[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 16 : ดั่งฤทัยราชัน-14-หึงหวง-100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    1 เม.ย. 62

-14-

 


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง




    หวงเนตรนางยามชม้ายให้ชายอื่น

หวงระรื่นสองปรางแก้มแฉล้มหอม

หวงเกศาดำนิลกลิ่นพะยอม

หวงคำอ้อนอ่อนหวานรานหทัย

    หวงทรวดทรงอนงค์นางรางชางแช่ม

หวงยะแย้มปากกานดาน่าหลงใหล

หวงหึงยิ่งอุรารุมสุมกองไฟ

ยามชายใดชายอื่นยืนข้างนาง

-นรินทร์ภิญญา-

 

เจ้าจอมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองจนต้องกะพริบเปิดปิดหลายๆครั้งเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปกับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ใต้ต้อนดอกปีปหน้าบ้านและวางสายตามายังเธอที่ยืนอยู่หัวบันได

 

ให้ตายเถอะ!...พระองค์มาได้ยังไงกัน!?

 

พี่มณฑารีบวิ่งลงไปรับกระเป๋าสัมภาระอย่างรวดเร็วพร้อมๆกับเหล่าองครักษ์ที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดาน อย่างเป็นระเบียบเพื่อทำความเคารพ ส่วนแม่กับยายก็วิ่งวุ่นกับการเสด็จมาแบบไม่บอกกล่าวล่วงหน้าของพระสวามี เบาะนั่งปักลวดลายสวยงามที่ถูกเก็บไว้ในงานสำคัญถูกนำออกมาปูวางไว้เพื่อรอพระองค์มาประทับนั่ง จะมีแต่เธอหละมั้งที่ยืนอึ้งไม่รู้ว่าจะทำสิ่งใดราวกับถูกตีตรึงให้อยู่กับที่ จวบจนกระทั่งเสด็จมาหยุดยืนตรงหน้าของเธอบนบันไดขั้นบนสุดโดยมีเธอยืนปิดทางตรงซุ้มประตูเหนือพระองค์เล็กน้อยแต่เพราะช่วงความสูงที่ต่างกัน แม้จะยืนอยู่สูงกว่าพระสวามีก็สามารถอยู่ระดับเดียวกับเธอได้

 

“มาทำไม กลับไปเลยนะเพคะ!” เสียงเล็กตวาดแหวอย่างลืมกลัวทุกอย่าง ทำให้คนที่พึ่งมาถึงอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นทันตา แต่ทว่ายังไม่ได้ตรัสอะไรออกมาร่างของนางพิกุลก็ปรากฏขึ้นเสียก่อนพร้อมกับการดึงต้นแขนเล็กของเจ้าจอมให้ขยับออกมา

 

“พูดแบบนี้ได้ยังไงกันเจ้าจอม!...เชิญเสด็จข้างในเถอะเพคะ” เชื้อเชิญพระองค์เข้าสู่ตัวบ้านและให้ประทับนั่งบนเบาะ โดยมีร่างของเจ้าจอมเดินตามเข้ามาด้วยใบหน้าที่หงิกงอ

 

“ที่นี่ร่มรื่นดีนะครับ” ตรัสกับมารดาของพระชายาอย่างไม่ถือพระองค์ แม้การพุดคุยนั้นจะเป็นกับยายและมารดาของเธอ ทว่าสายตากลับไม่ละห่างออกจากเจ้าจอมเลยสักนิด

 

“เอ่อ...จะประทับที่นี่ได้หรือเพคะ ให้องค์รักษ์พาพระองค์ไปประทับโรงแรมในเมืองดีกว่ามั้ยเพคะ บ้านของหม่อมฉันก็ไม่ได้กว้างขวาง เครื่องอำนวยความสะดวกอะไรก็ไม่มี” นางพิกุลยังคงเกร็งไม่หาย ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็ไม่คุ้นชินกับลูกเขยที่ยศศักดิ์ห่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้

 

“ไม่เป็นไร...ผมอยู่ได้” แววตาวาววับบ่งบอกถึงอะไรมากมายที่อยู่ในพระทัยทำให้เจ้าจอมรู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมา หมุนตัวจะเดินหนีแต่ทว่าผู้เป็นยายกลับเรียกเอาไว้เสียก่อน

 

“จะไปไหนลูก! พาพระสวามีเข้าไปพักผ่อนก่อนสิ” เจ้าจอมกลอกสายตาขึ้นข้างบนอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะหมุนตัวกลับมาเพื่อพาพระองค์เข้าไปพำนักในห้องของเธอ

 

“อ๊ะ! อย่านะเพคะ!” เพียงแค่บานประตูปิดลงร่างของเธอก็ถูกรวบเข้าไปกอดเอาไว้ด้วยอ้อมพระกรแกร่ง สองแขนเล็กรีบยกขึ้นมากางกั้นเพื่อปกป้องตัวเองเอาไว้แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

 

