[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 15 : ดั่งฤทัยราชัน-13-เพียงความหลัง...ยังฉายชัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 244 ครั้ง
    23 ก.ค. 61

-13-

 

เพียงความหลัง...ยังฉายชัด





 

     หวังจะลืมรักเจ้า คราใด

ปักปวดดวงหทัย     ด่าวดิ้น

ชลเนตรหลั่งรินไหล  ลงอาบ ปรางนา

รักขื่น บ ฟื้นสิ้น      ห่อนร้างเรียมครวญ

-นรินทร์ภิญญา-

 

ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อรื้นเมื่อก้าวขาลงจากรถของทางพระราชวัง ภาพเรือนไทยที่แทรกตัวอยู่ในพืชพันธุ์ทั้งไม้ดอกและไม้ประดับยังคงร่มเย็นเหมือนเดิม ระยะเวลาสองเดือนเกือบๆสามเดือนเนิ่นนานราวกับเป็นปีสำหรับคนไม่เคยห่างบ้านเช่นเธอ

 

“คุณยาย แม่!” เอ่ยร้องอย่างดีใจก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาหญิงสองวัยที่ลงมายืนรอรับถึงหน้าบันได โถมตัวเข้ากอดและโยกตัวไปมาราวกับเด็กน้อย

 

“คิดถึงจังเลยค่ะ”

 

“แม่กับยายก็คิดถึงหนู ขึ้นบ้านกันลูก...คุณๆด้วยนะจ๊ะ” หันไปเอ่ยบอกราชองครักษ์รวมไปถึงพี่มณฑาที่กำลังวุ่นวายกับกระเป๋าของเธอ  เมื่อมาถึงบนบ้านก็พบว่าคุณแม่ตระเตรียมอาหารไว้รอมากมายซึ่งล้วนแต่เป็นของโปรดเจ้าจอมทั้งนั้น กลีบปากเล็กฉีกยิ้มร่าเริงขึ้นมาทันทีก่อนจะรีบวิ่งไปนั่งลงใกล้ๆถาดขนมและเริ่มลงมือทันที จนผู้เป็นแม่ได้แต่ส่ายศีรษะอย่างระอากับท่าทางราวเด็กๆนั้น หันกลับไปชวนพระพี่เลี้ยงเพื่อเข้าห้องรับรองที่จัดไว้ให้ปล่อยให้พระชายาตัวน้อยมีความสุขกับของหวานละลานตา...

 

 

กลางดึก

เป็นคืนเเรกที่เธอได้กลับมานอนที่เมืองไทย แต่แทนที่เปลือกตาจะปิดลงและจมเข้าสู่ห้วงนิทราแบบสนิทที่สุดในรอบสามเดือนมันกลับไม่เป็นไปตามนั้น เพราะทั้งๆที่เวลาล่วงเลยมาจนดึกดื่นแล้วดวงตากลมโตยังคงลืมโพลงในความมืด เหมือนขาดหายอะไรไป จนเจ้าจอมยอมจำนนกับการฝืนข่มให้ตัวเองหลับร่างอรชรขยับลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความมืด เหม่อมองไปนอกหน้าต่างที่ฉายเงาของต้นดอกปีปตระหง่านอาบแสงจันทร์

 

ติ๊ง~ เสียงแจ้งเตือนของสมาร์ตโฟนดังขึ้นที่โต๊ะข้างเตียงนอน เอื้อมมือไปหยิบมาดูก่อนจะใจเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากแอพพริเคชั่นไลน์จากใครบางคนที่ตนเผลอคิดถึง

 

พระสวามี..... เพียงแค่นั้นมือเล็กก็เผลอยกขึ้นแตะเข้ากับกลีบปากของตัวเอง ความรู้สึกหวามไหวนั้นยังคงทิ้งรอยสัมผัสให้เธอรู้สึก

 

Sehun.W: หลับรึยัง

JJ_Kunlaya: นอนไม่หลับเพคะ

Sehun.W: ทำไม?

JJ_Kunlaya: ไม่รู้????????

ข้อความขึ้นว่าถูกอ่านแต่ทว่าไม่มีการตอบกลับ การสนทนาจบลงแค่นั้นจนเจ้าจอมที่จ้องหน้าจอรอมาห้านาทีกว่าๆรู้สึกวูบโหวงในใจ กดปิดหน้าจอลงก่อนจะยืดตัวจะเอากลับไปวางที่เดิม แต่ไม่ทันได้วางสมาร์ตโฟนในมือก็สั่นขึ้นซะก่อน

 

Sehun.W: is calling

 

ใจที่พึ่งแฟบลงพองฟูขึ้นทันตา เอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียงก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและเลื่อนหน้าจอกดรับ ไม่ถึงวินาทีภาพของพระสวามีก็ปรากฏขึ้นในหน้าจอ

 

..........”

