นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

SF Guardian Angles - Toru x Taka

โดย RoyalNiflheim

ทุกคนมักมีความเชื่อเรื่อง "คนเราเกิดมาพร้อมเทพประจำตัว" สำหรับผมมันช่างไร้สาระสิ้นดี แต่ตอนนี้มันกลับไม่ใช่แล้วล่ะ..

ยอดวิวรวม

346

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


346

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ก.ค. 59 / 00:47 น.
นิยาย SF Guardian Angles - Toru x Taka

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
MY NAME IS JARVIS_KHALIFAH
กลับมาอีกครั้งพร้อมผลงานครั้งใหม่ SFชั่ววูบมากๆ เกิดจากจินตนาการล้วนๆคราวนี้มาในคู่ Toru x Taka จาก One Ok Rock
ศิลปินร็อคญี่ปุ่นที่พกความกาวมาเต็มกระปุก.. ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะครับบ จากไรท์ Zekim คนเดิมเพิ่มเติมคือบ้าบอ!! ><

 ช่องทางการติดต่อ 
 Facebook : BlackWhiskey40 
 Twitter : @BlackWhiskey40

ปล.อย่าลืมคอมเม้นต์+แชร์เป็นกำลังใจให้นะครับ
เราจะกาวไปด้วยกัน!! ><

ปล.2 ร่วมติดแฮชแท็กทางทวิตเตอร์ ด้วยคำว่า
#GuardianAngels และแชร์ให้เพื่อนๆอ่านกันได้นะครับ


Please  Enjoy
V
V

b e r l i n ?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ก.ค. 59 / 00:47


Intro

คนเราเกิดมาพร้อมกับความเชื่อที่ว่า “มีเทพประจำตัวตั้งแต่เกิด” เรื่องเล่าหลายๆเรื่อง ทั้งเทพธิดาฟันน้ำนม ซานตาครอส บันนี่อีสเตอร์ หรืออะไรต่างๆนาๆ

เป็นอุบายหลอกเด็กๆให้ทำตัวน่ารักๆ ไม่ดื้อซน.. แต่ใครจะรู้ล่ะ เทพพวกนั้นอาจจะมีจริงๆก็ได้.. หากไม่เจอกับตัวเด็กๆหลายคนก็คงอยู่กับแค่ ความเชื่อ..

ทำได้แค่เชื่อว่ามียู่จริง...

 

