[END+อีบุ๊ค] ถ้าคิดว่าแน่ ก็กระแซะเข้ามา [Yaoi]

ตอนที่ 6 : Chapter: 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 ก.ค. 62

5


ผมขับรถมาจอดในโรงรถสำหรับมอเตอร์ไซค์ของคณะสถาปัตย์ ก่อนจะเดินไปรวมตัวกับเพื่อนหน้าตึกคณะของผม เมื่อโทรคุยนัดแนะกันไว้ก่อนแล้ว

"หวัดดีพวกมึง" ผมโบกมือทักทายพวกเพื่อนๆ ที่แต่ละคนก็มีสภาพเหมือนศพ ก่อนจะวางกระเป๋าเป้ไว้บนโต๊ะ ซึ่งพวกมันก็โบกมือทักทายกลับมา โดยที่ไอ้บิวกับไอ้คิวนอนฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ ส่วนไอ้ธีก็นั่งอยู่ข้างๆ ไอ้บิวนั่นแหละ "วันนี้รุ่นพี่ไม่เรียกประชุมเหรอวะไอ้ธี" ผมหันหน้าไปถามมัน มันหยิบหูฟังที่เสียบหูออกข้างหนึ่ง 

"จะเรียกทำห่าอะไรทุกวันกูเบื่อ" ไอ้ธีตอบผมกลับมา

"กูก็นึกว่ามึงชอบซะอีก" ผมพูดแซวมันออกไปหลังจากที่เมื่อวานได้ฟังมันเล่าเรื่องที่มีปัญหากับพวกพี่ว๊าก

"แต่ละคนเวลาเดินผ่าน แมร่งจ้องจะแดกหัวกูอยู่นั่นแหละ" ไอ้ธีพูดบอกผมกลับมาด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ ขณะกำลังเก็บหูฟังยัดใส่กระเป๋า ผมเองก็ได้แต่ยิ้มขำ และรู้สึกสมน้ำหน้า เอ้ย!! รู้สึกสงสารมัน

"พวกกูไปเรียนก่อนนะ ตอนเที่ยงพวกมึงจะไปกินข้าวที่ไหนกันวะ" ไอ้ธีถามขณะลุกขึ้นยืนสะพายกระเป๋า ก่อนจะเอื้อมมือไปสะกิดไอ้บิวที่นอนฟุบหน้าอยู่ให้ตื่น 

"กูอยากไปกินที่โรงอาหารคณะมึงว่ะ ได้ป่ะวะ" ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพูดออกไปแบบนั้น ไอ้ธีเลิกคิ้วขึ้น

"เออไปดิ" เมื่อมันตอบผมเสร็จมันกับไอ้บิวก็เดินออกจากคณะผมไป

"ทำไมมึงถึงอยากไปที่นั่นวะ" ไอ้คิวที่ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ยถามผมขึ้น ผมเองก็หันไปมองหน้ามันก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนตีน

"ไม่เสือกสิวะ" ไอ้คิวเบะปากมองบนก่อนจะเดินขึ้นตึกคณะหนีผมไป "เฮ้ย! ไอ้เหี้ยรอกูด้วยดิ" ผมใช้ขาสั้นๆ ของผมรีบวิ่งตามมันไป โดยที่มันก็เดินจ้ำๆ อย่างรวดเร็วแบบไม่หยุดรอผมตามที่บอก ไอ้นี่แมร่งแหย่นิดแหย่หน่อยไม่ได้เลย โฮ้~วัยรุ่นเซ็ง

"แล้วนี่ไอ้บิวกับไอ้ธีมันอยู่ไหนวะ" ผมถามขึ้นเมื่อเดินมาถึงหน้าตึกคณะวิศวะแล้ว บรรยากาศรอบตัวโอเคถือว่าดีผู้หญิงเป็นตาฮักหลาย ส่วนผู้ชายอย่าให้พูดเลยผมนึกว่าโจรใต้แหกคุกมา 

แต่นับว่าเป็นโชคดีที่ตารางเรียนของพวกผมพักตรงกันจึงทำให้สามารถมารวมตัวกันได้เหมือนเดิม

"กูก็อยู่กับมึงจะไปรู้ได้ไงวะ" เอาแล้วไอ้คิวมันเล่นผมกลับแล้วไงล่ะ 

ผมเลิกสนใจที่จะเถียงกับมัน แต่ใช้สายตามองหาเพื่อนบังเกิดเกล้าแทน ก่อนจะเห็นร่างเตี้ยๆ หน้าหวาน ๆ ของไอ้บิวที่เดินเคียงข้างมากับร่างสูงหน้าหล่อซึ่งก็คือไอ้ธีนั่นแหละ

