คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์!

ตอนที่ 10 : ความฝันหรือความจริง


     อัพเดท 19 พ.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, ดอพเพลแกงเกอร์, ฝาแฝด, ลึกลับ
ผู้แต่ง : สำนักพิมพ์ น่านนที ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สำนักพิมพ์ น่านนที
My.iD: https://my.dek-d.com/ellie356
< Review/Vote > Rating : 70% [ 2 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 4,945
37 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 30 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์! ตอนที่ 10 : ความฝันหรือความจริง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 408 , โพส : 2 , Rating : 80% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


GG ..

ตอนที่ 10: ความฝัน หรือ ความจริง

~อันย่า~

               ฉันตื่นลืมตามาอีกครั้งในห้องกว้างที่คุ้นตา เครื่องบินชั้นเฟริ์สคลาสหรูหราจนคิดว่ามันอาจจะเป็นเพียงแค่ความฝัน ฉันรู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองอีกต่อไปตั้งแต่ค่ำคืนอันแสนจะลึกลับนั่น ร่างกายของฉันกำลังเรียกหาใครสักคนที่ประทับตราเป็นเจ้าของเอาไว้เมื่อยังไม่ทันตั้งตัว ฉันเอนหลังไปมองแองเจลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ดูเขากำลังเครียดกับบทละครที่ต้องท่องจำก่อนจะถึงจุดหมาย เมื่อคืนฉันฝันว่าตัวเองกำลังจะเป็น ราชินีแวมไพร์ ช่างน่าขันเสียจริง หรือเป็นเพราะฉันกำลังจะย่างก้าวเข้าสู่ดินแดนสนธยากันนะ?

                ดูวิธีที่ฉันกำลังคิดสิ ไม่สมกับเป็น อันย่า เกรเกอร์ เลย อันย่าที่ควรจะคิดอะไรไร้สาระไปวันๆ คอยแต่คิดเข้าข้างตัวเอง หรือแม้กระทั่ง ไม่ได้คิดอะไรเลยก็ตามตั้งแต่วันที่ เขามาหาฉัน ฉันรู้สึกว่าอะไรบางอย่างในการทำงานของระบบสมองเปลี่ยนไปบ้าง ความรู้สึกมึนงงกระจายไปทั่วจนฉันเกือบจะสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง ราวกับมีใครอีกคนในร่างกายกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบๆ นี่ฉันกลายเป็นพวกบุคลิกซ้อนไปแล้วเหรอ

                ไม่ใช่หรอกน่า... แต่เอ๊ะ นี่แหวนอะไร?

                แหวนนิลสนิทถูกสวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของฉัน ไม่เอาน่า อย่าบอกนะว่าเธอใส่เองแล้วลืมเองน่ะ!

                อันย่าครับ? ตื่นแล้วเหรอ? หิวมั้ย?” น้ำเสียงไพเราะพาดขึ้นมาจนถึงฝั่งที่ฉันนั่งอยู่

                เอ่อค่ะ ก็หิว... เมื่อวานฉันกินข้าวหรือยังเนี่ย

                นอกจากจะกลายเป็นคนสองบุคลิกแล้วยังความจำเสื่อมอีกด้วยเรอะ อันย่า คัมแบ็ค! (กลับมาเป็นอันย่าคนเดิม ติ๊ดๆ เปลี่ยนโหมดก่อน)

                แจ๊ค! คัมแบ็ค!! อย่าไปนะแจ๊ค ดอ(ว์)สั้น! (จากโรส แห่ง ไททานิค) โอเค นี่ค่อยเหมือนอันย่าหน่อย! ว่าแต่เมื่อกี้แองเจลสุดที่รักเขาพูดว่าอะไรนะ?

                “อันย่าครับ มานั่งกินข้าวด้วยกันสิ แองเจลเรียกให้ฉันไปนั่งตรงเบาะนอนยาวข้างพำนักเก้าอี้ ชั้นเฟิร์สคลาสนี่ช่างเป็นส่วนตัวดีจริงๆ เลยเนอะ! คุณสจ๊วตสุดหล่อกำลังนำอาหารชั้นเลิศมาวางเรียงตรงหน้าพร้อมกับแชมเปญสองแก้ว (คิดถึงยัยแชมเปญขึ้นมาเลยแฮะ) พร้อมกับพี่แอร์โฮสเตสที่จัดแจงสถานที่อำนวยความสะดวกให้กับคู่แต่งงานใหม่ เอ้ย พวกเราสองคน

                เป็นยังไงบ้าง คุณหายเพลียหรือยัง?” โอ...ดูเขาสิ ช่างเป็นห่วงเป็นใยฉันดีจังเลย ถ้าจะให้ดีช่วยกอดแน่นๆ ให้หายขาดด้วยได้มั้ยยย (ผั๊วะ! หมัดตรงลึกลับโผล่พรวดเข้ามาทันใด ปล.มาฉันช่วยเอง ช่วยให้หายขาดลาไปจากโลกเลยนะ หุหุ จากสาวนิรนาม)               