“ฮึ! ฉันมาถึงที่นี่ทั้งที เธอก็ต้อนรับด้วยการไล่ให้ฉันกลับไปเลยนะ ทำไม? กลัวทำเรื่องผิดบาปไม่ได้รึไงถ้าฉันอยู่ที่นี่” ถ้อยตรัสถามตีรวนหาเรื่องข้างใบหูเล็ก เธอพยายามเบี่ยงตัวออกเพื่อหลบหลีกพระสวามีที่ทำท่าว่าจะฝังปลายพระนาสิกโด่งลงบนแก้มนวลของเธอ แต่พระชายาคงไม่รู้ว่าพระองค์ไม่มีทางยอมปล่อยสิ่งที่ต้องการให้หลุดลอยไปไหนได้ เพราะฉะนั้นแก้มของเธอจึงแทบจะช้ำจากการกดฝังดมดอมของพระสวามี

 

“อย่าเพคะ...” พยายามผลักไสแต่ก็ไร้ผล เจ้าแห่งจอมเผด็จการที่สุดก็พระองค์นี่แหละ!

 

“ทำไม?! กลัวผู้ชายของเธอจะมาเห็นรึไง?

 

“ถ้าจะมาหาเรื่องหม่อมฉันก็เสด็จกลับไปเลยนะเพคะ!” เจ้าจอมหัวเสียขึ้นมาบ้างกับการตรัสของพระสวามี ดวงตากลมโตฉายแววความกรุ่นโกรธอย่างไม่เกรงกลัวเลยสักนิด

 

“กล้าไล่ฉันเหรอเจ้าจอม!” รัดร่างเล็กแน่นขึ้นอีกจนทุกส่วนของร่างกายเบียดแน่นแทบแยกไม่ออก แก้มนวลร้อนฉ่าขึ้นเรื่อยๆ อยู่ในอ้อมกอดของพระองค์ทีไรร่างกายไม่รักดีก็ร้อนๆหนาวๆราวกับจับไข้เสียทุกครั้ง

 

“ก็แล้วเสด็จมาทำไมหละเพคะ แถมมาก็ไม่บอกอะไรล่วงหน้า มาถึงก็มาตีรวนหาเรื่องกันแบบนี้ ทรงเอาแต่พระทัยที่สุด! เผด็จการ!

 

“มาคุมเมียแบบเธอไง! พอใจกับคำตอบรึยัง!” กลับกลายเป็นเธอที่อึ้งไปเมื่อถูกสุรเสียงเข้มตวาดกลับแบบนั้น บ้าจริง! หัวใจเธอจะเต้นแรงแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าจอม เธอพึ่งถูกตวาดใส่หน้านะเมื่อครู่นี้!

 

เพราะมัวแต่อึ้งกับถ้อยตรัสนั้น รู้ตัวอีกทีร่างของเธอก็ถูกอุ้มจนตัวลอยและวางแหมะลงบนเตียงขนาดห้าฟุตของตัวเองพร้อมกับวรกายสูงใหญ่ที่ตรงเข้ามาทาบทับเอาไว้ สองแขนเล็กถูกรวบกำเอาไว้ก่อนที่พระพักตร์จะเลื่อนต่ำลงมาจนเธอเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน

 

“ไม่ได้นะเพคะ กลางวันแสกๆจะทำแบบนี้ๆไม่ได้นะ!” ร้องห้ามเป็นพัลวันจนพระองค์เริ่มหงุดหงิดที่ตั้งแต่มาถึงบ้านของเจ้าจอมพระองค์พึ่งได้เพียงแค่หอมแก้มเท่านั้น

 

“งั้นแสดงว่าตอนกลางคืนก็ทำได้ใช่ไหม...?

 

“เอ่อ...ไม่ใช่แบบนั้นเพคะ...ไมใช่”

 

“แล้วจะแบบไหน?...หรือแบบนี้” ก้มต่ำลงสูดดมซอกคอหอมพร้อมกับขบเม้มสร้างรอยรักที่เจือจางให้ปรากฏเข้มแดงขึ้น

 

“หมะ...ไม่...” ร้องได้แค่นั้นกลีบปากก็ถูกประกบจูบทาบทับลงมา สัมผัสเดิมๆที่แม้จะไม่หวานฉ่ำนุ่มนวลตามแบบพระองค์ แต่ทว่าจุมพิตเร่าร้อนนั้นกลับทำให้เธออ่อนระทวยเหมือนไอศกรีมหวานๆที่ถูกหลอมละลายไปทั้งร่าง จากที่ดิ้นรนขัดขืนก็กลายเป็นขยับปากเล็กๆตอบสนองอย่างไร้เดียงสา จนพระองค์แทบอยากจะจับร่างแน่งน้อยฟัดในเวลานี้เสียให้ได้

 

“จูบเก่งขึ้นเยอะเลยนะ แสดงว่าฉันสอนมาดี...” ตรัสกระซิบแนบกลีบปากบางที่บวมเจ่อจากการกดจูบเมื่อครู่

 