"นั่นไงพวกมัน" ไอ้คิวชี้ไปทางที่พวกมันกำลังเดินมา อยากจะบอกมากเลยว่าผมเห็นพวกนั้นก่อนมันอีก แต่คิดอีกทีผมควรจะเก็บปากไว้แดกข้าวดีกว่า ไอ้ธีเองก็พึ่งจะเห็นพวกผมมันถึงได้ดึงแขนไอ้บิวให้เดินมาทางที่พวกผมยืนอยู่

"มาถึงนานยังวะ" ไอ้ธีกับไอ้บิวเดินมาหยุดตรงหน้าผม ก่อนที่มันจะถามขึ้น

"ก็พึ่งมาถึงอ่ะ ไปได้ยังวะหิวแล้ว" ผมตอบมันกลับ

"แล้วมึงจะลำบากเดินมาแดกข้าวที่นี่ทำไมล่ะ คณะเราก็มีโรงอาหารป่ะวะ" ไอ้คิวได้โอกาสว่าผมขึ้นมา ผมหันไปมองหน้ามันแล้วหยักไหล่

"เออๆ เลิกเถียงกันได้ล่ะ ป่ะเดี๋ยวกูพาไป" ไอ้ธีที่เห็นท่าทีของผมกับไอ้คิวว่ามีแนวโน้มจะเถียงกัน จึงพูดขึ้นมาเพื่อตัดรำคาญ ก่อนจะเดินนำหน้าไปยังโรงอาหาร ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าตั้งอยู่ส่วนไหนของคณะมัน ไม่นานพวกผมก็เดินเข้ามาในโรงอาหารของคณะวิศวกรรมฯ ที่เต็มไปด้วยเด็กวิศวะมากหน้าหลายตาทั้งหล่อระดับนายแบบ สวยดุจดั่งนางฟ้า เห็นแล้วมันกระชุ่มกระชวยจนอยากจะตะโกนดังๆ 

บอกมาคืนนี้อยากได้กี่ครั้ง...

"ไปนั่งในๆ หน่อยปะ" ไอ้บิวเป็นคนเดินนำพวกผมไปนั่งด้านในสุด ที่ไม่ค่อยมีใครนั่งอยู่ ถึงมีแต่ก็ไม่เยอะ แล้วตรงที่พวกผมจะนั่งส่วนมากก็มีแต่เด็กปีหนึ่งด้วยกันทั้งนั้น ซึ่งแตกต่างจากอีกฟากหนึ่ง ที่มีแต่รุ่นพี่วิศวะใส่เสื้อช็อปนั่งเก๊กแซวสาวอยู่อย่างสิ้นเชิง

"กูอยากกินก๋วยเตี๋ยวว่ะ มีใครจะไปกับกูป่ะ" เพื่อนๆ หันมามองหน้าผมก่อนจะส่ายหน้าไปมา พลางใช้สายตาบอกว่า 'มึงจะแดกเหี้ยไรก็ไปเถอะ' มันอาจจะไม่ได้บอกแบบนี้หรอกผมเดา ผมเดินแยกออกมาหลังจากที่ได้โต๊ะนั่งและวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว 

ผมเดินไปต่อแถวตรงร้านก๋วยเตี๋ยวที่มีคนต่อคิวเยอะพอสมควร ผมต่อแถวนานหลายนาทีแต่ก็ดูเหมือนแถวมันจะไม่ลดลงให้ผมซะที เอ๊ะ! หรือว่าจะไปหาอย่างอื่นกินดีวะ เอ๊ะ! แต่ไหนๆ ก็มาต่อแถวแล้วรออีกนิดเดียวจะเป็นไรวะ

เอ๊ะ! นี่กูพูดคนเดียวนะเนี่ย!!

"น้องครับ" ระหว่างที่ผมกำลังพูดกับตัวเองอยู่ในใจ จู่ ๆ ก็มีมือของใครก็ไม่รู้มาสะกิดไหล่ผมจึกๆ อะจึ๊กๆ (?)

"ครับ" ผมหันกลับไปมองคนที่กำลังเรียกผมอยู่ ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นรุ่นพี่ของคณะวิศวกรรมฯ ส่วนใบหน้าก็ไว้หนวดเต็มไปหมด หน้าตาออกแนวดิบๆ เถื่อนๆ แบบไม่น่าคบ แถมมากันเป็นฝูงประมาณ 5-6 คนแหนะ 

ผมมองไปรอบๆ ที่พวกมันล้อมผมไว้อยู่พลางคิดในใจว่า นี่กูจะโดนกระทืบหรือเปล่าเนี่ย? ก็ได้แต่คิดถ้าพูดออกไปก็ไม่ต้องบอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น

"ขอเบอร์หน่อยได้ป่ะ" ผมหน้าเหวอทันทีที่ได้ยิน ถ้าจะขอเบอร์ด้วยวิธีนี้มึงไม่เอามีดมาจี้กูแล้วลากไปข่มขืนซะเลยล่ะวะ

ก็ได้แค่คิด...

