[END+อีบุ๊ค] ถ้าคิดว่าแน่ ก็กระแซะเข้ามา [Yaoi]

ตอนที่ 2 : Chapter: 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    14 ก.ค. 62

1

~What does the fox say? Jacha-chacha-chacha-chow! Chacha-chacha-chacha-chow! Chacha-chacha-chacha-chow!~  (เพลง: The Fox)


เสียงเพลงจังหวะหนักแน่น แถมกวนประสาทดังลั่นห้องนอนขนาดเล็ก ที่ดูซกมก สกปรก โสโครก โสมม และสถุน ตามฉบับ 5 ส. ของเจ้าของห้อง ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นั่นก็คือผมเองแหละครับ ผม ชื่อนิก หรือที่เพื่อน ๆ ชอบเรียกกันว่า "นิกกี้ สายจี้นะจ๊ะ" ฉายานี้ได้มาได้ยังไง เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ ตอนนี้เรามาสนุกกันดีกว่า


ผมกระโดดโล้ดเต้นไปตามจังหวะเพลงอย่างเมามันส์ ขณะที่ก็ไม่ปล่อยให้ปากนิ่งเฉย เลยตะโกนร้องเพลงเสียงดังลั่นแบบไม่เกรงใจใคร


"What does the fox say!!!!"


ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!


"มึงจะตระโกนหาพ่อมึงหรอ!! นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ววะห๊ะ!!!" ขณะที่ผมกำลังโชว์เสียงอันไพเราะของผมอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูดังลั่นพร้อมกับเสียงทุ้มเข้มตระโกนทะลุเข้ามาในห้องวุ่นวายจริง ๆ ...ผมเดินไปปิดเพลงแล้วเปิดประตูออก เพื่อเผชิญกับคนที่มาขัดอารมณ์สุนทรีของผม


แอ๊ด~


"แล้วจะทำไมวะ กูจะทำอะไรมันก็เรื่องของกูป่ะ" ผมเลิกคิ้วเปิดเชิงถามเมื่อเปิดประตูเรียบร้อย แต่ท่าทางของผมดูน่าจะกวนส้นตีนมากกว่า


"นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว!!" ร่างสูงหน้าหล่อ จมูกโด่ง คิ้วเข้ม ตรงหน้าผมตะคอกกลับมาผมหันไปดูนาฬิกาตรงผนังห้องที่บอกเวลาตี 2 อย่างชัดเจน


"ก็ตี2ไง จะถามทำไมวะ ทำอย่างกับที่ห้องไม่มีนาฬิกาไปได้" ผมตอบกลับไปกวน ๆ ทำไงได้ ความกวนตีนมันอยู่ในสายเลือดอ่ะครับ


"กวนตีน!!" ยัง ยังไม่หยุดตระคอกกูอีก


"ไม่พอใจก็ไปนอนที่อื่นดิวะ!" ผมตระคอกกลับไปบ้าง เหลืออดจริง ๆ ว่ะ


"แต่ที่นี่มันบ้านกู มึงนั่นแหละไสหัวไปซะ!!!" ร่างสูงชี้นิ้วออกไปนอกบ้านเป็นเชิงไล่


"กูไม่ไป!! ถ้ากูไปกูจะไปนอนที่ไหนล่ะไอ้ควายยยย" ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้มันพร้อมตระโกนใส่หน้าแบบไม่ยั้ง


"ปากดีนักนะมึงเดี๋ยวกูก็จับทำเมียซะเลย" มันพูดขณะใช้สายตามองผมตั้งแต่หัวยันปลายเล็บขบ

"ตัวเตี้ยอย่างกับลูกหมา ทำเป็นกร่าง หึ!" เมื่อมันมองสำรวจมเรียบร้อยก็แค่นเสียงหัวเราะออกมา


"กูไม่ได้เตี้ยกูแค่ตัวเล็ก แล้วก็เลิกพูดจาส้นตีนแบบนั้นได้แล้ว" ผมชี้หน้ามันอย่างหาเรื่อง


"ใครเขาจะยอมเป็นเมียมึงกันห๊ะ!"


"จะลองดูป่ะล่ะ ว่ากูจะทำจริงมั้ย" มันเหยียดยิ้มอย่างชั่วร้ายแหมะตาขวาผมนี่กระตุกยิก ๆ เลยล่ะครับท่านผู้ชม


"ถ้ามึงคิดว่าแน่ ก็กระแซะเข้ามา" ผมกอดอกพร้อมเขย่งปลายเท้าเพื่อให้สายตาของผมอยู่ในระดับเดียวกันกับมันอย่างท้าทาย ผมไม่ได้เตี้ยหรอก แต่มันอ่ะสูงเกินไป แถมใหญ่ด้วย (?)