“พระองค์ลามกที่สุด” แวววามแห่งพระเนตรคมกริบเต็มไปด้วยความร้อนแรงที่แฝงอยู่ในนั้น ทรงพลิกกายลงข้างๆและรวบร่างของเจ้าจอมเข้ามากอดเอาไว้แน่นและหลับพระเนตรลง คนที่ถูกกอดงงไปหมดกับการกระทำนั้นที่เปลี่ยนไปมาจนเธองุนงงตามไม่ทัน ขยับตัวจะลุกหนีจึงถูกพระองค์รัดรึงแน่นขึ้นอีก

 

“ฉันปวดหัว สงสัยจะเจ็ทแล็ค” พระองค์หมายถึงอาการเมาเวลาที่กำลังรุมเร้าสร้างปัญหาจนปวดไปทั้งพระเศียร เจ้าจอมจึงหยุดดิ้นรนเมื่อเข้าได้ยินดังนั้น เธอก็ลืมสังเกตและถามไถ่พระสวามีไปเพราะมัวแต่โมโหจากการถูกตีรวนหาเรื่องจึงหลงลืมว่าอาจเกิดอาการแบบนี้ขึ้นได้กับพระสวามีที่ไม่คุ้นชินกับอากาศที่แปรเปลี่ยนและเวลาที่ผิดเพี้ยนแบบนี้

 

“งั้นหม่อมฉันจะไปหายามาให้ จะได้หาย”

 

“ไม่ต้อง...ฉันง่วงแล้วอยู่เฉยๆก็พอ” สุดท้ายเธอก็ต้องกลายเป็นหมอนข้างจำเป็นให้พระองค์กอดเอาไว้แน่น จนเริ่มจะง่วงตามแล้วเพราะต้องอยู่นิ่งๆ

 

“เจ้าจอม”

 

“เพคะ?

 

“เตรียมตัวไว้ให้ดี คืนนี้เธอไม่รอดแน่” เธอแทบอยากจะเสกให้ตัวเองหายไปจากตรงนี้ พระองค์บ้าที่สุด! ขนาดป่วยยังจะเอ่ยหมายมาดไว้ขนาดนี้ ฝันไปเหอะว่าเธอจะยอม!

 

ทรงลามก...หื่นกามที่สุด!

 



 

ดวงตะวันเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าวันใหม่ท่ามกลางอากาศที่สดชื่นจากการที่ฝนตกทั้งคืน เสียงนกร้องฟังคล้ายทำนองของบทเพลงยามรุ่งอรุณ กลิ่นหอมดินลอยผ่านหน้าต่างมาคละเคล้าด้วยกลิ่นของดอกปีปต้นโปรดที่อยู่ข้างหน้าต่างห้องนอนพอดี ขยับลุกขึ้นนั่งก่อนจะอมยิ้มออกมาเมื่อเห็นวรองค์สูงใหญ่ที่บรรทมหลับสนิทอยู่ข้างๆ อ๊ะๆ...ไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิดหรอกนะว่าเจ้าจอมถูกพระสวามีกลืนกินไปทั้งตัวตามถ้อยตรัสนั้น เพราะที่จริงหลังจากที่เสวยพระกระยาหารค่ำแล้วเธอก็บังคับให้พระองค์ทานยาพาราไปสองเม็ดเพื่อบรรเทาอาการปวดที่รุมเร้า สุดท้ายก็บรรทมหลับสนิทก่อนเจ้าจอมด้วยซ้ำเพราะเธอมัวแต่โอเอ้ยืดเวลาอยู่ในครัวกับแม่และยายเสียนาน พอกลับเข้าไปในห้องก็ทรงเข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว

 

“สงสัยจะทรงเหนื่อยมากถึงได้หลับสนิทแบบนี้” พูดกับตัวเองคนเดียวก่อนจะเคลื่อนผ้าห่มขึ้นมาคลุมพระวรกายอย่างเบามือ ดูซิ! เสื้อแสงก็ไม่รู้จักใส่คนอะไร บ่นในใจก่อนจะก้าวขาลงจากเตียงและเข้าไปจัดการกับตัวเองในห้องน้ำและเดินออกมาเมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกเธอเปิดออกและจัดเตรียมฉลองพระองค์เอาไว้ให้อย่างรู้หน้าที่เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกมานอกห้อง พอดีกับแม่และยายที่กำลังหอบหิ้วตะกร้ามาคนละใบพอดี

 

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอเจ้าจอม แม่กับยายจะไปวัดนะลูก จะกลับสายๆหน่อยพอดีที่วัดมีงานสมโภชฉลองอุโบสถใหม่หนะจะอยู่ช่วยเตรียมงานเล็กๆน้อยๆด้วย”

 

“งั้นเจ้าจอมไปด้วยนะคะ”

 

“ไม่ได้ หนูต้องอยู่ดูแลพระสวามีสิลูก” จากที่ยิ้มร่าเริงเมื่อครู่ก็หงอยเหงาลงแต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

 

“งั้นเดี๋ยวหนูไปส่งที่หน้าบ้านนะคะ เนอะคุณยาย” ตรงเข้าไปช่วยถือตะกร้าและเดินนำ สุดท้ายนางพิกุลจึงได้แต่พยักพเยิดกับมารดาอย่างรู้กันกับความขี้อ้อนของสาวน้อยเจ้าจอม เมื่อลงบันไดมาถึงข้างล่างก็พอดีกับหัวหน้าองครักษ์ที่เดินดุ่มๆเข้ามาพอดี