 

“ไง”  เพราะไม่รู้ว่าควรจะทักทายยังไง จึงเอาแต่เงียบจนพระสวามีเป็นฝ่ายทักขึ้นมาก่อน

 

“เพคะ...”  เพราะเป็นการวีดิโอคอลกันครั้งแรก สาวน้อยจึงขัดเขินไปหมด ล้มตัวลงนอนและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไว้ถึงต้นคอ ขณะช้อนสายตามองพระองค์

 

“อยู่กันสองคนไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์ก็ได้” สุรเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู เจ้าจอมตัวน้อยพยักหน้าหงึกหงักแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปอยู่ดี

 

“เหนื่อยมั้ยเดินทางวันนี้” สุดท้ายฝ่ายชวนคุยก็เป็นพระสวามีเอง

 

“เหนื่อยมากๆเลยค่ะ...แล้วพระองค์หละเหนื่อยมั้ย ราชกิจเยอะรึเปล่าเพคะ...” ทำใจกล้าเอ่ยถามออกไปและก็หลุดคำราชาศัพท์อยู่ดี พระองค์พยักหน้ารับอย่างเนือยๆก่อนจะเอนวรองค์ลงพระแท่นและนั่นก็ทำให้เธอเห็นว่า....

 

“ทำไมไม่ใส่เสื้อเพคะ!?

 

“ก็นอนคนเดียว จะใส่ไม่ใส่ก็ได้แต่อันที่จริงต่อให้เธออยู่ด้วยชั้นไม่ใส่ก็ไม่ผิดนะ” ตรัสพร้อมกับแย้มพระโอษฐ์อย่างอารมณ์ดี

 

“ฝันไปเถอะเพคะ หม่อมชั้นไม่ให้เข้าใกล้แน่นอน” จมูกเชิดรั้นอย่างน่าเอ็นดูทรงจ้องมองคนตัวน้อยผ่านหน้าจอและยิ้มอยู่แบบนั้น ตอนนี้อาจจะลืมไปแล้วก็ได้ว่าทรงเคยไม่ชอบพระชายาจากแดนสุพรรณภูมิคนนี้....

 

“อย่ามาพูดดี ไม่ใส่เสื้อผ้านอนก็เคยมาแล้ว” ถ้อยตรัสง่ายๆเรียกเลือดทั้งกายมากองที่ใบหน้าหวาน มือเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวก่อนจะกรี๊ดแบบไร้เสียงออกมาอย่างขัดใจกับคำล่อแหลมนั้น

 

“ไม่เอาไม่คุยแล้ว!” โผล่หน้าออกมาอีกทีพระสวามีก็ยังคงส่งยิ้มเยาะเย้ยไม่หยุด

 

“ห้ามวางสายนะ!” ตรัสห้ามเมื่อพระชายาทำท่าว่าจะกดปิดหน้าจอลง

 

“ทำไมเพคะ หม่อมฉันง่วง...จะนอนแล้ว”

 

“ก็นอนไปสิ...ฉันก็จะอ่านเอกสารต่อ” ตรัสแบบนั้นก่อนจะทรงหามุมวางโทรศัพท์ที่มองเห็นได้ชัดๆและคว้าเอาเอกสารขึ้นมาอ่าน พลางเอนพระขนองลงกับหัวเตียงในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน

 

“ก็นั่นไงเพคะ จะได้ทรงงานต่อ...”

 

“บอกห้ามก็คือห้าม ทำไมดื้อนักนะบอกอะไรเคยฟังไหมในครั้งเดียว” ปากเล็กอ้าเหวอเมื่อถูกบ่นยาว กระเง้ากระงอดหน้างอวางมือถือให้พิงกับหมอนอีกใบก่อนจะเฝ้าจ้องมองพระองค์ที่กำลังทรงอ่านเอกสารตรงหน้านิ่งๆ ร่องรอยความจริงจังบนพระพักตร์ทำให้เจ้าจอมเลือกที่จะจ้องมองอยู่เงียบๆแทน

 

“พระองค์เพคะ” ผ่านไปสิบกว่านาทีก็ยังทรงตั้งหน้าตั้งตาอ่านแฟ้มในพระหัตถ์โดยไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จง่ายๆ เจ้าจอมจึงลองทำใจกล้าเอ่ยเรียกออกไป

 

“ว่าไง...ยังไม่หลับอีกรึไง” เงยหน้าขึ้นมองจอสมาร์ตโฟนก่อนจะแย้มพระโอษฐ์เมื่อคนตัวน้อยเชื่อฟังพระองค์

 

“บรรทมได้แล้วนะเพคะ...ดึกแล้ว”เอ่ยเบาๆอย่างเป็นห่วงเมื่อดูท่าทางว่าจะทรงหักโหมเช่นเดิมกับตอนที่เธออยู่ด้วย

 

“อีกนิดเดียว เป็นงานเร่งด่วนหนะ” เจ้าจอมพยักหน้าหงึกหงักรับรู้เบาๆ

 

“เธอก็เหมือนกัน นอนซะ” ใครจะไปหลับลงกันเล่า!...ก็เล่นวิดีโอคอลไว้แบบนี้ใครมันจะหลับลงกัน นี่เธอก็ฝืนรั้งเปลือกตาไม่ให้ปรือปิดสุดชีวิตแล้วเนี่ย

 

“เจ้าจอม”

 

“......”

