Zenteria อาณาจักรมนตรา มายาแห่งหมอก

ตอนที่ 18 : มายาที่ 15 : ห้องลับ [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มิ.ย. 60

มายาที่ 15 ห้องลับ

“เจ้าแน่ใจนะ?”เสียงย้ำถามของเมฟิสหลังจากที่เฟเรสเล่าทุกอย่างให้ฟังอีกครั้ง สีหน้าของเด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลไม่ได้ต่างไปจากใบหน้าตึงเครียดของซาครอสเสียเท่าไหร่ และสิ่งที่เขาได้รับเป็นคำตอบคือการพยักหน้าลงอย่างมั่นใจ

“...ข้าเชื่อใจเจ้า”เป็นคำเดียวที่หลุดออกมาจากปากของเมฟิสที่เบือนหน้าหนีจากลูกพี่ลูกน้องของเขา ถึงเฟเรสจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ชอบใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ของเขาสักเท่าไหร่ แต่ความหนักแน่นที่อยู่ในน้ำเสียงก็ทำให้เด็กหนุ่มยิ้มบางออกมา

“ขอบใจ”

เมฟิสยังคงไม่หันหน้ากลับมา และนั่นก็ทำให้ซาครอสเลือกจะทำลายความเงียบที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น “แล้วเจ้าจะหาผนึกเจอได้ยังไง?”

“รุ่นพี่นั่นคงช่วยได้ไม่ยาก”เฟเรสตอบ เขาคิดเผื่อไว้แล้วว่าถ้าความต้องการตรงกัน ทางนั้นที่น่าจะรู้อะไรมากกว่าเยอะคงให้ข้อมูลต่างๆ แก่เขาได้ไม่น้อย

“ก็หวังว่าแบบนั้นแล้วกันนะ”ซาครอสเอ่ยต่อ แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรเพิ่ม เสียงเคาะประตูดังมาจากอีกฝากของภาพโปร่งใส “สงสัยข้าคงต้องไปแล้ว คืนนี้ท่านพ่อมีเรื่องจะคุยด้วย”

“อืม”เฟเรสพยักหน้ารับ

“ยังไงก็ระวังตัวกันด้วยล่ะ ไว้พรุ่งนี้ข้าจะติดต่อไปใหม่”เจ้าของเรือนผมสีส้มบอกทิ้งท้าย ดวงตาเหลือบมองเมฟิสที่นั่งเงียบแล้วกลับมาจ้องเฟเรส ก่อนภาพที่ฉายกลางอากาศนั้นจะตัดไป

ทิ้งเด็กหนุ่มทั้งสองคนไว้กับความเงียบที่เริ่มขึ้นอีกครั้ง

“ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าลำบากใจ”คราวนี้เป็นเฟเรสที่เริ่มทำลายความเงียบอย่างไม่สมนิสัย และนั่นก็เรียกเสียงถอนหายใจจากอีกฝ่ายที่ยอมหันหน้ากลับมาอีกครั้ง

“ข้าเข้าใจเจ้า เข้าใจว่าทำไมเข้าถึงเลือกแบบนั้น”นัยน์ตาสีมรกตสบกับสีน้ำเงินสวย “ข้าแค่ไม่อยากเห็นสงคราม... ในแบบที่เป็นสงครามจริงๆ ข้าไม่อยากให้คนบริสุทธิ์ที่ไม่รู้เรื่องต้องมาซวยกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เรื่องบ้าบอที่พวกเราควานหาเหมือนกับคนตาบอดนี่”

“แต่ไม่ว่ายังไง ถ้าเจ้าตัดสินใจแล้ว ข้าก็จะสนับสนุนเจ้า”เมฟิสเผยรอยยิ้มอ่อน “ข้าเชื่อว่าเจ้าจะทำสิ่งที่ผิดให้เป็นถูกได้”

“...”คราวนี้กลับเป็นเฟเรสที่เริ่มรู้สึกหน่วงกับความเชื่อใจที่อีกฝ่ายมีให้เขา เด็กหนุ่มหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย “ไมใช่แค่ข้า แต่พวกเจ้าด้วยต่างหาก”

“พวกเราจะเปลี่ยนทุกอย่างให้มันดีขึ้น เท่าที่สองมือของพวกเราทำได้”

“...นั่นสิ”เมฟิสเปรย รอยยิ้มนั้นขยายกว้างขึ้น “เพราะมันเป็นพวกเรามาโดยตลอดนี่นะ”

“ว่าแต่ เจ้าจะติดต่อรุ่นพี่คนนั้นยังไงน่ะ?”

“ถ้าข้าเดาไม่ผิด...”เฟเรสเว้นช่วง ดวงตาเหลือบมองรอบห้อง “รุ่นพี่นั่นคงมีวิธีแอบฟัง ไม่ก็แอบมองพวกเราอยู่สักทาง เหมือนกับที่เขาเอาสมุดนี้มาให้ข้าวันนี้”

เขาตอบพร้อมโบกสมุดในมือที่เขาเคยเล่าให้คนตรงหน้าฟังไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้ เมฟิสพยักหน้าลงน้อยๆ “งั้นก็เหมือนว่าตอนนี้เราแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลยสินะ”

เด็กหนุ่มผมดำทำได้แค่ยักไหล่ เพราะหากพูดกันตามตรง เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ไม่แน่ว่ามันอาจจะมีอะไรให้พวกเขาทำมากกว่าที่เห็นก็เป็นได้...