                แอลเจลช่างดูดีเวลาที่เขาแต่งตัวเต็มยศ แต่ไม่ได้หมายความว่าเวลาปกติเขาจะดูไม่ดีนะ เปล่าเลยเขามีเสน่ห์เสมอโดยเฉพาะกับฉันและสาวๆ ทุกคนที่ได้อยู่ใกล้ เมื่อกี้ฉันยังแอบเห็นแอร์โฮสเตสสาวหลิ่วตาให้กับแองเจลแต่ก็ต้องรีบหุบเมล็ดหว่านเพราะฉันกำลังจ้องหล่อนประมาณว่า เขตห้ามจ้องนานเกินสามวินาทีนะยะ

                มีอะไรติดหน้าผมหรือครับ?” คนถูกจ้องหันมาถามฉันจนต้องรีบเนียนทำเป็นว่าสาหร่ายติดฟัน แต่แองเจลเวลายิงฟันมองกระจกยังดูดีเลยนะเนี่ย! หล่อไม่เลือกเวลาจริงๆ โฮกกก! (ใจเย็นอันย่า ใกล้ใบแดงแล้ว ตู๊ดๆ)

                หือ นั่นอะไรน่ะ

                สมาคมคนรักแวมไพร์ยินดีต้อนรับ! หากคุณเป็นคนหนึ่งที่หลงใหลแวมไพร์

สนใจติดต่อได้ที่อีเมลล์ lovevamps@xx.com

                โฆษณาในหน้านิตยสารหรอกเหรอ น่าสนแฮะ ฉันว่าพวกแวมไพร์เนี่ยถ้ามีอยู่จริงก็ช่างมีเสน่ห์นะ! ไหนจะความสวยหล่อที่เป็นอมตะ แถมไม่ต้องเปลืองเงินไปซื้ออาหาร แค่ฆ่าคนก็อยู่ได้แล้ว (อ้าว เฮ้ย) ล้อเล่นน่ะแหม นั่นล่ะคืออย่างหนึ่งที่ฉันรับไม่ได้หรอก หากจะต้องทำลายชีวิตของใคร คิดดูสิกว่าพวกแวมพ์จะอิ่ม มนุษย์ก็เลือดแห้งตายกันพอดีถูกไหม เพราะฉะนั้นฉันจึงจดอีเมลล์เอาไว้เผื่อสักวันจะลองเมลล์ไปถามข้อมูลพวกเขาดูว่า แวมไพร์สามารถกินอย่างอื่นนอกจากเลือดได้หรือเปล่า มันคงจะน่าเบื่อน่าดูเลยน่ะถ้าอาหารหลักคือเลือด แถมอาหารว่าง ก็ยังเป็นเลือด แค่คิดก็ดูไม่อิ่มยังไงก็ไม่รู้

                ชอบแวมไพร์เหรอ ไม่เชิงเป็นคำถามจากแองเจลแต่ดูเหมือนน้ำเสียงเขาบ่งบอกอาการผิดหวังมากกว่า อย่าบอกนะว่าคนที่กำลังจะเล่นบทแวมไพร์กลับไม่ชอบซะเองน่ะ!

                “เอ่อ ก็ไม่เชิงหรอกค่ะแต่พวกเขาดูสวยหล่อแบบเพอร์เฟ็คดีแล้วก็ลึกลับน่าค้นหา

                ทำไมเหมือนเขากำลังเบ้หน้างอนใส่ฉันเลยแฮะ หรือว่ากำลังน้อยใจแฟนคลับที่เริ่มจะแปรพักตร์ไปเข้าสมาคมคนรักแวมไพร์แทน สมาคมคนรักแองเจล?

                “คุณไม่ชอบแวมไพร์เหรอคะ?” คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายถามบ้างล่ะนะ พลางหยิบพุดดิ้งคาราเมลขึ้นมาตักใส่ปากด้วย

                เขาทำหน้าแบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

                แองเจล เป็นอะไรไปคะ

                หือ? จู่ๆ เขาก็มีอาการเหมือนเมาค้างแล้วก็ผล๋อยหลับไปเองซะอย่างนั้น เหอ? คุยๆ อยู่ดีๆ หลับกลางอากาศต่อหน้าสุภาพสตรีเนี่ยนะคะ!

                “แองเจล แองเจล?”

