[END ทำมือ+มีอีบุ๊ค] GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น

ตอนที่ 11 : GOOD BOY ผู้ชายก็ดีเป็น: EP:6 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

"เธอชื่ออะไรเหรอ" เสียงเล็กๆ ที่ดังขึ้นข้างกายทำให้ฉันละสายตาไปมอง

"ชื่อโซดา" เมื่อเธอถามฉันก็ได้แต่ตอบไปตามมารยาท

"ฉันชื่อกรีนนะ ยินดีที่ได้รู้จัก" ผู้หญิงตัวเล็กข้างกายยังคงเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม ส่วนฉันก็ได้แต่พยักหน้ารับด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากสร้างสัมพันธ์อันดีกับใคร แต่ปกติแล้วฉันไม่ค่อยชอบสุงสิงกับเพื่อนในคลาสต่างหาก ใครชวนคุยก็คุย อาจจะเพราะทำตัวไม่เป็นมิตรแบบนี้เลยไม่มีใครคบ 

"ทำไมเธอไม่ไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนเธอล่ะ" ฉันปรายตาไปมองยังกลุ่มนักศึกษาหญิงด้านหน้า เพราะจำได้ว่ากรีนชอบอยู่กับพวกนั้น แม้ว่าจะไม่สุงสิงกับใครแต่ฉันก็ชอบที่จะสังเกตคนรอบข้างเสมอ

หลังจากที่ฉันถามออกไป สีหน้าของกรีนดูไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก 

"..."

"ฉันเสียมารยาทถามอะไรที่ไม่ควรหรือเปล่าเนี่ย" 

"เปล่าๆ คือ...พอดีฉันมีปัญหากับกลุ่มเพื่อนพอดีน่ะ แต่ถ้าเธอไม่สบายใจที่จะให้ฉันนั่งด้วยฉันก็จะย้ายเดี๋ยวนี้แหละ" กรีนลุกขึ้นยืน ขณะที่พูดเธอก็ยิ้มออกมาตลอด แต่มันเหมือนรอยยิ้มฝืนๆ มากกว่า

พรึบ!

"นั่งลง" ฉันจับยึดที่ข้อมือของเธอเมื่อกรีนกำลังจะเดินไปนั่งที่อื่น ประโยคสั้นๆ ของฉันที่เอ่ยออกมานั้นก้ำกึ่งคำสั่งเล็กน้อย

ขณะที่เรากำลังพูดกัน ฉันสังเกตเห็นว่าผู้หญิงกลุ่มด้านหน้าก็หันมามอง แววตาของพวกเธอเป็นอะไรที่วอนตีนกระตุกสำหรับฉันมากๆ ดูก็รู้ว่าพวกนั้นกำลังทำตัวหมาหมู่กับกรีน คนเราเขาทำกับเพื่อนที่อยู่กลุ่มเดียวกันแบบนี้เหรอ เขี่ยออกจากกลุ่มเหมือนเขี่ยขี้

เหอะ! ประสาท

"..."

"อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นสิ พวกนั้นยังไม่วิ่งเข้ามารุมกัดเธอสักหน่อย" ประโยคแรกฉันพูดกับกรีนด้วยน้ำเสียงปกติ ส่วนประโยคหลังนั้นฉันพูดดังขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้พวกนั้นได้ยิน สายตาของฉันกวาดมองพวกเธอทีละคนอย่างไม่เกรงกลัว

"ขอบคุณนะ เวลาพวกนั้นมองมาฉันทำตัวไม่ถูกเลย" กรีนนั่งลงที่นั่งด้านข้างฉันตามเดิม ใบหน้าของเธอดูซีดราวกับกระดาษเหมือนคนที่กลัวอะไรมากๆ 

ก็แค่หมาหมู่ เอาไม้ฟาดหน้ามันก็จบแล้ว

"จะบอกอะไรให้นะ ยิ่งเธอกลัว พวกนั้นก็จะยิ่งได้ใจ นั่นไงรองเท้า ถ้าพวกนั้นพูดจิกกัดหรือทำท่าไม่ดีใส่ เธอก็แค่ถอดรองเท้าออกมาและอุดปากพวกนั้นซะ หรือจะฟาดดั้งสักทีสองทีก็ได้นะ" ฉันพูดพลางพยักพเยิดไปที่รองเท้าผ้าใบสีขาวที่เธอใส่