 

 

“ให้ตายสิ เจ้าเด็กพวกนี้...”เจ้าของเส้นผมสีขี้เถ้าอ่อนหัวเราะร่วน “คิดจะเข้าพุ่งชนเลยสินะเนี่ย”

“ก็สมกับเป็นคนที่ถูกโชคชะตาเลือกดีนี่ครับ”เสียงนุ่มดังมาจากข้างตัวทำให้เขาเงยหน้าขึ้นไปหาคนที่ดูเด็กกว่าเขาเล็กน้อยและมีเส้นผมสีเดียวกันในเฉดที่เข้มกว่า เด็กหนุ่มที่มีนามว่าคิลรัส “เป็นเรื่องปกติที่คนที่รู้ตัวว่าถูกกำหนดชะตาชีวิตไว้จะทำเรื่องอย่างการดิ้นรนขัดขืนสิ่งที่วางไว้ แม้ว่าบางทีจะดูโง่เขลา แต่ก็น่านับถือนะครับว่ามั้ย?”

“นั่นสินะ...ครับ”

เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นตามมาหลังจากราเซียสพูดจบ “ไม่ต้องพูดสุภาพกับผมก็ได้ครับ ยังไงผมก็เป็นรุ่นน้องนะครับ รุ่นพี่ราเซียส”

“ก็ปกติสถานะมันไม่ใช่แบบนี้นี่ครับ ใครจะไปคิดล่ะว่าท่านมือขวาจะอายุน้อยกว่าข้า”ราเซียสยิ้มแห้ง “ขืนท่านพ่อรู้เข้าว่าข้าพูดจากวนประสาทใส่ท่านไปตอนก่อนหน้านี้ ข้าคงโดนบ่นหูชาแน่เลย”

“ไม่หรอกครับ ผมมาเงียบๆ เองด้วยแหละ คนที่รู้ว่าเป็นผมก็มีแค่รุ่นพี่นี่ล่ะครับ”คนอายุน้อยกว่าเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มตามปกติ

“เห... ฟังดูอภิสิทธิ์จังนะครับ”หนุ่มรุ่นพี่พูดกึ่งหัวเราะ

“มันเพราะท่านจ้าวยังไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองเป็นใครระหว่างที่หลายๆ อย่างยังไม่เรียบร้อย ส่วนผมเองก็ยังต้องเตรียมอีกหลายอย่าง รุ่นพี่เลยเป็นคนกลางที่สำคัญมากคนหนึ่งที่สามารถเข้าถึงพวกเขาแทนพวกผมได้ยังไงล่ะครับ”คิลรัสยิ้มตอบ

“เหมือนที่นี่บังเอิญเป็นจุดศูนย์กลางของทุกอย่างเลยนะครับ ทั้งเรื่องที่ข้าเรียนอยู่ที่นี่อยู่แล้ว พวกเขาที่บังเอิญต้องมาที่นี่พอดี รวมถึงท่านที่มาหาของที่ต้องการ”

คำเอ่ยของราเซียสทำเอาคิลรัสหลุดหัวเราะ เรียกให้อีกฝ่ายหันมามองด้วยความฉงนว่าสิ่งที่ตนเองพูดไปนั้นประหลาดหรือน่าตลกตรงไหน

คิลรัสหยุดหัวเราะและเผยรอยยิ้มบางอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจ

“คำว่าบังเอิญไม่มีอยู่ในโลกหรอกครับ แค่ทุกสิ่งทุกอย่างมันมีทิศทางของมัน และที่นี่ ก็เป็นสถานที่ที่ถูกเลือกให้ทุกอย่างเกิดขึ้นเท่านั้นเองครับ”คิลรัสเบนสายตาออกไปมองนอกหน้าต่างห้องนั่งเล่นที่มีเพียงแค่พวกเขาอยู่ “ทั้งเรื่องที่ผนึกอยู่ที่นี่ เรื่องที่ของที่ผมตามหาอยู่ภายในอาณาเขตรั้วโรงเรียนแห่งนี้ หรือกระทั่งเรื่องที่รุ่นพี่ถูกส่งมาเรียนที่นี่เองก็ด้วย จะมีก็เพียงเรื่องผิดความคาดหมายอย่างความขัดแย้งระหว่างดาร์กเอล์ฟกับเผ่าปิศาจ ที่ทำให้พวกเขาไม่ได้มาเข้าเรียนที่นี่ดังเช่นความตั้งใจแรกของท่านจ้าวเท่านั้นเอง”

“แต่เหมือนว่าพวกเราจะยังโชคดี... ที่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็มายังที่แห่งนี้ในท้ายที่สุดน่ะนะครับ”

“คิล”เสียงแปลกที่แทรกขึ้นมาทำให้ราเซียสสะดุ้งกับความเงียบงันของผู้ที่เข้ามาใหม่ ใบหน้าตึงเกร็งเมื่อรู้ว่าไม่ได้มีแค่พวกเขา ก่อนจะผ่อนคลายลงเมื่อคู่สนทนาของตนทักทายอีกฝ่ายด้วยท่าทีไม่เดือดร้อนอะไร

“งั้นเดี๋ยวผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ สำหรับค่ำคืนนี้”คิลเอ่ยพร้อมรอยยิ้มดังเดิม “เรื่องของจุดหมายปลายทางของพวกเขา ก็ต้องฝากด้วยนะครับ รุ่นพี่”

TBC..

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

129 ความคิดเห็น