จริงๆเรื่องของผมมันเริ่มตั้งแต่วัยเด็ก.. อา.. นั่นแหละครับ ตั้งแต่เด็กยันโตผมไม่เคยเชื่อเรื่องแบบนี้เท่าไรนัก.. แม่มักจะหลอกผมให้แปรงฟันก่อนนอนด้วยเหตุผลว่า ถ้าฟันไม่สวยตอนที่ฟันหลุดออกธิดาฟันน้ำนมจะไม่ยอมเอาไปบ้างล่ะ ถ้าดื้อซานตาครอสจะไม่เอาของขวัญมาให้บ้างละ.. ไร้สาระ! ก็แค่เทพนิยาย.. จนกระทั่งผมได้สัมผัสว่ามันมีจริง... แม้จะในความฝันก็ตามที.. มันทำให้ผมเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อเลย..
“อย่าลืมแปรงฟันนะลูก.. ไม่งั้นเทพธิดาไม่มาเอาฟันไปนะ”เสียงหญิงวัยกลางคนพูดออกมาเมื่อลูกชายคนโตของเค้าตั้งท่าจะขึ้นไปนอน..
“รู้แล้วฮะแม่..”เด็กชายตัวน้อยทำหน้าเซ็งกับคำเดิมๆของมารดาที่บอกซ้ำๆทุกวัน อ่านั่นแหละผม.. แนะนำตัวก่อนเลยนะครับ ผมชื่อ โมริอุจิ ทากะฮิโระ  เด็กชายวัยแปดขวบผู้ขวางโลก.. ไม่เชื่อตำนานต่างๆ ชึ่งไม่เหมือนฮิโรกิน้องเล็กที่มักจะเชื่อฟังคำพูดแม่เสมอๆ น่าเบื่อซะจริงๆ.. ขาสั้นๆก้าวขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของตัวเองใบหน้าหวานๆ
ดวงตากลมติดเศร้าหน่อยๆ จมูกรั้นๆ ริมฝีปากอิ่ม ช่างไม่เหมาะกับเด็กผู้ชายเอาซะเลยแต่มันกลับเข้ากันเมื่ออยู่บนหน้าทากะคนนี้.. แต่เห็นหน้าตาน่ารักแบบนี้ใช่ว่านิสัยจะเป็นตาม.. ขี้เหวี่ยง ขี้วีน เอาแต่ใจที่หนึ่งเลยเชียว
“โอย.. ดูเจ้าเด็กนั่นสิ ขึ้นบัญชีเด็กดื้ออีกแล้ว”มือหนาๆจดอะไรยุกยิ๊กๆบนสมุดอะไรซักอย่างพร้อมกับบ่นกระปอดกระแปด
“ก็ขึ้นทุกปีนี่นา นายยังไม่ชินอีกเหรออเล็กซ์”เสียงทุ้มนุ่มพูดเบาๆพร้อมกับขำ
“บางทีฉันก็คิดนะโทรุ.. ทำไมนายถึงได้เลือกมาเป็นเทพประจำตัวเด็กคนนี้นะ”อเล็กซ์หรี่ตามอง.. ก็แหม่โทรุน่ะยิ่งกว่าพ่อมดเสียอีกทั้งพละกำลัง สมองที่ชานฉลาด ความสุขุม แข็งแกร่ง.. อา ซานต้าแบบเค้าคงไม่เข้าถึง
“นายน่ะไม่รู้อะไร.. เด็กคนนี้มีมากกว่าที่นายเห็นซะอีก”ปากหยักยกยิ้มขึ้นน้อยๆพรางปรายดวงตาคมมองร่างเด็กชายตัวเล็กนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาคิ้วเรียวขมวดยุ่งดูเหมือนฝันร้ายทำให้เทพประจำตัวอย่างโทรุอดขัดใจไม่ได้.. นิ้วยาวกรีดกรายร่ายมนต์บนอากาศจนเกิดลูกไฟสีเหลืองนวลเล็กๆขึ้นก่อนข้อมือหนาจะสะบัดเบาๆส่งมันหายเข้าไปในหัวของเด็กน้อย.. ทันทีที่ได้รับดวงไฟนั้นเข้าไปสีหน้ายุ่งๆนั่นก็ดีขึ้นพร้อมกับคลี่รอยยิ้มบางๆออกมา.. รอยยิ้มที่โทรุหลงใหล..
“เรียวตะกับโทโมยะไปไหน?”เสียงทุ้มนุ่มถามคนที่กำลังจดอะไรยิ๊กๆลงสมุดไม่เลิก
“อ่อ.. โทโมยะไล่เก็บฟันน้ำนมกับพวกธิดาน้อยอยู่ ส่วนเรียวตะคงเตรียมไข่ไว้สำหรับหรับอีสเตอร์มั้ง”อเล็กซ์กรอกตาไปมาอย่างใช้ความคิดพร้อมกับตอบโดยที่มือยังไม่หยุดเขียน
“งั้นเหรอ?..”
“ว้าวๆๆๆ โทรุดูสิฉันได้ฟันน้ำนมมาเพียบเลย”โทโมยะพรวดพราดเข้ามาทางหน้าต่างพร้อมกับชูถุงที่ใส่กล่องฟันน้ำนมไว้เต็มไปหมดอย่างตื่นเต้น