 

“เจ้าจอม...” ทรงงานไปอีกสักพักก็เรียกพระชายาตัวน้อยเมื่อเห็นเงียบไป เงยพระพักตร์เพื่อมองหน้าจอก่อนจะเห็นว่าเจ้าจอมตัวน้อยหลับตาสนิทกับหมอนใบนุ่มไปเสียแล้ว

 

“สุดท้ายก็หลับจนได้นะพระชายา...” ทรงตรัสเสียงเบาเพราะกลัวจะทำให้คนที่หลับไปแล้วจะได้ยิน ปิดแฟ้มเล่มใหญ่ในพระหัตถ์ลงพลางจ้องมองวงหน้าหวานเนิ่นนานพร้อมกับรอยยิ้มรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ในวันนี้...

 

“ฝันดีนะ...เจ้าจอม”

 

 


 

 

“ตื่นแต่เช้าจังเลยเพคะพระชายา” พระพี่เลี้ยงเอ่ยทักเมื่อเห็นเจ้าจอมเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยในเวลาเช้าตรู่

 

“เจ้าจอมจะไปตักบาตรค่ะ พี่มณฑาตักด้วยกันมั้ยคะ” เอ่ยชวนเสียงใสขณะเดินเข้าครัวไปจัดเตรียมสิ่งของ

 

“ได้เลยเพคะพระชายา” นางรับคำพร้อมกับเข้าไปช่วยถือของออกมารอที่หน้าบ้าน เจ้าจอมชี้ชวนให้ดูพันธุ์ไม้มากมายที่บ้านปลูกเอาไว้ บางชนิดพระพี่เลี้ยงก็ยังไม่เคยเห็นก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นพุ่มดอกแก้วเจ้าจอมอันเป็นที่มาของชื่อเธอปลุกเอาไว้ตรงทางเดินก้อนกรวดที่ลาดยาวไปถึงหน้าบ้าน

 

“เอ๊ะ! นี่ดอกที่เราเห็นอยู่ทุ่งลาเวนเดอร์ใช่ไหมเพคะพระชายา” เอ่ยถามอย่างตื่นเต้นพร้อมกับสูดเอากลิ่นหอมของมาลีสีฟ้าครามที่ล่องลอยมาตามสายลม

 

“ใช่ค่ะ เรียกว่าดอกแก้วเจ้าจอม ยังสงสัยถึงทุกวันนี้เลยนะคะว่าใครหนอที่นำเข้าไปปลูกถึงหิมันตลายา”

 

“ว่าจะไปถามก็ไม่ว่างเลยสักวัน ไว้กลับไปที่นั่นมณฑาจะจัดการให้นะเพคะ”

 

“จ้ะ” ยิ้มรับถ้อยคำนั้นก่อนจะวางข้าวของในมือลงบนโต๊ะตัวเล็กๆที่ถูกกางรอ จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบตามนิสัยที่ถูกบ่มเพาะจากมารดา แต่ทว่าพอเงยหน้าขึ้นกลับเหมือนตัวเองถูกตรึงเอาไว้ด้วยตะปูขนาดใหญ่ โลกทั้งโลกหยุดหมุนไปทันทีเมื่อดวงตากลมโตสบสายตากับใครบางคนในห้วงของความทรงจำที่เธอเผลอลืมเขาไปชั่วคราว

 

พี่หิน....

 

ทำไม...ทำไมขอบตาถึงร้อนผ่าวขึ้นมาแบบนี้นะเจ้าจอม

 

 

เหมันต์กำลังคิดว่าตัวเองอยู่ในห้วงของความฝันเมื่อภาพตรงหน้าชัดสว่างในสายตา...เขาคิดถูกจริงๆที่วันนี้ลุกขึ้นมารอตักบาตรกับผู้เป็นแม่ เผลอระบายยิ้มออกมาเมื่อกะพริบตากี่ครั้งร่างของเจ้าจอมก็ไม่ยอมจางหายไปจากการมองเห็น สมองเผลอสั่งการให้ก้าวขายาวๆตรงดิ่งมายังเรือนไทยหลังงามแต่ทว่ายังไม่ถึงไหนชายชุดดำราวห้าคนก็ขยับตัวมายืนขวางเอาไว้เสียก่อน

 

“ถอยไป!” หนึ่งในนั้นตะคอกใส่เขาเสียงดุ พร้อมกับปืนที่ชักออกมาถือเอาไว้และเล็งมันมาที่ร่างของเขา