                สงสัยจะเหนื่อยจัดแฮะ เฮ้อ อดขายขนมจีบต่อเลย กลับไปนั่งที่ของตัวเองก็ได้ ชิส์ แต่ก็เป็นห่วงเหมือนกันแฮะ เอาไว้เขาตื่นแล้วฉันค่อยขอชาอุ่นๆ ให้สักหน่อยก็แล้วกันนะ

                ระหว่างที่กำลังกลับมานั่งชิลกินลมแอร์ในชั้นหรูอยู่คนเดียว (ขณะที่ผู้โดยสารในชั้นคนอื่นๆ ดูเหมือนจะปิดไฟในพื้นที่ส่วนตัวและหลับกันไปหมดแล้ว) ท่ามกลางไฟสลัวฉันจึงไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดี นอกจากนอนหลับ แต่นั่นก็ทำไปแล้ว กินข้าว เมื่อกี้ก็เพิ่งตบท้ายด้วยของหวาน แล้วไงต่อล่ะ ฉันจึงนั่งมองมือตัวเองเล่นจนสายตาไปสบเข้ากับแหวนนิลแปลกหน้าอีกครั้ง มือซนค่อยๆ ดึงแหวนเกลี้ยงสีดำออกมาจากนิ้วอย่างเบามือด้วยความสงสัย ภายในสลักคำว่า N to A แปลว่า โหน่ง ถึง อ่อย เหรอ? (ใครคือโหน่ง =_=’’ แล้วในโลกนี้มีคนชื่อ อ่อย ด้วยเรอะ!)

                อะไรกันนี่! จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเจ็บแปลบในอกราวกับว่าหัวใจถูกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างกายเริ่มหายใจหอบแรงขึ้น สัญชาตญาณของฉันสั่งให้สวมแหวนวงนี้เอาไว้ทันที และแล้วความรู้สึกแปลกประหลาดก็ทุเลาลงอย่างไม่น่าเชื่อ

                มันเกิดอะไรขึ้น?

                แสงไฟสลัวจากเครื่องบินเริ่มหรี่ลงแล้วกลายเป็นติดๆ ดับๆ แต่เครื่องบินไม่ได้ลดระดับลงหรือตกหลุมอากาศแม้แต่น้อย ไม่มีรายงานสภาพผิดปกติสักนิด ฉันรีบลุกขึ้นไปหาแองเจลแต่เมื่อเดินไปถึงก็กลับพบว่าเขาหายไปแล้ว

                เก้าอี้ที่ว่างเปล่า หรือว่าเขาจะไปเข้าห้องน้ำ? ถ้าไปฉันก็ต้องเห็นสิ หรืออาจจะไม่ทันเห็นตอนที่กำลังเหม่อมองแหวนนิลอยู่ ฉันอาจจะคิดมากเกินไป ไอเย็นนี่อีกแล้ว...หมอกควันด้วย! นี่มันเครื่องบินโดยสารหรือไอพ่นน้ำแข็งขั้วโลกใต้กันเนี่ย หรือว่าใกล้จะถึงจุดหมายแล้วสินะ ฉันรีบเปิดหน้าต่างดูแต่ก็มองไม่เห็นอะไรนอกจากแสงจันทร์ส่องสว่างสาดใส่เข้ามาอย่างงดงาม

                ขณะที่กำลังดื่มด่ำอยู่กับทัศนียภาพอย่างบันเทิง เงาสะท้อนจากหน้าต่างก็ทำฉันสะดุ้งเฮือก

                “แองเจล? ตกใจหมดเลยทว่าเมื่อประจันหน้ากันอย่างชัดเจน

                กลับไม่ใช่แองเจล!

                ร่างสูงใหญ่หน้าตาถอดแบบจากแองเจลมาเป๊ะๆ แต่ทว่าแววตากราดเกรี้ยวดุร้ายอย่างที่ตัวจริงไม่เคยเป็น ผมยาวสลวยเป็นขั้นบันไดพาดลงมาจนถึงบ่าจนคนเห็นเกือบใจละลาย ริมฝีปากยั่วยวนที่แฝงไปด้วยคมกริชหมายปลิดชีวิตแต่ก็ช่างน่าหลงใหล แฝดตัวร้ายกำลังขยับเข้ามาใกล้ฉัน ทุกวินาทีที่เขาอยู่ใกล้ช่างอันตราย เห็นเขายิ้มอยู่แบบนี้ แต่ถ้าคุณเคยเห็นเพชรฆาตมาก่อน คุณจะรู้ว่ารอยยิ้มนั้นมีความหมายว่ายังไง

                นะ นายไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมนางเอกต้องติดอ่างอยู่บ่อยๆ

                จังหวะนั้นเอง จู่ๆ คมเขี้ยวสีเงินวาววับก็เผยอขึ้นจนฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว ภาพในวันก่อนย้อนกลับคืนมาทันที คราวนี้ฉันจำได้แม่น เขาเคยดูดเลือดของฉัน! ไม่นะ แองเจลช่วยด้วย!!

