[END+อีบุ๊ค] ถ้าคิดว่าแน่ ก็กระแซะเข้ามา [Yaoi]

ตอนที่ 3 : Chapter: 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    14 ก.ค. 62

2

"เฮ้ยไอ้นิกเป็นไงบ้างวะมึง ไปอยู่บ้านใหม่อ่ะ ไม่เห็นเล่าให้กูฟังเลย" คิวหนุ่มหล่อคมเข้มเพื่อนสนิทผมถามขึ้นเมื่อผมเดินมานั่งตรงโต๊ะหน้าตึกคณะสถาปัตย์ที่ผมสอบติด วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกสำหรับเด็กที่พึ่งก้าวเข้าสู่รั้วมหาลัยอย่างพวกผมล่ะครับ แหมะในที่สุดก็ได้เป็นน้องเฟรชชี่สักทีแลดูน่ารัก...


"เรื่องของชาวบ้านนี่งานเสือกของมึงเลยนะ" ผมด่ามันกลับไปอย่างไม่จริงจัง


"เออน่า~ บอกกูหน่อยเดี๋ยวกูนอนไม่หลับ"


"มึงอยากจะรู้อะไรบ้างล่ะ กูพร้อมให้สัมภาษณ์" เมื่อผมพูดแบบนั้นมันก็ยิ้มกว้างพร้อมกับขยับเข้ามาชิดตัวผม ถ้าสิงได้มันก็คงจะสิงแล้วล่ะ


"ที่มึงเคยบอกกูว่าแม่ใหม่มึงมีลูกติดอ่ะ น่ารักป่ะวะ" หึ! ที่แท้แม่งก็อยากจะให้ผมหาแฟนให้นี่เอง


"ไม่น่ารักว่ะ" ผมพูดออกไปตามความจริง สมองก็พลันนึกถึงหน้ามัน ตายห่าละ! คำว่าน่ารักคงไม่เหมาะที่จะไปประดับบนหนังหน้ามันหรอก


"กูไม่เชื่อ! ก็มึงบอกว่าแม่ใหม่มึงอ่ะสวยฉิบหาย ลูกออกมาก็ต้องสวยหรือไม่ก็น่ารักดิวะ อย่าโกหกเพื่อน หรือมึงจะเก็บไว้แดกเอง" คิวมันชี้หน้าผม สายตาก็จ้องมองผมเขม็ง


พลั่วะ!


"แดกพ่อมึงสิ ที่กูบอกว่าไม่สวยอ่ะลูกน้าอรเป็นผู้ชาย หรือมึงจะเอาห๊ะ!" ผมว่าออกมาหลังจากตบหัวมันเสร็จ แต่ก็ไม่ได้ตบแรงมากนักอาจจะสะเทือนถึงลำไส้ใหญ่นิดหน่อยแค่นั้นเอง


"งั้นมึงก็เก็บไว้แดกเองเหอะว่ะ กูยังไม่อยากเป็นยอดชาย" ไอ้คิวลูบหัวตัวเองป้อย ๆ ใบหน้าคมเข้มนั้นก็แสดงสีหน้าเซ็ง ๆ ของตัวเองอย่างไม่ปิดบัง


"แล้วนี่ไอ้บิวกับไอ้ธีไปไหนวะ" ผมถามหาเพื่อนสนิทของผมอีกสองคน


"เห็นมันบอกกูว่าพวกรุ่นพี่เรียกประชุมน่ะ"


"ทำไมคณะเราไม่เห็นมีประชุมเลยวะ" ก็มันจริง เปิดเทอมวันแรกไม่เห็นมีอะไรตื่นเต้นอย่างที่ผมคิดเลย เรียกได้ว่าเงียบกริบจนได้ยินเสียงจิ้งเหลนร้อง


"มึงดูคณะเรากับคณะพวกมันด้วย ว่าเหมือนกันซะที่ไหน" นี่ก็จริงอีก ผมกับไอ้คิวเรียนสถาปัตย์ ส่วนไอ้บิวกับไอ้ธีเรียนวิศวกรรมฯ ซึ่งกิจกรรมต่าง ๆ มันก็ย่อมแตกต่างกันเป็นธรรมดา


"เออว่ะ แล้วนี่เรามีเรียนกันกี่โมงวะ" ผมเปลี่ยนเรื่องคุย พร้อมกับใช้สายตาส่องขาขาว ๆ ของสาว ๆ ที่เดินผ่านไปมา ก่อนจะสะดุดเข้ากับสายตาของบุรุษสตรีนางหนึ่งที่ทาปากแดงแจ้ด ที่กำลังส่งสายตาหวานเยิ้มพร้อมกับขยิบตามาให้ผมอย่างเชิญชวนผมจึงรีบหันหน้าหนีทันทีอย่างนึกสยอง


