Until You #รักแล้วรักอีก [Yaoi] -END- [E-Book Narikasaii]

ตอนที่ 6 : อยู่กับดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,997 ครั้ง
    27 ส.ค. 62

(R)


ห้าโมงเย็นแล้ว เขาหยุดเล่นมือถือ จัดแจงเสียบปลั๊กชาร์จไว้
ข้าวโรงพยาบาลมาแล้ว เขาเลยกินมื้อเย็นไป แล้วก็ลงมานอนเอาตีนก่ายหน้าผาก
กลับมาตรองว่าจะหาเงินที่ไหนมาใช้ดี เขาต้องการเงินมาอำนวยความสะดวกช่วงนี้เยอะเลย
ค่ากินอยู่ ค่ามือถือ เสื้อผ้า ค่าปรับสภาพแวดล้อมให้พออยู่ได้
วันนี้เตรียมใจไปเอ็กซเรย์พรุ่งนี้เช้า ซึ่งไม่น่ามีปัญหาอะไร
ถึงเอ็กซเรย์ก็ไม่เห็นหรอกว่าเขาน่ะสลับวิญญาน
แต่ผลที่ออกมาว่าปรกติ น่าจะทำให้เขาต้องออกจากไอซียูไปอยู่ห้องธรรมดา
เขาไม่มีเงินไปอยู่ห้องพิเศษแน่ แล้วเขาก็ไม่มีใครจะมาเป็นคนนอนเฝ้าด้วย
ถึงห้องธรรมดาเองก็เหอะ เขาจะจองเตียงได้อย่างไร เพราะโรงพยาบาลรัฐน่าจะเตียงเต็ม

นึกกังวลขึ้นมา เขาจึงพยุงตัวลงจากเตียงหิ้วถุงน้ำเกลือ เดินอ้วนดำชูมือไปหาพยาบาลที่เคาน์เตอร์
นางพยาบาลผู้กลายเป็นนางพยายาม และหวังว่าจะไม่เป็นนางพยาบาท ก็ตั้งใจรับฟัง
ทำความเข้าใจและหาทางช่วยเขาอย่างเต็มใจ โทรประสานงานหาเตียงรอไว้ให้เต็มที่ แต่ก็ยังหาไม่ได้
"หนู พี่จะลองประสานให้อีกตอนเช้านะ" พี่พยาบาลชื่อว่านรีลักษณ์ รับปาก
เขามืออ่อน ไหว้พี่นรีผู้อายุน้อยกว่า ใจพยายามคิดว่าเขาอายุแค่สิบสี่
"ขอบคุณพี่มากครับ แต่ถ้าไม่ได้จริง ๆ อาการผมแบบนี้พอจะอยู่บ้านเองได้ไหมครับ?”
"จริง ๆ ที่ช้ำก็ทุเลาแล้วนะ แผลที่หัวก็ไม่น่าอักเสบ ถ้าพรุ่งนี้ตรวจแล้วไม่มีอะไร ไปอยู่บ้านเองก็น่าจะพอไหวนะ แต่ยังไงพี่จะขอร้องอาจารย์สันติให้ท่านช่วยก่อน"
พี่นรีปลอบใจ มองผ้าพันแผลแปะที่หัวเขาอย่างเห็นใจ
เขาขอบคุณแล้วค่อยขโยกเขยกกลับเตียง 

จากนั้นเขาจึงนอนคิดต่าง ๆ นานา เพื่อหาเงินใช้ในช่วงนี้
ลองไล่รายละเอียดดูซิ มีอะไรที่เขาพอจะทำได้บ้าง ให้มีเงินมาใช้
คิดไปก็กดโน้ตไว้ในมือถือพลาง ๆ 