                ผลั่ก!

            เยส! แองเจลมาช่วยแล้ว!! หันไป อ้าวไม่ใช่นี่หว่า ใครเสร่อมาแทนฟะ!!

                ถอยออกไปนะ ไอ้ปีศาจ!” ใครบางคนกำลังผลักร่างตรงหน้าออกไปแต่ดูเหมือนฝาแฝดแองเจลจะไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เสียงตะโกนที่ว่านี่ไม่คุ้นเท่าไหร่แต่สีผมคุ้นมากๆ เลยนะ ผมสีเทาประหลาดที่ไม่ค่อยจะมีใครเขาย้อมกัน ใบหน้าบึ้งตึงหันมาตะคอกใส่ฉันต่อให้หลบถอยออกในขณะที่เขากำลังง้างเครื่องมืออะไรบางอย่างจากแผ่นอก ธนูลูกดอกที่เป็นไม้เหลารูปทรงปลายดินสอเพียงแต่มันดูแหลมคมมากกว่านั้น

                “กั๊กแซง?!”

                หลบไป ถ้าไม่อยากโดนลูกหลง! เบลล์คุณช่วยพาอันย่าไปหลบที่ชั้นธุรกิจก่อนนะ!” ฉันละเมอตอนอิ่มหรือว่าเมื่อกี้ก่อนหลับอ่านข่าวบันเทิงของกั๊กแซง V.S เบลล์?

                “ยัยบื้อ อยากตายก็ตามใจนะ!” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่เบลล์ก็รีบดึงแขนฉันให้วิ่งไปด้วยกัน

                เดี๋ยวสิ แองเจลล่ะ!”

                ลืมเขาสักนาทีเถอะน่า! ไปเร็ว!”

                อยากจะรู้จริงๆ ว่าบนเครื่องบินนี่มันจะหนีกันไปได้ด้วยเหรอ? เขาหน้าตาเหมือนแองเจล...จะว่าไปฉันสะดุดใจอะไรบางอย่าง สร้อยคอที่แองเจลใส่เมื่อเช้าเป็นสร้อยยาวรูปปีกสีขาว ฉันจำได้เพราะคิดอยากจะซื้อเลียนแบบเอาไว้แอ๊บใส่คู่กันสักวัน แต่เมื่อกี้ก่อนจะหันกลับมา ฉันดันไปสบตาเข้ากับสร้อยปีกที่เขาใส่เป็นแบบเดียวกันเลยนี่! หมายความว่ายังไงฉันไม่รู้ แต่สิ่งเดียวที่ฉันกำลังจะทำคือ ขาของฉันหมุนกลับเองอัตโนมัติไปยังร่างของฝาแฝดแองเจลที่ยืนรอความตายจากกั๊กแซงอยู่ตรงหน้า

                ลิ่มไม้แหลมพุ่งเข้าใส่ฝ่ายตรงข้ามอย่างรวดเร็ว ฉันกรีดร้องตะโกนเรียกชื่อของแองเจลแล้วทุ่มสุดตัวกระโดดเข้าใส่ซาตานร้ายตรงหน้าเหมือนนางเอกในละครน้ำเน่า แต่ทันใดนั้น เขากลับยึดจับด้ามไม้เอาไว้ได้ทันควันท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฉัน กั๊กแซง และเบลล์ (ส่วนคนอื่น หลับหมด สบายดีเนอะ) แล้วฉันก็ตกอยู่ในอุ้งมือมารของแฝดร้ายจนได้

                ฉึก! คมเขี้ยวลึกฝังลงยังต้นคอรอยเดิมจนร่างกายเริ่มกระตุกและโงนเงน ภาพต่างๆ ก็เริ่มดับมืดลงอีกครั้ง มีใครเคยโง่ให้แวมไพร์ดูดเลือดถึงสองครั้งไหมนะ

                ฉันไง

                 ระหว่างที่กำลังมองหาทางไปปรโลก ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่รอดในเมื่อถูกแวมไพร์กัดถึงสองครั้ง ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ในป่ากว้างราวกับป่าดงดิบที่มีแต่ต้นไม้สูงใหญ่ เท้าของฉันก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปพบเข้ากับบุคคลถึงสองคนแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสังเกตุเห็นฉันแถมพวกเขายังแต่งตัวแปลกๆ เหมือนหลุดออกมาจากฉากละครยุโรปย้อนยุค ผู้หญิงสวมใส่กระโปรงจีบพองระบายเหมือนบอลลูนสีกุหลาบหม่นแต่ดูสง่า ส่วนผู้ชายแต่งตัวเหมือนขุนนางยุโรปในสมัยก่อนแถมมีดาบเหน็บอยู่ตรงเอวด้วย นี่เมื่อกี้ฉันดูหนังซามูไรตะวันตกหรือเปล่าเนี่ย