 

“อย่านะ!” เจ้าจอมก็ตกใจกับการกระทำนั้น เผลอเบี่ยงตัวออกมาและปัดปืนที่เหล่าราชองครักษ์ถือไว้มั่นให้ตกลง มณฑาตกใจกับการกระทำนั้นจนยกมือขึ้นทาบอก

 

“เขาคือพี่ชายของฉัน อย่าทำแบบนี้อีก” ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวจนเหล่าบริพารพยักหน้ารับและเก็บปืนลงก่อนจะเบี่ยงตัวออกไปยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกลนัก รู้ว่าต้องดูแลเธอตามหน้าที่แต่พวกเขาก็ไม่มีสิทธ์เที่ยวถือปืนเล็งคนอื่นแบบนี้ เจ้าจอมกัลยาคิดอย่างหงุดหงิดก่อนจะหมุนตัวกลับมาและก็เงยหน้าขึ้นมองพี่หินช้าๆ

 

“พี่หิน...สบายดีนะคะ” เป็นคำถามสุดเบสิกที่ใครๆก็ใช้กัน แต่ทว่าในสถานการณ์ตอนนี้มันช่างแสนจะอึดอัดจนเหมือนว่าเมฆหมอกของความเจ็บปวดยังลอยอบอวลระหว่างเราสองคน

 

“ครับ...เอ่อ พระเจ้าค่ะ” เหมันต์พึ่งได้สติว่าในตอนนี้ฐานะเขากับน้องแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เคลื่อนตัวออกมาห่างๆและโค้งตัวทำความเคารพ ซึ่งมันก็ทำให้น้ำตาของร่างบางเอ่อคลอขึ้นมาจนภาพตรงหน้าพร่ามัว ขยับปากจะบอกให้เขาคุยกันเองแบบเดิมแต่ก็ชะงักไปเมื่อเห็นพระพี่เลี้ยงและเหล่าราชองครักษ์ยืนอยู่ไม่ไกลกันและทุกคนก็วางสายตามายังเธอเพื่อคอยรักษาความปลอดภัย

 

การรักษาเกียรติยศแห่งราชวงศ์...คือสิ่งทีเธอพึงกระทำ

 

“จ้ะ...ฝากความคิดถึงให้ป้าไหมด้วยนะจ๊ะ” เหมือนใช้มีดกรีดลงใจตัวเองทุกครั้งที่ไม่สามารถกลับไปคุยด้วยกันแบบเดิมได้ ร่างสูงพยักหน้ารับเบาๆ

 

“ครับ...”

 

 

เจ้าจอมนั่งเหม่อลอยอยู่ที่ศาลาริมน้ำคนเดียวนับชั่วโมงแล้ว เธอยอมรับว่าตลอดระยะเวลาสามเดือนที่อาศัยอยู่หิมันตลายาภาพของพระองค์ก็ค่อยๆซ้อนทับพี่เหมันต์จนเธอลงลืมพี่เขาไปชั่วขณะ ทว่าพอได้กลับมาเจอกันอีกครั้งความรู้สึกเดิมๆก็ย้อนกลับจนเธอปวดไปทั้งใจ และที่เจ็บยิ่งกว่านั้นก็คือการที่เธอลืมพี่เขาง่ายดายเหมือนผู้หญิงใจง่ายที่ไม่สมควรได้รับความรักจากใครทั้งนั้น...

 

“พระชายาเพคะ...” เสียงพี่มณฑาเอ่ยเรียกเบาๆจากด้านหลัง

 

“คะ”

 

“ทำไมไม่รับสายพระสวามีหละเพคะ ทรงร้อนพระทัยเป็นห่วงพระชายามาก เหล่าราชองครักษ์ถูกพระองค์โทรตามทุกคนเลยนะเพคะ”  เมื่อฟังจบเจ้าจอมจึงก้มมองสมาร์ตโฟนในมือที่ขึ้นสายไม่ได้รับร่วมยี่สิบสายนั่นก็เพราะความรู้สึกย่ำแย่ที่กำลังกัดกินทำให้เธอยังไม่อยากจะพูดอะไรกับใครในตอนนี้

 

“เดี๋ยวตอนเย็นเจ้าจอมจะโทรหาพระองค์เองค่ะ พี่มณฑาไปพักผ่อนเถอะค่ะเจ้าจอมขออยู่คนเดียวซักพัก”

 

“ก็ได้เพคะ” พระพี่เลี้ยงจำยอมล่าถอยออกมา เพราะรับรู้ได้ถึงเมฆหมอกสีหม่นรอบตัวพระชายา ซึ่งหากเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นเพราะผู้ชายคนนั้นแต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของพระชายา แต่เหนือสิ่งอื่นใด มณฑาก็ยังคงเชื่อใจว่าพระชายาจะไม่ทำอะไรที่เป็นการหมิ่นเกียรติขององค์เองและพระสวามี...