ที่ผมเห็นนั่นคนใช่มั้ย...ไม่ใช่ปอบแน่นะช่วยบอกผมที


"11 โมง" มันตอบเสียงอู้อี้ขณะนอนฟุบหน้าไปกับโต๊ะ


"เหี้ยนี่มันพึ่งแปดโมงครึ่งแล้วมึงจะรีบโทรตามกูทำไมเนี่ย" ผมบ่นอย่างหัวเสีย ก็เมื่อคืนเต้นมันส์ไปหน่อยเลยเล่นซะเพลียเลย นี่ถ้าไอ้บ้านั่นไม่มาขัดผมก็คงเต้นยันเช้าเลยล่ะ เวลามามหา'ลัยก็คงต้องเดินขาเป๋มาแต่ไกล


"เหอะน่า ตื่นเช้า ๆ จะได้สดชื่น" บอกคนอื่นว่าจะได้สดชื่นแต่มึงดันเหมือนคนติดยาซะเอง เมื่อไม่มีเรื่องอะไรจะคุยแล้ว ผมจึงหยิบมือถืออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อเล่นฆ่าเวลาไปก่อน 20 นาทีผ่านไป


"หวัดดีพวกมึง มาทำไรกันแต่เช้าวะไหนไอ้คิวบอกมีเรียน 11 โมง" ไอ้บิวหนุ่มหน้าหวานทักพวกผมขึ้น เมื่อมันกับไอ้ธีหน้าหล่อที่กำลังแสดงสีหน้าบึ้งตึงเดินเข้ามานั่งกับพวกผมเรียบร้อยแล้ว


"ถามเหี้ยคิวดูดิว่ามาทำไม" ผมตอบมันอย่างเซ็ง ๆ


"ตื่นเช้า ๆ จะได้สดชื่นไงมึง" และนี่ก็คือสิ่งที่เหี้ยคิวมันตอบเหมือนเดิม มันเลิกนอนฟุบหน้าไปกับโต๊ะ แล้วนั่งตรง ๆ


"แดกข้าวเช้ากันมายังอ่ะกูหิว" ไอ้ธีที่หน้ายังคงบึ้งตึงพูดออกมาบ้าง


"ป่ะดิกูก็หิวละ ยังเหลือเวลาอีกเยอะกว่าจะเข้าเรียน" เมื่อพูดถึงของกินผมก็รีบตอบตกลงทันทีโดยกลืนคำถามที่จะถามไอ้ธีลงคอไปให้หมด กองทัพต้องเดินด้วยท้องเว้ย ขืนถามไอ้ธีตอนที่ตัวเองยังไม่มีแรงแบบนี้เผื่อโดนมันพาลเตะปากมาจะได้สู้ได้ ถึงตัวผมจะเล็กกว่ามัน (อยู่มาก) ก็เถอะ โรงอาหาร "มึงเป็นไรวะไอ้ธี กูเห็นมึงหน้าบึ้งมาตลอดเลยเนี่ย เมื่อเช้าลืมขี้มาหรือไงวะ" ผมอดถามไอ้ธีไม่ได้เมื่อยืนสั่งข้าวอยู่กับมันสองคน ส่วนไอ้คิวกับไอ้บิวก็ไปสั่งข้าวอีกร้านหนึ่งด้วยกัน


เพื่อนกันเขาคงไม่พาลใส่กันถึงขนาดเตะปากเพื่อนหรอกวะ (มั้ง) ...


"กูมีปัญหากับพี่ว๊ากนิดหน่อยว่ะ" มันตอบออกมานิ่ง ๆ แบบไม่ทุกข์ร้อนแต่สีหน้าก็ยังคงบึ้งตึงไม่หาย


"จริงหรอวะ!!" ผมถามมันเสียงดังจนแม่ค้าที่กำลงตักข้าวอยู่สะดุ้งทำทัพพีล่วงลงพื้น ทำล่วงผมไม่ว่าแต่อย่าเอาทัพพีอันนั้นมาตักข้าวให้ผมเชียวนะ


"กูจะโกหกมึงทำไมล่ะ" มันหันมามองหน้าผม


"แล้วมีปัญหากับพี่ว๊ากแค่นั้นใช่ป่ะวะ" ผมถามต่อ


"เออ" มันตอบผมสั้น ๆ


"เออดีละที่มึงมีปัญหากับแค่พี่ว๊ากน่ะ ขืนมีกับเฮดว๊ากกูว่ามึงไม่น่ารอด" ผมตบไหล่มันเบา ๆ อย่างดีใจด้วย ก็อย่างที่ทุกคนรู้คณะวิศวกรรมคนที่น่ากลัวที่สุดในยามรับน้องแบบนี้ก็คือเฮดว๊ากนั่นแหละ รู้สึกดีใจที่ผมเลือกสถาปัตย์เพราะมหา'ลัยผมคงมีแต่คณะวิศวกรรมที่รับน้องแบบระบบ SOTUS และโหดกว่าที่มหา'ลัยอื่น ๆ จนเป็นที่เลื่องลือแต่ก็ไม่มีอันตรายใด ๆ เพราะผู้ใหญ่คอยเล็งกันไว้อยู่ตลอด (อันนี้ก็ได้ยินมาอีกที)


