางที่ดีก็คือทำให้มันสว่างไว้ก่อน  T^T

หลังจากเปิดไฟทุกดวงในบ้านเสร็จ ฉันก็พยายามนึกว่าแม่เก็บไฟฉายไว้ที่ไหน ฉันพยายามหาตามลิ้นชักต่างๆ ทั่วบ้านแต่ก็ไม่เจอ ใจฉันมันก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้น เพราะฝนข้างนอกเริ่มตกแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงลมก็พัดอื้ออึงยิ่งทำให้ฉันกลัวเข้าไปใหญ่


             "โธ่เอ๊ย แม่นะแม่ เอาไฟฉายไปไว้ไหนน่ะ!!!!!" ฉันสบถอย่างโมโห TT^TT

ปัง!

O_O ฉันสะดุ้งเฮือกทันที ฉันมองไปรอบๆ บ้านก่อนจะตัดสินใจวิ่งขึ้นไปห้องนอนตัวเอง และนั่งชันเข่าอยู่บนที่นอน

ถ้าตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวก็คงจะดี อย่างน้อยฉันก็จะได้ไม่กลัวว่าไฟจะดับ อย่างน้อยถ้าเขาอยู่ก็คงจะดี ตอนนี้ฉันคิดถึงเขาจับใจ ถ้าเขาอยู่ด้วยฉันจะได้ไม่ต้องรู้สึกกลัวแบบนี้

"โย นายอยู่ที่ไหน กลับมาเถอะฉันขอโทษ" ฉันพึมพำ TT^TT

ฝนข้างนอกยังคงตกไม่หยุดแถมยังตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ส่วนฉันตอนนี้นะเหรอ ก็ได้แต่นั่งสั่นเป็นเจ้าเข้า

กึก!

O_O เสียงอะไรนะ! เมื่อกี้เสียงอะไรนะฉันเงยหน้ามองประตูห้องอย่างตกใจ

กึก!

อีกแล้ว หรือว่า...

OoO

"ขโมย!" ฉันร้องออกมาอย่างตกใจ

โอ๊ยยยยยย ทำไมชีวิตฉันรันทดแบบนี้นะ ฝนตกหนัก แล้วยังจะมีขโมยอีกเหรอเนี่ย ทำไมไม่ไปบ้านอื่นนะ ไอ้ขโมยงี่เง่า ทำไมต้องมาบ้านช้านนนนนนนนนนนนน TT^TT

กึก!

อีกแล้ว ทำไงดีล่ะ ทำไงดี ฉันเริ่มวิตกจริตขึ้นมาจริงๆ แล้ว ฉันลุกขึ้นพร้อมเดินไปรอบห้องเหมือนคนบ้า

"ทำไงดี ถ้ามีขโมยมาฉันจะทำยังไงดี โอ๊ยยยยย" ฉันดึงทึ้งผมตัวเองอย่างแรง

ถ้าเขาอยู่ด้วยก็คงจะดีซิ

ปัง!

เสียงประตูถูกกระแทกอย่างแรง พร้อมกับเสียงลมอื้ออึงทำให้ฉันรู้ว่าประตูบ้านชั้นล่างถูกเปิดออกแล้ว ไม่ว่ามันจะถูกเปิดด้วยอะไรก็แล้วแต่ แต่อย่าเข้ามาในห้องนี้นะ ฉันภาวนาในใจ -/-

กึก! กึก!

)OoO( อ๊ากกกก อย่าเพิ่งเข้ามานะ ฉันร้องในใจพร้อมมองไปที่ประตูอย่างหวาดกลัว น้ำตาเริ่มไหลอาบสองแก้ม ฉันเริ่มกลัวมากขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเหมือนใครกำลังเดินขึ้นบันไดมา