 

“เดี๋ยวหม่อมฉันจะไปส่งพระมารดาเอง พระชายาไม่ต้องกังวลพระเจ้าค่ะ” เจ้าจอมมองหน้าแม่กับยายทันทีพร้อมกับเลิกคิ้วอย่างขอความเห็น

 

“โอ๊ย...ไม่ต้องหรอกพ่อหนุ่ม เดี๋ยวฉันกับพิกุลไปกันเองได้วัดก็อยู่ใกล้นี่ๆเอง ยายขอบใจนะ” คุณยายเอ่ยอย่างขอบคุณ

 

“ไม่เป็นไรครับ องค์ชายเซฮุนทรงมีพระบัญชาให้ผมดูแลพระมารดาและคนในครอบครัวของพระชายาให้ดีที่สุด เชิญขึ้นรถเถอะครับ” เอ่ยจบก็คว้าเอาตะกร้ามาถือเอาไว้และสาวเท้าตรงไปยังรถคันใหญ่ที่เปิดประตูรอ เจ้าจอมจึงพยักหน้าให้ทั้งสองเชิงบอกให้ยอมไปตามคำพูดนั้น ไม่นานรถจากทางพระราชวังก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากบ้าน เมื่อรถลับสายตาไปแล้วจึงหมุนตัวจะเดินกลับเข้าบ้านไปเตรียมอาหารเช้าให้พระสวามี

 

“เจ้าจอม!

 

“อ้าว!...พี่หิน”

 

 

ไม่รู้ว่าเพราะอากาศที่ดีจนน่าซุกตัวนอนหรือเพาะความอ่อนเพลียจากการเดินทางและอาการเจ็ทแล็คกันแน่ที่ทำให้พระองค์ตื่นสายแบบนี้ วาดพระกรไปยังที่ข้างๆกันทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า ขยับพระองค์ลุกขึ้นจากเตียงนอนช้าๆและกวาดสายพระเนตรไปรอบๆเพื่อหาพระชายาแต่ก็ไม่พบ สาวพระบาทลงจากเตียงไปที่หน้าต่างห้องนอน ยกพระหัตถ์ขึ้นรูดม่านลูกไม้สีขาวออกช้าๆ ฉับพลันความหึงหวงก็แล่นพล่านขึ้นมาทันทีเมื่อหน้าต่างบานเล็กฉายภาพพระชายาที่หนีออกจากอ้อมพระอุระตั้งแต่เช้ากำลังยืนคุยอยู่กับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่พระองค์จำได้ดีว่าเป็นใครแม้จะเห็นเพียงแค่ครั้งเดียวเมื่อหลายเดือนก่อน

 

ก็นายเหมันต์...อดีตหวานใจแม่เจ้าจอมตัวดีนั่นไง!

 

คว้าเอาพระภูษาคลุมสีน้ำเงินเข้มขลิบทองขึ้นมาสวมทับอย่างลวกๆก่อนจะสาวพระบาทเร็วๆตรงไปหาคนสองคนที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข

 

“เอาตะกร้ามาค่ะ เดี๋ยวเจ้าจอมเก็บแตงกวาให้” ยื่นมือไปขอตะกร้าไม้สานที่พี่เขาใส่มะม่วงน้ำดอกไม้มาให้ตั้งหลายลูก เธอก็เลยจะเก็บแตงกวาที่ที่กำลังออกลูกดกห้อยระย้าบนร้านไม้ที่แม่ของเธอทำไว้ตอบแทนพี่เขาบ้าง

 

“ขอบใจนะเจ้าจอม” เหมันต์อมยิ้มนิดๆขณะส่งตะกร้าในมือให้ พลางเฝ้ามองการขยับเคลื่อนไหวไปมาอย่างคล่องแคล่วของน้องด้วยความคิดถึง ก่อนจะสังเกตว่าน้องดูเปลี่ยนไปบ้าง

 

“อ้วนขึ้นรึเปล่าเจ้าจอม?

 

“บ้า! ใครสอนให้ทักผู้หญิงว่าอ้วนขึ้นกัน!” เจ้าจอมหน้างอแบบไม่จริงจังนัก ก็พอจะรู้สึกตัวว่าแก้มเริ่มกลมๆบวมๆขึ้น

 

“พี่ขอโทษ ก็เห็นแก้มเรากลมขึ้นจริงๆนี่นา” เอ่ยพร้อมกับหัวเราะเมื่อคนตัวน้อยยกขึ้นกุมสองข้างแก้มตัวเองไว้ด้วย

 

“แซวน้องตลอดเลย!”  ท่าทางหัวเราะหยอกล้อของทั้งสองคนยิ่งทำให้เหมือนไฟรุ่มร้อนกำลังแผดเผาพระอุระข้างในของพระองค์

 