“เบาๆหน่อย.. เดี๋ยวทากะจะตื่น”เบือนใบหน้าคมมามองผู้มาใหม่พร้อมกับเอ็ดเบาๆ เขาหายตกใจไปเป็นร้อยปีแล้วกับไอ้อาการทะเล่อทะล่า หรือตื่นเต้นตื่นตาจนเกินเหตุของโทโมยะเนี่ย..
“อุ้ยโทษที..”โทโมยะยิ้มแหยๆ
“เป็นเด็กดีหรือป่าวนะ.. ทากะจัง”ย่อตัวลงข้างเตียงก่อนจะใช้นิ้วเรียวๆเปิดปากเล็กๆนั่นเพื่อดูฟันน้ำนมที่ยังเหลืออยู่
“ก็ดื้อทุกวันล่ะ.. มีวันไหนโมริจังไม่ดื้อแบบนั้นบ้างล่ะ?”ร่างโปร่งที่โผล่มาเมื่อไรก็ไม่รู้ยืนกอดอกอยู่มุมห้องทำให้ทุกคนหันไปมองกับเสียงขุ่นๆนั่น
“นายก็ว่าเกินไปนะเรียวตะคุง..”โทโมยะเบะปาก
“คราวก่อนก็เอาไข่อีสเตอร์ที่ฉันอุตส่าห์ตั้งใจทำไปปาอัดเพื่อนๆ”พูดไปหูกระต่ายนั่นก็ลู่ลงไปพาลเอาโทโมยะกระพริบตามองปริบๆ ก็เข้าใจแหละ.. กระต่ายอีสเตอร์แบบเรียวตะน่ะรักและหวงไข่มากขนาดไหน..
“เขายังเด็กน่า.. แต่ตอนนี้ฉันว่าเราควรกลับไปทำงานที่เหลือต่อนะ”โทโมยะลุกขึ้นยืนก่อนจะลูบหัวคนที่หลับอยู่บนเตียงเบาๆพร้อมกับตามร่างของอเล็กซ์ที่เปิดมิติรอไว้แล้ว.. ส่วนเรียวตะน่ะเหรอ? เปิดโพรงกระต่ายกลับไปแล้ว.. ทุกคนกลับไปโดยไม่รอโทรุ.. เขามักเป็นคนสุดท้ายเสมอที่จะกลับ เพื่อที่จะได้อยู่กับเด็กน้อยทากะยังไงล่ะ
“ดูซิ.. วันนี้นายจะฝันอะไร..”นิ้วยาวยกขึ้นกรีดกรายบนอากาศอีกครั้งก่อนจะส่งละอองสีนวลๆให้ลอยฟุ้งเหนือหัวเล็กๆนั่นก่อนที่มันจะปรากฏร่างคุ้นเคยกำลังร้องเพลงอย่างสนุกสนาน..
“ฝันดีใช่เล่นนี่.. อยากเป็นนักร้องงั้นเหรอ? ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ”มุมปากหยักหยัดยิ้มขึ้นมาอย่างอ่อนโยนน้อยนักที่ใครจะได้เห็น.. แม้แต่กระทั่งเจ้าของร่างนี้ยังไม่เคยเห็นมันซักครั้ง หลายร้อยปีที่ผ่านมาไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติที่เด็กคนนี้เกิดมาโทรุมักจะขอรับอารักษ์ขาดูแลทุกครั้งไป.. เหตุผลมีแค่สิ่งเดียว.. ก่อนที่เค้าจะโดนดวงจันทร์เลือกให้กลายเป็นเทพผู้พิทักษ์.. นั่นคือทากะคือคนรักของเค้าในชาติภพแรก.. เพราะอย่างนั้นโทรุจึงมักจะตามมาอารักษ์ขาเสมอไม่ว่าจะกี่พันกี่ร้อยปี..
“ทากะ.. ฉันคิดถึงนายนะ”เสียงทุ้มพูดขึ้นมาเบาๆ เบาพอที่จะโดนเสียงลมที่พัดหวีดหวิวกลบเอาได้.. แต่ทุกอย่างมันเด่นชัดอยู่ในใจยากที่จะร้างลืม นิ้วยาวยกมันขึ้นวาดกับอากาศอีกครั้งก่อนที่จะส่งละอองสีเหลืองนวลเข้าไปอีกรอบปรากฏร่างชายหนุ่มนั่งเล่นกีต้าร์คู่กับเด็กน้อยที่กำลังร้องเพลง.. ใช่นั่นคือโทรุเอง..
“อืออ.. คิกๆ”เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเบาๆทันทีที่โทรุส่งตัวเองเข้าไปเล่นกีต้าร์ให้เด็กน้อยฟัง มุมปากหยักยกยิ้มนิดๆก่อนจะก้มลงจูบขมับเล็กเบาๆ
“ราตรีสวัสดิ์ทากะฮิโระของฉัน..”กระซิบข้างใบหูเล็กๆนั่นก่อนจะสลายร่างไปในอากาศ.. เสร็จหน้าที่ส่งเด็กน้อยเข้านอนของเทพผู้พิทักษ์อย่างโทรุแล้ว.. คงต้องกลับไปสะสางงานที่คั่งค้างอยู่ให้หมด..
.

