[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 54 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:17 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    11 พ.ย. 62

[บันทึกพิเศษ: แบล็ค]

ราวสิบนาทีก่อน พ้อยท์โทรมาหาผมเพื่อให้ไปรับข้าวหอม ผมที่กำลังดื่มสังสรรค์กับเพื่อนที่ร้านเหล้าจึงจำต้องปลีกตัวแยกออกมาเพื่อไปรับเธอ พอมาถึงที่หมายแล้วเห็นว่าคนตัวเล็กฟุบหน้าคอพับคออ่อนไปกับโต๊ะ ผมล่ะอยากตีให้ก้นลายซะจริงๆ

"ที่พ้อยท์โทรหาพี่อะ เพราะพ้อยท์ไว้ใจว่าพี่จะไม่ทำอะไรข้าวหอมนะ เพราะงั้นห้ามทำเด็ดขาด ไม่งั้นต่อไปจะไม่ช่วยอะไรแล้ว" พ้อยท์ย้ำกับผมอีกครั้งในตอนที่ผมกำลังพาข้าวหอมขึ้นรถยนต์ที่ขอยืมเพื่อนมาใช้งานชั่วคราว

"พี่ไม่ทำหรอก" การฉวยโอกาสผู้หญิงตอนเมาไม่ใช่สิ่งที่ผมชอบทำสักเท่าไหร่ แต่ถ้าข้าวหอมเริ่มก่อนก็คง...ต้องขอคิดอีกที

เมื่อได้รับคำยืนยันจากปากผม พ้อยท์ถึงได้เดินกลับไปที่รถของตัวเองแล้วขับออกไป ผมหลุบตามองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะด้านข้างคนขับ ก่อนจะโน้มตัวลงไปคาดเข็มขัดให้กับเธอ แล้วเดินอ้อมขึ้นมานั่งยังฝั่งคนขับ

ถ้าไปส่งข้าวหอมที่คอนโด ผมก็กลัวว่าจะไม่มีใครดูแลเธอ เพราะข้าวหอมเคยบอกไว้ว่าพี่ชายเธอบินไปต่างประเทศ ตอนนี้ยังไม่กลับ

ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะพาข้าวหอมไปที่ร้านของผมแทน เพราะมีห้องนอนที่สร้างแยกไว้ตรงหลังร้านพอดี เวลาเมาแล้วขี้เกียจขับรถกลับบ้าน ผมก็จะนอนอยู่ที่ร้านนั่นแหละ

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าร้าน ผมก็ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแล้วพาเธออ้อมไปทางหลัง และวางตัวเธอลงนอนบนเตียงขนาดคิงไซส์ที่ตั้งอยู่กลางห้อง

"อื้อออ" ข้าวหอมบิดกายไปมา ขณะที่มือบางก็กำลังพยายามที่จะเลิกเสื้อตัวเองขึ้นจนเกือบเปิดถึงหน้าอก เมื่อเห็นดังนั้นผมจึงรีบเอื้อมมือไปหยิบรีโมทเพื่อเปิดแอร์คลายความร้อนให้กับเธอ

"เดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้ อย่าเพิ่งลุกไปไหน" ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินหรือเปล่า แต่บอกๆ ไปก่อน 

ผมเดินย้อนกลับไปล็อกประตูห้องอย่างแน่นหนา เพื่อกันไว้ไม่ให้เธอลุกเดินออกไป ก่อนที่จะเดินไปรื้อผ้าขนหนูผืนใหม่ในตู้เสื้อผ้าเพื่อนำไปชุบน้ำและเช็ดตัวให้กับเธอ

ผมเข้าไปในห้องน้ำ แล้วกลับออกมาอีกครั้ง ทว่าก็ต้องพบกับร่างบางที่อยู่ในสภาพอันตรายสุดๆ

ข้าวหอมนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม แต่ที่แตกต่างไปก็คือเวลานี้เธอใส่เพียงแค่ชุดชั้นในเท่านั้น เพราะเสื้อและกางเกงถูกถอดโยนทิ้งไปคนละทิศละทางด้วยน้ำมือของเธอเอง

ผมยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อตัวเองที่แตกพลั่ก พยายามเดินเข้าไปหาโดยไม่ใช้สายตาโฟกัสอะไรมาก ทว่าแม่งก็ห้ามตัวเองไม่ให้มองไม่ได้จริงๆ

หน้าอกอวบที่ดุนดันบาร์เซียร์จนล้นออกมา ทำให้สติและอะไรต่างๆ บนร่างกายของตื่นกระเจิง

จะรอดไหมคืนนี้? หมายถึงกูเนี่ยจะรอดไหม กลัวว่าตัวเองจะหัวใจวายตายไปซะก่อน

"อื้ออ" ข้าวหอมขยับตัวหนี เมื่อผมใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ เช็ดหน้าให้เธอเป็นอันดับแรก

"นอนนิ่งๆ พี่จะเช็ดตัวให้" ผมเอื้อมมือไปคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างบางเอาไว้ เพื่อปกปิดอะไรต่อมิอะไรที่ประจักษ์แก่สายตาในเวลานี้ ทว่าข้าวหอมก็ดึงออกทุกครั้งไป จนผมอดที่จะดุเธอไม่ได้

เมาแล้วเป็นแบบนี้ อย่าหวังเลยว่าคราวหน้าเหล้าจะได้เข้าปากอีก ถ้าไม่มีผมอยู่ด้วยก็อย่าหวัง

"ไม่ชอบเปียกๆ ชอบอุ่นๆ แบบนี้" น้ำเสียงยานคางมาพร้อมกับวงแขนเล็กที่ตวัดโอบรอบต้นคอของผม หนำซ้ำท่อนขาทั้งสองข้างของเธอยังเคลื่อนมากอดรัดเอวสอบผมเอาแน่น จนเสียการทรงตัวล้มลงไปอยู่บนเตียงกับเธอ

สถานการณ์ตอนนี้ก็คือ ข้าวหอมนอนอยู่ใต้ร่างโดยมีผมคร่อมทับอยู่ด้านบนอีกที พอผมพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ข้าวหอมก็ตามขึ้นมาทับตักผมเอาไว้ ท่อนขาเรียวเล็กนั้นเกาะแน่นเสียยิ่งกว่าลูกลิง

แล้วรู้อะไรไหม ตอนนี้น้องชายของผมมันชักจะตื่นจากการหลับใหลแล้วล่ะ...

"ข้าวหอม ลงไปนอนดีๆ เถอะ ถือว่าพี่ขอล่ะนะ" ที่ขอนี่ก็ไม่ใช่อะไร เพื่อความปลอดภัยของเธอล้วนๆ 

ผมไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเองหรอกนะ อุตส่าห์รับปากพ้อยท์อย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วเชียว

"ก็อยากนอนบนตักพี่แบล็ค นะคะ...นะค้าา" 

เอาแล้วไง ใจกูบางหมดแล้ว...

"ข้าวหอม พี่จะตายแล้วนะ"

บรรยากาศภายในห้องเย็นได้ก็เพราะแอร์ ส่วนร่างกายของผมร้อนรุ่มขึ้นมาได้ก็เพราะข้าวหอมนี่แหละ...



ติดตามอ่านต่อได้ในอีบุ๊คนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น