ไม่ได้ ฉันจะมัวกลัวอย่างนี้ไม่ได้ ตอนนี้ไฟยังไม่ดับ และก็ไม่มีใครที่จะมาช่วยฉันได้ด้วย ถ้าเกิดมันเข้ามาฉันอาจจะโดนข่มขืน หรือไม่ก็อาจจะกลายเป็นศพลงข่าวหนังสือพิมพ์วันพรุ่งนี้ สาวน้อยน่ารักเสียชีวิตอย่างอนาถในบ้าน ข้างๆ หัวข้อข่าวมีรูปขึ้นอืดของฉันอยู่ อ๊ากกกกก ยิ่งคิดฉันก็ยิ่งอยากจะบ้าตาย เพราะในหัวฉันตอนนี้ไม่เหลือความคิดในทางที่ดีซักอย่าง เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ประตูฉันมากขึ้น พร้อมเสียงตะโกนอะไรก็ไม่รู้ เพราะในหัวฉันตอนนี้มันไม่รับรู้อะไรแล้ว ฉันมองไปรอบๆ ห้องก่อนจะเดินไปหยิบโคมไฟมาถือพร้อมตั้งท่าเตรียมตีหัวไอ้หัวขโมยเต็มที่

เมื่อเสียงฝีเท้ามาหยุดที่หน้าห้องฉัน ฉันก็หายใจเข้าเฮือกใหญ่

"เข้ามาซิไอ้หัวขโมยแม่จะตีให้หัวแปะเลย"


                    พรึ่บ

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตีไอ้หัวขโมย จู่ๆ ไฟในห้องฉันมันก็ดับ ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสนิททันที

OoO

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด" ฉันแหกปากลั่นทันที


                ปัง
! ปัง!

"เปิด...ปะ...ยั...บ้า"

เสียงทุบประตูพร้อมเสียงตะโกนอะไรซักอย่างก็ไม่รู้ดังอยู่ข้างนอก

"ฮืออออออออออออ" แม่จ๋า พ่อจ๋า ช่วยหนูด้วย ฉันทิ้งตัวลงนั่งร้องไห้กับพื้นด้วยความกลัว กลัวทั้งความมืด กลัวทั้งขโมย ไม่รู้จะทำยังไงดี  

TT_TT

ฮือออออ พ่อจ๋า แม่จ๋า โย นายอยู่ที่ไหน ฮือออออออออ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรฉันนึกถึงเขาขึ้นมา

ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูข้างนอกก็ยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง

โครม!

OoO

ประตูล้มกระแทกพื้นเสียงอย่างแรงทำเอาฉันสะดุ้งตกใจตัวสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องได้แต่นั่งตัวสั่นอยู่กับพื้น


             "เฮ้ออออออออ ยัยบ้า" เสียงนุ่มๆ คุ้นหูดังขึ้น

แต่เพราะฉันกำลังกลัวแบบสุดฤทธิ์จึงไม่กล้าเงยหน้าดูว่าคนที่เข้ามาในห้องเป็นใคร


                หมั่บ

"อ๊ากกกกกกกก อย่าทำอะไรนะ ฉันกลัวแล้ว ฮือออออออออออ" TTOTT ฉันร้องลั่นทันทีที่รู้สึกถึงมือใครบางคนแตะลงที่ไหล่ฉัน

"ยัยบ้าลืมตาดูก่อนเซ่!!!!" เสียงนุ่มตะโกนลั่น ทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

และทันทีที่ฉันเห็นชัดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นใคร น้ำตาก็ไหลพรากทันที พร้อมกับที่ฉันโผเข้ากอดเขาแน่น

"ฮือออ นาย...ทำไม...อึก...เพิ่งมา...ฮือออออออ" TTOTT ฉันพูดไปสะอื้นไปพลางกอดเขาแน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป

"ขอโทษ" เสียงนุ่มๆ เอ่ยเบาๆ พร้อมกับเอามือลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน

"ฮืออออ ฉันกลัว...แทบแย่...อึก...เพราะนาย...เพราะนายคนเดียว!!!"  TTOTT

"ขอโทษ อย่าร้องนะ ไม่มีอะไรแล้ว" เขายังคงปลอบฉันไปเรื่อยๆ

"ทำไมไม่รับสาย...ฉันโทรหาตั้ง...อึก...หลายครั้ง คนบ้า ไอ้บ้า ไอ้บ้า!" ฉันพูดพร้อมทุบอกเขาอย่างแรง