.

“พี่ทากะ!! ตื่นได้แล้ว!!”เสียงโวยวายดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสเย็นวาบเมื่อใครอีกคนกระชากผ้าห่มออก
“อืออ.. ฮิโรกิพี่ขออีกหน่อยน่า”เสียงงุมงำบ่นออกมาทั้งยังตาไม่ลืมพร้อมปัดป่ายมือออกไปควานหาผ้าห่ม
“ไม่ได้ฮะ.. พี่ต้องไปมหาลัยนะ”คนน้องทำเสียงงอแงพร้อมกับหน้าเหง้าหน้างอทำให้คนเป็นพี่แบบเค้าจำใจที่ต้องลุกขึ้น
“โอเคๆ.. พี่ตื่นแล้วๆ เจ้าน้องคนนี้นิ”ร่างบางยันตัวขึ้นนั่งพร้อมกับเอื้อมมือไปขยี้หัวน้องชายเบาๆ ให้ตายสิ.. ไม่เคยเอาชนะน้องได้เลย
“ไปเรียนได้แล้วไปเราน่ะ.. พี่น่ะเรียนช้ากว่านายนะ”คนตัวบางพูดพร้อมกับเตรียมเดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย
“อย่าแอบนอนต่อล่ะ.. ข้าวเช้าอยู่บนโต๊ะนะฮะพี่ ผมไปก่อนนะ”ฮิโรกิโบกมือหยอยๆอย่างน่ารักก่อนจะวิ่งฉิวออกไปจากห้องพักเพื่อไปเรียน..
“ลำบากนายทุกเช้าเลยนะ.. พี่น่าจะดูแลนายให้ดีมากกว่านี้ เหมือนตอนที่แม่ดูแลเรา”ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆพร้อมกับนัยต์ตาที่ฉายความเจ็บปวด.. เมื่อหวนถึงครั้งที่แม่จากไปด้วยอุบัติเหตุ.. เสียงร้องไห้ของน้องชายดังระงมต่างจากเค้าที่ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นหรือน้ำตาซักหยด.. ชีวิตของเด็กอายุ 15 เปลี่ยนไปเพราะต่อจากนี้มีเพียงเค้าคนเดียวที่จะดูแลน้องชายอย่างฮิโรกิได้.. ต้องห้ามอ่อนแอ ต้องเป็นที่พึ่งให้น้องให้ได้..
“ทากะจังโตขึ้นมากนะโทรุ.. ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลย”โทโมยะพูดออกมาเบาๆพรางหันไปมองหน้าเพื่อนอย่างโทรุ
“นั่นสิ.. ดูโตขึ้นมาก แต่ก็.. เปราะบางมาก”ดวงตาคมหลุบลงน้อยๆเมื่อนึกถึงทุกครั้งที่ร่างเล็กๆนั่นหลบมาร้องไห้สะอื้นฮักจนตัวสั่น.. แสร้งเข้มแข็งทั้งที่ภายในมีแต่น้ำตา ทั้งที่ตัวเองแบกรับภาระอะไรไว้เยอะไปหมดแต่ก็ยังบอกน้องว่าไม่เป็นไร..
โทรุไม่อาจบอกได้ว่าตัวเองเป็นสิ่งขับเคลื่อนให้คนตัวเล็กนั่นมีชีวิตและก้าวเดินต่อไป
แต่ก็กล้าพูดได้ว่า.. ทุกครั้งที่ร่างเล็กๆนั่นท้อถอย หรืออ่อนไหวจะมีโทรุคอยประคองไม่ห่างคอยดันหลังให้เดินต่อไป.. คอยอยู่ข้างๆแม้จะร้องไห้หนักเพียงไหนถึงเจ้าตัวจะไม่รู้ถึงการมีตัวตนของเค้าก็เถอะ.. ขอแค่ได้ดูแลจะอีกกี่ร้อยปีเค้าก็ไม่เคยเบื่อ
ตกเย็นหลังจากที่พ้นจากรั้วมหา
ลัย.. ทากะก็จะกลายเป็นนักร้องของร้านเล็กๆแห่งหนึ่งไม่ไกลจากที่พักเท่าไรนัก.. ที่ทำงานพิเศษที่คนตัวเล็กๆนี่ขายความสามารถเพื่อแลกมาด้วยเงินเอาไว้ใช้ส่งตัวเองกับน้องเรียน...
“มาเร็วนะวันนี้ทากะจัง”เสียงเจ้าของร้านเอ่ยทักทายทันทีที่คนตัวเล็กเดินเข้ามา