เขาทำพินัยกรรมไว้แล้ว ดังนั้นทุกอย่างคงโอนเป็นของทายาทคือพี่น้อง
ถ้าเขาเขียนพินัยกรรมลายมือย้อนหลังเพิ่มให้แบ่งทรัพย์ให้เชบ้าง จะมีผลเสียไหม
บัญชีเงินฝากของเขาคงถูกปิดหมดแล้ว เขาก็จำไม่ได้ว่าเขามีบัญชีลับไหม
นี่ถ้ามีเอทีเอ็ม เขาปลอมตัวไปกดเงินได้ อินเทอร์เน็ทแบ็งกิ้งเขาโอนเงินได้
เครื่องเพชรทอง น่าจะไม่อยู่แล้วพี่น้องคงแบ่งเสร็จแล้ว เซฟน่าจะโดนเปิด
หุ้นต่าง ๆ คงเป็นมรดกแบ่งแยกไปแล้ว ถึงไม่แบ่งยังไงเขาเองก็ไปแตะต้อง ไปขายไม่ได้
อสังหาริมทรัพย์และที่ดิน โฉนดอยู่ในเซฟหมด คงจัดการโอนมรดกกันเสร็จแล้วล่ะ

แต่...อ๊ะ!
เขามีคอนโดลับ!
เขาซื้อไว้ไม่ได้บอกใครเลย โฉนดกรรมสิทธิ์ก็อยู่ที่คอนโด จะมีใครเจอเอาไปใส่บัญชีมรดกหรือยัง?
ถ้ายัง อันนี้ถ้าไปกรุงเทพฯ เขาก็มีที่นอนแล้ว ประตูเข้ากดรหัสไม่ใช้กุญแจ มีเงินทองอยู่นั่นนิดหน่อย
รถ รถเขาอยู่บ้านเกือบหมด มีรถญี่ปุ่นจอดอยู่คอนโดลับ คนที่บ้านจะตามเจอรถไหมนะ?
ถ้าตามเจอรถอาจจะเจอคอนโดด้วยแล้วก็ได้
หีบแห่งความลับ เขาฝังไว้ตั้งแต่สิบขวบกับพี่น้อง ยังไม่มีเวลาไปขุดเลย
หวยไม่ขึ้นเงิน เขาไม่เคยซื้อหวยไว้เลย อ้าว แล้วคิดทำไมล่ะเนี่ย
หนี้ ถ้าเขาเขียนคำสั่งเสียย้อนหลัง ทวงหนี้เงินสดที่ไม่มีสัญญาล่ะ? อือม์...มีหลายรายเลยล่ะ
ของสะสมที่ขายทำเงินได้ นึกไม่ออกแฮะ
...
นึกออกอีกอย่างนึงแล้ว!
เงินบิทคอยน์!
 เย้ ๆ ๆ ๆ ๆ! เขามีล็อกอินกับพาสเวิร์ดแอ็คเคานท์ซื้อขาย ซื้อทิ้งไว้หลายปีแล้ว

เฮ้ออออ! สบายใจขึ้นมาเยอะมาก อย่างน้อยมีทางหาเงินกินอยู่บ้างแล้ว

แล้วนี่ระหว่างนี้ เขาควรวางสถานะตัวเองแบบไหนดี?
ยังตรองไม่ตก ว่าจะเลือกอยู่ในสถานะเช หรือ กลับไปอยู่ในสถานะซีซี่
งั้น เขาจะอยู่กึ่งกลาง ไม่เป็นทั้งเช และ ซีซี่ แต่เป็นอินเนอร์ที่เขาเป็นแล้วกัน
เขาจะเป็นเฌ เฌมาวี




เฌตื่นมาอีกทีตีห้าครึ่ง เขาค้นได้ผ้าขนหนูเล็กจากหัวเตียง
ย่องแย่งหิ้วถุงน้ำเกลือเข้าห้องน้ำเอง ไปล้างหน้าแปรงฟันเช็ดตัว 
แปรงฟันไปพลาง มองกระจกพลาง บริโภคความเยินของเชอย่างเหนื่อยใจ
นึกภาพในคลิปที่เชกะเทยควายเต้นแสกนท้ายสองแถว แล้วเบาวนซ์หรือว่าง่าย ๆ -เด้า- นั่นแหละ
เป็นภาพสะเทือนใจและติดตาเขา
เหลือกตามองบน เบะปาก เหม็นเบื่อนังเช

