[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 53 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:17 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    11 พ.ย. 62

"ดื่มเหรอ เอาสิ ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ตรงป้ายรถเมล์หน้าปากซอยบ้าน" ไม่ต้องบอกว่าอยู่แถวไหนพ้อยท์ก็รู้อยู่แล้วล่ะ เพราะเธอก็มาบ้านฉันบ่อยแล้ว

("โอเค แป๊บเดียวถึง")

ก็เป็นอย่างที่พ้อยท์พูดจริงๆ ฉันนั่งรอไม่ถึงสิบนาทีรถBMWสีดำคันหนึ่งก็จอดเทียบฟุตบาท พ้อยท์เลื่อนกระจกรถลงเพื่อเรียกฉันให้ขึ้นรถ

"ไหนบอกว่าทะเลาะกับบอมส์ แต่ดันเอารถเขามาขับเนี่ยนะ"

"ก็ถ้าไม่มาง้อว่าจะเอาไปขายแล้วเอาเงินไปหาผู้ชายคนใหม่" ฉันล่ะยอมใจในคำตอบของพ้อยท์จริงๆ ต้องเป็นแบบนี้แหละถึงจะคุมแฟนตัวเองได้อยู่หมัด

อันที่จริงวีรกรรมที่พ้อยท์เอาคืนบอมส์นี่ก็แสบใช่ย่อยมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แค่เอารถไปขายนี่ถือว่าจิ๊บๆ ไปเลย

พ้อยท์ขับรถพาฉันไปยังร้านเหล้านั่งชิลล์แห่งหนึ่ง ที่เป็นแบบกึ่งร้านอาหารและบาร์ สถานที่ไม่อโคจรมากเท่าไหร่ เลยไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยมากนักถ้าหากผู้หญิงจะมานั่งดื่ม 

"ไหน ลองเล่าให้ฟังหน่อยว่าไปหงุดหงิดอะไรมา" พ้อยท์เปิดปากถามเข้าประเด็น ขณะเลื่อนแก้วเหล้าที่ชงแล้วให้ฉัน

อันที่จริงฉันไม่ค่อยถูกกับแอลกอฮอล์เท่าไหร่ แต่วันนี้ร่างกายของฉันอยากดื่มมันเพื่อย้อมใจ ส่วนพ้อยท์นั้น สายปาร์ตี้อยู่แล้วจึงไม่น่าห่วง 

ฉันกระดกเหล้าเข้าปากไปอึกใหญ่ ลำคอรู้สึกร้อนผ่าวจนต้องเบ้หน้า หลังจากนั้นจึงเริ่มเล่าทุกอย่างให้พ้อยท์ฟัง เธอเองก็มีปฏิกิริยาโต้ตอบกับเรื่องนั้นได้อย่างออกรสชาติ และเมื่อเรื่องของฉันจบลง พ้อยท์ก็เริ่มเล่าเรื่องของตัวเองบ้าง

เราสองคนต่างก็ผลัดระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาให้กันฟัง ขณะที่มือก็กระดกแก้วเหล้าเข้าปากไม่หยุด เนิ่นนานหลายนาทีที่เป็นแบบนั้น จนกระทั่งฉันเริ่มรู้สึกว่าสติของตัวเองค่อยๆ ขาดหายไปทีละนิด

"ไอ้หมาปลื้มมันเฮงซวย~ แม่อยากจะตบให้หัวทิ่ม!" 

[จบบันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]


[บันทึกพิเศษ: พ้อยท์]

จากหมอกลายเป็นหมาแล้วตอนนี้ สภาพของข้าวหอมคือไม่ไหวแล้วจริงๆ เธอเมาหนักจนเปลี่ยนเป็นคนละคน ทั้งๆ ที่เพิ่งดื่มเข้าไปแค่สองแก้วเท่านั้น

"กลับไปนอนมั้ยข้าวหอม ลุกขึ้นมาบอกทางไปคอนโดพี่ขอบฟ้าหน่อยเร็ว" ถ้าเธอไม่บอก ฉันก็จนปัญญาแล้วจริงๆ 

Tru...Tru...Tru...

ระหว่างที่ฉันกำลังเขย่าตัวของข้าวหอมให้ลุกขึ้นมาคุยกันดีๆ โทรศัพท์ของฉันก็สั่นอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ภายใต้กางเกงยีนขาสั้นที่สวมใส่มา

"ร้านหมูทะจะปิดแล้ว ไม่รับออเดอร์" พอเห็นว่าเป็นแฟนตัวเองที่โทรเข้ามา ฉันจึงกดรับพร้อมกับพูดจากวนประสาทกลับไป

("อยู่ไหน") บอมส์ไม่ใส่ใจประโยคนั้น แต่เขากลับย้อนถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

แค่นี้ทำเป็นดุ กลัวตายล่ะ...

"อยู่ไหนก็ได้โตแล้ว" ฉันยังคงไม่วายกวนประสาทเข้าเหมือนเดิม

("จะกลับดีๆ หรือจะให้ไปอุ้ม แต่ถ้าเป็นอย่างหลังก็ไม่รับประกันนะว่าคืนนี้จะได้นอนมั้ย")

"ไม่ต้องมาขู่! ทีตัวเองยังหนีไปกินเหล้ากับเพื่อนแล้วไม่บอกเลย" ฉันย้อนกลับทันควัน ด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว

นึกถึงสาเหตุที่ทำให้เราสองคนทะเลาะกันแล้วฉันก็รู้สึกปรี๊ดขึ้นมา

("บอมส์ขอโทษ รีบกลับบ้านเถอะนะที่รัก ต่อไปจะรายงานทุกอย่างเลยครับ") พอได้ยินเขาออดอ้อนแบบนี้ใจของฉันก็อ่อนยวบลง

ก็เป็นคนใจง่ายแบบนี้แหละ ทำไมเหรอ?

"เพื่อนเมา ต้องไปส่งเพื่อนก่อน"

("ข้าวหอมเหรอ ก็โทรให้พี่แบล็คมารับดิ") บอมส์เองก็พอจะรู้จักพี่แบล็คอยู่ ส่วนเรื่องที่ข้าวหอมถูกพี่แบล็คตามจีบนี่เขาก็รู้เหมือนกัน เพราะฉันเป็นคนบอก หนำซ้ำฉันเองนี่แหละที่ทำหน้าที่เป็นแม่สื่อให้สองคนนี้ลงเอยกัน

"โอเคๆ เดี๋ยวเค้าโทรหาพี่แบล็คก่อน" ฉันกดตัดสาย เพื่อติดต่อหาพี่แบล็ค

นี่ฉันคงไม่ได้กำลังส่งเนื้อเข้าปากเสือใช่ไหม...

[จบบันทึกพิเศษ: พ้อยท์]


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น