[END ทำมือ+มีอีบุ๊ค] GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น

ตอนที่ 10 : GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น: EP:6 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

"จะกลับไปเอาเสื้อผ้าและอุปกรณ์การเรียนที่บ้านหรือเปล่า" ไอซ์ถามโดยที่ไม่มองหน้าฉัน ยอมรับเลยว่าฉันลืมไปแล้วจริงๆ ลืมซะสนิทว่าถูกเฉดหัวออกจากบ้านแล้ว

"ไปตอนนี้เลยได้มั้ย แม่ฉันไม่น่าจะอยู่บ้านหรอก รีบไปรีบกลับ" ฉันย้อนถามหลังจากที่หันไปมองนาฬิกาข้างผนังตอนนี้มันถือว่าดึกมากแล้ว แม่น่าจะออกไปข้างนอกเหมือนอย่างทุกวัน

"ปะลุก" มือหนาฉุดแขนฉันให้ยืนขึ้น ก่อนที่ขายาวจะก้าวเดินนำไปด้านหน้า

"ไม่ล็อกประตูบ้านหน่อยเหรอ" ฉันเอ่ยถามเมื่อเราสองคนหยุดยืนข้างรถมอเตอร์ไซค์ของไอซ์ และร่างสูงก็กำลังยื่นหมวกกันน็อคมาให้ฉันใส่ ดวงตาคมหันไปมองก่อนจะหันกลับมาสบตากับฉัน

"จำเป็นเหรอ ในบ้านก็ไม่มีอะไรให้ขโมยอยู่แล้ว" คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม แต่ทำไมฉันเห็นแล้วมันดูกวนบาทามากกว่า

"ก็เผื่อตำรวจมา ถ้าเขาเห็นว่าในบ้านนายมีสิ่งผิดกฎหมายเดี๋ยวก็ได้ไปนอนในคุกหรอก"

"ฉันโยนของพวกนั้นทิ้งไปแล้ว"

"อะไรนะ?" ฉันถามด้วยสีหน้าตื่นๆ อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ขนาดฉันไม่เคยซื้อฉันยังพอรู้เลยว่าสิ่งเสพติดพวกนั้นมันแพงมาก ไอซ์โยนมันทิ้งไปแล้วจริงๆ น่ะเหรอ

นี่เขาคิดจะทำอะไร

"บอกว่าทิ้งไปแล้ว" 

"ทำไม" 

"ใครสั่งใครสอนให้เป็นเด็กขี้สงสัยเนี่ย จะไปไม่ไป" ไอซ์ไม่ตอบ แต่เขากลับย้อนถามฉันขึ้นมาแทน แล้วดูคำพูดคำจาของเขาสิ 

มันน่านัก....

 

ผ่านไปหลายวันแล้วแต่ฉันก็ยังคงอาศัยอยู่ที่บ้านของไอซ์ เขาคอยไปรับไปส่งฉันทุกวันจนบางทีฉันก็รู้สึกเกรงใจ ไหนจะอาศัยบ้านเขาอยู่และยังจะให้เขามาส่งที่มหา'ลัยทั้งๆ ที่บางวันไอซ์ก็ไม่มีเรียน ฉันไม่ได้ขอให้เขามาส่งหรอกนะอย่าเพิ่งด่า แต่เขาอาสามาส่งฉันเองต่างหากล่ะ

"จริงๆ ถ้านายไม่มีเรียนก็ไม่ต้องมาส่งฉันก็ได้นะ" ฉันพร่ำบอกเขาด้วยประโยคนี้เป็นล้านรอบแล้ว แต่ไอซ์ก็ทำเมินเฉยและรั้นที่จะทำตาม วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาไม่มีเรียน แต่เขาก็ยังอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเพื่อมาส่งฉัน

"เลิกพูดแบบนี้ได้แล้ว ฉันเต็มใจที่จะมารับมาส่งเธอ" 

"เหมือนชีวิตนายจะว่างมากเนอะ" ฉันพูดประชดประชันอย่างเล่นๆ ร่างสูงไหวไหล่ พร้อมกับจ้องมาที่ฉัน

"ก็ว่างนะ ว่างทั้งตัวและหัวใจด้วย" คำพูดของเขาเริ่มจะออกนอกเรื่องทีละนิดแล้วล่ะ

"ฉันไปเรียนแล้วนะ เดี๋ยวสาย" ฉันแสร้งยกแขนดูนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเอง ก่อนจะเดินแยกออกมาจากไอซ์ และเดินเข้าไปที่ตึกคณะของตัวเอง อีกหลายนาทีกว่าจะเริ่มเรียนคลาสแรก ที่ฉันพูดออกไปมันก็เป็นเพียงแค่การตัดบทสนทนาระหว่างเราที่มันเริ่มไปไกลเท่านั้นแหละ

เมื่อเดินขึ้นบันไดและเข้าห้องเรียบร้อยฉันก็เดินไปหาที่นั่ง โดยเลือกที่ติดริมหน้าต่าง เวลานี้ยังไม่มีนักศึกษาคนอื่นเข้ามาฉันจึงเลือกที่นั่งได้ตามสบาย มาก่อนก็ต้องได้ก่อนเป็นธรรมดา

ใบหน้าของฉันหันไปทางหน้าต่าง สายตาก็สอดส่องมองทิวทัศน์รอบๆ ตึกคณะ ก็ไม่มีอะไรให้ดูมากมาย มีแค่ต้นไม้สีเขียวและตึกฝั่งตรงข้ามเท่านั้นเอง

ขณะที่ฉันกำลังมองอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่ๆ หางตาก็สะดุดเข้ากับใครบางคนจนฉันต้องหันไปมองซ้ำยังจุดเดิมที่เคยมองผ่าน 

พี่ทิศเหนือเดินอยู่ที่ตึกฝั่งตรงข้าม และเขาก็กำลังมองมาที่ฉัน มือหนายกขึ้นโบกมือทักทายส่งมาให้ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ปากบางของฉันคลี่ยิ้มหวานตอบกลับอัตโนมัติ ก่อนที่พี่ทิศเหนือจะถูกเพื่อนลากเข้าห้องไป พูดตรงๆ เลยนะ แค่เห็นหน้าพี่เขาฉันก็สามารถยิ้มได้แล้ว แววตาพี่เขาที่มองมามันละมุนมากจริงๆ

ฉันนั่งยิ้มกับตัวเองขณะที่ในหัวก็กำลังพร่ำเพ้อถึงใบหน้าของพี่ทิศเหนือ จนไม่รู้ตัวเลยว่าเพื่อนร่วมคลาสเดินเข้ามากันตั้งแต่ตอนไหน พอสติกลับมาและมองรอบๆ ห้องอีกที ที่นั่งก็ถูกจับจองจนเกือบจะเต็มหมดแล้ว

"ขอนั่งด้วยคนนะ" ผู้หญิงตัวเล็กท่าทางดูเรียบร้อยมากๆ เดินมาหยุดข้างๆ โต๊ะฉันพร้อมกับเอ่ยพูดขอออกมา

"ได้สิ" หลังจากที่ฉันตอบรับเธอคนนั้นก็นั่งลงที่ข้างกาย ขณะที่ฉันหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกรอบ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

703 ความคิดเห็น