O.V.E.R.L.O.A.D วันหนึ่ง... ฉันเป็นวายร้าย (จบ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 346,672 Views

  • 8,455 Comments

  • 10,256 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    906

    Overall
    346,672

ตอนที่ 4 : (1) บทที่ 3 : เมื่อเราเจอกัน หายนะก็บังเกิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1008 ครั้ง
    21 มี.ค. 61


บทที่ 3

เมื่อเราเจอกัน หายนะก็บังเกิด






เปลี่ยนแปลงจุดจบได้เหรอ?” ฉันพูดกับตัวเอง ก่อนจะเข้าไปเช็คว่ามีการเปลี่ยนจุดจบเองได้ด้วยเหรอ แต่ตอนนั้นเองที่ข้อความจากลูกเพจเจ้าเก่าเจ้าเดิมทักมา


แอด เล่นตอนใหม่รึยัง


ยังเลยครับ


เล่นเร็วแอดดด เมื่อกี้ผมเล่นถึงฉากจบ แล้วเขาบอกว่าคุณสามารถเปลี่ยนจุดจบได้ ถ้าเข้าใจถึงสาเหตุที่แท้จริงที่ดาเซียเปิดเผยความลับของคาริน่า สาเหตุที่ว่าทำไมอีวานถึงเลือกที่จะขับไล่คาริน่า แล้วใครคือคนที่มากอดคาริน่าในตอนนั้น ความจริงแล้วก็คือสาเหตุทุกอย่างเลยที่เกี่ยวข้องกับคาริน่าเลย


ฉันเห็นข้อความนั้นแล้วก็เริ่มดวงตาเป็นประกาย


ใช่แล้ว...


บางทีถ้าฉันเข้าใจเรื่องพวกนั้น ก็คงสามารถกลับไปเล่นใหม่ แล้วป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ซ้ำสองได้


ฉันยิ้มเพราะเจอหนทางที่จะช่วยเหลือเจ้คาริน่าได้แล้ว ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบเขาไป ขอบใจนะ แอดไปเล่นตอนนี้แหละ


ฉันเปลี่ยนไปคลิกอีกไอคอนบนหน้าจอ เพื่อเตรียมตัวเข้าสู่เกมอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ติดเครื่องเชื่อมต่อคลื่นสมอง แล้วหลับตาลง


เอาล่ะ... ยอดนักสืบเกมเมอร์พร้อมไขคดีแล้ว!



 

ในอีกด้านหนึ่ง คนที่ส่งข้อความไปคุยคาริน่าก็นั่งถอนหายใจออกมา


เขาไม่คิดเลยว่าคาริน่าจะเข้าไปเล่นฉากจบนั่น


แต่...


ไม่เป็นไร เพราะเดี๋ยวทุกอย่างจะต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม เขาเชื่อใจในตัวคาริน่า และเชื่อใจในตัวเขาในอดีตด้วยว่า สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องเลวร้ายตอนนี้ได้


ทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไป...






 

เมื่อลืมตาขึ้นมา ฉันก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นในห้องนอนเด็ก เพราะสังเกตเห็นภาพวาดขยุกขยุยที่แขวนตรงประตูห้อง บนเพดานเหนือหัวมีแท่งน้ำแข็งงอกออกมาดูสวยงาม แต่ดูไปดูมาแล้วก็เหมือนกับช่องฟรีซที่ลืมล้างน้ำแข็งออกมาหลายปี แต่น่าแปลกใจที่ฉันไม่รู้สึกหนาวแต่อย่างใด


ฉันก้มลงมองตัวเอง ก็เห็นว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในร่างของเจ๊คาริน่าตอนเด็ก แม้จะไม่มีตูม ๆ เหมือนที่จำความได้ แต่เห็นเส้นผมสีทองฟูฟ่อง และผิวสีขาวซีดก็จำได้แล้ว


นี่คง... ย้อนมาตอนเจ๊แกเด็ก ๆ แน่


ฉันคิดแล้วก็ยันตัวขึ้นนั่ง ก่อนจะหันไปเห็นกระจกเบื้องหน้าพอดี จึงเห็นว่าใบหน้าจิ้มลิ้มตอนนี้มีแต่คราบน้ำตา ถึงจะไม่เคยมี DLC ออกมาให้เล่น แต่ก็เคยอ่านประวัติเจ๊แกมาหมดแล้ว จึงพอเดาได้ว่าอะไรเพิ่งเกิดขึ้น