หมายถึงตัวอ่ะใหญ่ คิดไรกัน...


"ได้เดี๋ยวกูจะจัดให้ตามคำขอ แต่ตอนนี้กูยังไม่มีอารมณ์มาพิศวาสมึงมากนัก เพราะฉะนั้นมึงเลิกแหกปากโวยวายแล้วไปนอนซะ กู-รำ-คาญ" มันใช้นิ้วชี้จิ้มบนหน้าผากของผมย้ำๆ ทำให้หัวของผมโยกไปมา


เพรี๊ยะ!


ผมตีมือที่จิ้มหน้าผากผมให้ผละออก ก่อนจะใช้มือท้าวประตูไว้ พร้อมกับทำน่ากวนส้นตีน


"แล้วทำไมกูต้องทำตามด้วย ไม่ทราบ"


"ถ้ามึงไม่ทำตามที่กูบอก กูจะโทรบอกพ่อมึงเดี๋ยวนี้แหละ" มันพูดขณะกำลังใช้มือล้วงกระเป๋ากางเกงนอนแล้วหยิบมือถือออกมา


"ทำไมต้องขี้ฟ้องด้วยวะ"


"จะทำไม่ทำ" มันเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม นิ้วมือก็กำลังเลื่อนหาเบอร์พ่อผมอยู่


"ทำดิวะ!" ผมรีบตอบอย่างไวถ้าพ่อรู้ว่าผมทำอะไรกับมันผมก็ตายสิครับ เพราะฉะนั้นอย่าเสี่ยงเลย


"ก็แค่นั้น" ไอ้หน้าหล่อมันเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงไว้เหมือนเดิมก่อนจะหันหลังเดินกลับห้องไป


ปั้ง!


ผมปิดประตูเสียงดังด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว ก่อนจะกลับมากระแทกตัวนั่งลงบนเตียง อารมณ์ตอนนี้ไม่มีกระจิตกระใจจะมาเต้นอะไรแล้วล่ะ


"กูไม่กลัวมึงหรอก กูกลัวพ่อกูต่างหากล่ะ" ผมพึมพำพูดคนเดียวอยู่ในห้องหลายคนอาจจะสงสัยว่าไอ้หล่อนั่นมันเป็นใคร งั้นผมจะเล่าให้ฟัง


ย้อนไปเมื่อ 2 วันที่แล้ว


"นิกลูกรัก พ่อมีเรื่องอยากจะบอกให้ลูกรู้" ชายวัยกลางคนที่มีผมหงอกเกือบเต็มหัวเดินมากอดไหล่ผมไว้แน่นขณะที่ผมกำลังนั่งดูทีวีอยู่ตรงกลางบ้าน


"พ่อจะย้ายไปอยู่กับเมียใหม่ใช่มั้ยล่ะ ไปดิผมอยู่คนเดียวได้" ผมพูดแบบไม่ใส่ใจอะไรขณะสายตาก็จ้องอยู่กับหนังที่กำลังดู


พลั่วะ!


"มึงจะอยู่ที่ไหน!" หลังจากที่พ่อตบหัวผมเสร็จ สรรพนามที่ใช้ก็เปลี่ยนไปตามการกระทำ


"ที่นี่ไง"ผมหันกลับมามองหน้าพ่อตนเองที่มีรอยตีนกาพรึบพรับ


"จะอยู่ได้ไงวะกูขายบ้านนี้ให้เจ้มีขายหอยแล้ว หรือมึงอยากอยู่กับเขาที่นี่ล่ะ ได้ข่าวว่าเขาเอ็นดูมึงนี่หว่า" เอ็นดูหรืออยากดูเอ็นกันแน่วะ ยัยเจ้อะไรนั่นยิ่งจ้องจะงับไข่ผมอยู่ด้วย


"รีบเก็บของเลยพ่อ ผมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว" ผมรีบลุกขึ้นอย่างลนลาน เป็นใคร ๆ ก็ไม่อยากอยู่วะ


"ฮ่าๆๆๆ" เสียงผู้เป็นพ่อก็ยังคงหัวเราะอย่างสะใจอย่าหัวเราะเยอะพ่อตีนกาขึ้นแล้วนั่น...ก็ได้แต่คิดในใจขืนพูดออกไปก็ตายสิครับท่าน


ณ บ้านใหม่


และแล้วผมกับพ่อก็มาถึงยังจุดหมายปลายทางเป็นที่เรียบร้อย ตรงหน้าของผมคือบ้านหลังไม่ใหญ่มากนัก แต่ก็ใหญ่(?) แถมดูร่มรืน น่าเอาสาด เอ้ย! เสื่อมาปูนอนเล่นดีนัก


