[END+อีบุ๊ค] ถ้าคิดว่าแน่ ก็กระแซะเข้ามา [Yaoi]

ตอนที่ 5 : Chapter: 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 ก.ค. 62

4


"อื้อออออ~" ผมส่งเสียงออกมาจากลำคอเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัด และเหมือนมีอะไรหนักๆ พาดอยู่ตรงช่วงเอว ผมลืมตาขึ้นช้า ๆ สายตาก็พยายามปรับโฟกัสภาพต่างๆ แต่ผมก็ต้องเบ้หน้าเมื่อรู้สึกปวดหัวขึ้นมา อาจจะเป็นเพราะจากการดื่มเหล้าอย่างหนักเมื่อคืนนี้ ดื่มจนไม่รู้เรื่องเหี้ยไรเลยก็ว่าได้ 

ผมหลับตาลงอีกครั้งขณะพลิกตัวกลับข้างไปอีกด้านของเตียง ก่อนจะใช้แขนและขาพาดไปกับหมอนข้างใกล้ตัว ผมเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันขณะที่หลับตาอยู่พลางใช้มือลูบไล้ไปตามหมอนข้างเมื่อรู้สึกว่ามันมีขนาดใหญ่ขึ้น ผมใช้มือลูบไปบนหมอนข้างจนถึงบนสุด นิ้วมือของผมสัมผัสไปกับขนอะไรบางอย่างที่มีอยู่เป็นกระจุกเยอะแยะเต็มไปหมด

เหี้ยแล้วหมอนข้างกูมีผม...

เมื่อผมคิดได้ดังนั้นจึงรีบลืมตาขึ้นดู อาการปวดหัวเมื่อตะกี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง เพราะความตกใจในปรากฏการณ์ที่แปลกใหม่

"ตื่นแล้วเหรอวะ กูนึกว่ามึงจะตายห่าแล้ว" นี่คือเสียงของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้าผม 

ไอ้บิ๊ก!!!

"เหี้ย!! มึงมานอนอยู่ห้องกูได้ไงเนี่ย!" ผมตะโกนลั่นห้องออกมา พลางรีบชักมือที่จับผมมันอยู่กลับทันที ก่อนจะรีบลุกขึ้นมานั่งโดยถอยเว้นระยะห่างจากมันนิดหน่อย

ห่างมากไม่ได้เดี๋ยวตกเตียงตายห่า

"ก็เมื่อคืนมึงเมา กูเลยเข้ามาช่วย" มันเองก็ลุกขึ้นมานั่งตามผม ตอนนี้ร่างกายของมันเปลือยเปล่า เผยให้เห็นผิวขาวที่มีมัดกล้ามอยู่มาก หล่อล้ำและน่าซั่มจริงๆ 

หื้มมมม...ผมไม่ควรจะพูดแบบนี้ เพราะผมยังใสๆ อยู่

สายตาของผมมองต่ำลงมาที่หน้าท้องของมันที่มีซิกแพคเป็นลอนสวยงามได้รูป อย่างกับคนที่คอยออกกำลังกายอยู่สม่ำเสมอ

"ช่วยอะไรของมึง" เมื่อผมดึงสติกลับออกมาจากรูปร่างของมันได้ผมก็ถามขึ้น

"ก็เห็นมึงเมาแล้วx เลยเข้ามาช่วย" มันพูดออกมาหน้าตายอย่างกวนประสาท เมื่อมันพูดออกมาแบบนั้น ประกอบกับสภาพล่อแหลมของมันตรงหน้าจึงทำให้ผมรีบมองสำรวจร่างกายตัวเองทันที 

ซึ่งช่วงบนของผมก็กำลังเปลือยเปล่าแบบมัน เผยให้เห็นผิวขาวเนียนใสได้อย่างชัดเจน ไม่มีซิกแพค ไม่มีมัดกล้าม ไม่มีเหี้ยอะไรเลยนอกจากกระดูกและหัวนมอันชมพูของผม

"นี่มึงข่มขืนกูเหรอวะ โฮ~ไอ้เหี้ยเอ๊ย!!" ผมปล่อยโฮออกมาโดยที่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาเลยสักนิด มืออีกข้างก็เอื้อมหยิบผ้าห่มมาปิดหัวนมเอาไว้

"ประสาทนะมึงเนี่ย แค่แหย่นิดแหย่หน่อยทำเป็นสะดิ้ง หึ" มันหัวเราะในลำคอพลางแค่นยิ้มออกมา

"สภาพแบบนี้มันก็สมควรให้กูคิดป่ะวะ" ผมพูดเถียงมันออกมาทันที มันมองหน้าผมนิ่งๆ 

ตุบ! 