ฉากนี้น่าจะเป็นตอนที่เจ๊คาริน่าเพิ่งอาละวาดเสร็จ


อาละวาดที่ว่าหมายถึงการร้องไห้งอแงตามประสาเด็กทั่วไปนั่นแหละ แต่ที่ทำให้เจ๊แกแตกต่างจากเด็กทั่วไปก็ตรงที่พอเจ๊ฟิวขาดปุ๊บ พลังเหนือธรรมชาติจะทำพิษทันที ห้องนี้จึงกลายเป็นห้องฟรีซดี ๆ ไปนั่นเอง และเพราะพลังของเจ๊คาริน่าน่ากลัวแบบนี้ พ่อกับแม่ของเจ๊จึงเลี้ยงดูไม่ไหว เอาตรง ๆ คือหวาดกลัวลูกตัวเอง ก็เลยต้องติดต่อให้องค์กร เดอ เซกอลมารับลูกสุดประหลาดไปดูแล ซึ่งนั่นเป็นจุดเริ่มต้นก่อนที่เจ๊แกจะได้เข้าไปอยู่ในกลุ่ม OVERLORD นั่นเอง


ไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออก ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาเป็นผู้ชายหน้าตาถึงมาตรฐานของเกมนี้ ซึ่งคำว่ามาตรฐานก็หมายถึงเขาหล่อนั่นแหละ เขาอยู่ในชุดสีขาวเหมือนพวกนักวิทยาศาสตร์ที่ฉันดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่จะมารับเจ๊แกไปดูแลนั่นเอง


ไม่ร้องนะ เด็กดี ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนอ่อนโยนพร้อมส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ ในขณะที่เดินเข้ามาหาฉันแบบช้า ๆ ค่อยเป็นค่อยไป เพื่อสร้างความไว้ใจแก่ฉัน


ฉันมองเขาตาปริบ ๆ และไม่คิดจะร้องงอแง เพราะอินเนอร์ยังไม่มา เลยไม่มีสาเหตุให้ต้องร้องแต่อย่างใด


ฉันคิดแล้วก็นั่งเฉย ๆ ปล่อยให้ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนั้นเข้ามาลูบหัว เขาพูดคุยกับฉันเล็กน้อยจนฉันเชื่อใจ จากนั้นก็อุ้มฉันขึ้นด้วยท่าเจ้าหญิง ซึ่งนั่นทำให้ฉันถึงกับเขินตัวแข็งโดยพลัน


ไม่เคยโดนอุ้มท่านี้มาก่อนเลย...


จากนั้นฉันก็นอนซุกอกชายหนุ่ม ปล่อยให้เขาอุ้มฉันไปในรถเก่งคันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้านแต่โดยดี ระหว่างทางตอนออกจากห้อง ฉันสังเกตพบว่าบ้านทั้งหลังกลายเป็นช่องฟรีซไปหมด ส่วนพ่อกับแม่ยืนกอดอกตัวสั่นเทาอยู่หน้าบ้านด้วยความหนาว สายตาที่มองมายังฉันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวราวกับมองปีศาจ


พอได้เห็นภาพนั้นก็รู้สึกเหมือนอินเนอร์จะมาละ ซึ่งอินเนอร์ที่ว่าคือสิ่งที่เกมต้องการให้เรารู้สึกร่วมกับตัวละคร ผู้เล่นจะได้เล่นเกมตามบทได้ง่ายมากขึ้นนั่นเอง แต่อินเนอร์จะมาเพียงนาน ๆ ครั้งเท่านั้น เพราะระบบเกมนี้ไม่ได้ต้องการให้ผู้เล่นต้องเล่นตามบทเป๊ะทุกตอน แต่ระบบนี้ต้องการให้อิสระกับผู้เล่นมากกว่า ทว่าก็ต้องมีบ้างที่ให้ทำตามบท ไม่อย่างนั้นเนื้อเรื่องมันก็จะเพี้ยนไปหมด


ตอนนี้อินเนอร์มา ฉันจึงรู้สึกอยากร้องจุง...


ฉันเริ่มสะอื้น พ่อกับแม่ของเจ๊คาริน่าเห็นเข้าก็สะดุ้ง พากันถอยหลังกันไปคนละสามสิบก้าว แต่ชายหนุ่มที่กำลังกอดฉันอยู่กลับไม่มีท่าทีว่าจะกลัว เขายิ้มปลอบใจฉันอย่างอ่อนโยน จนหัวใจฉันสั่นระทวย


ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ดูอบอุ่นขนาดนี้กัน...