สาย ๆ ก็ได้เวลาเอ็กซเรย์ เขาที่อดข้าวอดน้ำแต่เมื่อคืน ก็โดนนั่งรถเข็นนำไปห้องปฏิบัติการ
เขาเลยหยิบมือถือใส่ถุงไปด้วย ข้าวของมีค่าไม่รู้จะฝากใคร
ใช้เวลาสักพักก็เสร็จตอนก่อนเที่ยง บุรุษพยาบาลจึงเข็นรถของเฌมาส่งที่เตียง
ย่ากับเอ็มรออยู่หน้าห้องไอซียูแล้ว เขาขอแวะหยุดถามพี่นรีก่อน เรื่องเตียงคนไข้

"ไม่มีว่างเลยค่ะ พี่ถามแผนกเด็กด้วย น้องเชอายุยังเป็นเด็กชาย นอนน่ะได้ แต่ก็ไม่มีเตียงว่างเลยค่ะ"
เซ็ง! เขาขอบคุณพี่นรีลักษณ์อีกที แล้วนั่งรถเข็นไปที่เตียง
ญาติคนไข้คนอื่นหลายเตียงก็เข้ามากันแล้ว ย่าน้อยกับเอ็มก็เข้ามาด้วย

"เป็นไงลูก?”
"หมอจะมาบอกผลตอนบ่ายครับย่า แต่ถ้าย้ายออกจากไอซียู เฌหาเตียงไม่ได้ คงต้องกลับบ้าน"
ย่าพยักหน้า ลูบหลังลูบไหล่
"กลับบ้านก็ได้ลูก ดี ย่าจะดูเชเอง"
"ย่าพอมีตังค์เผื่อค่ายาโรงบาลไหม? เฌรบกวนขอได้ไหม?”
"พอมี เดี๋ยวย่าเอามาให้สักสามพัน ตอนเชออกแล้วกัน”
เอ็มนั้นวิ่งดูแลหาเก้าอี้ให้ย่านั่ง แล้วจัดการเอาข้าวต้มที่มาเสิร์ฟเที่ยงป้อนเขา
เพื่อนเชดูแลเขาป้อนน้ำ ป้อนยา และไปหาผ้ามาเช็ดมือเท้าให้อย่างไม่รังเกียจ

จังหวะใกล้หมดเวลาเยี่ยม เขาก็หันไปหาเอ็มฝากบอกไว้ก่อน
"เอ็ม ถ้าต้องออกโรงบาล เฌขอให้เอ็มมาช่วยทำเรื่องพาออกได้ไหม? ย่าจะได้ไม่ต้องมา"
"ได้ เชไลน์หรือโทรบอกเอ็มนะ"
เอ็มยิ้มจับแขนเฌไว้ บีบแขนข้อลำใหญ่ของเขาเบา ๆ อย่างสงสาร
"เฌขอบใจเอ็มมาก ๆ นะ รบกวนเอ็มทุกอย่างเลย"
"ก็เรามีกันแค่นี้นี่เช เอ็มทำให้ได้"
เขาจับมือเล็ก ๆ ของเอ็มบีบตอบอย่างซึ้งใจ แค่สองวันก็รู้แล้วว่าเอ็มมีน้ำใจมาก ๆ 
เชโชคดีมากที่ได้เอ็มเป็นเพื่อน ทำให้เขาพลอยโชคดีรู้จักเด็กดีแบบเอ็มไปด้วย
ถ้างั้นระหว่างที่เขาอยู่ในร่างเช นอกจากดูแลย่าแล้ว เขาจะดูแลเอ็มด้วย 
จะทำหน้าที่แทนเชกับสองคนนี้ที่เชรักที่สุด