"ใครขอ" ผมมองหน้ามันนิ่งๆ มันเองก็ยกมือขึ้นมาวางไว้บนไหล่ของผมด้วยแรงที่มากพอ จนทำให้ผมสะดุ้งโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

"พี่เองแหละครับ" มันฉีกยิ้มกว้างอย่างโปรยเสน่ห์ เหมือนกับคิดว่ารอยยิ้มนี้จะหวานบาดใจจนผมต้องตกหลุมรัก 

เหี้ย~มึงไม่ใช่กัปตันยูมึงจะทำแบบนี้ไม่ได้...

เพื่อนๆ ของมันที่ยืนล้อมผมอยู่ก็ส่งยิ้มกว้างมาให้ อย่า อย่ายิ้มแบบนั้นกูกลัว

"ไม่ให้" ผมปฏิเสธเสียงห้วน ก่อนจะหันกลับไปสั่งก๋วยเตี๋ยวเมื่อถึงคิวผมแล้ว "เอาเส้นเล็กน้ำตกครับ" แม่ค้าพยักหน้ารับ ผมก็ยืนรออยู่แบบนั้นไม่ได้หันกลับไปข้างหลังอีก

"ชอบเส้นเล็กเหรอ แต่พี่เส้น 'ใหญ่' นะ" ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย นี่มันไม่มีอะไรเล่นแล้วหรือไงถึงมาจีบผู้ชายด้วยกันเนี่ย แต่ช่างเหอะปล่อยให้แมร่งพล่ามไป ยิ่งคุยด้วยยิ่งไปกันใหญ่

"ไม่ตอบซะด้วย" มันพล่ามออกมาอีก ซึ่งพอดีกับที่ก๋วยเตี๋ยวของผมทำเสร็จพอดี ผมยื่นมือไปรับก่อนจะจ่ายเงิน แล้วเดินเลี้ยวไปปรุงก๋วยเตี๋ยวที่โต๊ะเครื่องปรุงข้างร้าน

"พ่อแม่ไม่สอนเหรอว่าเวลาผู้ใหญ่ถามอะไรต้องตอบน่ะ" พวกมันเดินตามผมมาที่โต๊ะเครื่องปรุง ผมปรุงเสร็จพอดีจึงหันกลับไปเพื่อจะได้เดินกลับไปที่โต๊ะ แต่พอผมก้าวขามันก็มายืนขวางผมไว้

"สอน แต่ไม่อยากตอบมีไรป่ะ หลบไปดิ๊!" ผมนึกฉุนจากการโดนตื้อบวกกับอารมณ์โมโหหิวจึงพูดใส่อารมณ์ไป ขาก็พยายามจะก้าวหนีแต่พวกมันก็มายืนล้อมผมไว้หมด

"ถามดีๆ ทำไมต้องใส่อารมณ์วะ หรือชอบแบบใช้กำลังห๊ะ!" มันตะคอกผมกลับมา เฮ้ย! คนที่ควรจะโดนตะคอกใส่คือมึงป่ะวะไม่ใช่กู นี่ใครควรโกธรกันแน่วะเนี่ย

"กูไม่ชอบอะไรทั้งนั้นแหละ รวมทั้งมึงด้วย ไม่ต้องเสือกมายุ่งกับกู!!" ด้วยความที่ผมเป็นคนไม่กลัวใคร บวกกับความปากหมา และไม่ยอมใครอยู่แล้วผมจึงตะคอกมันกลับไป ดวงตาก็จ้องไปที่มันเขม็ง 

ถึงจะเป็นรุ่นพี่แต่ก็คนละคณะป่ะวะ แคร์อะไร

"อ้าว! พูดงี้ก็สวยดิวะ!!" มันกระชากคอเสื้อของผมเข้าหาตัวอย่างแรงจนน้ำก๋วยเตี๋ยวในชามที่ผมถือไว้กระฉอกออกมาโดนมือ

เหี้ยอยากจะบอกว่ากูร้อน..

ตอนนี้คนที่อยู่รอบๆ ก็เริ่มหันมามองตรงจุดที่พวกผมยืนอยู่อย่างสนอกสนใจ และอยากเผือกเต็มที่

"พวกมึงทำเหี้ยไรกันวะ!!" ขณะที่ผมกำลังตัดสินใจจะสาดก๋วยเตี๋ยวในชามใส่ไอ้เถื่อนตรงหน้า จู่ๆ ก็มีเสียงของบุคคลที่ 7 แทรกเข้ามาอย่างน่าเกรงขามจึงทำให้ทุกการกระทำของผมและไอ้เถื่อนรวมถึงพวกของมันหยุดนิ่ง... 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น