ตอนที่ 1 : นางฟ้าตัวดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

       แจ๋น เป็นคนงานในบ้านมณีวัชรนาถ เธอมีหน้าที่ดูแลสวนกุหลาบของคุณนายให้สวยงามอยู่เสมอ เพราะต้องตากแดดทั้งวันทั้งคืน ผิวของเธอจึงคล้ำเสียเป็นปกติ พ่อทิ้งแม่ของเธอไปกับหญิงอื่น มารดาที่เคยเป็นสาวใช้ก็ตรอมใจ ล้มป่วยเป็นปอดบวมและจากไปตั้งแต่เธอยังแบเบาะ ตระกูลวัชรนาถจึงเลี้ยงไว้เอาบุญ แต่แน่นอนว่าในฐานะคนใช้

       “ไม่เมา ไม่เลิก!” คุณชายเทียมฟ้า บุตรหัวแก้วหัวแหวน นิยมจัดปาร์ตี้ที่บ้านทุกสุดสัปดาห์ เขาคือคาสโนว่าตัวยง ห้อมล้อมด้วยสาวๆ ดุจเพชรนิลจินดาประดับกาย ชายหนุ่มคือสุดยอดปรารถนาของสตรีส่วนใหญ่ในสังคมไฮโซ รูปงามผิวขาวผ่องดุจเทพบุตรกรีก มีทรัพย์ศฤงคารใช้สบายไปตลอดชีวิต

       ทว่า ในสายตาของแจ๋นแล้ว เขาคือผู้ชายไม่เอาถ่าน รูปร่างผอมบางสำหรับเธอแล้วไม่ต่างจากคนขี้โรค งานหนักไม่เอา เบาก็ไม่สู้ บอกเลยว่า ถ้าให้ต้องแต่งงานกับเขา มันคือนรกมากกว่า เพราะเปลือกนอกที่ทุกคนมองเห็นว่าสวยงาม ดีพร้อม แต่จริงๆ แล้ว

       “เหวอ แมลงสาบ!

       ผู้ชายบ้าอะไรกลัวแค่แมลงตัวเล็กๆ พอลับหลังเพื่อนฝูงหรือสาวสวย เขาแทบจะกลายเป็นคนละคน ไล่ให้เธอรีบไปจับแมลงได้เกือบทุกวัน กลัวอะไรนักหนา แม้กระทั่งผีเสื้อกลางคืนยังวิ่งหนี

       “มาแล้วค่ะ คุณชาย แจ๋นจัดให้”

       เขาไม่เห็นจะเป็นที่ปรารถนาของสตรีตามที่ใครๆ พูดกันเลยสักนิด แจ๋นเห็นพฤติกรรมของเทียมฟ้ามาตั้งแต่เด็ก ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ พอโตไม่เท่าไหร่ก็ถูกส่งไปเรียนเมืองนอก กว่าจะกลับมาอีกครั้งก็โตเป็นหนุ่ม แต่เธอก็ไม่เห็นว่าเขาจะเปลี่ยนไปเลยสักนิด กลับหนักกว่าเดิมละไม่ว่า สำหรับเธอแล้ว เขาเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ทำอะไรเองไม่เป็นเลยสักอย่าง ถึงจะมีกิจการส่วนตัวที่เป็นมรดกจากบิดา ก็ให้อาของตนเป็นผู้บริหารแทนตลอด

       ส่วนเขาน่ะหรือ งานหลักคือการนอน ส่วนงานรองคือการเที่ยวเตร่ แล้วก็ผู้หญิงกับปาร์ตี้ นอกนั้นก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

       “ทำความสะอาดยังไง ถึงปล่อยให้มีแมลงสาบในบ้านได้”

       เธออยากจะสวนไปเสียเหลือเกินว่า ใครใช้ให้เปิดประตูกระจกทิ้งไว้ตอนจัดงานเลี้ยงล่ะ แต่เพราะสำนึกในบุญคุณของคุณนาย จึงสำเหนียกมาตลอดว่าไม่สมควรเถียงเจ้านาย ถ้าหากว่าไม่จำเป็นจริงๆ