                แต่ที่แน่ๆ ใบหน้าของทั้งสองคนฉันมองเห็นไม่ชัดเท่าไหร่ ภาษาที่พูดก็ฟังไม่รู้เรื่องด้วย พวกเขาดูเหมือนกำลังทะเลาะกันมากกว่าพรอดรักในป่าทึบ ฉันเห็นผู้หญิงคนเดิมเริ่มถอยห่างออกจากฝ่ายตรงข้ามมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนผู้ชายคนนั้นก็หยิบดาบออกมา เขาจะฆ่าเธอ! แต่เอ๊ะ เขาชะงักไป อ้าว ไม่ใช่นี่หว่า เขาหยิบดาบออกมาแล้วเฉือนแขนของตัวเอง!! พวกวิปริต?! ยังไม่ทันได้กระพริบตาหรือนินทาต่อ แผลบนท่อนแขนของเขาก็ประสานติดเข้าหากันดังเดิมราวกับไม่เคยถูกคมมีด ผู้หญิงคนนั้นดูตกใจไม่แพ้ไปกว่าฉันที่อ้าปากเหวอจนทำอะไรไม่ถูก

                แองเจล่า!” คงจะเป็นชื่อของเธอ เขาร้องเรียกเธอ แต่อีกฝ่ายก็ตัดสินใจวิ่งหนีจากมา

                ทว่า ภาพที่เกิดตรงหน้ามันรวดเร็วมาก เขาไปถึงตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาจับยึดตัวของเธอเอาไว้ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลก่อนจะเผยรอยเขี้ยวปีศาจขึ้นแล้วปักมันลงปลิดชีวิตของแองเจล่าไปชั่วนิรันดร์ ใบหน้าของเขาเงยขึ้นแล้วสบตากับฉัน ดวงตาสีทองสุกปลั่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแดงฉานอย่างร้ายกาจจ้องมองฉันอย่างไร้ค่า หยดเลือดไหลเป็นทางจากคมเขี้ยวซาตาน และชื่อของเขาก็คือ ไนท์เคล

                และชื่อของเขาก็คือ ไนท์เคล? อ๋อ นั่นน่ะ ฉันได้ยินผู้หญิงที่ชื่อแองเจล่าเรียกก่อนตายเป็นครั้งสุดท้ายว่า ไนท์เคล น่ะสิ เพราะตอนที่เอ่ยชื่อ เธอจ้องเขาอย่างไม่กระพริบตาจนกระทั่งเสียชีวิตอยู่ในสภาพที่ลืมตาโพลง

                ขอหยุดหายใจสักสามวินาทีได้ไหม ทำไมน่ะเหรอ?

                ฉันมองเห็นหน้าของผู้หญิงคนนั้นอย่างชัดเจน แต่ประเด็นอยู่ที่ว่า เธอหน้าตาเหมือนฉันน่ะสิ

                อันย่า!!!”

                หือ อุ้ย แองเจลกำลังชะโงกหน้าก้มลงมามองฉันจนหน้าของเราสองคนเกือบชนกัน อ๊ายยที่รัก เปลี่ยนใจแล้วใช่มั้ยคะ! เดี๋ยวนะไม่ใช่เวลามาหื่นนี่หว่า เขาคือแองเจลตัวจริงใช่มั้ย?

                “ผมปลุกคุณตั้งนานแล้ว แต่คุณก็หลับปุ๋ยเลย อีกห้านาทีเครื่องจะลงจอดแล้วนะครับ เตรียมตัวได้แล้วล่ะ ฉันกวาดตามองไปรอบๆ เหตุการณ์นิ่งสงบราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ฉับพลันก็รีบเอามือพาดไปที่ต้นคอของตัวเอง ผิวเนียนเรียบบริสุทธิ์ดุจเด็กแรกเกิด ไม่มีรอยอะไรเลยเหรอ

                แองเจลหันมาเห็นฉันกำลังลูบๆ เกาๆ แถวต้นคอ

                ยุงกัดเหรอครับ? เอ๊ะแต่บนเครื่องบินไม่น่าจะมียุงนะ

                “อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แต่แองเจลคะเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ? แล้วเบลล์กับกั๊กแซงล่ะ??” ฉันรีบหันซ้ายหันขวามองหาไนท์เคลแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา ดวงตาสีน้ำผึ้งอ่อนใสซื่อจากแองเจลมองกลับมาที่ฉันอย่างพิศวงงงงวยราวกับไม่เข้าใจว่าฉันกำลังพูดถึงอะไรอยู่

                คุณทานข้าวเสร็จแล้วก็หลับไปนี่ครับ ผมก็หลับไปเหมือนกันแต่ตื่นขึ้นมาก่อนคุณ โอ้...เยี่ยม! สามัคคีกันหลับแบบนี้ตกลงฉันจะรู้อะไรไหมเนี่ย!