บ่ายนั้นหมอใหญ่เข้ามาบอกผล ก็ตามที่คาด ไม่มีอะไร เลือดที่ซึมในสมองตอนแรกหายหมดแล้วไม่มีเลือดคั่ง
ส่วนแผลเย็บภายนอกที่ศีรษะก็ไม่ติดเชื้อ อวัยวะภายในไม่บอบช้ำ แผลถลอกสภาพดี
หมอว่าให้เขาออกไอซียูไปอยู่ห้องธรรมดาได้ แต่ว่าที่โรงพยาบาลไม่มีเตียงเลย หมอดูช่วยแล้วก็ไม่ได้
เขาจึงต้องกลับบ้านไปดูแลตัวเอง จึงไปบอกไว้ที่เคาน์เตอร์ว่า พรุ่งนี้เขาขอออกแปดโมงเช้า
จากนั้นเลยโทรให้เอ็มมาหา เพื่อช่วยพาออก เดินเอกสาร จ่ายตังค์ส่วนเกิน

เขาเดินไปขอบคุณพี่นรีลักษณ์ ฝากตัวเป็นน้องนุ่ง คิดว่าต้องสานสัมพันธ์ต่อ
ชีวิตของซีซี่ใช้เงินซื้อความสะดวกสบายมาตลอด เขาหยิ่งได้
แต่ในชีวิตเฌแต่นี้ต่อไป เขายังต้องอยู่อย่างปากกัดตีนถีบ หยิ่งไม่มีแดก ไม่มีพวกไม่เจริญ
เขาต้องพึ่งพาคนรอบข้าง ย่ากับเอ็มก็รากหญ้า ปวกเปียกอ่อนแอเหมือนกัน
เขาต้องดูแลสองคนนี้ ตราบเท่าที่ยังเป็นเฌ ซึ่งไม่รู้จะนานเท่าไหร่ เพราะงั้นทำอะไรได้ก็รีบทำ


รุ่งขึ้น เอ็มมาถึงเช้าแปดโมง รับเอกสารจากเคาน์เตอร์พยาบาลแล้วไปทำเรื่องออก ไปรับยา
กว่าจะเสร็จเกือบสิบโมง เอ็มก็พาเขากลับ ดันตูดใหญ่ ๆ ขึ้นสามล้อเครื่อง แล้วเอาผ้าห่มกันลมให้
ตัวเอ็มเองนั้นขับมอเตอร์ไซค์นำสามล้อไปบ้านย่า ซึ่งเอ็มเล่าว่ารถเครื่องนี่ของเชแต่ให้เอ็มเอามาใช้
ไม่นานก็ถึงบ้าน บ้านย่าอยู่ค่อนไปทางใต้ของเทศบาลเมืองเกือบติดริมน้ำ เลยโซนกลุ่มเรือนแพลงมา
เป็นบ้านไม้เก่า ๆ กั้นอิฐบล็อคที่ใต้ถุน มีบริเวณรอบ สภาพบ้านไม่โทรมมากเท่าที่เขากลัว 
ย่านั่งรอที่แคร่หน้าบ้านแล้ว เขาลงรถเแล้วก็เข้าไปหาย่า
"ขวัญมาลูก เชเอ๊ย! สิ้นเคราะห์สิ้นโศก กลับบ้านเรานะลูก"
เขานั่งลงกราบตักย่าน้อย ยังไงนี่ก็คือย่าในชีวิตใหม่ของเขา โชคดีแล้วที่ไม่ใช่ย่าใจร้าย

"จำบ้านได้ไหมลูก? เช"
ย่าน้อยถาม เขาส่ายหน้าแล้วหันไปมองรอบ ๆ แบบตื่น ๆ 
"เอ้อ แล้วบ้านเอ็มอยู่ไหนล่ะ?”
เอ็มชี้ไปประมาณกลุ่มบ้านที่ถัดไปสองสามหลัง เป็นเรือนแถวชั้นเดียว โทรม ๆ โย้เย้
ดูสภาพแล้วยังลำบากกว่าบ้านของเชกับย่าน้อยอยู่อีกมาก
"เอ็มอยู่บ้านลุงกับป้า แต่บ้านนั้นอยู่หลายคน เอ็มเลยขอมานอนกับเช"
วันนี้วันศุกร์ แล้วพวกเราแต่ละคนต้องไปไหนทำงานการกันรึเปล่าเนี่ย?
"แล้วเดี๋ยววันนี้ย่ากับเอ็มทำอะไร?”
"บ่าย ย่าไปรับเฝ้าแผงให้เจ้าด้วงที่ตลาดเหมือนเคยลูก" 
จะได้สักกี่ตังค์กันนะ
"เอ็มไปปั๊ม แต่ก่อนเชเองบางทีก็ไป เราเอารถเชไปกันสองคน ว่าแล้วเอ็มก็ไปเลยนะ เดี๋ยวเย็นกลับมากินข้าวด้วย"
เอ็มโบกมือแล้วผละไป