       “แจ๋นจะระวังค่ะ”

       สายตาของเทียมฟ้าไม่เคยชอบหน้าแจ๋น เพราะเธอหน้าดำ ตัวดำ ไม่มีสง่าราศี ไม่มีแบรนด์เนมประดับกายเหมือนสิ่งของไร้ราคา กลิ่นตัวก็มีเพียงกลิ่นเหงื่อ เธอไม่มีเงินไปซื้อของแพงๆ อย่างเช่นน้ำหอมมาประทินผิวกาย หรือถึงมี หญิงสาวก็เป็นคนประหยัด เธอไม่รู้ว่าวันไหนจะถูกเฉดหัวไล่ออกมาจากบ้าน แม้คุณนายจะรับปากกับมารดาของเธอเอาไว้ว่าจะดูแลให้เป็นอย่างดี แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าเป็นการเลี้ยงดูตลอดชีวิต

       เธอจึงเก็บหอมรอมริบเอาไว้ เผื่อว่าวันใดอาจจะมีกำลังพอซื้อบ้านเล็กๆ สักหลังเป็นของตน  เพื่อไม่ต้องเป็นคนรับใช้ให้คนอื่นคอยดูถูกและจิกใช้ตลอดเวลาดั่งเช่นน้องสาวของเทียมฟ้า

       “อีแจ๋น เอาเสื้อไปซักให้หน่อยสิ แต่ตัวนี้ซักมือนะ เอาให้หอมๆ ด้วย” น้องสาวของเทียมฟ้าชื่อ รุ้งพราว เธอใฝ่ฝันอยากจะเป็นนางแบบ จึงสรรหาเสื้อผ้าแปลกใหม่มาสวมใส่ได้ไม่ซ้ำ และภาระนั้นก็ตกเป็นของแจ๋น เมื่อชุดราคาแพงลิบลิ่วเปรียบดั่งเจ้าหญิงผู้บอบบาง

       “ค่ะ คุณรุ้ง”

       แต่ตัวอันตรายของจริงที่ทำให้เธอต้องระมัดระวังภัยอยู่ตลอดเวลา คือแฟนใหม่ของคุณนายดวงมณี ที่อายุน้อยกว่าสองสามปี คนที่คุณนายยกให้เป็นผู้บริหาร คอยดูแลกิจการของครอบครัวที่เทียมฟ้าเรียกว่า อาเสือ เขาเปรียบดั่งเสือซ่อนเล็บ คุณนายหลงเขามาก เหตุการณ์ก็ปกติดีอยู่

       จนมากระทั่งวันหนึ่ง แจ๋นเข้านอนดึกเพราะมัวแต่พ่นยาไล่แมลงในสวนกุหลาบเอาไว้ เธอได้กลิ่นเหล้าหึ่งมาจากตัวของนายเสือ เขาเมาหนักมากจนอาจจะคว้าผิดคน และอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นคุณนายก็เป็นได้ แต่มันไม่ใช่เลย

       “แจ๋น ฉันชอบของแปลก เธออยากได้เงินใช้เพิ่มไหม”

       เขาพยายามกอดและลวนลามเธอ แต่ป้ามะลิเป็นคนช่วยเอาไว้ได้ นายเสือเห็นว่าคนรับใช้เข้ามาเห็นจึงทำทีเป็นว่าลื่นล้ม ยังไม่ได้ทำอะไร แจ๋นได้แต่น้ำตาไหลด้วยความกลัว ป้ามะลิบอกเธอว่า เราไม่มีหลักฐาน และคุณนายก็หลงใหลนายเสือมากตั้งแต่หลายปีที่สามีเสียชีวิตไป ก็เหมือนได้คนมาดามหัวใจ ป้าจึงได้แต่เตือนให้เธอระวังตัว โชคดีที่เสือไม่ค่อยได้มาค้างที่บ้านนัก ส่วนใหญ่เขามักกบดานอยู่ที่คอนโดหรูใจกลางเมืองซึ่งดวงมณีซื้อให้