                ว่าแล้วแองแจลก็เก็บเอกสารบทละครต่างๆ ของเขาลงกระเป๋าแล้วเตรียมตัวนั่งลงรัดเข็มขัดเมื่อเครื่องกำลังจะลงจอด ส่วนฉันไม่มีอะไรให้เก็บนอกจาก...เก็บซ่อนความสงสัยจากเรื่องราวอุกอาจที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้ มันไม่น่าจะใช่ความฝัน แต่ว่าตอนนี้ที่นิ้วของฉันก็ไม่มีแม้แต่แหวน N to A อะไรนั่นสวมอยู่เลย ถ้าหากเป็นความฝันจริงๆ ทำไมฉันถึงจำเรื่องราวได้ละเอียดอย่างนี้ล่ะ?

                เครื่องบินลงจอดในเวลา 23:45 น.ของประเทศฮังการี ทวีปยุโรป

                ณ จุดเช็คพาสปอร์ตของชาวต่างชาติ สายการบินที่พวกเราโดยสารมาไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวสักเท่าไหร่นอกจากทีมงานของบริษัทและชาวสัญชาติฮังการีโดยตรง อาจจะเป็นเพราะข่าวลือลั่นทั่วประเทศฮังการีถึงชายแดนฝั่งโรมาเนียที่ว่า แวมไพร์กำลังออกอาละวาดจนมีคนบริสุทธิ์เสียชีวิตไปแล้วกว่าครึ่งหมู่บ้าน ทางบริษัทสลาฟฯ ไม่เป็นห่วงความปลอดภัยของแองเจลเลยหรือไงกันนะ รึว่าการทำงานสำคัญกว่าชีวิตของนักแสดง... แต่อันย่ามาด้วยทั้งคน สบม.หห.! (สบายมาก หายห่วง!) ฉันจะไม่ยอมให้แองเจลของฉันเป็นอะไรไปแน่นอน แวมไพร์ต้องข้ามศพฉันไปก่อน!! (ว่าแต่อย่าถึงกับต้องข้ามศพกันไปจริงๆ เลยนะ แค่ผีฉันยังกลัวเลยนับประสาอะไรกับซาตานมีเขี้ยว) ระหว่างที่ความคิดกำลังโลดแล่นและกำลังจะเดินผ่านออกไปยังทางออกสนามบิน กึก! โอ้ย! จะหยุดก็ไม่บอกกันเลยนะคะที่รัก! หน้าของฉันชนเข้ากับแผ่นหลังกว้าง (อันหล่อเหลาไม่เว้นแม้กระทั่งหลัง =_=’’) ของแองเจลเข้าอย่างจัง

               มีอะไรเหรอคะ?” สายตาของแองเจลมองตรงไปยังชายหน้าตาคุ้นๆ ที่ยืนไขว้ขาอยู่ด้านหน้าและหญิงสาวในชุดโค้ทยาวตุ๊กตาขนฟู

                เดจาวู! กั๊กแซง V.S เบลล์!

              พวกนาย/พวกเธอ มาทำอะไรกันที่นี่ฉันถามเบลล์ไปพร้อมๆ กับที่แองเจลถามกั๊กแซง แต่เบลล์หยุดมองไปที่กั๊กแซงแล้วให้เขาเป็นคนตอบ

                ก็มาถ่ายหนังเรื่องเดียวกับนายน่ะสิ คิดว่าตัวเองดังอยู่คนเดียวหรือไง แต่ฉัน...ก็ไม่ได้ใช้วิธีสกปรกเหมือนกับนายหรอกนะ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องที่นายแอบมาสร้างกระแสที่ฮังการีมาก่อน ถึงยังไงฉันก็ไม่คิดจะขายวิญญาณให้กับซาตานเพื่อแลกกับฟีโรโมนอันน่าขยะแขยงนั้นหรอก

                ดูเหมือนเบลล์จะเป็นเพียงคนเดียวที่รู้เรื่องว่ากั๊กแซงกำลังพูดถึงอะไรอยู่

                “ขายวิญญาณ?” ฉันมองไปทางแองเจลอย่างสงสัย เขาก็ยังหายใจอยู่นี่ ขมวดคิ้วได้ หล่อได้ด้วยแงะ

                กั๊กแซงชี้หน้าแองเจลด้วยนิ้วที่สวมแหวนเงินวงเบ้อเร่อ

                ระวังตัวให้ดีเถอะ ตำแหน่งซุปเปอร์สตาร์ของนาย ฉันจะทำให้มันร่วงลงมาเอง! และอย่าลืมว่า...ทั้งงานของนาย หรือแม้กระทั่งผู้หญิงของนาย