"กูลืมบอกไปว่ากูก็มีปัญหากับเฮดว๊ากด้วย" มันพูดออกมานิ่ง ๆ ขณะยื่นมือไปรับจานข้าวจากแม่ค้าพร้อมกับจ่ายตังค์อย่างเฉยชา นี่แหละนิสัยมัน เป็นคนนิ่ง ๆ พูดน้อย เรียบร้อย น่ารัก อย่างหลังนี่คือผมโกหก ที่จริงนิสัยมันก็เป็นคนนิ่ง ๆ นี่แหละ นิ่งจนผมไม่อาจรู้ได้เลยว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่


"ฉิบหายยยยยย!!" ผมตระโกนออกมาดังลั่นโรงอาหารของคณะสถาปัตย์


"มึงจะตระโกนทำไมเนี่ย" มันมองหน้าผมพลางเลิกคิ้วขึ้น


"กูตื่นเต้นน่ะ แล้วไงต่อวะเล่ามาให้หมดดิ" ไอ้ธีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ อย่างเบื่อหน่ายกับความขี้เสือกของผม


"ค่อยไปเล่าตรงโต๊ะละกัน มึงรีบ ๆ รับจานข้าวจากป้าเขาได้ละ เขาจะแดกหัวมึงอยู่แล้วนั่น" ไอ้ธีพยักพเยิดไปทางแม่ค้าขายข้าว ผมจึงหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นป้าหน้ายักษ์ยื่นท้าวสะเอว มืออีกข้างก็ถือจานข้าว กำลังมองผมอยู่ ป้าเขาเหมือนนางในวรรณคดีมากเลยครับ


ไม่ใช่นางเงือกนะ แต่เป็นผีเสื้อสมุทร


"เอ่อ...เท่าไหร่คับป้า" ผมเอ่ยถามป้าหน้ายักษ์แม่ค้าขายข้าวอย่างเกรง ๆ


นี่ผมจะโดนทัพพีขว้างใส่หัวหรือเปล่าวะเนี่ย...


"30 บาท" ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบเหรียญออกมานับให้ป้าเขา แล้วรีบลากไอ้ธีเดินออกมาอย่างไวเมื่อแม่ค้าเริ่มเคาะทัพพีเป็นสัณญาณเตรียมขว้าง


"กวนตีนนะมึงเนี่ย" ไอ้ธีมันพูดว่าผมออกมาอย่างไม่จริงจัง ขณะที่ผมกับมันกำลังเดินไปที่โต๊ะ ที่ไอ้บิวกับไอ้คิวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว


"กูไม่ได้กวน นั่นมันก็เงินเหมือนกันป่ะ ป้าเขาเรื่องมากเอง" ผมแก้ตัวออกไปข้าง ๆ คู ๆ ก่อนจะวางจานข้าวไว้บนโต๊ะแล้วนั่งลงเมื่อเดินมาถึงแล้ว


"เล่ามาเลยไอ้ธี" ผมเร่งมันอย่างอยากรู้


ชาติที่แล้วเกิดเป็นเผือกครับต้องเข้าใจ...


"นี่มึงจะแดกเหล้าแต่หัววันเลยเหรอวะไอ้นิก" ไอ้คิวมันพูดถามออกมาอย่างไม่รู้เรื่อง


"กูหมายถึงเล่า แบบเล่าเรื่องอ่ะ ไม่ได้หมายถึงเหล้าที่เอาไว้แดก" เมื่อผมพูดแบบนั้นไอ้คิวมันก็พยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วนั่งกินข้าวในจานของมันต่อ


"ก็คือว่า...." ไอ้ธีมันเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกผมฟังโดยมีไอ้บิวคอยเสริมทัพ


"ทำไมพวกรุ่นพี่มึงแม่งโหดกันขนาดนี้วะ มึงน่าจะขอโทษไปเลยให้เรื่องมันจบ ๆ ไม่น่าเดินออกมาเลยว่ะ" ผมพูดออกมาเมื่อมันเล่าให้ผมฟัง ว่าไอ้บิวโดนผู้ชายหน้าเถื่อนในคณะที่หื่นไม่รู้เวล่ำเวลาจับก้น ขณะที่พวกมันกำลังเข้าแถวประชุมกับพวกพี่ว๊ากอยู่ แต่ตอนนั้นไอ้ธีมันยืนอยู่ข้างหลังไอ้บิวพอดีจึงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเลยตรงเข้าไปต่อยไอ้หื่นนั่น จึงทำใหปีหนึ่งที่อยู่รอบ ๆ ฮือฮากันจนพวกพี่ว๊ากได้ยิน จึงโดนเรียกไปคุยและโดนด่ายับกับมาทั้ง ๆ ที่มันก็ไม่ผิดอะไร และเฮดว๊ากก็สั่งให้มันขอโทษเพื่อเรื่องจะได้จบและจะได้ไม่มีปัญหากันทีหลัง แต่มันกลับเดินหนีออกมาจากห้องนั้นอย่างขัดคำสั่ง


ซึ่งผมก็พอเข้าใจเพื่อนอยู่ ว่าคนอย่างมันไม่ชอบก้มหัวให้ใคร...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #1 b2stmai (@b2stmai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 20:54
    ชอบค่ะ มาอัพอีกเร็วๆนะคะ
    #1
    0