"เฮ้ยๆๆๆ ใจเย็นซิ!" เขาร้องพร้อมเอามือปัดมือฉันพัลวัน

และในที่สุดเขาก็รวบมือฉันทั้งสองข้างไว้ด้วยมือข้างเดียว

"ยัยบ้า ฉันเจ็บนะ!!!" เขาโวยทันที

"ก็นาย...ทั้งหมดมันเป็นเพราะนาย!!!" TTOTT

                "ดี งั้นก็อยู่คนเดียวไปแล้วกัน!!!" เขาพูดพร้อมทำท่าทางจะลุกหนี

หมั่บ

เขาหันมามองมือฉันที่จับอยู่ที่ชายเสื้อเขา และฉันก็เพิ่งสังเกตว่าเสื้อเขาเปียก

นี่เขาคงวิ่งตากฝนกลับมาซินะ T^T

"อะไรอีกล่ะ จะให้อยู่หรือจะให้ไปกันแน่" เสียงเขาพูดขึ้นอย่างเย็นชา

"ขอโทษ" ฉันพูดเสียงอ่อย แต่ไม่ยอมปล่อยมือที่จับชายเสื้อเขา

"อะไร เธอไม่ต้องขอโทษฉันหรอก ฉันมันบ้าเอง บ้าไปเองที่คิดว่าเธอคงต้องการฉัน" -_-^^

"ขอโทษ เรื่องเมื่อกี้ แล้วก็...เรื่องเมื่อเช้าด้วย" ฉันพูดเสียงอ่อมแอ่ม

"อะไรนะ ลมมันแรงฉันไม่ค่อยได้ยิน" เขาถามเสียงสูง ฟังจากน้ำเสียงเขามันบอกว่าเขาได้ยิน แต่เขากำลังแกล้งฉันอีกแล้ว

T^Tอ๊ากกก ไอ้เด็กบ้า แกแกล้งฉันยังไงก็ให้มันมีขอบเขตบ้างเซ่ ฉันอายนะโว้ย แน่นอนมันดังได้แค่ในใจเท่านั้น

                 "ว่าไง"

"ขอโทษ ฉันขอโทษที่ว่านายเมื่อเช้า ตะ แต่นั้นก็เพราะนายนั่นแหละ" TOT

"เพราะฉัน" เขาถามเสียงสูงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันบ่งบอกว่าเขางงจริงๆ

ไอ้เด็กบ้า ไอ้เด็กปีศาจ  

"กะ ก็เพราะนายนั่นแหละ เพราะนายชอบแกล้งฉัน เวลานายอยู่ใกล้ๆ ทีไรใจฉันมันต้องเต้นแรงทุกที ในหัวฉันก็มีแต่ภาพนาย ทำอะไรก็คิดถึงนาย ทุกอย่างมันเป็นเพราะนาย เพราะนายคนเดียว!!!!!!" ฉันแหกปากลั่นก่อนจะรีบตระครุบปากตัวเอง เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าด่าเขาไปอีกแล้ว

แต่เขาไม่พูดอะไรเลย เอาแต่ยืนเงียบ ยิ่งทำให้ฉันกลัวเข้าไปใหญ่

"นี่อย่าเงียบซิ ฉันกลัวนะ พูดอะไรบ้างซิ" ฉันพูดขึ้นเมื่อเห็นเขาเงียบอยู่นาน T^T

เงียบ

ทำไมเงียบล่ะ อย่าเงียบซิ ด่าฉันก็ได้แต่อย่าเงียบนะ T^T แต่ว่านะฉันรู้สึกว่าตัวเขากำลังสั่นอยู่ หรือว่าเขาจะหนาว มันก็แน่อยู่แล้วล่ะ ก็ตัวเขาเปียกนี่


               "นี่ทำไมตัวสั่นแบบนั้นล่ะ หนาวเหรอ...พูดอะไรหน่อยซิ  นี่อย่าเงียบซิ"

แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบจากนรก

พรึ่บ

จู่ๆ ไฟในห้องก็สว่างขึ้น ฉันมองไปรอบๆ อย่างตกใจ

"หึ หึ หึ" เสียงหัวเราะเบาๆ เอาให้ฉันต้องหันไปมอง และสิ่งที่ฉันเห็นก็คือ

โยกำลังเอามือสองข้างปิดปากตัวเอง พร้อมพยายามกลั้นหัวเราะจนทั้งหน้าทั้งหูแดงไป ตัวเขาสั่นน้อยๆ

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" แล้วเขาก็ลงไปนั่งหัวเราะตัวงออยู่กับพื้น ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งมองเขาอย่างงงๆ ก่อนที่ความงงจะเป็นเป็นความโกรธ


                "นี่นาย!!!! มันน่าหัวเราะตรงไหนห๊า!!!" ฉันว้ากลั่น -_-^^^^

"หึ หึ ฮ่า ฮ่า ก็...ก็...ฮ่า ฮ่า"

ขอให้ขาดอากาศหายใจเถอะ สาธุ -/-

"เมื่อกี้เธอบอกว่าเธอคิดถึงฉัน ใจเต้นแรงเพราะฉัน รู้สึกแปลกๆ เวลาที่ฉันเข้าใกล้เธอใช่มั้ย" เขาพยายามกลั้นหัวเราะแล้วหันมาถามฉันอย่างเจ้าเล่ห์

*-* มันชักจะแปลกๆ แล้วแหะ เพราะฉันว่าฉันเห็นหางเขามันค่อยๆ โผล่ออกมาแล้ว


                "เธอบอกว่าเธอไม่รู้ใช่มั้ยว่าเพราะอะไร" เขาถามต่อพร้อมเดินไปนั่งที่เตียงฉัน

"ก็ใช่นะซิ!!"

"อืม เธอนี่มันเป็นยัยบ๊องจริงๆ ด้วยแหะ" เขาฉีกยิ้มกว้าง

เพราะมัวแต่เผลอมองรอยยิ้มเทวดาของเขาทำให้ฉันที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถูกเขาดึงข้อมือฉันอย่างแรง จนฉันเสียหลักเซถลาไปนั่งบนตักเขา

"อ๊ะ ปล่อยนะ!" ฉันร้องลั่น แต่เขาไม่เพียงไม่ปล่อย แถมยังรวบเอวฉันไว้อีก

"ไม่ปล่อยหรอก ฉันจะบอกให้มั้ยว่าทำไมเธอถึงใจเต้นทุกครั้งที่เห็นหน้าฉัน หน้าแดงทุกครั้งที่ฉันแกล้งเธอ" เขากระซิบข้างหูฉัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นมาทันที

"ไม่รู้ ไม่อยากรู้ด้วย" /-/-/


               "เธอไม่อยากรู้ แต่ฉันอยากบอกนี่" ^^

/ / /

"เพราะเธอชอบฉันไง" เขาพูดขึ้นเมื่อเห็นฉันเงียบ

"ไม่ใช่ซักหน่อย ฉัน...อุ๊บ"

O_O

ฉันยังไม่ทันได้ปฏิเสธ โยก็จับหน้าฉันให้หันไปหาเขาพร้อมกับที่ปากเขาประกบปากทันก่อนที่ฉันจะทันได้พูดจบ ตอนแรกฉันก็พยายามจะดิ้นแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย สุดท้ายฉันก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย /-/-/ หลับตาลงรับความหอมหวานที่เขามอบให้ความจริง มันรู้สึกดีอ่ะ จูบของเขามันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้รับการปกป้อง ได้รับการถนุถนอม แต่มันเริ่มจะหายใจไม่ออกแล้วอ่ะ

หมั่บ

O_O

ฉันลืมตาขึ้นทันทีที่รู้สึกถึงน้ำหนักของอะไรบางอย่างที่อยู่ตรงหน้าอก ฉันเริ่มดิ้นอีกครั้ง เพราะโยไม่ยอมถอนปากเขาออกซักที