เอาล่ะ ไม่อยากร้องละ


ฉันห้ามน้ำตาตัวเอง แล้วนั่งลงบนเบาะรถสำหรับเด็กที่เขาเตรียมให้แบบไม่อิดออดหรืองอแง ฉันปล่อยให้ชายหนุ่มคนนั้นคาดเข็มขัด จากนั้นเขาก็เดินไปนั่งประจำที่คนขับ ไม่นานนักรถก็เคลื่อนที่ออกจากบ้านที่กลายเป็นน้ำแข็งหลังนั้นอย่างรวดเร็วตามเรื่องราว


ระหว่างทางชายหนุ่มนักวิทยาศาสตร์ยื่นอมยิ้มให้ฉัน คาริน่า กินไหม


ฉันมองเขาแล้วแสร้งลังเล


เหมือนจะเคยได้ยินว่า เด็กไม่ควรรับของจากคนแปลกหน้า แล้วถ้าเป็นคนหล่อล่ะ ?


ฉันเอื้อมมือไปรับอมยิ้มมากิน จะรอช้าอยู่ใย สงสารคุณคนหล่อเขา จะให้หน้าแตกเพราะเด็กน้อยไม่รับขนมไม่ได้ อีกอย่างที่นี่มันเกม จะเล่นยังไงก็ได้ทั้งนั้นแหละ


เล่นชิล ๆ ไปนี่แหละดี...


รถเคลื่อนที่ผ่านหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เป็นบ้านเกิดของเจ๊คาริน่า ไม่นานก็เข้าสู่เมืองหลวงที่มีชื่อว่า ไลท์ซิตี้ (light city) ที่แสนใหญ่โต ก่อนจะผ่านไปยังชานเมืองที่ไม่ค่อยมีคนอาศัยในที่สุด


พอใกล้ถึงที่หมาย ฉันก็เห็นอาคารศูนย์วิจัยเดอ เซกอลอยู่ราง ๆ เบื้องหน้า รถเคลื่อนที่ผ่านป้อมยามที่มีการรักษาความปลดภัยอย่างแน่นหนา ราวกับสถานที่นี้จะมีคนบุกเข้าไป หรือไม่งั้นก็... บุกออกมา?


ฉันมองรั้วลวดหนามที่มีป้ายเตือนให้ระวังไฟฟ้า ก่อนหันมองรอบตัวด้วยความตื่นเต้นตามประสาแฟนพันธุ์แท้ของเกมนี้ ผู้ชายหน้าหล่อหันมายิ้มให้ฉัน ก่อนที่จะจอดรถไว้หน้าตึก พอถึงที่หมายแล้วเขาก็หันมามองฉัน พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสนใจดีว่า ดูเหมือนจะหายกลัวแล้วนะ คาริน่า


ฉันหันไปพยักหน้าหงึกหงักให้เขาด้วยสีหน้าที่เหมือนเด็กน้อยคนหนึ่ง


ถ้าอย่างนั้นก็คงพร้อมที่จะรู้จักกันแล้วใช่ไหม


หนูคิดว่าอย่างนั้น


ผู้ชายหน้าหล่อลูบหัวฉันราวกับต้องการปลอบโยน ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาทำถูกต้องแล้ว เพราะคาริน่างอแงนิดเดียวหายนะบังเกิดแน่


ผมชื่อ ลุค หลังจากนี้จะเป็นคุณพ่อคนใหม่ของหนูคาริน่า


พ่อเหรอคะ... แล้วใครเป็นแม่ล่ะ


ช่วยบอกทีว่าฉันไม่ได้กำลังเกรียน...


ลุคหัวเราะ ก่อนจะเอื้อมมือมายีหัวฉันอย่างแผ่วเบา เขาไม่ได้ตอบอะไรเลยสักอย่าง จากนั้นก็เดินลงรถมาเปิดประตูให้ฉัน ก่อนจะจูงมือเดินเข้าไปในอาคารสีขาว


ฉันเดินผ่านห้องมากมาย โซนแล้วโซนเล่า แต่ละโซนมีการคุ้มกันแน่นหนา ไม่ปล่อยให้ใครก็ตามเดินผ่านง่าย ๆ ขนาดลุคใส่ชุดเครื่องแบบเต็มยศยังต้องโชว์บัตรเจ้าหน้าที่เกือบตลอดทุกก้าวที่เขาเดินเข้ามาในนี้ ทำให้กว่าจะไปถึงแผนก ‘super natural’ ก็เกือบหนึ่งชั่วโมง


            มันไม่ได้ไกลเล้ย แต่การป้องกันภัยบางทีก็เยอะไป...