เฌเลยหันกลับมาคุยกับย่าน้อยต่อ
"แล้วปรกตินี่วัน ๆ เชทำอะไรเหรอย่า?”
"ถ้าไม่ไปโรงเรียน เชไปปั๊มบ้าง ละก็ไปเฝ้าร้านขายเครื่องสำอางค์ให้เจ๊แนนเขา ตรงหน้าตลาด"
เฌตัดสินใจว่า เขาต้องรู้เรื่องเงินและทรัพย์สินของย่าและเรื่องของเอ็มให้ละเอียด 
"ย่าครับ เฌอยากรู้เรื่องบ้านเรา เราเอาเงินทองที่ไหนมาใช้ครับ?”
"ย่าก็เฝ้าแผงหาเงิน แล้วเรามีที่ทำนานอกเมืองได้ค่าเช่าไร่ละพันมีสิบไร่ก็ปีละหมื่น เชก็วิ่งเป็นเด็กล้างจาน เด็กปั๊ม เด็กหน้าร้าน แล้วก็เสิร์ฟ ได้พอค่าขนม แล้วก็เงินชดเชยตอนพ่อแม่เราเสียหกแสนก็ยังมีอยู่ ย่าก็ถอนมาใช้หนี้บ้าน นี่เหลืออยู่สามแสน ย่าเก็บสองแสนเอาไว้ให้เจ้าเรียนหนังสือ อีกแสนเอามาเจียดกิน พอตู๊ไม่ไหวย่าก็เอาทองไปจำมาหมุนมั่ง แล้วก็ได้เบี้ยคนแก่เดือนละเจ็ดร้อย"
ค่าเช่านาหมื่นต่อปี! หมื่นนึงนี่ไม่พอค่าเสื้อเขาเมื่อก่อนเลย 
เฌจะเป็นลม แล้วแสนนึงแบ่งจากประกันให้จะอยู่ได้นานเท่าไหร่
แต่เดี๋ยวนะ เขาอยู่เมืองกาญจน์นี่นา อาจจะค่าครองชีพถูกมาก ๆ ก็ได้นี่
"แล้วเรื่องพ่อแม่ เขาเสียยังไงอ่ะย่า?”
"รถชนกัน คนเมาขี่รถเบ๊นซ์ข้ามฝั่งมาชนรถเรา พ่อแม่เจ้าก็เสียไปแบบนี้ล่ะ เรื่องเงินชดเชยหกแสนนั้นน่ะ ได้มาจากประกันอย่างเดียว แต่คนชนไม่ให้อะไรเลย"
"โห เราไม่ได้ฟ้องเรียกร้องเหรอย่า?”
"ไม่ฟ้องหรอกลูก ย่าไม่อยากเป็นความ เราไม่มีค่าทนาย"
"ย่าใช้หนี้บ้านแล้ว แปลว่าบ้านนี่ไม่ติดจำนองใช่ไหมย่า? แล้วเรามีหนี้ไหม?”
"ไม่มีหนี้แล้วลูก ย่าเอาเงินพ่อแม่เจ้าไถ่จำนองไปสามแสน ย่ายังเป็นเจ้าของ ยังไม่ได้แบ่งให้พ่อแม่เราเขาก็มาตายก่อน"
"เรามีทรัพย์สินอะไรอีกไหมล่ะย่า?”
"ย่ามีที่อยู่ชุมพร ปู่ยกให้เป็นสินสอด ปู่อยู่ชุมพรนะ อยู่ละแม เราถึงใช้นามสกุลมองละแม"
"เรามีญาติอีกไหมย่า"
"ลุง ๆ กับป้าเจ้าอยู่ชุมพร มีลูกนับเป็นพี่น้องเจ้าอยู่สองคน แต่ก็หากินหาอยู่ลำบากพอกัน มีแต่จะให้ย่าช่วยล่ะไม่ว่า"
ย่าเล่าต่อ
"ที่เมืองกาญจน์นี่พ่อเจ้ามาอยู่กับแม่เจ้า แม่เจ้าเขาเป็นคนกาญจน์ พี่น้องแม่เจ้าเขาทำสวนอยู่ต่างอำเภอ ตายายเจ้าก็ตายหมดแล้ว แบ่งเงินให้แม่เจ้าแล้ว ทีนี้แม่เจ้าเอามาหุ้นทำร้านเสริมสวย ย่าเลยมาซื้อที่อยู่แล้วมาอยู่กับพ่อแม่เจ้าตั้งแต่เขาแต่งกันใหม่ ๆ กับซื้อนาไว้"