                คราวนี้แองเจลควบคุมอารมณ์ได้อยู่หมัด เขาไม่แสดงทีท่าอะไรออกมาเลยนอกจากบังฉันให้ยืนอยู่ข้างหลังจนมิด

                กั๊กแซงมาแสดงหนังเรื่องเดียวกับแองเจลด้วย ดีจังเลยค่ะ! เล่นบทอะไรเหรอคะ?” ฉันฝืนใจยื่นหน้าฝ่าความเงียบออกไป อย่างน้อยแชมเปญเพื่อนรักต้องอยากรู้แน่ๆ

                บทนักล่าแวมไพร์ หรือศัตรูของนายนั่นแหล่ะแองเจล!” อ้าว ฉันชวนกั๊กแซงคุยแต่ดันกลายเป็นจุดชนวนให้เขาวกกลับไปหาแองเจลซะงั้น! ทำไงดี กระโดดชกปากกั๊กแซงสักหนึ่งทีเพื่อแสดงเสถียรภาพของแฟนคลับแองเจล หรือว่า ขอลายเซ็น เออใช่! ถูกต้อง!

                “คือว่า กั๊กแซงคะ ฉันขะ ขอลายเซ็นไปให้... ยังพูดติดอ่างไม่ทันจบ ให้แชมเปญอ่ะ ไม่ใช่ให้ตัวเองนะ! แองเจลจะเข้าใจฉันผิดไหมเนี่ย!!

                ได้สิครับ สำหรับคุณได้เสมอ ให้ผมเซ็นที่ไหนดี?”

                เวรล่ะสิ ขอลายเซ็นเขาทั้งๆ ที่ไม่ได้เตรียมกระดาษสีหรือสมุดมาเลยเนี่ยนะ อ๊ะ! นึกถึงพวกรุ่นพี่ตอนเรียนจบม.6 ฉันเคยเห็นพวกเขาละเลง เสื้อนักเรียน กันสนุกสนานเลย เข้าท่าแฮะ! แต่ว่าเสื้อที่ฉันใส่อยู่มันคือเสื้อโค้ทตัวเดียวที่เตรียมมาใส่ตลอดอาทิตย์เลยนะ...ไม่ไหวๆ กระดาษทิชชู่? สิ้นคิดไปมั้ยยย ฉันส่งสายตาให้เบลล์เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ยัยนั่นกลับคิดว่าฉันแอบหลิ่วตาโชว์พาวเวอร์ว่ากำลังจะได้ลายเซ็นจากกั๊กแซง เป็นงั้นไป

                ไปกันหรือยังคะกั๊กแซง ฉันอยากเข้าที่พักแล้ว อยากจะอาบน้ำสักที

                กั๊กแซงหันไปพยักหน้ากับเธอแล้วโบกมือให้ฉัน

                เอาไว้วันหลังก็แล้วกันนะครับ บ๊ายบาย เจ๋ง แชมเปญพลาดอีกแล้วเพื่อน ขอโทษทีนะไว้คราวหน้าอย่างที่เขาว่าละกัน

                งั้นเราก็ไปกันบ้างเถอะค่ะ แองเจล...แอง หือ?” ว่างเปล่า ไร้เงาคนเคียงข้าง อ้าวเฮ้ย! เขาเดินนำหน้าฉันดุ่ยๆ ไปแล้ว อย่าบอกนะว่าเขาโกรธฉันเรื่องที่ไปขอลายเซ็นกั๊กแซงน่ะ!!!

 

                ไม่หรอก แองเจลไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย เขามักจะสุภาพ เป็นมิตร และเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นเสมอ แต่ว่าดูเหมือนเขาหลบเลี่ยงไม่พูดกับฉันเลยทั้งวัน อาจจะเป็นเพราะกำลังมีงานถ่ายทำละครยุ่งๆ อยู่ล่ะมั้ง? ฉันคงจะคิดมากไปเอง สถานที่ที่เรากำลังจะไปถ่ายทำกันคือในป่าดงดิบอันแสนจะคุ้นตา

                นางเอกที่ถูกวางตัวเอาไว้คือ ฮาเรีย นักร้องนำจากวงนาร์กัสที่กำลังโด่งดังอยู่ในขณะนี้  ฮาเรียเป็นหญิงสาวผมยาวหยักศกหน้าตาสวยหวานน่ารัก แถมยังดูน่าปกป้องถนุถนอมมากกว่ายัยถึกอย่างฉันอีกด้วย...จี๊ดๆ อิจฉาความสวยขึ้นมาทันใด นี่สินะนางเอกที่แท้จริง ฉันก้มหน้ามองดูตัวเองแล้วย้อนกลับไปดูเธอกับแองเจลที่กำลังหัวเราะกันอย่างดูมีความสุข ถ้าฉันเกิดมาสวยเพอร์เฟ็คอย่างนั้นบ้าง ฉันคงจะได้เล่นคู่กับแองเจลสินะ