“พอดีวันนี้อาจารย์ยกคลาสสุดท้ายน่ะ.. เลยได้กลับเร็ว ผมไปเตรียมตัวก่อนนะ”ทากะว่ายิ้มๆก่อนจะหายไปหลังร้านเพื่อเตรียมตัว.. มือเล็กปรับตั้งสายกีต้าร์อยู่หลังเวทีเป็นปกติอย่างที่ทำทุกวันแต่วันนี้เค้าดันเกิดประหม่าแปลกๆ.. ทำยังไงดี
“ทากะ.. คิวนายแล้วนะ”เสียงนักร้องคนแรกที่ลงจากเวทีมาแล้วเรียกร่างบางเบาๆ
ทำให้หลุดออกจากภวังค์ทากะเงยหน้าขึ้นมาพยักหน้าหงึกหงักให้เป็นคำตอบ
“อา.. ไม่มั่นใจเลย”ริมฝีปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรงยกมือขึ้นทาบอกที่มันเต้นตุบตับอยู่ภายใน.. วันนี้รู้สึกแย่จริงๆ ไม่มั่นใจเลย.. ประหม่าจัง
“นายทำได้อยู่แล้วทากะ.. ไม่ต้องกลัวนะฉันอยู่ตรงนี้”เสียงทุ้มน่าฟังของใครบางคนดังก้องอยู่ในโสตประสาท ถึงจะแปลกแต่มันก็ทำให้ร่างเล็กๆนี่กลับมั่นใจขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด  ด้านหลังร่างเล็กๆนี่มีโทรุคอยยืนอยู่ไม่ห่างมือหนาแตะลงเบาๆกับไหล่เล็กที่เมื่อครู่ลู่ลงแต่ตอนนี้มันกลับผายออกอย่างมั่นใจ
“ใช่.. ฉันทำได้ ไม่ต้องกลัวสิทากะ”แววตามุ่งมั่นส่งออกมาจากนัยต์ตาหวานเศร้าคู่นั้นก่อนจะเดินถือกีต้าร์ออกไปยืนอยู่บนเวทีก่อนจะขับขานบทเพลงไพเราะสะกดทุกสายตาที่มองมาราวกับต้องมนต์ นี่คงเป็นสิ่งที่โทรุรักและหลงใหล.. ทุกสิ่งคือทากะ
“เสียใจจริงๆที่หมอนี่มาเป็นเด็กดีตอนโตแล้ว.. อดแจกของขวัญเลย”โทรุหันไปมองต้นเสียงที่มาจากด้านหลังไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นอเล็กซ์
“จริงๆ ถ้านายอยากจะให้มันก็ได้แหละมั้ง”คนตัวสูงพูดก่อนจะหันไปมองคนบนเวทีต่อ ขยันมาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงจริงๆเจ้าพวกนี้
“ได้ไง? ทากะจังอายุ 20 แล้วนะ.. เลิกได้ของขวัญจากซานต้าแล้วเว้ย”อเล็กซ์โวย ก็ดูหมอนั่นใช้คำพูดสิ.. ทำอย่างกับเค้างกไปได้
“ใช่โทรุ.. ทากะจังไม่มีฟันน้ำนมให้ฉันเก็บอีกแล้ว”โทโมยะเบะปาก
“ถึงโมริจังจะไม่เอาไข่ไปปาเล่นแล้วก็เหอะ.. แต่ก็หมดยุคที่เด็กรุ่นนี้จะตามหาไข่
อีสเตอร์แล้วล่ะ”เรียวตะว่าพร้อมกับหูตก
“แล้วพวกนายจะจิตตกกันทำไมเนี่ย
!? มีอะไรก็ไปทำเลยไป”คนตัวสูงตะเพิดไอ้เทพติ๊งต๊องสามคนจนวงแตกกลับมิติไปก่อนจะกอดอก ขวัญงั้นเหรอ?... จริงๆก็อยากให้นะแต่เทพแบบเค้าจะให้อะไรได้ล่ะ? นอกจากฝันดีๆที่เคยมีให้ตั้งแต่เด็ก
 “กลับมาแล้วครับ..”เสียงใสพูดเนือยๆก่อนจะตบสวิตไฟให้เปิดขึ้น ฮิโรกิคงหลับไปแล้วล่ะมั้ง.. เหลือบมองนาฬิกาที่เข็มชี้บอกเวลาเที่ยงคืนหน่อยๆ คำตอบก็คงประมาณนั้น ขาเรียวๆสาวเข้าไปเปิดห้องนอนก่อนจะสลัดสัมภาระทุกอย่างลงและพุ่งตัวเข้าหาเตียงอุ่นๆ พร้อมกับหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน..
“เหนื่อยหน่อยนะ..”เสียงทุ้มพูดเบาๆขึ้นมา ร่างสูงๆนั่งอยู่ขอบหน้าต่างพรางหันมาพิศมองใบหน้าขาวนวลที่เค้าหลงใหลนั้นกระทบแสงจันทร์ ขายาวสาวเท้าเข้าหาร่างที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วช้าๆแต่มั่นคง.. เอนตัวลงหาก่อนจะสลายร่างกลายเป็นละอองสีนวลๆหายเข้าไปในร่างเล็กๆนั่น