ทำไมเขาถึงไม่เป็นพจมาน บ้านเศรษฐีที่มีญาติเศรษฐีหรือเป็นทายาทที่เพิ่งเปิดเผยตัว
ทุกอย่างพื้น ๆ บ้าน ๆ เบ ๆ ไปหมด รากหญ้า นี่ยังดีไม่มีหนี้ ดูดีกว่าบ้านเอ็มหน่อยนึง
เขามองหน้าคนแก่ที่ยังลำบากเป็นที่พึ่งให้เขาอย่างซึ้งใจ
"ย่า ย่าปีนี้เท่าไหร่แล้ว?”
"72 แล้วลูก"
72 ปี ไฮโซที่เขารู้จักยังผมดำ เต้นระบำ ตัวตึง
แต่ย่ายับย่น ด้วยลำบากกรากกรำ
แล้วนี่ย่าไม่เหลือใครอีกแล้ว เชก็มาตายไปอีกคน ถ้าเขาไม่มาเป็นเช หญิงชราคนนี้ก็จะอยู่ลำพังคนเดียวในโลก
"ย่า เฌจะเลี้ยงย่าเองนะ ย่าเลี้ยงเชมานานแล้ว เฌจะให้ย่าสบายนับแต่นี้ไป"
มือเหี่ยวนั้นลูบผมเขา
"ขอบใจเชมากลูก เท่านี้ย่าก็ชื่นใจแล้วเช"
"เออ ย่า ถ้ายังไงเฌขออะไรอย่างนึงได้ไหม?”
"อะไรลูก?”
"เฌ ขอเปลี่ยนชื่อนะ เป็นเฌมาวี ย่าพาเฌไปเปลี่ยนหน่อยนะ"
"เสดาะเคราะห์ เอาเคล็ดเอาลางเหรอลูก?”
เขาพยักหน้า
"ฟังก็คล้ายชื่อเดิมอยู่นะ ตามใจเช เดี๋ยวย่าพาไป"

ย่าขยับลุกขึ้นกวักมือให้เขาตามเข้าบ้าน เขาเลยกระย่องกระแย่งเดินตามเข้าไป
ย่าน้อยเดินพาเขาไปดูรูป แขวนไว้ที่ผนังอยู่ข้างฝาบันได
"รอดกลับมา ก็ไหว้บอกพ่อบอกแม่ซะนะลูก"
เขายกมือไหว้รูปนั้น รูปคู่ของพ่อแม่เช
พ่อหน้าหล่อแบบหนุ่มหน้ามน แม่สวยเลยสมเป็นช่างเสริมสวย
แล้วไม่มีใครอ้วน ย่าก็ไม่อ้วน นังเด็กเชมันกินควายเข้าไปเรอะ ถึงยักษ์แบบนี้
หน้าตาก็ไม่เหมือนพ่อเหมือนแม่ หรือเหมือนหว่า? เพียงแต่ตอนนี้มันอ้วน
เขาพนมมือ ในใจก็บอกกล่าวทั้งคู่ขออนุญาตอยู่บ้าน อยู่ในร่างลูกชายของพวกเขา