       บางครั้ง หญิงสาวก็คิดว่าเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ แสนโดดเดี่ยว และไม่มีเจ้าชายขี่ม้าขาวในชีวิตจริง มีแต่คุณชายสุดแสนจะงี่เง่าและไม่เป็นโล้เป็นพายอะไรเลย

 

       วันคล้ายวันเกิดปีนี้ของเทียมฟ้าถูกจัดขึ้นยังหาดทรายขาว แม้แจ๋นได้พักแรมยังรีสอร์ทห้าดาว เธอก็ไม่เคยตื่นเต้น เพราะไม่ว่ามองไปทางใดก็เหมือนกรงขัง ไร้อิสรภาพ ยิ่งมีรุ้งพราวคอยประกบจิกหัวใช้ด้วยแล้ว บางวันก็เหนื่อยจนขาไม่ได้แตะน้ำทะเลด้วยซ้ำไป

       “อีแจ๋น แกช่วยฉันคิดหน่อยสิว่า ฉันจะให้อะไรพี่เทียมฟ้าดี”

       “คุณชายสุขภาพไม่ค่อยดี ให้เป็นพวกสมุนไพรดีไหมคะ” เธอเห็นว่าระยะหลัง เขาเอาแต่เมา แล้วก็มักจะเป็นเหน็บ ตะคริวอยู่บ่อยๆ เหมือนขาดสารอาหารอะไรสักอย่าง

       “อี๋ เสร่อ จะบ้าเหรอ ขืนให้ของพรรค์นี้ คนอื่นได้ดูถูกตาย จะไปไหนก็ไปไป๊ ฉันโทรไปปรึกษาเพื่อนดีกว่า”

       รุ้งพราวกำลังถกเถียงกับเพื่อนสาวในสายอย่างสนุกสนาน ถึงน้ำหอมแบรนด์เนมที่ออกใหม่ล่าสุด แถมยังเป็นลิมิเต็ดอิดิชั่น และสินค้าราคาแพงในอีกหลายชื่อที่แจ๋นไม่รู้จัก และเธอก็ไม่คิดจะสนใจด้วย

       แจ๋นเตรียมชุดสำหรับเล่นน้ำให้กับชายหนุ่มพลางออกปากเตือน

       “คุณชายคะ อย่าไปเล่นไกลนะคะ น้ำทะเลลึกมาก อาจเป็นตะคริวขึ้นมาก็ได้ ถ้าไปก็ชวนใครไปเล่นเป็นเพื่อนด้วยเถอะค่ะ อย่าไปคนเดียวเลย”

       “แจ๋น เธอจะรู้อะไร เห็นโน่นไหม สาวๆ ริมหาด เขารอชมฉันโชว์ว่ายน้ำอยู่ ขืนชวนเพื่อนไปว่ายคู่ ก็อดล่าแต้มน่ะสิ” เขาส่ายศีรษะ

       “แต่”

       “ไม่ต้องพูดมากแล้ว เอาแว่นกันน้ำมา เสื้อคลุมไม่ต้อง ฉันจะโชว์ซิกแพค”

       เธอเป็นฝ่ายส่ายศีรษะบ้าง เขาพยายามเบ่งกล้ามท้องที่หมั่นออกกำลังกายเป็นประจำกับหุ่นที่ผอมสูงและขาวจัด จริงอยู่ว่าเขาหุ่นดี แต่เธอก็ไม่เห็นว่ามันจะได้ประโยชน์อะไรเลยหากมันไม่สามารถทำหน้านี้เสมือนเสื้อชูชีพให้กับเขาได้

       “เอ๊ะ ยานี่ คุณชายเป็นหวัดเหรอคะ เพิ่งกินยาไป อ้าว ไปไหนแล้ว” หญิงสาวตกใจที่เห็นเขาทานยาแก้แพ้อากาศก่อนลงน้ำ เพราะยานั้นมีฤทธิ์กดประสาทให้ง่วงนอนด้วยเช่นเดียวกัน แจ๋นรู้สึกสังหรณ์ใจรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