ด้านล่างเสริมส้นขนาดนี้ถ้ากรีนทำขึ้นมาจริงๆ พวกนั้นคงเลือดกบปากกันแน่ๆ 

ฉันไม่ได้เป็นพวกหัวรุนแรงหรอกนะ แต่ถ้าหมามันเห่ามากๆ เราก็ควรจัดการให้เด็ดขาด ฉันเข้าใจความรู้สึกของกรีนดี ว่าการถูกเพื่อนเขี่ยออกจากกลุ่มมันเป็นยังไง เพราะฉันเองก็เคยโดนมาก่อน แต่ช่างเถอะ เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว ฉันไม่ควรเอาเรื่องของพวกงูพิษมาคิดให้รกสมอง

"ฉันไม่กล้าขนาดนั้นหรอก" กรีนก้มหน้ามองมือที่ผสานอยู่ตรงหน้าตักของตัวเอง เสียงของเธอมันเบาเหมือนคนที่กำลังพึมพำมากกว่าพูด

ฉันมองเธอนิ่งๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมา แต่ก่อนฉันก็เป็นแบบนี้ แต่พอรู้ว่าต่อให้ทำตัวอ่อนแอมันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ฉันจึงลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องตัวเอง...

 

"ไปกินข้าวกับฉันมั้ย" ฉันเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเก็บของเรียบร้อย และกำลังจะลุกขึ้นยืนหลังจากจบคลาส

กรีนพยักหน้ารับหงึกหงัก สีหน้าของเธอยังคงไม่สู้ดีเหมือนเดิม คงเป็นเพราะตลอดเวลาที่นั่งเรียนกลุ่มผู้หญิงพวกนั้นคอยมองจิกมาที่เธอตลอด กรีนเอาแต่นั่งตัวเกร็งก้มหน้า ต่างกับฉันที่มองพวกนั้นอย่างจิกกัดตอบกลับไปอย่างท้าทาย

เราสองคนเดินออกจากห้อง โดยมีสายตาของยัยผู้หญิงกลุ่มนั้นมองตามตลอดทาง จนฉันต้องจับมือของกรีนเอาไว้ เพราะเกรงว่าพวกนั้นจะวิ่งเข้ามาฉุดกระชากเธอ สายตาที่มองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อมันเป็นอะไรที่น่าขยะแขยงสำหรับฉันสิ้นดี

ขณะที่เรากำลังเดินไปที่โรงอาหารของคณะ หางตาของฉันก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ใบหน้าดูคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

"นั่นพริกไทย"

"ห๊ะ" ฉันละสายตาจากเธอคนนั้น และหันกลับมาหากรีนเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูดไม่ชัดเจน

"ผู้หญิงที่โซดามองอยู่เธอชื่อพริกไทยน่ะเป็นคนที่เก่งมากๆ เลยนะ" กรีนอธิบายออกมาด้วยน้ำเสียงที่ยกย่อง จนฉันต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"เก่งยังไงเหรอ"

"ฉันได้ยินมาว่าพริกไทยเป็นคนที่สู้ชีวิตมากๆ เลยล่ะ เธอประสบกับปัญหามากมายแต่ก็สามารถฝ่าฟันมาได้ เธออยู่ตัวคนเดียว และหางานทำเลี้ยงตัวเอง ถ้าเป็นฉันคงเก่งได้ไม่เท่าพริกไทยหรอก" กรีนเล่าเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้ฉันฟังอย่างยาวเหยียด คำบอกเล่าเหล่านั้นลอยเข้ามาในหู ขณะที่ในหัวก็กำลังครุ่นคิดตาม

"หางานทำเลี้ยงตัวเองน่ะเหรอ" ฉันพึมพำเบาๆ หรือว่าฉันจะทำแบบผู้หญิงคนนั้นดี เพราะชีวิตของฉันตอนนี้ก็ตัวคนเดียวแล้วไง ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีครอบครัวที่ไหนอีกแล้ว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

703 ความคิดเห็น