                เอ้า! คุณฮาเรียยังไม่ได้ท่องบทมาหรอกเหรอ ก็อุตส่าห์บอกให้ท่องจำตั้งแต่ตอนอยู่บนเครื่องบินแล้วไง บินตั้งสิบกว่าชั่วโมงเชียวนะ!” ทีมงานคนหนึ่งกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างอารมณ์เสียเมื่อกำลังจะเริ่มการถ่ายทำแล้วแต่นางเอกกลับยังจำบทไม่ได้

                นายก็ไปยืนกำกับบทข้างหลังพุ่มไม้นั่นสิ

                ถ้าทำได้ฉันก็ทำไปแล้ว ฉันต้องคอยถือไฟ ส่งสัญญาณเอฟเฟคน่ะสิ นายล่ะ

                ฉันก็ไม่ว่างเหมือนกัน อีกอย่างมันไม่ใช่หน้าที่ของฉัน

                บรรดาสต๊าฟเริ่มเกี่ยงงานกันเองจนฉันปิ๊งไอเดียอะไรบางอย่างขึ้นมาในสมองอันขี้เลื่อย เอ้ย ชาญฉลาดแบบแกมโกง หึหึ...ยัยนางเอกนี่เสร็จฉันแน่ๆ ฮี่ๆๆๆ

                ให้หนูคอยบอกบทให้เธอเอาไหมล่ะคะ ว่างอยู่พอดีเลย

                พี่ๆ ทีมงานพร้อมใจกันเงยหน้าขึ้นมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าไปจนส้นสูงจรดศีรษะอีกรอบ เอ่อ พี่ขา หนูไม่ได้มาแคสติ้งนะคะ

                “น้องอันย่าสินะ อืม เอาไงดีล่ะพวกเรา

                หรือจะให้ฉันเล่นแทนเลยก็ได้น๊ะ!

                “ตกลง อันย่า พวกพี่รบกวนด้วยนะครับ น้องคอยไปยืนบอกบทตรงข้างหลังของคุณฮาเรียเพราะในฉากเราจะทำหมอกควันหนาทึบเอาไว้ก็จะบังร่างคนบอกบทได้พอดี พอถึงฉากพูดของแองเจล น้องก็หลบกลับเข้ามาเลยนะครับ

                ได้ค่ะ หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ

                ดีที่สุดในแบบของอันย่าเท่านั้นนะจ๊ะ ทีนี้ล่ะแองเจลก็จะตกเป็นของฉัน!! (อันย่า สรุปเธอจะร้ายทั้งเรื่องเลยอย่างนั้นเรอะ!!!)

                ฉันถือบทละครของฮาเรียไปเข้าฉากแล้วเผลอสบตาเข้ากับแองเจลพอดี หือ? เขาหลบหน้าฉัน? ทำไมอ่ะ อย่าบอกนะว่าโกรธเรื่องกั๊กแซงจริงๆ น่ะ

                แองเจลคะ คุณโกรธฉันเรื่องลายเซ็นของกั๊กแซงเหรอ คือว่าฉันขอไปให้แชมเปญเพื่อนของฉันที่อยู่เมืองไทยน่ะค่ะ คุณอย่าเข้าใจผิดนะ ฉันขอโทษถ้าหาก

                สายตาเย็นชาหันควับกลับมาแทนที่ดวงตาสีอ่อนคู่งามของแองเจล แววตากราดเกรี้ยวสีทองประกายกำลังจ้องมองฉันอย่างท้าทาย แล้วสีของมันก็กลับกลายเป็นสีแดงเลือดเหมือนกับที่เห็นในฝันไม่มีผิด!

                สวัสดีอันย่า ยินดีที่ได้พบกันอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะ

                นะ นะ นาย

                จำชื่อฉันไม่ได้อีกแล้วเหรอ? ไม่ใช่นาย... แต่เป็น ไนท์เคล ต่างหากยัยโง่!”







Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์! ตอนที่ 10 : ความฝันหรือความจริง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 408 , โพส : 2 , Rating : 80% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 2 : ความคิดเห็นที่ 20
มีทั้งหมดกี่ตอนคะ
Name : honey [ IP : 113.53.63.104 ]

วันที่: 16 พฤษภาคม 2554 / 13:56
# 1 : ความคิดเห็นที่ 19
นางเอกไร้สาระวะโคดเลีย(แต่ก้อซอบ)อยากให้ไนนเคลมีบดบาดบ้าง
Name : tukta [ IP : 202.137.156.30 ]

วันที่: 15 พฤษภาคม 2554 / 17:28

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android