[END ทำมือ+มีอีบุ๊ค] GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น

ตอนที่ 36 : GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น: EP:15 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 ธ.ค. 62

EPISODE: 15


หลังจากที่เลิกเรียนไอซ์ก็ขับรถมารับฉันกลับบ้านเหมือนเคย ทว่าสิ่งที่แตกต่างไปจากเดิมก็คือพอไอซ์ทานข้าวมื้อเย็นกับฉันเสร็จ เขาก็เก็บเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นใส่กระเป๋าเป้เตรียมไว้

วันนี้แล้วสินะที่เขาจะย้ายไปอยู่ที่อื่น ฉันควรที่จะดีใจแต่กลับกลายเป็นรู้สึกผิดแทน

"ที่นายเคยพูดว่าหางานให้ฉันได้แล้วนั่นน่ะ มันคืองานอะไรเหรอ" ถ้าจำไม่ผิดเหมือนเขาจะเคยพูดกับฉันในเรื่องนี้ แต่วันนั้นฉันดันตัดบทสนทนาเขาด้วยการบอกว่าจะไปอยู่ที่อื่น มันก็เลยเป็นเหตุทำให้ฉันไม่ได้ไถ่ถามรายละเอียดอะไรจากเขาเพิ่มเติม

"งานแคทเชียร์ที่ร้านอาหารในโรงแรมกฤตรินทร์ ถ้าเธอพร้อมจะทำเมื่อไหร่ก็เข้าไปเลย ฉันบอกคนที่นั่นไว้ให้แล้ว" 

"โรงแรมนายน่ะเหรอ" ฉันเอ่ยถามอย่างไม่จริงจัง โรงแรมนี้ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามอยู่บ้างว่าหรูหราติดอันดับต้นๆ ของประเทศไทย และด้วยความที่ชื่อของโรงแรมมันตรงกับชื่อจริงของไอซ์ ฉันก็เลยอดที่จะแซวเขาออกไปไม่ได้

"อย่าคิดอะไรเลอะเทอะ" 

ฉันอ้าปากเหวอให้กับคำต่อว่านิ่งๆ ของเขา ยังไม่ทันได้ตั้งสติเพื่อโต้ตอบเขากลับไป ร่างสูงก็เดินลิ่วๆ ตวัดกระเป๋าสะพายไว้บนไหล่แกร่งแล้วออกจากบ้านไป 

"ประจำเดือนไม่มาหรือไง" ฉันบ่นอุบพลางแลบลิ้นปลิ้นตาตามหลังเขา แต่ก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อไอซ์หันหน้ากลับมา ราวกับล่วงรู้ว่าฉันกำลังต่อว่าเขาอยู่ ถือว่าโชคดีที่ฉันปรับสีหน้าได้อย่างทันท่วงที 

"ล็อกประตูบ้านดีๆ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นหรืออยากกินอะไรก็โทรมาหาฉัน อย่าเดินออกไปคนเดียว โอเคมั้ย" 

"รับทราบค่า" ฉันตอบรับคำที่ไอซ์สั่งเอาไว้ เมื่อได้คำตอบที่ต้องการแล้วร่างสูงก็เปิดประตูออกจากบ้านไป โดยไม่ลืมที่จะล็อกให้ฉันตามเดิม

พอไอซ์ออกไปแล้วทั้งบ้านก็ปกคลุมไปด้วยบรรยากาศแห่งความเงียบเชียบ

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอยู่หน้าบ้านทำให้ฉันลังเลอยู่พักใหญ่ว่าจะเปิดดีหรือไม่ แต่พอคิดอีกทีไอซ์เพิ่งจะเดินออกไปไม่นาน บางทีเขาอาจจะลืมของเอาไว้ล่ะมั้งเลยเดินกลับเข้ามาเอา แต่ถึงกระนั้นฉันก็ไม่ลืมที่จะคว้าเอาไม้เบสบอลที่วางอยู่ข้างประตูมาถือเอาไว้ในมือ เผื่อมีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้น

ฉันค่อยๆ เอื้อมมือไปเปิดประตูอย่างเบามือ ก่อนจะชะโงกหน้าออกไปเพื่อสำรวจรอบๆ บริเวณหน้าบ้านเป็นอันดับแรก และสายตาของฉันก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงในชุดสูทสีดำที่ยืนประจันอยู่ตรงหน้า

"มาหาใครคะ" ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา เมื่อเห็นว่าบุคลิกและหน้าตาเขาไม่ค่อยดูน่ากลัวเท่าไหร่ความหวาดระแวงจึงลดลงนิดหนึ่ง แค่นิดเดียวจริงๆ 

เพราะไอซ์สอนให้ฉันรู้แล้วว่าไม่ควรไว้ใจใคร แม้แต่ตัวฉันเองก็ตาม

"คุณไอซ์...เอ่อ ไอซ์อยู่หรือเปล่าครับ พอดีผมเอาของมาให้" 

"แล้วคุณเป็นใครคะ" ฉันย้อนถามด้วยความแปลกใจ นึกฉงนกับคำเรียกขานที่ผู้ชายตรงหน้าใช้เรียกไอซ์ 

"ผมเป็นรุ่นพี่ของไอซ์ครับ" 

คำตอบที่ได้รับยิ่งทำให้ฉันสงสัยเข้าไปใหญ่ คนอย่างไอซ์มีรุ่นพี่ที่พูดจาไพเราะแบบนี้ด้วยเหรอ ปกติเจอแต่พวกปากปลาร้าทั้งนั้น แล้วไอซ์ก็พาฉันไปรู้จักกับเพื่อนๆ และรุ่นพี่ของเขามาหมดแล้วด้วย ทำไมคนตรงหน้านี้ฉันถึงไม่รู้สึกคุ้นเลย

"ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อนเลยนะคะ เป็นรุ่นพี่ของไอซ์จริงๆ หรือเปล่าเนี่ย" ฉันถามย้ำพร้อมด้วยแววตาจับผิด มือบางจับบานประตูไว้แน่น พลางค่อยๆ ปิดมันเข้ามาเพื่อไม่ให้เขาพุ่งเข้ามาหาฉันได้ ถ้าหากเขาจะทำจริงๆ

"ขอโทษที่ทำให้ต้องระแวงนะครับ ไอซ์คงไม่อยู่ที่นี่ใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้นเดียววันหลังผมจะมาใหม่ครับ"

ร่างสูงก้มหัวให้ฉันเล็กน้อย ดวงตากลมโตได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินหันหลังออกไป 

มาเร็วเคลมเร็วยิ่งกว่าประกันชั้นหนึ่งจริงๆ ว่าแต่...สรุปแล้วเขาเป็นใครเนี่ย ไว้รอพรุ่งนี้ไอซ์มาหาฉันจะลองถามไอซ์ดู วงเล็บถ้าเขาบอกฉันน่ะนะ

ฉันปิดประตูแล้วล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนา เมื่อสำรวจรอบๆ ภายในตัวบ้านว่าล็อกบานหน้าต่างเรียบร้อยดีแล้วฉันจึงเดินกลับเข้าไปในห้องนอน เพื่ออาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอน

ฉันเหมือนคนไม่มีการบ้านทำใช่ไหมล่ะ แน่นอนสิ ก็เพราะมันมีแต่ฉันไม่คิดจะทำไง ไว้ค่อยไปนั่งทำในห้องสมุดของคณะกับกรีนดีกว่า...

.:END SODA PART:.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

703 ความคิดเห็น