 

 

นั่งอยู่นานเจ้าจอมกัลยาก็รู้สึกเบื่อ เหลือบมองไปเห็นเรือที่ผูกเอาไว้ที่ท่าน้ำพลันความคิดที่จะหลบจากการตามติดของเหล่าราชองครักษ์ก็ปรากฏขึ้นมาทันที  มองซ้ายมองขวาก่อนจะเห็นว่ามีราชองครักษ์คนหนึ่งอยู่ไม่ไกลนัก พอเขาหันมองทางอื่นเจ้าจอมก็ค่อยๆย่องลงบันไดพลางเหลือบมองเป็นระยะๆ แกะเชือกที่มัดไว้กับเสาไม้อย่างรวดเร็วสุดชีวิตและรีบสาวเท้าลงนั่งในตัวเรือเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็รีบจ้วงไม้พายในมือทันที

 

“ฮู่ว! ออกมาจนได้”พ่นลมหายใจหนักๆเมื่อยังไม่มีทีท่าว่าใครจะรู้สึกตัว เมื่อสบายใจแล้วก็ได้เวลาซึมซาบบรรยากาศดีๆที่แสนคุ้นเคยทั้งเหล่าอุบลบานมากมายที่จับกลุ่มชูช่อสวยล้อกับแมลงตัวน้อย ไหนจะปลาหลากพันธุ์ที่กำลังว่ายวนกอดก่ายกับผืนน้ำจนเป็นระลอกคลื่น ความรู้สึกเดิมๆกลับคืนมาจนเจ้าจอมยิ้มไม่หุบ พายช้าๆเลาะเลียบริมธารมาเรื่อยๆจนมองเห็นท่าไม้ที่ยื่นออกมา จำได้ว่าเป็นท่าบ้านของลุงยศกับป้าอิ่มซึ่งเป็นร้านขายชา-กาแฟและเครื่องดื่มอื่นๆ   อากาศดีๆแบบนี้ชาเย็นสักแก้วก็คงจะดี คิดได้แบบนั้นก็พายเรือไปเทียบท่าก่อนจะผูกเรือเอาไว้และก้าวขาขึ้นข้างบน  ทว่าดูจะไม่ใช่การมาหาอะไรกินแบบสบายๆเสียแล้วเมื่อการมาของเธอดูเป็นจะเป็นการทำให้ทุกคนที่อยู่ในร้านรวมถึงเจ้าบ้านแตกตื่นเมื่อทุกคนพร้อมใจกันหยุดกิจกรรมที่กำลังทำและลุกขึ้นยืนเรียงแถวกันก่อนจะก้มหัวบ้างก็ย่อตัวให้เธอเป็นแถว

 

“สะ...สวัสดีเพคะพระชายา” ป้าอิ่มพูดกะตุกกะตักดูวุ่นวายไปหมดเมื่อทุกคนต่างไม่รู้ว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไร เพราะจู่ๆเด็กสาวที่เห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อยกลับกลายไปเป็นพระชายาขององค์ชายแห่งหิมันตลายาเพียงชั่วข้ามคืน

 

“เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะทุกคนทำตัวตามสบายกันเถอะค่ะ เจ้าจอมก็เป็นเจ้าจอมคนเดิม ไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์ให้วุ่นวาย” เธอรีบเอ่ยบอกทุกคนทันทีรู้สึกกระอักกระอ่วนที่ทุกคนดูเกรงๆเธอทั้งๆที่ก็เห็นกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ออกจะเริ่มรำคาญที่ไปไหนมาไหนก็เหมือนมีแต่คนรังเกียจแหวกทางให้และขยับยืนอยู่ไกลๆจนเธอแทบจะไม่มีเพื่อนบ้านคบ นี่สินะสิ่งที่เธอเสียมันไปด้วยก็คือชีวิตของคนธรรมดา...

 

“จะ...จ้ะแล้ววันนี้เจ้าจอมจะเอาน้ำอะไรหละลูก เดี๋ยวป้าทำให้” ป้าอิ่มเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มให้อย่างกล้าๆกลัวๆที่จะกลับไปพูดกับเธอแบบธรรมดา

 

“อืม...เจ้าจอมขอดูก่อนนะคะ” สาวเท้าเดินไปอ่านชื่อเมนูที่ติดเรียงรายเต็มไปหมด

 

“ป้าอิ่ม แม่ให้แวะเอามะนาวมาให้!” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากข้างหลัง เจ้าจอมจึงหันกลับไปดูและก็เห็นว่าเป็นพี่เหมันต์จริงๆเขาหอบถุงมะนาวถุงใหญ่อยู่ในอ้อมแขนดูพะรุงพะรัง และเขาก็มองมาทางเธอพร้อมกับยิ้มให้

 

“พี่หิน...”