“ทีนี่ที่ไหน..”ดวงตากลมปรือขึ้นช้าๆเพื่อปรับแสงที่สาดเข้ามากระทบเปลือกตานั่น
ทันทีที่ปรับโฟกัสได้ร่างเล็กๆก็เบิกตากว้างออก..
“สวยจัง..นี่ฉันตายเหรอ? จะบ้ารึไงกัน?”ริมฝีปากบางขยับพ่นคำพูดแปลกๆออกมาก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น.. เบนสายตามองไปรอบๆที่เป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตาท้องฟ้าสีสดใจกับปุยเมฆสีขาวสะอาด.. นี่ฝันอย่างนั้นเหรอ?
“ฝันงั้นเหรอ?”
“ใช่.. นี่ฝันของนาย”เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างหลังทำให้ร่างเล็กๆหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว
“น นายเป็นใคร?”คิ้วเรียวขมวดเป็นปมมองชายหนุ่มตรงหน้าที่สัดส่วนสูงกว่าเค้าเยอะอยู่ จมูกโด่งเป็นสัน.. ริมฝีปากกระจับ สันกรามคมชัด ดวงตาคมที่ดูจะง่วงๆแต่มีเสน่ห์
ผมสีบลอนด์นั่น.. อา ไม่รู้ช่างสังเกตแบบนี้เมื่อไรแต่ทำไมจำมันได้ดีเลย..
“ไม่รู้นายรู้ตัวรึป่าวนะ.. แต่ฉันอยู่กับนายมาตั้งแต่เด็ก ไม่สิตั้งแต่เกิดมากกว่า ฉันเป็นเทพประจำตัวนาย”คนตัวสูงพูดพรางกอดอก
“บ บ้าน่า.. ของแบบนั้นมันจะไปมีจริงได้ยังไง? นี่มันฝันฉัน.. ฉันฝันอยู่”คนตัวเล็กกว่าส่ายหัวอย่างไม่เชื่อที่เค้าพูด
“ก็จริง.. แต่นายจะไม่มีทางฝัน ถ้าไม่มีฉัน”คนตัวสูงเชิดใบหน้าคมๆขึ้นเล็กน้อยเมื่อดูคนตัวเล็กนี่มีท่าทางลังเล.. ทำไมคุ้นๆ.. ทำไมรู้สึกคุ้นเคยกันนะ
“...”
“รู้สึกคุ้นสินะ... ตอนนายเด็กๆฉันก็นั่งเล่นกีต้าร์ให้นายฟังพร้อมกับนายที่ร้องเพลงทุกวันเลยนะ”ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มออกน้อยๆเมื่อเห็นท่าทางที่ดูตื่นตกใจนั่น
“น นายคือ.. คนในฝันฉัน ฉันฝันถึงนายตลอดเลย”เสียงใสพูดออกมาก่อนจะเงยมองหน้าคนตัวสูงกว่า..
“อาจจะบอกช้าไปหน่อยนะ.. ฉันยามาชิตะ โทรุ”มือหนายื่นไปยีหัวเล็กๆตรงหน้านั่นอย่างหมั่นเขี้ยว ความรู้สึกนี้... อบอุ่น มั่นคง แข็งแกร่ง มันเด่นชัดในความรู้สึกมันเหมือนทุกครั้งที่เค้าท้อแต่จู่ๆกลับมีแรงฮึดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด.. ทุกอย่างนี่มาจากโทรุอย่างนั้นเหรอ?
“อีกอย่างนะทากะ.. ซานต้าครอส กระต่ายอีสเตอร์ ธิดาฟันน้ำนมก็มีจริงนะรู้ไหม?”
โทรุยกยิ้มอีกครั้งเมื่อเจอสีหน้าเกิดคาดเดาจากร่างเล็กๆนี่
“แสดงว่าที่ฟันฉันหายไป เขามาเอาไปจริงๆเหรอ? ไม่ใช่แม่เอาไป?”ทากะขมวดคิ้วนึกเมื่อจำได้ว่ามีครั้งนึงที่เค้าลองเอาฟันไว้ใต้หมอน พอตื่นเช้ามาก็ได้เหรียญทองมาแทนนี่เข้าใจมาตลอดว่าเป็นฝีมือแม่..
“ใช่.. พวกเค้ามาเอาไป และฉันก็อยู่กับนายทุกคืน”นิ้วยาวไล้ลงกับแก้มขาวเนียนเบาๆก่อนจะดันคางมนให้เชิดขึ้นมอง