“แอบหนีลงจากเตียงมาทำไมเจ้าจอม!” และเมื่อพระองค์มาถึงที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุขเมื่อครู่ก็หุบยิ้มลงพร้อมกับท่าทางตื่นกลัวราวกับพระองค์เป็นสัตว์ร้ายเสียอย่างไรอย่างนั้น นั่นเองทำให้พระพักตร์ของพระองค์บูดบึ้งขึ้นไปอีก

 

“พระองค์...” เจ้าจอมหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นความเดือดดาลที่ส่งผ่านออกมาจนราวกับว่าอากาศหายใจของเธอถูกริดรอน เหมันต์เองก็ทำตัวไม่ถูกจึงได้แต่ถอยห่างออกไปและโค้งตัวทำความเคารพ

 

“เอ่อ...” คิดหาคำพูดไม่ออกจึงได้แต่ก้มหน้านิ่ง เพราะความรู้สึกสูงส่งขององค์รัชทายาทจากแดนไกลที่ส่งออกมาจนรู้สึกได้คลอบคลุมทุกอณูรอบๆกาย

 

“ปล่อยให้ฉันนอนอยู่คนเดียวบนเตียง ส่วนตัวเองก็หนีลงมาระริกระรี้กับผู้ชายคนอื่นนี่นะ!” เจ้าจอมเงยหน้าขึ้นมองพระองค์อย่างไม่พอใจกับคำพูดนั้น ก่อนจะเหลือบสายตาไปหาพี่หินอย่างขอโทษ

 

“มันไม่ใช่แบบนั้นนะเพคะ!

 

“แล้วแบบไหน!? หรือเมื่อคืนบทรักของเรายังไม่พอใจเธอ” แก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาจากลำคอกับถ้อยตรัสแบบนั้น โกหกแบบนั้นทำไม?! ต้องการให้เธออับอายรึไงกัน!

 

องค์รัชทายาทหนุ่มที่ตอนนี้ลมเพชรหึงกำลังขึ้นหน้า สาวพระบาทมายืนข้างกายเล็กก่อนจะประกาศความเป็นเจ้าของด้วยการคว้าเอวคอดเข้ามากอดรัดเอาไว้แน่นพร้อมกับจุมพิตลงบนหน้าผากเนียนด้วยจนเธอแทบจะทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นสายตาร้าวรานของพี่เขา พยายามดิ้นรนขัดขืนออกจากอ้อมพระกรแต่ทว่าก็ไม่สำเร็จ แถมอ้อมกอดนั้นกลับรัดรึงแน่นขึ้นอีก

 

“หยะ...อย่าทำอะไรน่าอายแบบนี้นะเพคะ” เอ่ยเสียงเบาแต่ทว่าคนที่กำลังโมโหหึงกลับไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น

 

“น่าอายตรงไหน แบบนี้มันเรื่องปกติสำหรับสามีภรรยา....หรือเธอกลัวว่าผู้ชายคนนี้จะไม่พอใจรึไง?

 

“ไม่ใช่นะคะ! เจ้าจอมกับพี่หินเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

 

“เอ่ย กระหม่อมขอตัวนะพระเจ้าค่ะ ”

 

“เชิญ” ถ้อยตรัสห้วนสั้นบ่งบอกถึงความไม่พอพระทัยลึกๆ เหมันต์กล้ำกลืนความเจ็บลงในอกก่อนจะโค้งตัวเดินออกห่าง ทว่าเอกองค์กลับร้องเรียกเอาไว้เสียก่อน

 

“เดี๋ยว...” หินหยุดชะงักเท้าตามสุรเสียงนั้นก่อนจะค่อยๆหันกลับมาช้าๆ

 

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายกับพระชายาของฉันจะอยู่ในฐานะอะไรต่อกัน...แต่จากนี้ไปอย่าให้ฉันเห็นว่านายเข้าใกล้เจ้าจอมอีก....” อ้อมพระพาหารัดร่างน้อยแน่นขึ้นจนเธอได้แต่อยู่ในสภาพกล้ำกลืนไม่ต่างจากพี่หิน ร่างสูงโน้มศีรษะรับถ้อยตรัสนั้นก่อนจะสาวเท้าเดินจากไป ทิ้งน้องน้อยให้อยู่เพียงลำพังกับอสูรร้ายที่ถูกครอบงำด้วยพิษหึง

 

“พี่หิน...” เจ้าจอมหลุดเสียงเบาพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอ

 

“อาลัยอาวรณ์มันเหลือเกินนะ!” ตรัสอย่างพาลๆเมื่อได้ยินคำพูดนั้นพร้อมกับการเม้มปากแน่นและขยับดิ้นรนออกจากการโอบกอดของพระองค์

 

“เจ้าจอมไม่ได้อาลัยอาวรณ์ใครทั้งนั้น!

 

“เหรอ! แล้วไอ้คำพูดรำพึงรำพันเมื่อกี้นี้คืออะไร? เฮอะ!

 

“พระองค์ต่างหากทรงเป็นอะไร! ทั้งคำพูดน่าอายทั้งๆที่เมื่อคืนก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น การกระทำรุ่มร่ามนั้นอีก!