 

“อ้าวเจ้าจอม นี่มาคนเดียวเหรอ...?” พี่เขาเอ่ยถามเมื่อหันมองไปรอบๆแล้วก็ไม่เห็นคนชุดดำเช่นเคย

 

“ค่ะ เบื่อๆก็เลยพายเรือมา แล้วนี่พี่หินรีบรึเปล่าคะ”

 

“ไม่รีบหรอก แม่ใช้ให้เอามะนาวมาให้ป้าอิ่มแกหนะ”

 

“งั้น...เลี้ยงชาเย็นเจ้าจอมสักแก้วหน่อยสิคะ เจ้าจอมแอบหนีองครักษ์ออกมาไม่ได้หยิบกระเป๋าเงินมาด้วยเลย” เหมันต์ลิงโลดจนหัวใจเต้นกระหน่ำ เขาตอบตกลงอย่างไม่เสียเวลาคิดก่อนจะชักชวนเธอให้เดินไปนั่งที่โต๊ะริมน้ำเพื่อความเป็นส่วนตัวเมื่อเอ่ยสั่งเครื่องดื่มให้กับเจ้าจอมและตัวเองแล้ว  

 

“เป็นยังไงบ้างองค์หญิงน้อย สบายดีนะ...”

 

“สบายดีค่ะ คิดถึงบ้านมากๆด้วยไม่เคยไปไหนไกลขนาดนี้” เจ้าจอมค่อยๆเผยอยิ้มราวกับเธอและพี่หินกำลังย้อนเวลาไปด้วยกัน ความทรงจำเดิมๆที่ห่างหายไปตั้งแต่ใครอีกคนที่เข้ามามีอิทธิพลต่อชีวิตของเธอ ตอบโต้กันไม่กี่ประโยคก็ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ เมื่อในใจต่างมีคำพูดมากมายแต่ทว่าไม่รู้จะสื่อสารออกมาอย่างไร

 

“......” เหมันต์ที่ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันจึงกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะหยุดจ้องมองข้อแขนเล็กที่ว่างเปล่าด้วยความเจ็บหน่วงในอก เจ้าจอมกัลยามองตามสายตาของเขาก่อนจะเข้าใจถึงความเงียบนั้น มืออีกข้างเลื่อนมาจับข้อแขนของตัวเองไว้และเลื่อนลงใต้โต๊ะเพื่อปกปิด

 

“พี่หิน...คือ...” จะพูดอะไรก็ติดขัดไปหมดจนเธอใจเสีย และเธอคงจะไม่เจ็บหนักเพิ่มอีก

 

ถ้าข้อมือพี่เขา...ไม่มีกำไลหนังคู่กันเช่นเดิม...

 

“พี่เข้าใจ...อย่าคิดมาก” ฝืนยิ้มให้น้องน้อยสุดชีวิตทั้งๆที่น้ำตามันกำลังจะไหล เหมันต์กล้ำกลืนให้มันย้อนกลับเข้าไปในอกกลัดหนองเพราะรู้ถึงสถานะของตัวเองในตอนนี้ดี

 

“พระชายา!” และก่อนที่จะได้เอื้อนเอ่ยอะไรกันไปมากกว่านี้ เหล่าราชองครักษ์ที่คงจะพึ่งพากันรู้ตัวก็ตรงดิ่งเข้ามาหาเธอที่โต๊ะ เสียงคุยติดต่อกันดูวุ่นวายพร้อมกับยกโขยงกันมาจนร้านป้าอิ่มดูแคบไปถนัดตาก่อนที่หัวหน้าของเหล่าผู้พิทักษ์จะเป็นฝ่ายเดินตรงเข้ามาหาเธอ

 

“เสด็จหนีมาแบบนี้ไม่ได้นะพระเจ้าค่ะ! องค์รัชทายาททรงกริ้วมากที่พระชายาหายตัวไป ทรงคุยสายกับพระองค์ก่อนเถอะพระเจ้าค่ะ” ยื่นโทรศัพท์ในมือให้เธอที่หน้าจอขึ้นสายว่าเป็นพระสวามีมาตรงหน้า เจ้าจอมเหลือบมองพี่หินนิดๆก่อนจะเห็นเขายิ้มเศร้าๆให้กับเธอและขยับลุกเดินหายลับไปจากสายตา สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะยกจอสมาร์ตโฟนขึ้นแนบกับใบหู

 

“เพคะ...” กรอกเสียงลงไปเบาๆ

 

“คิดอะไรของเธออยู่ห๊ะ!” และก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อสุรเสียงตวาดก้องแทรกผ่านสายมาทันทีที่ได้ยินเสียงของเธอ

 

“........”

 

“ทำไมถึงได้หนีองครักษ์มาแบบนี้! อันตรายมีอยู่รอบตัว เธอไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแล้วนะเจ้าจอม!