อ๊ากกก ไอ้เด็กบ้าปล่อยเซ่

ดิ้น ดิ้น ดิ้น

"อย่าดิ้นซิ" เขาถอดริมฝีปากเขาก่อนจะเอ่ยเสียงดุ แล้วก้มลงจูบฉันอีกครั้ง


               ดิ้น ดิ้น ดิ้น

"ยัยบ้าเธอจะดิ้นทำไมนะ" เขาพูดอย่างโมโหเหมือนฉันไปขัดอารมณ์เขาอย่างงั้นแหละ

/-/-/

"ฉันก็ชอบเธอ" เสียงนุ่มดังขึ้นที่ข้างหูอีกครั้ง

เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรหรือคิดอะไรต่อ เขาก็เชยคางฉันแล้วจูบฉันอีกครั้ง แต่ตอนนี้ฉันไม่ดิ้นแล้ว ก็จะดิ้นทำไมล่ะ ในเมื่อรู้สึกดีออกขนาดนี้ ยกเว้นก็ตอนที่ปอดฉันมันเริ่มเรียกร้องออกซิเจนแต่ได้เจ้าปีศาจตัวแสบมันไม่ยอมปล่อยท่าเดียว

ตู๊ดดดดด ตู๊ดดดด ตู๊ดดดด ตู๊ดดดด

เสียงโทรศัพท์ดังอย่างต่อเนื่อง ทำให้โยถอนริมฝีปากเขาออกอย่างหัวเสีย ก่อนจะเอื้อมไปรับโทรศัพท์ที่อยู่ตรงหัวเตียง

"ฮัลโหล" เขารับสายด้วยเสียงหงุดหงิด

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก

/-/-/

ทันทีที่เขาถอนริมฝีปากออกฉันก็รีบโกยออกซิเจนเข้าปอดทันที เกือบตายแน่ะ เกิดมาจนถึงอายุ 17 ปี เพิ่งจะรู้ว่าการจูบต้องใช้ความสามารถในการกลั้นหายใจอย่างมาก

"ครับ...ไม่ต้องห่วงครับ...ครับ...สวัสดีครับ"

"ใครน่ะ?" ฉันถามทันทีที่เขาวางสาย

"ไม่มีอะไรหรอก แค่พ่อกับแม่เธอโทรมาบอกว่าจะเลื่อนวันกลับนะ เพราะฝนตกหนักขับรถกลับมามันจะอันตราย ก็แค่นั้นเอง" เขาตอบพร้อมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เฮือกกกก เดี๋ยวซิ ถ้าอย่างงั้น...

ฉันก็ต้องอยู่กับนายปีศาจเจ้าเล่ห์สองคนนะซิ O_O


                "ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ทั้งคนไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอก..." เขาพูดด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

T^T นายช่างเป็นคนดีจริงๆ ซึ้งอ่ะ

"เพราะคนที่จะทำได้มีแต่ฉันคนเดียว" เขาพูดต่อก่อนจะก้มลงจูบฉันอีกครั้ง

OoO

อ๊ากกกกกก ไม่อ้าวววววว พ่อจ๋า แม่จ๋าช่วยหนูด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อย่าทิ้งลูกสาวที่น่ารักของพ่อกับแม่อยู่กับไอ้ปีศาจร้ายจอมเจ้าเล่ห์นี่นะ

                ~~~~~~THE END~~~~

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ fayya จากทั้งหมด 25 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

56 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 เมษายน 2562 / 19:31

    สนุกอ่ะ
    #56
    0
  2. วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 10:27
    ทำไมเราอ่านไม่ได้อ่าไรท์ ~~~~
    #55
    0
  3. วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 22:29
    สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตอนแรกสงสารนางเอกแต่พออ่านที่นางเอกบอกใจเต้นแรงก็เปลี่ยนพวกเขาข้างพระเอกว่า นางเอกบ๊องนะเนี่ย555ขำน้ำตาเล็ดเลยสนุกมากๆขอบคุณที่ทำเรื่องดีๆแบบนี้ให้อ่านน้าา
    #54
    0
  4. #53 Ting0616563257 (@Ting0616563257) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 09:03