       อากาศในวันนี้ดูท่าจะไม่เป็นใจกับเทียมฟ้าเช่นกัน จู่ๆ แสงแดดก็ถูกบดบังด้วยก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ สาวๆ กำลังกังวลว่าฝนจะตกหรือเปล่า เขาก็โบกไม้โบกมือให้สัญญาณ

       “ฝนไม่ตกหรอกครับ เพราะวันนี้เจ้าชายแห่งทะเลจะลงน้ำ” เขาหัวเราะ พร้อมกับบรรดาสาวไฮโซที่ผลัดกันส่งจูบให้กำลังใจเป็นทิวแถว พวกหล่อนเห็นว่าฝนยังไม่ลงเม็ด จึงยังไม่ขยับลงจากผ้าใบกัน

       เทียมฟ้ามั่นใจในฝีมือว่ายน้ำของตัวเอง แม้ไม่เทียบเท่าแชมป์ แต่เขาก็มักได้คะแนนนิยมจากทุกคนเสมอ แต่เขาประมาทไปว่า นี่คือทะเลไพศาล หาใช่สระว่ายน้ำที่มีระดับน้ำคงที่เหมือนสระที่คฤหาสน์ของตนไม่

       “เท่ไปเลยค่ะ”

       “ไลฟ์สดลงเฟสด้วยเลยดีกว่า”

       สาวๆ ทั้งชื่นชมและแชร์ถ่ายทอดสดลงเฟสบุ้คเช่นเดียวกัน ทันใดนั้นเอง ฝนเริ่มลงเม็ดเรื่อยๆ พร้อมกับลมแรง น้ำทะเลเริ่มเย็นมากขึ้นแต่เทียมฟ้ายังคงย่ามใจในเขตน้ำลึก ทุกคนเห็นว่าฝนน่าจะใกล้ตกหนักแล้ว  

       เรืองรัตน์ สาวไฮโซ เพื่อนในกลุ่มของชายหนุ่มร้องให้เขารีบว่ายเข้าฝั่ง หลังจากเห็นว่าคลื่นเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ จากด้านหลัง เขาที่อยู่ในน้ำอาจจะไม่ทันได้สังเกต

       ชายหนุ่มก็ไม่ทันสังเกตจริง แต่เขารู้สึกได้ว่า แขนเริ่มล้า ทั้งๆ ที่พยายามว่ายเข้าฝั่ง แต่กลับถูกดันออกมาเรื่อยๆ อย่างผิดปกติ น้ำทะเลเริ่มเย็นจนขาของเขาเป็นตะคริว ประกอบกับความมึนงงในสมอง ยาแก้แพ้กำลังออกฤทธิ์ ทำให้เขาเหนื่อยล้าและสำลักน้ำ

       “ว้าย ใครก็ได้ช่วยด้วย เทียมฟ้ากำลังจะจมน้ำ” เรืองรัตน์เห็นท่าไม่ดี รีบเรียกคนให้มาช่วย แต่ไม่มีใครเลยนอกจากผู้หญิง เพราะพวกผู้ชาย เทียมฟ้ากันให้ไปซื้อของกินและเหล้าเบียร์มาสำหรับปาร์ตี้คืนนี้ก่อน เพื่อที่เขาจะได้อวดหุ่นให้สาวๆ เต็มที่

       คุณนายกำลังชมวิวอยู่กับป้ามะลิ ได้ยินเสียงร้องเอะอะ

       “โวยวายอะไรกัน”

       “นั่นสิคะ”

       “แจ๋นไปไหน ให้มันไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น”

       แจ๋นตามลงมาพอดีหลังจากรุ้งพราวมัวแต่ให้เธอดูว่าชุดที่ใส่นั่นสวยหรือยัง

       “นี่แจ๋น ไปดูซิ เขาทำอะไรกัน ทำไมทำท่าแปลกๆ”

       หญิงสาวตาโตเมื่อเห็นชายหนุ่มยกมือสูงขึ้น เขากำลังขอความช่วยเหลือ ฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทำให้เกือบทุกคนรีบวิ่งกลับรีสอร์ทโดยปล่อยเทียมฟ้าเอาไว้

       “อะไรนะ เทียมฟ้าจมน้ำ ไม่นะ” คุณนายแทบใจสลาย เธอเห็นใครหลายคนวิ่งสวนทางกัน ทำไมไม่มีใครลงไปช่วยลูกชายของเธอเลยสักคน ก็เห็นชื่นชอบหลงรักกันนักหนา แต่พอเวลาวิกฤติเช่นนี้ กลับพร้อมหน้ากันทิ้งเทียมฟ้าไป “กลับมาก่อน กลับมา ใครช่วยเทียมฟ้าได้ ฉันยกให้เป็นเจ้าสาวของเทียมฟ้า!