 

“แล้วไง!? อยากจะให้ฉันทวนความจำเรื่องระหว่างเราตรงนี้เลยมั้ย!” พุ่งตรงเข้ามาบีบต้นแขนเล็กพร้อมกับเขย่าไปมาอย่างแรงจนเจ้าจอมต้องปล่อยน้ำตาให้ไหลหล่นลงอาบแก้ม

 

“ฮึก...ปล่อยนะ! ปล่อยหม่อมฉัน!

 

“กลัวอะไร ทีแอบนัดชายชู้กลางวันแสกๆแบบนี้เธอยังไม่เห็นอายเลย จะมาทำหน้าบางให้มันได้อะไรขึ้นมา” ชนวนความกริ้วยังไม่ยอมจางหายง่ายๆผลักดันให้พระองค์กล่าวตรัสคำบาดใจของพระชายาไม่หยุด

 

“อ้อ...อย่าคิดว่าที่ฉันทำไปเพราะความพิศวาส หึงหวงเธอ เพราะความจริงฉันห่วงว่าราชวงศ์ของฉันต้องแปดเปื้อนกับเรื่องคาวโสมมของเธอต่างหาก ขนาดฉันย้ำนักย้ำหนาเธอก็ยังไม่ฟังและยิ่งไปกว่านั้นขนาดฉันอยู่ด้วยเธอยังกล้าทำขนาดนี้ ไม่ต้องนึกถึงตอนไม่มีฉันเลยว่าเธอจะเหลวแหลกได้ขนาดไหน!” แม้จะรู้ดีว่าพระองค์เป็นคนแรกที่ได้ช่วงชิงความบริสุทธิ์ของเจ้าจอมกัลยามาครอง และเรือนร่างนุ่มนิ่มนั้นก็เป็นของพระองค์เพียงคนเดียว แต่ทว่าเพียงเห็นเธอยืนคู่กับอดีตคนรักที่ถ่านไฟเก่าอาจติดได้ทุกเมื่อพระองค์ก็ไม่สามารถหักห้ามคำตรัสร้ายๆไว้ได้ เพียงเห็นรอยยิ้มนั้นถูกส่งให้กับคนอื่นที่ไม่ใช่พระองค์แค่นั้นก็แทบบ้าคลั่ง ไม่อยากจะเชื่อว่าชายาที่ทรงตั้งแง่ว่าจะเกลียดให้สุดพระทัยกลับกลายเป็นหวงแหนได้มากมายขนาดนี้ หวงจนอยากไม่ให้ใครได้เห็นเจ้าจอมในสายตานอกจากพระองค์เอง!

 

“ฮึก...ในทุกความรู้สึก ในสายตาของพระองค์...เจ้าจอมเลวขนาดนั้นเลยใช่ไหมเพคะ...” เสียงแหบพร่าเอ่ยตัดพ้อแผ่วเบา หยดน้ำใสๆกล้องหล่นลงตามสองปรางแก้มเป็นสายแต่เจ้าจอมก็รีบยกหลังมือขึ้นปาดมันออกรวดเร็วเพราะไม่อยากให้ตัวเองดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้ น้ำตาของพระชายาสั่นสะเทือนพระทัยของพระองค์ไปหมด จนต้องหมุนวรองค์หันพระปฤษฎางค์ให้อย่างรวดเร็วเพื่อหลบหลีกภาพนั้น

 

“ฮึ...เธอมันยิ่งกว่านั้นอีก!” เจ้าจอมเจ็บไปทั้งใจเมื่อได้ฟังคำตอกย้ำ ร่างบางหมุนตัววิ่งหนีขึ้นเรือนทันทีประจวบเหมาะกับที่มณฑาเดินออกจากครัว

 

“พระชายา!

 

“หมะ...ไม่มีอะไรค่ะพี่มณฑา วานจัดพระกระยาหารเช้าให้พระองค์ด้วยนะเพคะ เจ้าจอมจะไปศาลาริมน้ำ” เอ่ยรัวแทบฟังไม่ทันก่อนจะเดินลงบันไดหลังบ้านไปทันที ทิ้งให้เธอยืนงุนงงกับเรื่องราวทั้งหมด ไม่นานก็เห็นวรองค์สูงใหญ่สาวพระบาทขึ้นบันไดมาพร้อมกับพระพักตร์ดุเข้มราวกับอยากจะพังทุกสิ่งตรงหน้าให้พังพินาศสิ้น

 

“เจ้าจอมไปไหน!

 

“ไปศาลาริมน้ำเพคะ” ก้มหน้าทูลตอบเสียงเบาเพราะกลัวจะขัดพระเนตรพระกรรณเดี๋ยวจะโดนลูกหลงไปด้วยเปล่าๆ

 

“อาหารเช้าเสร็จรึยัง”

 

“เรียบร้อยเพคะ”

 

“อีกสิบห้านาทียกไปที่ศาลาริมน้ำด้วย!” บัญชาสุรเสียงห้วนสั้นก่อนจะหายลับไปยังห้องนอนของพระชายาเพื่อจัดการกับวรองค์เอง

 



 

เจ้าจอมมองโต๊ะขนาดย่อมที่ถูกนำมากางพร้อมกับผ้าปูโต๊ะลายสวยตรงที่ๆเธอนั่งอยู่อย่างงุนงง ไม่นานอาหารก็ถูกยกมาวางเรียงเต็มไปหมด กำลังจะเอ่ยปากถามก็พอดีกับร่างสูงใหญ่ของพระสวามีเดินตรงเข้ามาเสียก่อน ความโกรธที่ยังไม่เจือจางทำให้เธอลุกขึ้นจะเดินหนีแต่ถูกพระหัตถ์หนาคว้าเอาไว้เสียก่อน

 

“นั่งลง! จะไปไหน”

 

“เรื่องของหม่อมฉัน!