มันหยิบหมอนขึ้นมาฟาดหัวผมหนึ่งที ก่อนจะเดินออกจากห้องไปหน้าตาเฉย โดยที่ยังไม่ได้พูดหรือแก้ไขอะไรให้ผมได้เข้าใจ

"นี่กูโดนมันล่อแล้วจริง ๆ เหรอวะ" ผมพูดกับตัวเอง พลางมองสำรวจตัวเองไปด้วย แต่ก็เหมือนไม่มีอะไรผิดปกติเลยสักนิด ทั้งร่องรอยตามตัวหรืออะไร "คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ไม่งั้นก็เจ็บตูดแล้วดิ สงสัยมันคงจะปั่นประสาทเราเล่น" 

ผมก็ยังคงพูดกับตัวเองเหมือนคนบ้าก่อนจะหันไปมองนาฬิกาตรงหัวเตียง แล้วจึงเดินไปหยิบผ้าขนหนูที่มีขนอย่างอื่นอยู่ด้วยพาดบ่าเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวไปมหา'ลัย พลางนึกเสียดาย เสียดายที่ไม่ได้เสียตัว หึ! จะบ้าเหรอผมไม่ได้แรดขนาดนั้น 

แต่ร่านเลยล่ะ...


"กินอะไรก่อนไปเรียนมั้ย กูจะได้ทำให้" ไอ้บิ๊กที่นั่งทานอาหารเช้าอยู่ตรงโต๊ะอาหารถามผมขึ้นมา ขณะที่ผมกำลังเดินลงจากบันได

"กิน" ผมตอบกลับไปสั้นๆ ถึงแม้ว่าผมกับมันจะไม่ค่อยลงรอยกัน แต่ผมก็จะไม่หยิ่งจนพาลทำให้พยาธิน้อยของผมต้องขาดสารอาหารหรอกนะ เมื่อได้ยินที่ผมตอบมันเองก็ลุกจากโต๊ะแล้วเดินเข้าครัวไปเพื่อทำอาหารเช้าให้ผม ผ่านไปสักพัก ประมาณแปดร้อยล้านนาทีมันก็เดินกลับออกมาพร้อมกับจานที่มีอาหารกลิ่นหอมฉุยน่ากิน

"อ่ะ แดกซะ แดกได้ก็แดก แดกไม่ได้ก็ต้องแดก" มันพูดออกมาขณะเลื่อนจานอาหารเช้ามาไว้ตรงหน้าผม ก่อนที่มันเองจะกลับไปนั่งที่เดิมแล้วนั่งทานอาหารเช้าของตนเองต่อ

"นี่มึงทำอาหารเป็นด้วยเหรอวะ" ผมถามอย่างทึ้ง ๆ เมื่อก้มลงมองอาหารเช้าที่มันทำมาให้

"ก็แค่ทอดไข่ดาวกับไส้กรอก ใครๆ ก็ทำเป็นป่ะวะ" เออว่ะมันก็พูดถูก เพราะในจานอาหารเช้าตรงหน้าผมก็มีแต่ไข่ดาวกับไส้กรอกเท่านั้น

"หรือว่ามึงทำไม่เป็น" มันเลิกคิ้วถามผมขึ้นมาอย่างสงสัย ซึ่งสิ่งที่มันสงสัยก็เป็นเรื่องจริง

"ทำเป็นดิแค่นี้ เรื่องขี้ประติว" ผมรีบตอบออกไปอย่างไว ใครจะกล้าบอกละวะ ว่าแค่ต้มมาม่าผมยังต้มแล้วเส้นมันยังแข็งอยู่เลย นี่ถ้าให้ทอดไข่ก็ไม่ต้องบอกหรอกว่าบ้านจะไหม้ขนาดไหนน่ะ

ดีไม่ดีทอดไข่แล้วออกมาเป็นลูกเจี๊ยบ โหย~ฉิบหายเลยทีนี้

"ไหนมึงลองไปทอดไส้กรอกให้กูหน่อยดิ๊ ของกูหมดพอดีเลยเนี่ย" ผมมองหน้ามันอย่างอึกอัก ซึ่งมันก็ยังคงจ้องหน้าผมเขม็ง

"โอ้โฮ้~นี่จะเก้าโมงละ ไว้วันหลังละกันเดี๋ยวมึงไปเรียนสาย" ผมมองไปดูนาฬิกาที่ผนังห้อง แล้วพูดออกไปอย่างเลี่ยงๆ 

"เหนื่อยมั้ย?" มันถามผมขึ้นมานิ่งๆ 

"เหนื่อยอะไรวะ" ผมถามมันกับไปอย่างไม่รู้เรื่อง ขณะกำลังจิ้มไส้กรอกเข้าปาก

"ที่มึงแถอยู่เนี่ยเหนื่อยรึเปล่า แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง เข้าสายสัก 2 ชั่วโมงคงไม่เป็นไรหรอกกูไม่ถือ" มันยกน้ำขึ้นจิบช้าๆ สายตาก็ยังคงมองมาที่ผมนิ่งๆ ผมเองก็ยกน้ำขึ้นมาดื่ม เพื่อแก้อาการประหม่ายามที่มันมองมา "ไปทำมาให้กูกินดิ" มันพูดเร่งออกมา

"แค่ก! แต่กูถือว่ะ กูไปเรียนละเดี๋ยวสาย ไม่อยากให้อาจารย์บ่นมากเป็นห่วง" ผมสำลักน้ำที่กำลังดื่ม ก่อนจะพูดบอกมันออกไป ผมคว้ากระเป๋าเป้แล้วรีบวิ่งออกมาจากบ้านให้เร็วที่สุด ผมรีบขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ ก่อนจะสตาร์ทแล้วบึ้งรถไปมหา'ลัยทันทีเพื่อให้มันรู้ว่าผมรีบจริงๆ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น