    ฟิน~!!!คะ!
    #53
    0
  5. วันที่ 11 กันยายน 2557 / 16:01
    สนุกดีนะ
    #52
    0
  6. #51 innan (@naranasuya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2557 / 18:44
    สนุกอ่ะ ^^
    #51
    0
  7. #50 Unlucky girl
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 00:28
    สุดยอดคร้าเเต่งสุดยอด(เเอบดีใจที่ชื่อเหมือนกัน)
    #50
    0
  8. วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 15:53
    ขอหื่นกว่านี้ได้ม้า ชอบมากมาย555+(เราไม่ลามกน้า เเค่อนาจารเฉยๆ)
    #49
    0
  9. วันที่ 29 พฤศจิกายน 2552 / 20:48
    อ๊ายยยยย น่ารักสุด
    อ่านแล้วยิ้มตามได้ตลอด
    #48
    0
  10. วันที่ 22 ตุลาคม 2552 / 22:15
    หะ...หื่น

    อย่างแรงค่ะ^^

    สนุกดี> <

    อ่านไปยิ้มไปน่ารักดีแต่ไม่น่าให้ผู้ชายอายุน้อยกว่าเลย

    สนุกค่ะ
    #47
    0
  11. วันที่ 22 กันยายน 2552 / 19:51
    โฮกกกกก =.,=

    เจ๊ฝ้ายยย โยคุง

    หื้นนนน หื่นนนน อ่ะ ครึๆ
    #46
    0
  12. วันที่ 11 กันยายน 2552 / 18:41
    ukkkk goodddd P"fay
    #45
    0
  13. วันที่ 14 สิงหาคม 2552 / 22:46
    เรื่องนี้พระเอกหื่นจัด
    555555 55.
    #44
    0
  14. วันที่ 14 สิงหาคม 2552 / 15:56
    หึหึ หุหุ

    ได้ใจมากมาย

    ต้องงี้สีผู้หญิงปากแข็ง ปากไม่ตรงกับใจ

    ก็ต้องโดนจูบ จูบ จูบ แบบนี้แหละ

    ปากแข็งดีนั้กก ก็ต้อง จูบ ให้หาย ปากแข็งสะเลย

    หุหุ -.,-
    #43
    0
  15. วันที่ 13 สิงหาคม 2552 / 14:43
    หนุกมากๆเลยค่ะ

    จะติดตามเรื่องสั้นเรื่องใหม่นะคะ

    สู้ๆ
    #42
    0
  16. วันที่ 10 มิถุนายน 2552 / 17:35
    หนุกมากอ่ะค่ะ พี่ฝ้าย เพิ่งมาหาอันเก่าอ่าน แล้วจะติดตามเรื่องอื่นที่ตีพิมพ์นะคะ
    #41
    0
  17. วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 18:48
    หนุกจริงๆเลยค่ะ
    #40
    0
  18. วันที่ 29 ตุลาคม 2551 / 21:12
    สนุกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ขนาดอ่านมาสองรอบแล้วนะเนี่ย ขอไปอ่านอีกรอบดีกว่า อิอิ ไปและ ^_________^/
    #39
    0
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. #37 ไม่ได้ว่า..แค่อยากรู้
    วันที่ 24 เมษายน 2551 / 21:08
    พลอตเรื่องมันคล้ายกะการ์ตูนญี่ปุ่น เล่ม 35 บาท เลย
    ไม่ใช่,,เหมือนเลยต่ากหาก จิงๆนะ




    ก็อบมารึป่าวเนี่ย ?
    #37
    0
  21. วันที่ 25 มีนาคม 2551 / 23:11
    หนุกมากๆๆๆๆ แต่งเรื่องยาวเถอะได้โปรดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #36
    0
  22. วันที่ 13 มีนาคม 2551 / 18:05
    นุกดีอ่า

    ชอบมากๆๆ

    ><
    #35
    0
  23. วันที่ 15 มกราคม 2551 / 22:01

    หนุกมากๆค่ะ ชอบสุดๆเลยอ่ะนะ
    #34
    0
  24. #33 ผู้เยี่ยมชม
    วันที่ 29 ธันวาคม 2550 / 20:08
    อ่าๆ ก็สนุกดีนะแต่แรกๆไม่ค่อย
    #33
    0
  25. วันที่ 25 ธันวาคม 2550 / 20:24
    หนุกมากๆๆๆๆ
    #32
    0