 

“หม่อมชั้นทราบเพคะ...”

 

“แล้วทำไมถึงยังทำอีก! คำสั่งของฉันมันไม่มีค่าความหมายอะไรให้เธอเชื่อฟังเลยใช่มั้ย!” ความกริ้วโกรธถูกส่งออกมาเป็นระยะจนคนฟังน้ำตาเอ่อซึม แต่เธอก็ผิดเองที่หลงลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพระองค์

 

“หม่อมฉันขอโทษเพคะ...” ได้เพียงกล่าวคำขอโทษเงียบๆ ในใจเจ็บไปหมดเมื่อได้กลับมาเจอกันกับพี่หิน และในตอนนี้เธอก็ไม่มีคำพูดอะไรดีๆจะเอื้อนเอ่ยออกมาเพื่อแก้ไขสถานการณ์ตอนนี้

 

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้อะไรนะเจ้าจอม...” น้ำเสียงเยือกเย็นจนเธอรู้สึกราวกับว่าพระองค์กำลังข่มขู่เธออยู่ตรงหน้า เม็ดน้ำตากลิ้งลงบนพวงแก้มเธอก่อนจะดิ่งลงสู่พื้นเบื้องล่างตามแรงโน้มถ่วง เธอก็พอจะรู้ว่าเหล่าองครักษ์คงไม่พลาดที่จะรายงานทุกอย่างแด่องค์เหนือหัว....

 

“เพคะ...”

 

“ฮึ!” แค่นั้นปลายสายก็ถูกตัดไปทิ้งเจ้าจอมที่กำลังน้ำตาไหล ยื่นโทรศัพท์ในมือคืนให้องครักษ์ก่อนจะสาวเท้าไปตามทางเดินที่ออกจากหน้าร้านไปยังรถคันหรูที่จอดรออยู่เพื่อพาเธอกลับบ้าน...

 

 



 

องค์รัชทายาทหนุ่มโยนสมาร์ตโฟนในมือลงบนโต๊ะทรงงานและทิ้งวรองค์ลงบนพระเก้าอี้อย่างแรงด้วยความกริ้วหลังจากคุยกับพระชายาจบ ใช่ว่าพอพระชายากลับเมืองไทยอยู่ไกลพระเนตรพระกรรณพระองค์จะไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง คิดว่าเหล่าองครักษ์ทำหน้าที่แค่อารักขาเธอหรืออย่างไรกัน ทุกสิ่งทุกอย่างถูกรายงานให้พระองค์ทรงทราบแม้แต่เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อยด้วยซ้ำไป ถ้าไม่ทรงมีพระบัญชาไปแบบนั้นพระองค์ก็คงไม่รู้ว่าเจ้าจอมไม่เชื่อฟังพระองค์เลยแม้แต่น้อย และนั่นก็ยิ่งทำให้ทรงกริ้วขึ้นไปอีกเท่าตัว

 

“เอกสารที่ทรงต้องการได้แล้วพระเจ้าค่ะ” อชิระหอบแฟ้มในอ้อมแขนเดินเข้ามาในห้องทรงงาน ทว่าพระองค์กลับทำเพียงโบกพระหัตถ์ให้วางไว้ก่อน

 

“เตรียมเครื่องบินให้เราด้วยอชิระ”

 

?

 

“เราจะไปเมืองไทย ด่วนที่สุดด้วย!

 

“ไปหาพระชายาหรือพระเจ้าค่ะ?” อชิระทูลถามพลางกดสมาร์ตโฟนในมือเพื่อปฏิบัติตามพระบัญชานั้น

 

“รู้แล้วจะถามทำไม!?” และนั่นก็ทำให้อชิระฉลาดพอที่จะรับรู้ว่าองค์เหนือหัวกำลังทรงกริ้วอยู่และท่าทางจะหนักพอตัวเสียด้วย

 

“เรียบร้อยแล้วพระเจ้าค่ะ อีกไม่เกินสองชั่วโมงเครื่องบินจะออกพระเจ้าค่ะ”

 

“ดีมากอชิระ ฝากงานทางนี้ด้วย!” ตรัสเสียงห้วนก่อนจะสาวพระบาทออกจากห้องทรงงานเพื่อไปตระเตรียมพระองค์ทันที

 

พระชายาที่ดื้อดึงแบบเจ้าจอม...พระองค์ต้องไปจัดการด้วยองค์เอง!

 

 

100%

 

จะไปหาพระชายาแล้วววววว>.< รอดูนะคะว่าเจ้าจอมตัวน้อยที่ดื้อกับพระองค์จะเป็นยังไงบ้าง แล้วรักแรกจะส่งผลต่อชีวิตคู่รึเปล่า รอติดตามนะคะจุ๊ปๆ

ปล. หายไปนานเลยเพราะป่วยนะคะสองอาทิตย์ติดเลย แถมยังมีงานสาขาอีกวุ่นวายไปหมดเลยขอโทษที่ให้รอนะคะ 

ปล.2 เจ้าขายังเปิดจองอยู่น้าาาาา


สปอย~~~


"มาทำไม กลับไปเลยนะ!"