                ฉันคิดแล้วก็มองไปรอบโซนสำหรับเด็กพลังพิเศษ ก่อนจะหันไปเห็นห้องหนึ่งเข้า ห้องนั้นมีกระจกใสอยู่ข้างหน้า ฉันจึงเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนั้นชัดเจน แต่ดูเหมือนคนข้างในจะมองไม่เห็นฉัน


ลุคเห็นฉันสนใจ จึงหยุดเดิน แล้วนั่งลงเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขากำลังทดสอบประจำวันอยู่น่ะ


ทดสอบประจำวัน?”


ลุคลูบหัวฉันเบา ๆ พลางอธิบาย เพื่อดูแลพวกหนู พวกเราจะต้องทำความเข้าใจกับพลังพวกนี้ จะได้หาวิธีช่วยเหลือได้น่ะ


ฉันฟังแล้วก็พยักหน้าเข้าใจ ส่วนดวงตาก็มองเด็กที่อยู่ในห้องกระจก


เด็กผู้ชายคนนั้นคือ... วายร้ายอันเซล ทูนหัวคนใหม่ของฉันนั่นเอง!


ตอนเด็กตัวกระเปี๊ยกเขาก็น่ารักขนาดนี้แล้วหรือนี่...


เด็กคนนั้นมีผมสีทองอ่อนจนแทบเป็นสีขาว ดวงตาของเขามีสีฟ้าอ่อนแบบที่ฉันคุ้นเคย ตอนนี้วายร้ายเด็กน้อยคนนั้นนั่งอยู่คนเดียวในอีกด้านหนึ่งของห้อง ก่อนที่เหล่านักวิทยาศาสตร์ในห้องอีกด้านหนึ่งจะถามคำถามเขา


ตอนนี้หนูยังรู้สึกถึงพลังของหนูไหม


อันเซลน้อยพยักหน้า ก่อนจะตอบว่า “พลังของผมมันไม่หายไปไหนหรอก มันเกิดมาจากตัวผม มันยังอยู่กับผม


หนูควบคุมพลังนั้นได้บ้างหรือยัง


อันเซลส่ายหน้า


ไม่ได้เหรอ นักวิทยาศาสตร์ถามย้ำ


ไม่... ผมหมายถึงไม่ได้ทุกครั้ง บางครั้งก็ได้ แต่บางครั้งก็... ไม่


สิ้นคำนั้น ไฟในห้องกระจกก็ดับ ๆ ติด ๆ ราวกับมีผีอยู่ภายใน ฉันเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น พอ ๆ กับนักวิทยาศาสตร์ที่พากันแตกตื่น


พลังของอันเซลน่ากลัวมาก ซึ่งก็สมกับที่เขาเป็นวายร้ายขั้นบอสหน้าหล่อกรุบกริบนั่นแหละ


พลังของเขาคือพลังงานปีศาจคล้ายกับสิ่งที่เรียกว่าโพลเตอร์ไกสซ์ในเชิงวิทยาศาสตร์ แต่แตกต่างหน่อยตรงที่พลังของอันเซลนั้นสามารถบังคับได้หากเขาฝึกฝนมัน เพียงแต่ตอนนี้อันเซลยังเด็กเกินกว่าจะบังคับได้ ซึ่งก็ดีแล้ว เพราะเมื่อไหร่ที่เขาบังคับพลังได้ นั่นหมายความว่าโลกนี้ได้กำเนิดวายร้ายขั้นเทพขึ้นมาหนึ่งคน


นอกจากนั้น พลังปีศาจของอันเซลยังสามารถทำให้เขาซับพลังมาใช้กับร่างกาย แล้วแปลงมันเป็นพลังกาย ทำให้เขามีร่างปีศาจที่เท่ระเบิด เพราะร่างปีศาจของเขาคือปีศาจหนุ่มหล่อที่มีปีกสีดำเข้มเหมือนปีกนกงอกมาจากข้างหลัง


ทูนหัวของบ่าว...