 

“เจ้าจอม!” ดังเสียงอัสนีพิโรธร้องเมื่อทรงกริ้วกับคำเอ่ยของเธอ ตวัดสายพระเนตรใส่คนอื่นๆไม่นานนักทั่วทั้งบริเวณก็มีเพียงเธอกับพระองค์

 

“นั่งลงแล้วกินข้าวซะ!” กดร่างเล็กให้ทรุดลงก่อนจะประทับนั่งลงข้างๆกัน

 

“หม่อมฉันไม่หิว”

 

“กินซะ”

 

“ไม่เพคะ!

 

“อย่าให้ฉันหมดความอดทนไปมากกว่านี้นะ!

 

“กินซะ!” ไส้กรอกถูกวางตักลงในจานตรงหน้าจนแทบจะเรียกว่าโยนด้วยซ้ำ เจ้าจอมกล้ำกลืนน้ำตาที่กำลังเอ่อขึ้นมาใหม่เอาไว้สุดความสามารถ จำยอมหั่นอาหารออกเป็นชิ้นเล็กๆและใช้ส้อมจิ้มเข้าปากช้าๆ ในลำคอฝืดเคืองจนแทบกลืนไม่ลงได้แต่ภาวนาให้มื้อเช้าแห่งความทุกข์ระทมผ่านไปเร็วๆ

เอกองค์บุรุษลอบมองพระชายาที่กำลังทำท่าทรมานนักหนาด้วยการกินข้าวกับน้ำตาอย่างพาลๆ ไม่รู้ว่าทำไมไฟร้อนในอกถึงได้ดับลงยากเย็นนัก ยิ่งเห็นว่าเธอฝืนใจแค่ไหนที่อยู่กับพระองค์ความกริ้วก็ยิ่งไม่หายง่ายๆ

 

“กินลงไปอีก อย่าให้ฉันได้บังคับนะ!” เมื่อเธอทำท่าว่าจะอิ่มอาหารก็ถูกตักส่งให้อีก

 

“พอแล้วเพคะ...ฮึก”

 

“ทำไม อยู่กับฉันมันกินไม่ได้ กลืนไม่ลงรึไง!?” เงยหน้าขึ้นมองพระสวามีผ่านม่านน้ำตาพร่ามัวก่อนจะก้มหน้าลงอย่างจำนน

 

“.......”

 

“ฮึก...พระองค์เพคะ เจ้าจอมบริสุทธิ์ใจทุกอย่างไม่มีอะไรเกินเลยทั้งนั้น แต่ก็พอจะทราบบ้างว่าทรงไม่ได้พึงใจในตัวหม่อมฉันนัก.....”

 

“........”

 

“แต่เจ้าจอมสัญญา...จากนี้สิ่งใดที่ไม่โปรด เจ้าจอมจะไม่ทำ อย่างน้อยชีวิตคู่ระหว่างหม่อมฉันกับพระองค์จะได้ไม่อึดอัดระหว่างตอนที่ยังอยู่ด้วยกัน...จนถึงวันหย่าที่พระองค์รอคอย”

 

“ขอประทานอภัยสำหรับความผิดในครั้งนี้ของเจ้าจอมด้วยนะเพคะ” ยกสองมือขึ้นไหว้ประกอบคำทูลนั้นก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินหายขึ้นไปบนเรือนอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พระองค์ที่นิ่งอึ้งไปกับคำพูดนั้นของพระชายา พ่นพระปัสสาสะออกมาหนักๆพร้อมกับวางฉลองพระหัตถ์ส้อมลงอย่างหมดความรู้สึกที่จะเสวยอะไรลงไปแล้ว

 

 

หย่างั้นเหรอ? ทำไมพระองค์ไม่เคยคิดถึงวันนั้นเลยนะ....?

 

 

100%  ไม่มีอะไรหรอกเชื่อใจเลาาาาา ถ้าไม่เม้นเลาจะไม่อัพตอนต่อไป //กอดอกทำแก้มป่อง/ล้อเล่นเด้อ555555 จะเปิดเทอมแล้วTT อ้อออ ฝากเจ้าขาด้วยนะคะอยากให้ทุกคนได้จับรูปเล่มมากๆ เค้าก็อยากจับด้วย>< เค้าเปิดโอนยาวๆด้วยนะคะ


สปอยตอนหน้า บทอัศจรรย์ (จบปิ๊ง!)