       แวววรรณถ่ายไลฟ์สดเหตุการณ์อย่างต่อเนื่อง เธอไม่พลาดเลยสักช็อต พลางมองหาคนที่จะลงไปช่วยเทียมฟ้า และพบว่า มีสตรีคนหนึ่งสวนกับทุกคนไปอย่างกล้าหาญ เธอวิ่งฝ่าลมฝนอย่างไม่คิดชีวิตและกระโจนลงทะเลไปอย่างรวดเร็ว

       แจ๋น ไม่ได้ยินคำพูดของคุณนายเลยแม้แต่น้อย เธอรู้แต่เพียงว่า คุณชายทานยาที่มีฤทธิ์ทำให้ง่วงก่อนลงทะเล และรู้ว่าเขาเป็นตะคริวบ่อย ดังนั้น โอกาสจมน้ำในตอนนี้มีสูงมาก หญิงสาวรู้เพียงแค่...

       “ลูกแจ๋น เราเกิดมาเป็นคนใช้ ด้อยค่า ถ้าวันใดที่รู้สึกว่าตัวเองไร้คุณค่า อย่างน้อย อย่าลืมศักดิ์ศรีความเป็นคนนะลูก และชีวิตคนเป็นสิ่งสำคัญมาก ชีวิตของคุณนายและลูกๆ ของคุณนาย ฝากเอาไว้ให้พวกเราได้ดูแลรับใช้นะลูก จงกตัญญู ตอบแทนพวกเขานะจ๊ะ” มารดาเคยพร่ำสอนเอาไว้ เธอไม่เคยลืม

       เพราะบุญคุณข้าวแดงแกงร้อน เธอจึงไม่เคยเถียงรุ้งพราว แม้อีกฝ่ายจะอายุน้อยกว่า และเรียกเธอว่า อีแจ๋น

       เธอจึงไม่อยากฟ้องเรื่องนายเสือ เพราะกลัวทำให้คุณนายเสียใจ

       และในวันนี้ เธอจะปล่อยให้คุณชายจากไปไม่ได้เด็ดขาด เพราะไม่อย่างนั้น คุณนายต้องหัวใจสลาย เหมือนเธอที่ใจสลายเมื่อสูญเสียมารดา

       “อึก” เธอกลืนน้ำไปอึกหนึ่งเมื่อเจอคลื่นซัด แต่แจ๋นเป็นคนว่ายน้ำแข็ง เธอลงไปเก็บดอกบัวในสระให้คุณนายเป็นประจำ อีกทีร่างกายของเธอแข็งแรงจากการได้ทำไร่ทำสวนทุกวัน แตกต่างจากเทียมฟ้า ที่แม้เป็นชาย แต่ไม่ดูแลสุขภาพ ก็ไม่ต่างไปจากคนร่างกายอ่อนแอ

       เทียมฟ้าเริ่มเหนื่อยมาก หายใจหอบ เขาตัวเย็นขึ้นเรื่อยๆ ตาเริ่มปิด อีกนิดเดียวเขาจะจมลงไปในก้นบึ้ง ทั้งที่ยังไม่รู้ความหมายของชีวิตว่า ชีวิตหนึ่ง คนเราเกิดมาเพื่ออะไร หรือเกิดมาแค่กิน ดื่ม นอน เที่ยว แค่นั้น... และในตอนนั้นเองที่เขาได้ยินเสียงของนางฟ้าดังมาจากที่ไหนสักแห่ง

       “คุณชาย แจ๋นมาช่วยแล้ว!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น