"มองอยู่นั่นแหละ รีบมาขนของเข้าบ้านสิไอ้ลูกชาย นี่แกคิดว่าตัวเองเป็นพจมานมาหาชายกลางหรือไงสำรวญอยู่ได้" พ่อขนของสัมภาระหลังรถมาวางไว้ข้าง ๆ ตัวผม


"อ้าว มาถึงกันแล้วเหรอจ๊ะ เข้าบ้านกันเลยสิ" หญิงสาววัยกลางคนหน้าตาสะสวย ผมดกดำยาวสลวยอย่างกับดาราโฆษณายาสระผมซัลซิล ซึ่งแตกต่างกับคนวัยเดียวกันแบบพ่อผมอย่างสิ้นเชิง กำลังเดินออกมาจากในบ้าน


"นิกสวัสดีน้าอรสิ" พ่อใช้ศอกกระทุกแขนผมเบา ๆ


"สวัสดีครับน้าอร" ผมยกมือขึ้นไหว้ส่ง ๆ ไป ไม่ได้เป็นเด็กไร้มารยาทแต่แค่ตอนนี้ยังรับไม่ได้


"สวัสดีจ่ะนิก โตแล้วดูหล่อขึ้นเยอะเลยนะจ๊ะ" น้าอรพูดยิ้ม ๆ อย่างใจดี ที่น้าอรพูดแบบนี้เพราะท่านเห็นผมมาตั้งแต่ยังอยู่มัธยมต้น ท่านคบหากับพ่อผมมานานตั้งแต่ที่แม่ของผมหนีไป ซึ่งผมก็ยังไม่รู้เลยว่าที่แม่หนีไปเพราะอะไร


"ใครมาเหรอแม่" เสียงทุ้มเข้ม พร้อมกับเจ้าตัวที่เป็นชายหนุ่มร่างสูงหน้าหล่อเดินออกมาจากในบ้านด้วยท่าทางนิ่ง ๆ


เหี้ยยยยยย...หล่อกว่ากูอีก


"บิ๊กมาพอดีเลยลูก สวัสดีลุงหอมก่อนสิ"


"สวัสดีครับ" ร่างสูงหน้าหล่อที่มีชื่อว่าบิ๊กยกมือไหว้พ่อผมด้วยท่าทางปกติ ไม่ได้แสดงท่าทีว่าเกลียดพ่อผมเลยสักนิด


"ส่วนนี่ลูกลุงหอมนะจ๊ะ ชื่อนิก" น้าอรแนะนำผมให้ลูกชายเขาได้รู้จัก


"สวัสดีพี่เค้าเร็ว ๆ สินิก มัวแต่ยืนบื้ออยู่ได้" พ่อผมว่าออกมา เพราะผมมัวแต่ยืนจ้องหน้าคนชื่อบิ๊กอยู่


"หวัดดี" ผมพูดออกมาโดยไม่มีหางเสียง พร้อมกับไม่ยกมือไหว้อย่างที่พ่อสั่ง แถมยังมองมันด้วยสายตากวน ๆ ซึ่งพ่อผมกับน้าอรก็เห็นสายตาผมอยู่


"ไอ้!...."


"เข้าบ้านกันเถอะจ้ะ" น้าอรพูดขัดพ่อขึ้นมา ก่อนที่ท่านจะด่าผมน้าอรกับพ่อเดินตรงเข้าไปในบ้าน ที่ตรงนี้เลยเหลือแต่ผมกับลูกชายของเค้าที่ชื่อบิ๊กอยู่สองคน


"มองเหี้ยอะไร" ผมพูดใส่หน้ามันเมื่อเห็นว่ามันกำลังมองหน้าผมอยู่


"ก็มองเหี้ยไงไม่ได้มองคนนี่หว่า" มันพูดพลางยักคิ้วกวน ๆ ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป โดยปล่อยให้ผมแบกสัมภาระที่มีมากหนักหนาเข้าบ้านคนเดียว พอคิด ๆ ดูแล้วน้าอรน่าจะไม่ใช่แม่เลี้ยงใจร้ายหรอกมั้ง แต่ลูกเขาคนนี้น่าจะเป็นปีศาจชัด ๆ


หมั่นไส้ว่ะ...เล่นแม่งเลยดีมั้ย?


ปัจจุบัน


สรุปง่าย ๆ เลยก็คือผู้ชายที่มันยืนเถียงกับผมตระกี้มันชื่อบิ๊กเป็นลูกชายแม่เลี้ยงของผมเองแหละครับ แค่มองก็รู้สึกไม่ถูกชะตา ผมเลยตั้งใจว่าจะปั่นประสาทมันเล่นซะหน่อยคงจะสนุกดี...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น