 

ศัพท์ยาก

 รางชาง = งาม,เด่น,สวย

B
E
R
L
I
N
       




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #413 manomer (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 04:51
    อย่าทำน้องงงงงง ได้ยินไหมเพคะ อย่าทำน้องงงงงง น้องร้องไห้แน้วววววว ทำไมใจร้าย ;_;
    #413
    0
  2. #390 Lewphiangor (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 03:06

    อ่านไปก็จี้ดไป พระทัยร้อนเหลือเกิน ขี้หึงมากๆๆๆ
    #390
    0
  3. #362 Itim902 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 21:45
    พระองค์จะทรงปากร้ายไปถึงไหนกันนนน เดี๋ยวพระชายาจากไปจะรู้สึก ชิ รอบทอัศจรนย์ อยู่เด้อไรท์
    #362
    0
  4. #361 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 20:03
    ใจร้ายยย
    #361
    0
  5. #360 abbypas (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 22:40
    คนใจร้าย
    #360
    0
  6. #359 rrattanaporn12 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 20:35

    พระองค์ใจรว้ายยย งอนพระองค์ไปเลยนะเจ้าจอม อยากอ่านฉากง้อเจ้าจอม เมื่อไหร่จะมีซีนหวานๆบ้างน้าา

    #359
    0
  7. #358 MINTKR-AN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 07:08
    ใจร้ายเหลือเกิน
    #358
    0
  8. #357 Umjk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 05:54
    เดี๋ยวไม่มีน้องอยู่ พระองค์จะรู้สึก
    #357
    0
  9. #356 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 01:00
    ขอบทอัศจรรย์ที่พระองค์ไปง้อเจ้าจอมนะคะพี่ไรท์ฟ้าหนูขอร้อง ขอเอาแบบทีความสุข55555
    #356
    0
  10. #355 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 00:32
    พระองค์ก็ใจร้ายเกินไปอะ น้องไม่ได้คิดอะไร เข้าใจกันหน่อยสิเพค่ะ อย่าให้ต้องสอน เข้าใจมั้ย
    #355
    0
  11. #354 LIINMK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 00:27
    ไม่ใช่มาม่ารสธรรมดา นี่มันรสต้มยำกุ้งแล้ว ดุเดือดมาก แงงงง
    #354
    0
  12. #353 Chompoo_ge (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 00:17
    เจ้าจอมพูดได้โดนใจจจจ พระองค์ใจร้ายนักใช่ม้ายยย
    #353
    0
  13. #352 pcyckk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 00:08
    ที่อวบๆนี่ท้องป่าวน้าาาา
    #352
    0
  14. #351 Jessie0318 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 23:53
    เจ็บปวดดดดดจิตใจ สงสารเจ้าจอมง่าาาา
    #351
    0
  15. #350 ParkMild (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 23:38
    โดนทักว่าอ้วนเราก็จะมโนว่าน้องท้องหรือเปล่า 55555
    #350
    0
  16. #349 filmy_9 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 23:24
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ สนุกกกก
    #349
    0
  17. #348 sthinteresting (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 22:51
    สู้สู้นะคะไรท์ ไรท์ใช้คำสวยมากเลยค้าา
    #348
    0
  18. #347 u.under (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 22:41
    เราว่าเจ้าจอมทำดี
    #347
    0
  19. #346 may_111243 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 22:19
    ในความคิดเราเราอยากให้เจ้าจอมให้บทเรียนกับองค์ชายบ้างนี่คือยอมมาตลอดพูดกันจริงๆความอดทนมีขีดจำกัดน่ะแล้วคำพูดแต่ละคำที่เสียดสีเจ้าจอมเองก็ล้วนแต่หยาบคายบั่นทอนจิตใจทั้งนั้นไม่มีเหตุผลใดเลยมีแต่ความหึงหวงอยากให้เจ้าจอมลองหายไปจากชีวิตบ้างแบบให้บทเรียนให้เวลาทบทวนตัวเองบ้างอยากให้เจ้าจอมสู้บ้าง
    #346
    0
  20. #345 lovecy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 22:07
    องค์ชายบทจะดีก็ดีใจหายน่ารักจนอยากเป็นเจ้าจอมซะเองเลยเนี่ย พอจะร้าย ก็ร้ายมาก ปากเนี่ยไม่แคร์ใครเล๊ยย
    #345
    0
  21. #344 lovecy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 22:06
    องค์ชายยย! รีบไปง้อเดี๋ยวเน้!! ด่วนเลยนะ พระชายารีบท้องได้เลยยิ่งดี หยุดกินยาคุมได้แล้ว อยากเห็นองค์รัชทายาทลำดับต่อไปแล้ววว
    #344
    0
  22. #343 lhiver18 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 22:00
    พระองค์ทรงพระทัยร้าย ปากก็แข็ง สงสาพระชายาาาาา
    #343
    0
  23. #342 mystery_pp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 21:54
    งุ้ยยย องค์ชายน่าตีจริงๆเลยย รอนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #342
    0
  24. #341 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 21:50
    สงสารเจ้าจอมอ่าา//สู้ๆๆค่ะไรท์
    #341
    0
  25. #340 pprancy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 21:41
    องค์ชายจะทำแบบนี้กับเจ้าจอมไม่ได้;--;
    #340
    0