ฉันคิดถึงภาพในทีเซอร์เกมแล้วก็มองเด็กน้อยเบื้องหน้า ทันใดนั้นเองอันเซลก็หันขวับมามองฉันทั้งที่เขาไม่ควรจะมองเห็น เพราะข้างในเป็นกระจกทึบแตกต่างจากข้างนอกที่เป็นกระจกใส จากนั้นไฟในห้องกระจกและตรงที่ฉันยืนอยู่ก็มืดสนิท


ฉันหันไปโดยรอบด้วยความตกใจ แต่ไม่นานหลังจากนั้นไฟก็กลับมาปกติ ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะคิดว่าจะต้องเจอฉากสยองขวัญเสียแล้ว ทว่าตอนนั้นเองที่ฉันพบว่าเบื้องหน้าฉันภายในห้องกระจกนั่น... อันเซลมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ


มือของเขาเอื้อมมาทาบกระจกราวกับเห็นฉัน และนั่นทำให้ฉันเห็นบางอย่างในสายตาเขา


เขาเหงานี่...


ด้วยความใจง่ายของฉันเอง และด้วยความน่ารักของเด็กชายผมทองเบื้องหน้า ฉันก้าวเดินไปชิดกระจก ก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งไปแตะกับมือเขา ทำให้เกิดภาพที่นักวิทยาศาสตร์แถวนั้นต้องตราตรึงลงใจ บางคนถึงขั้นจดอะไรบางอย่างยิก ๆ เพื่อเอาไปทำรายงานส่งหัวหน้ากันเลยทีเดียว


เมื่อมือฉันกับว่าที่วายร้ายเบื้องหน้าประสานกัน แม้จะมีกระจกมากั้น แต่ฉับพลันไฟบริเวณนี้ทั้งแถบก็กระพริบติด ๆ ดับ ๆ ราวกับเกิดพลังงานบางอย่างขึ้นอีกครั้ง ซึ่งน่าจะมาจากพลังของอันเซล ส่วนกระจกที่ใสสะอาดก็เริ่มเกิดฝ้าก่อนที่จะมีคราบน้ำแข็งเกาะ ซึ่งน่าจะมาจากพลังของฉัน


เมื่อสองเด็กพิสดารมาเจอหน้ากัน ก็ย่อมมีเรื่องเหนือธรรมชาติเกิดขึ้นเป็นธรรมดา


ฉันมองหน้าอันเซลผ่านกระจกด้วยความสงสัยว่าแท้จริงแล้วเขาเคยมีอดีตอะไรกับเจ๊คาริน่า จนถึงขั้นต้องกอดขนาดนั้นกันแน่ แต่ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักของเขาก็ทำให้ฉันคิดว่า... หรือนี่จะเป็นฉากเริ่มต้นความรักที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน?


ถ้าแบบนั้นก็ดีน่ะสิ... DLC นี้จะได้กลายเป็นเกมจีบหนุ่มไง


ก่อนที่น้ำแข็งจะบังหน้าเขามิด อันเซลก็ส่งยิ้มให้ฉัน ก่อนที่ไฟจะดับอีกครั้ง และทันทีที่ไฟสว่างวาบ ฉันก็พบว่าคนตรงหน้ากระจกกำลังแลบลิ้นปลิ้นตาให้ฉันราวกับต้องการแกล้งเสียอย่างนั้น


ฉันสะดุ้งโหยงตามบทเด็กน้อย ก่อนจะล้มก้นจ้ำเบ้า และ... ร้องไห้แงในที่สุด


สาบานว่าไม่ได้ตั้งใจ แต่มันเป็นบท เพราะเด็กช่างบอบบางเหลือเกิน คือล้มนิดเดียวแต่เจ็บโคตร ๆ


เมื่อน้ำตาของฉันไหล แน่นอนว่าฉิบหายก็บังเกิด ความหนาวมาเยือนทันที น้ำแข็งลามจากจุดที่ฉันนั่งไปโดยรอบ ลุคเห็นเข้าจึงรีบอุ้มฉันขึ้น แล้วโยกตัวฉันปลอบให้หยุดร้อง น้ำแข็งที่กำลังจะแช่คนแถวนี้ทั้งหมดจึงค่อย ๆ สลายหายไป


ฉันหันไปมองวายร้ายที่มีแววร้ายกาจแต่เด็ก ก่อนจะเห็นว่าเขาแลบลิ้นให้


ทูนหัว...


ทำไมแสบแต่เด็กแบบนี้!