“นายรู้ไหม?.. อเล็กซ์เสียใจมากที่ไม่ได้ให้ของขวัญนายในคริสมาสต์ เพราะตอนนั้นนายขึ้นบัญชีเด็กดื้อ”พูดออกมาพรางขำเบาๆทำให้คนฟังถึงกับหน้ายู่
“นายก็พูดเกินไป.. ฉันไม่ดื้อแล้วนี่ไง ก็เอามาให้ซะสิ..”เสหน้ามองไปทางอื่นก่อนจะตอบไป บอกตรงๆไม่กล้าสบตาโทรุเลย.. สายตาของเขามันช่าง.. อบอุ่นจนแทบรั้งตัวเองไว้ไม่ได้.. หนักแน่นจนไม่อยากละไปไหน..
“หมดโอกาสแล้วสิ.. นายอายุ 20 แล้วนี่นา.. ไม่ใช่เด็กแล้วนี่”
“แล้วนายจะ..”
“ถ้าอยากจะได้ล่ะก็.. คงมีแต่ฉันที่ให้ได้..”โทรุพูดขัดขึ้นมาทำเอาคนตัวเล็กกว่าต้องเอียงคอมองอย่างงงๆ
“หมายความว่ายังไง?..”ทากะเงยหน้ามองคนสูงกว่าพรางจ้องเข้าไปในดวงตาสีดำขลับคู่นั้นที่มันช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน..
“จริงๆฉันไม่มีอะไรจะให้หรอก.. นอกจากชีวิตของฉัน จงจำไว้ทากะฮิโระ ไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติที่นายเกิดมาฉันจะตามหานาย.. จะเคียงข้างนาย จะอยู่กับนาย.. ตลอดไป”เสียงที่แผ่วลงภาพตรงหน้าเริ่มพล่าเรือนไปมือบางๆพยายามไขว่คว้ามันไว้แต่ก็ได้เพียงอากาศทุกอย่างหายไปพร้อมกับร่างของโทรุ.. ฉันเชื่อว่านายมีจริงโทรุ ฉันจะรอนายไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติ.. หาฉันให้เจอนะเทพประจำตัวของฉัน มาหาฉันนะ ยามาชิตะ โทรุ..
.
.
“ตื่นเว้ย
! เจ้าขี้เซา เดี๋ยวไปอัดเสียงไม่ทัน!”เสียงทุ้มว๊ากทันทีที่ถีบประตูห้องเข้ามาได้ทำเอาเจ้าของห้องที่หลับอยู่ขมวดคิ้วมุ่นอย่างรำคาญ
“หุบปากไป
!! ฉันจะนอน!!”ถึงแม้จะยังไม่ตื่นดีแต่พลังเสียงที่ว๊ากตอบกลับไปกับแรงเขวี้ยงหมอนอัดไอ้คนมาเยือนใหม่นี่ก็ไม่เบาเลยนะ
“นายจะลุกดีๆ หรือจะให้ฉันจูบปากนายให้ระบม จนคนที่ห้องอัดถามล่ะ
'ทากะฮิโระ เอาอีกแล้ว.. คำขู่นี้ทำให้เจ้าของห้องต้องรีบเด้งตัวขึ้นมาพร้อมกับชี้หน้าทิ้งคำสั่งเสียคาดโทษก่อนจะวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไป
“ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้โทรุ
! ไอ้กาจาปินหน้าง่วง! คนตัวสูงส่ายหัวอย่างระอาพร้อมกับเก็บที่นอนหมอนผ้าห่มต่างๆให้เข้าที่พร้อมกับนั่งลงบนเตียงนุ่มๆนั่น
“แต่งเพลงจนดึกอีกสิท่า.. บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าโหมงานน่ะ หื้ม? ไม่ฟังกันเลย”มือหนาๆรวบกระดาษที่ร่างบางเขียนเนื้อเพลงไว้มารวมกันให้เรียบร้อยก่อนจะวางให้เข้าที่ ดื้อไม่ฟังใครนี่ที่หนึ่งเลย.. สิบกว่าปีแล้วสินะที่อยู่ด้วยกันมา.. ทากะดูโตขึ้นมาเยอะเลย บางครั้งก็มีมุมเด็กๆ ซึ่งโทรุเองก็รักมัน.. คงจะเสียใจไม่น้อยเลยแฮะถ้าวันนั้นถอดใจเลิกตื้อเด็กหน้าเหวี่ยงๆคนนั้นมาเป็นนักร้องนำของวง.. ถ้าไม่มีนายจะมี