"มาคุมเมีย พอใจรึยัง!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 244 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #456 chaompph (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 12:35
    โดนหนักแน่ๆๆๆๆเลยพระชายา
    #456
    0
  2. #412 manomer (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 04:39
    องค์ชาย ทวนความจำหน่อยไหมเพคะ ไหนใครที่ตอนแรกไม่อยากจะแต่ง วรั้ยยยยยยยยยยยยยย หึงหวงลมออกหูไม่เป็นอันทำงานกันเลยทีเดียว ถถถถถถถถ
    #412
    0
  3. #324 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 17:59
    องค์ชายหึงแรงงงง5555//ไรท์สู้ๆๆน้า
    #324
    0
  4. #323 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 11:26
    ได้กลิ่นncอะ 555555
    #323
    0
  5. #322 sthinteresting (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 10:57
    น่ารักดีค่ะ สู้สู้นะคะ
    #322
    0
  6. #321 babemay (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 00:39
    มีคนหึง1อัตราเพคะ !!! 55555555 แง สงสารเจ้าจอมหนักมาก โอย เข้าใจฟีลอะ แล้วนี่จะโดนพระสวามีเล่นง่นหนักเลยหรือเปล่าเนี่ย สงสารก่อนเลยตอนนี้
    #321
    0
  7. #320 filmy_9 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:16
    งื้อออออ รอนะคะ
    #320
    0
  8. #319 abbypas (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:10
    คิดถึงไรท์มากๆเลย
    #319
    0
  9. #318 lhiver18 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:10
    เขินนนนน55555 อยากได้พระองค์มาเป็นของตัวเอง555555555
    #318
    0
  10. #317 pcyckk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:57
    พระองค์หึงแรงมากเพคะ เกรี้ยวกราดมากด้วยยยย55555
    #317
    0
  11. #316 TongBaek_Exopink (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:40
    หึงแรงอีกแล้วนะเพคะ55555 รีบมาต่ออีกนะค้าา
    #316
    0
  12. #315 ParkMild (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:18
    งุ้ยย พระองค์ทรงหึงน้องแล้วว แต่อย่าทำอะไรรุนแรงกับน้องนะคะ
    #315
    0
  13. #314 mystery_pp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 21:22
    งุ้ยยยยย หึงงแรงงงงงง
    #314
    0
  14. #313 ohtao (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 21:07
    ทำไมชอบองค์ชายตอนหึงงงง กิ้วๆๆๆๆ
    #313
    0
  15. #312 pakkadqq (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 20:58
    องค์ชายยยย อย่าพึ่งกริ้วเลยเพคะ เจ้าจอมคิดถึงองค์ชายเยอะๆนะ หาใครสักคนมาดามใจพี่หินหน่อยสิคะ 5555 แน๊รีบมาคุมเจ้าจอมเลยนะ พ่อคนปากแข็ง
    #312
    0
  16. #309 TongBaek_Exopink (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 18:09
    งือออ น่ารักก รีบมาต่ออีกนะค้าา
    #309
    0
  17. #305 babemay (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 18:07
    ตอนวีดีโอคอลคือน่ารักมากๆ ฮือ แต่กลัวดราม่าเนี่ย กลับมาแล้วเจอพี่หินด้วย กลัวว่าวิลลิสจะไม่โอเค แง้
    #305
    0
  18. #304 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 23:19
    รักพระองค์ที่สุดเลยยยยยนนน //18วันผ่านไปเลย5555 สู้ๆนะคะพี่ไรท์????
    #304
    0
  19. #303 ParkMild (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 22:35
    แง น้องหวั่นไหวแน่เลย
    #303
    0
  20. #302 abbypas (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 22:32
    ทำไมต้องอ่อนโยนขนาดนี้ ฮือใจบาง
    รอนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #302
    0
  21. #301 lhiver18 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 22:30
    เขินมากเรยยยยย ชอบเรื่องนี้มากมาย ขอบคุณที่มาอัพนะคะ ไรต์พักผ่อนเยอะๆขอหายไวๆนะคะ รีดรอได้ :)))))
    #301
    0
  22. #300 pakkadqq (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 22:00
    องค์ชายยยย น่ารักจังเลยนะะะ ห่างแค่วันเดียวยังคิดถึงขนาดนี้ เจ้าจอมเจ้าจอมเจอพี่หินแล้วห้ามใจอ่อนนะ จำคำยาวๆขององค์ชายได้ไหม เราอ่านทุกวันจนเราท้องได้แล้วนะ 555555555
    ปล.พี่ฟ้า พักผ่อนนด้วยนะคะ ไม่สบายหายไวไวน้า
    #300
    0