[END ทำมือ+มีอีบุ๊ค] GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น

ตอนที่ 37 : GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น: EP:15 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    4 ธ.ค. 62

.:ICE PART:.

ผมขับรถมอเตอร์ไซค์ไปจอดที่หน้าร้านสักของไอ้พี่แบล็ค มองจากด้านนอกก็เห็นว่าภายในร้านยังคงเปิดไฟสว่างจ้าอยู่ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพี่แบล็คมันคงอยู่ในนั้น เมื่อผมเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าพี่มันกำลังนั่งเล่นตุ๊กตาบาร์บี้อยู่กับลูกสาวหน้าตาน่ารักอย่างน้องน้ำขิง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ผมถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย

ใครมาเห็นก็ต้องกลั้นขำไม่ได้ทั้งนั้นแหละ อะไรคือการที่คนบุคลิกแบดๆ อย่าไอ้พี่แบล็คมานั่งเล่นแต่งตัวตุ๊กตาบาร์บี้กับลูกวะ อีกอย่างตอนที่ผมเดินเข้ามาก็ทันได้ยินตอนที่พี่มันพูดเสียงเล็กเสียงน้อยกับลูกด้วย

"ขำเหี้ยไร อารมณ์กูไม่ได้ดีเหมือนหน้าตานะ" ไอ้พี่แบล็คเงยหน้าขึ้นมา พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ขณะเดียวกันนั้นน้องน้ำขิงก็กำลังเดินเตาะแตะขึ้นไปยืนบนตักของมัน ในมือเล็กกำหวีสีชมพูของตุ๊กตาเอาไว้แน่น ก่อนที่จะค่อยๆ ใช้หวีเล็กๆ นั่นหวีผมให้กับพ่อตัวเอง

ภาพที่เห็นทำให้ผมระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นอย่างไม่เกรงกลัว

"ไม่หล่อได้ไงลูกสาวหวีผมให้ซะขนาดนี้" น้ำเสียงของผมติดขัดเล็กน้อย เนื่องจากต้องพยายามอย่างมากที่จะกลั้นขำให้ได้

น้องน้ำขิงวัยหนึ่งขวบกว่าๆ หันมามองผมตาแป๋ว ก่อนที่ริมฝีปากเล็กจะฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันกระต่ายสองซี่ด้านหน้า

"มึงนี่แม่ง มาทำไมตอนนี้วะ" พี่แบล็คบ่นอุบอย่างเสียฟอร์ม ถึงกระนั้นก็ยกแขนโอบกอดลูกสาวตัวน้อยเอาไว้ พร้อมกับฝังจมูกโด่งสันกดลงหอมแก้มยุ้ยฟอดใหญ่

เห็นแล้วอยากมีลูกเลย แต่เดี๋ยวต้องไปปรึกษากับโซดาก่อน อย่าลืมจองศาลาให้ผมด้วยละกัน...

"น้องน้ำขิง ติดกิ๊ฟให้ป๊ะป๋าด้วยสิครับ" ไม่เพียงแค่พูดเท่านั้น แต่ผมกลับยื่นกิ๊ฟที่เป็นรูปโบว์สีชมพูให้กับน้องน้ำขิงเองเสร็จสรรพ มือเล็กยื่นมารับไปถือไว้ ก่อนที่จะหันหน้าไปมองสบตากับผู้เป็นพ่อ

"ไอ้เวรนี่" 

ผมโดนไอ้พี่แบล็คด่าอีกแล้วว่ะ ทำไมรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก...

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอยู่ต่อหน้าลูกห้ามพูดคำหยาบ" เสียงของพี่ข้าวหอมบ่นมาแต่ไกล ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามา เมื่อน้องน้ำขิงเห็นแม่ตัวเองก็ส่งเสียงเรียกอย่างร่าเริง ทว่าแต่ละประโยคก็ไม่ได้พูดชัดเจนอะไรขนาดนั้น แค่คนฟังพอรู้เรื่องและพอจะเดาได้

"ขอโทษครับเมีย" ไอ้พี่แบล็คจำยอมอย่างว่าง่าย 

หลังจากที่พี่ข้าวหอมพาน้องน้ำขิงกลับไปบ้านที่ตั้งไม่ไกลจากร้านสัก ก็เหลือแค่ผมกับพี่แบล็คสองคนเท่านั้นที่ยังคงอยู่

"มึงไม่กลับไปบ้านล่ะพี่แบล็ค" ผมแค่ถามเฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาจะไล่ แต่ถ้าพี่มันไปก็ดี

"เข้! นี่มึงกล้าไล่เจ้าของร้านเลยเหรอวะ มึงจะนักเลงเกินไปแล้วไอซ์" ไอ้พี่แบล็คตะโกนเสียงดัง แล้วสิ่งที่ผมหมั่นไส้ที่สุดก็คือความเล่นใหญ่ของมัน ประมาณเล่นทีแม่งจะเอารางวัลออสการ์ไปครองเลย

"กูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นพี่ จะเล่นใหญ่อะไรขนาดนั้นวะ" ผมส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา

"ที่กูยังอยู่ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ข้องใจอะไรนิดหน่อย" 

"อะไร" ผมเลิกคิ้วขึ้นสูง เวลาที่พี่แบล็คแม่งข้องใจทีไร คำถามของพี่แม่งทำให้ผมลำบากใจที่จะตอบทุกที

"ข้องใจว่ามึงจะยืนค้ำหัวกูอีกนานมั้ย นั่งลงสักทีดิ กูจะได้คุยกับมึงสะดวกๆ แม่งให้กูเงยหน้าขึ้นคุยอยู่ได้ ปวดคอฉิบหายเลย" มือหนายกขึ้นนวดคลึงที่หลังคอของตัวเอง ขณะที่ผมก็ค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งขัดสมาธิตรงหน้าไอ้พี่แบล็ค

"จะชวนกูเล่นบาร์บี้เหรอพี่แบล็ค" ผมปรายตาหันไปมองตุ๊กตาบาร์บี้สองตัวที่น้องน้ำขิงทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้า

"เออ ความคิดดี...ถุ้ย!" 

เหี้ยเอ๊ย...พี่แบล็คแม่งให้น้ำมนต์กับผมก่อนนอนด้วยว่ะ 

"แล้วข้องไร รีบพูดเร็วๆ ง่วงแล้ว" อันที่จริงผมก็ยังไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ เป็นคนนอนดึกอยู่แล้ว แต่ที่พูดออกไปแบบนั้นก็เพราะว่าไม่อยากให้พี่แบล็คมันมัวแต่ลีลา

"ถ้ากูถามอะไรที่ไม่ควรมึงก็อย่าโกรธกูนะ" พี่แบล็คพูดหยั่งเชิงเอาไว้ ตาขวาของผมกระตุกยิกๆ เมื่อได้ยินประโยคนั้นของพี่มัน

"อืม" ผมตอบรับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

"มึงกับโซดาได้กันยังวะ"

สาบานว่าที่พูดออกมานั่นคือปาก กูนี่นึกว่าที่ดูดส้วม...

"กูไม่โกรธมึงหรอกพี่แบล็ค"

"ดีมากน้องรัก"

"แต่กูจะฟ้องเมียมึง ว่าเมื่อวันก่อนมึงแอบหนีไปเที่ยวกับผู้สาว" พี่แบล็คมันไม่ได้มีบ้านเล็กบ้านน้อยอะไรหรอก มันรักพี่ข้าวหอมจะตาย แต่ที่ผมพูดแบบนั้นก็เพราะว่าอยากจะเล่นใหญ่ตามพี่แบล็คมันไง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

703 ความคิดเห็น