one ok rock
ไหมนะ? หรือต่อให้มี.. จะโด่งดังไปทั่วโลกแบบนี้ไหมนะ? เป็นคำถามที่ใครก็ตอบไม่ได้.. ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่ว่าจะเจอมรสุมลูกใหญ่แค่ไหนโทรุก็จะประคองทุกคนให้ผ่านไปได้.. และคนที่เค้าต้องปกป้องเท่าชีวิตคือ ทากะฮิโระ.. เหตุการณ์ที่พวกเค้าต้องเสียอเล็กซ์ไปมันบ่งบอกแล้วว่า.. ทากะนั้นเปราะบางเพียงใด.. เหมือนแก้วที่มีรอยร้าวอยู่เต็มไปหมด.. ไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น โทรุคนนี้สัญญาจะดูแลทากะตลอดไป.. ไม่ว่าจะฐานะลีดเดอร์ของวง หรือฐานะเพื่อน
แม้กระทั่งฐานะ.. คนรัก จะกี่ภาพกี่ชาติฉันก็จะตามนายไป จะไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนฉันจะขอรักแต่นายเท่านั้นทากะฮิโระของฉัน..

 

-END-



ปล. นี่โทรุกะเรื่องแรกจริมๆ แอบจิ้นแอบกาวคนเดียวมาตั้ง 2 ปี ฮือออ ยังไงก็ฝากติดตามนะครับผม

ปล.2 ทวิตเตอร์ เพจเฟสบุ๊คตามเข้าไปฟอลกันได้นะจะได้ไม่พลาดนิยายใหม่ๆครับผมมม

กาวจริงๆ มันติงนัง ติงนัง ติงนังถี่ๆ #ถุ้ยยย ไม่เกี่ยวๆ


ปล.3 The Mermaid - Toru x Taka [ft ryomo] is coming soon

ผลงานอื่นๆ ของ RoyalNiflheim

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. ทำไมนึกภาพกระต่ายเรียวตะเเล้วเราขำ...
    คงหวังจะให้เราเม้นซึ้งๆสินะคะ เรื่องนั้นคงไม่เกิดขึ้น. ถถถถว ล้อเล่น
    #1
    2
    • 27 กันยายน 2560 / 00:29
      55555. แค่มีคนอ่านก็ดีใจจะแย่แล้วครับบบ ก็การ์ตูนเรื่อง rise of the gardians เห็นกระต่ายอีสเตอร์แล้วนึกถึงเรียวตะขึ้นมา แล้วธิดาฟันน้ำนมก็เหมือนโทโมยะ(มันดูคล้ายๆเลยได้ฟินนี้มา)
      #1-1
    • เเหมมมมมม เราก้ดีใจที่มีคนเขียนให้อ่านเหมือนกันค่ะ! เเลกๆกันนะ55555555555+
      #1-2