แต่ไม่เป็นไร ร้ายงี้เจ๊ชอบ เดี๋ยวปราบพยศให้หายซ่าเอง... ฮุฮุ



******



วายร้ายคนแรกมาแว้ววว

เรื่องราวหลังจากนี้จะเป็นยังไง


ฝากติดตามด้วยน้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.008K ครั้ง

59 ความคิดเห็น

  1. #8445 bbgalaxy (@baitoeytears) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 21:21
    เจ๊ชอบด้วยคน555555
    #8445
    0
  2. #7667 PPruedee (@chompoo-pin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:25
    น่ารักที่สุดดดดด
    #7667
    0
  3. #6048 sp-in-k (@sp-in-k) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 20:14
    น่าร๊ากกกก
    #6048
    0
  4. #5566 Rewindo (@Rewindo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 13:21
    ชอบบบบ
    #5566
    0
  5. #5037 ทวะ. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 14:51
    โถ่ๆ หนูน้อยตัวแสบเดียวเจอเจ้ตูมๆปราบ
    #5037
    0
  6. #4804 abc17973 (@abc17973) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 09:12
    โอ้ยยยยเกลียดด555555ทำไมเหมือนคอลินกับเอล เวอโลกคู่จนานขนาดเน้55555
    #4804
    0
  7. #4770 fairy (@game_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 01:05
    น่ารักกก
    #4770
    0
  8. #3728 MoonlightMeow (@MoonlightMeow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 15:40
    สนุกมากเลยค่าา
    #3728
    0
  9. #3589 Albino_snake (@liu2012) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 19:53
    จุดเริ่มต้นน่ารักกก งื้อออ
    #3589
    0
  10. #3576 JeabSupattra (@JeabSupattra) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 15:04
    กรี๊ดดดดดดด ทำไมหนุน่ารักอย่างงี้ค่ะ ตอบสิ
    #3576
    0
  11. #3304 bLueNiGhT (@crystalbow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 18:06
    55555 ร้ายๆเจ๊ชอบ
    #3304
    0
  12. #3288 FuFar Maxx (@fufer) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 05:21
    คนที่ส่งมานี่ อีวานใช่มั้ย เพราะมันบอกไม่คิดว่าคารินาจะเล่นตอนจบ เพราะอีวานไม่อยากให้คารินาเห็นตัวเองทำร้ายนาง และนางก็อยากแก้ไขตอนจบด้วย ไม่รู้ว่าใช่รึเปล่านะ แต่รีดว่าคนที่ส่งภาคเสริมมาให้ต้องเป็นอีวานแน่ๆ
    #3288
    0
  13. #3281 Sasicha2257 (@Sasicha2257) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 00:07
    เจ้เทพมาก ข้าน้อยขอคารวะ
    #3281
    0
  14. #3226 sanpahaha (@sanpahaha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 14:46
    ดีต่อใจ จะก้างขาลงเรือแล้วนะ
    #3226
    0
  15. #3176 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 10:21
    โอ้ยใจจจจ
    #3176
    0
  16. #3141 dogkao_ai (@aajung403) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 20:42
    น่าย้ากกก เป็นกันเองมากอ่า
    #3141
    0
  17. #2986 aom25446 (@aom25446) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 15:05
    โอ๊ยยย น่ารักมากกก
    #2986
    0
  18. #2442 ssschacha (@nnk_pk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 13:22
    สนุกมากกกก นี่ขนาดเริ่มเรื่องนะ
    ติดงอมแงม ขอบคุณสวรรค์ที่เจอเรื่องนี้
    ขอบคุณไรท์ค่ะ ฮือออ
    #2442
    0
  19. #2061 KATE ^^ (@Kettipa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 17:35
    แปปๆก็สนิทกันสะละ แหม~~~
    #2061
    0
  20. #1322 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 11:52
    น่ารักกกกก
    #1322
    0
  21. #1233 pop_eye1a (@pop_eye1a) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 13:08
    ร้ายแต่เด็กน้ะ //ทำไงดี..ชอบผู้ชายร้ายๆ ฮือออ
    #1233
    0
  22. #1187 RS_king32 (@RS_king32) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 20:13
    พิศดารเหลือเกิน
    #1187
    0
  23. #1031 มาลลิลลา (@Arunphiphat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 10:29
    สองเด็กพิสดาร?555555555
    #1031
    0
  24. #778 SATANGnaphatsorn (@SATANGnaphatsorn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 15:16
    เฮ้ยยยยน่ารักง่าาาาชอบบบไรท์แต่งดี๊ดี
    #778
    0
  25. #668 ห้วงมิติสีดำ (@mook5963) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 01:46
    น่ารัก!! ให้ตายเถอะ ดีนะไม่พลาดเรื่องนี้!!
    #668
    0