ย่าออกไปตลาดแล้ว เขาเลยสำรวจบ้าน เมื่อตะกี้เขาเข้ามายังไม่ทันดูข้างในบ้าน
ด้านในเป็นที่ดูทีวี โต๊ะกินข้าว มีข้าวของสุมยัด ๆ ไว้ฝานึง มีห้องเล็กปิดประตูไว้เป็นห้องย่า 
มีตู้เย็นเล็กสีฟ้าแอ๋น มีห้องน้ำนั่งยองตักอาบอยู่ใกล้กับบันไดไม้ที่ทอดขึ้นไปข้างบน
เขาค่อย ๆ ยันกายเหนี่ยวราวขึ้นชั้นบน บ้านนี้เป็นเรือนฝาไม้ ชั้นบนมีโถงกลางเล็ก ๆ
มีสองห้องนอน ห้องนึงเก็บของสุมไว้ นั่นคงเป็นห้องนอนเก่าพ่อแม่เช
ห้องนึงเป็นห้องเขากับเอ็มนอนด้วยกัน ยาวและกว้างเท่า ๆ กันสักด้านละสามเมตรครึ่ง
มีตู้เสื้อผ้าใบเล็กยัดเสื้อผ้าไว้ มีชั้นเป็นลิ้นชักพลาสติก ชั้นลวดวางแป้งครีม มีกระจกบานยาววางบนชั้น
ตุ๊ดเด็กอ้วนล่ำดำมองกลับมาจากกระจกบานนั้น ดู ๆ แล้วจะยังไงเขาคงปล่อยให้ตัวเองอยู่สภาพนี้ไม่ไหว
จะอยู่ในร่างนี้นานหรือไม่นาน เขาก็ต้องขอแปลงสภาพเฌแล้วล่ะ
เขาสำรวจต่อ โต๊ะญี่ปุ่นราคาถูกกางไว้ชิดฝา และวางหนังสือเรียนไว้เป็นตั้งสูง
ฟูกพับได้ปูไว้กับพื้นเคียงกันสองผืน ห้องมีกลิ่นอับของเหงื่อไคล
ฝาเรือนมีภาพนางแบบจากแมกกาซีนเริ่ด ๆ แปะไว้ เขามองหาคอมพิวเตอร์แต่ไม่มี

เขาค้นห้องคร่าว ๆ ดูเผื่อว่ามีอะไรอีกบ้าง ก็เจอสมุดบัญชีธนาคารของเช มีเงินอยู่หมื่นกว่าบาท 
ในลิ้นชักมีซองใส่เงินอยู่สองพันบาท เขาวางซองเงินกลับไว้ก่อน 
ขี้คร้านดูแล้ว เขาเลยเป๋ลงกระไดไปนั่งที่แคร่หน้าบ้าน 
ค่อยโล่งโปร่งสว่างตา มันไม่อึดอัดแบบข้างในที่มืด ๆ รก ๆ 
นั่งไปก็ถอนใจไป เกิดมาไม่เคยจนเท่านี้มาก่อน จ๊นจน 
ทำยังไงถึงจะหายจนได้นะ
ชักหิวข้าว กระเป๋าตังค์ก็ไม่มี เขาไม่อยากแตกแบงค์พันในซอง
เขาเลยค้นทั่วบ้านได้เศษแบ็งค์ยี่สิบ เดินไปร้านค้าที่เห็นตอนนั่งสามล้อผ่าน
ซื้อขนมปังกลับมากินกลางวัน เฮียที่เฝ้าร้านทักเขาว่าเป็นไงบ้าง
เขายิ้ม ๆ บอกว่า อาการสมองความจำเสื่อม จำอะไรไม่ได้ แล้วปลีกตัวกลับมากินเที่ยงเพื่อจะได้กินยา
เห็นเครื่องชั่งน้ำหนักหน้าร้าน เลยหยอดบาทนึงไป 
เซ็งไอ้เครื่องชั่ง มันจะร้องเพลงดังไปไหน กลัวคนไม่รู้เรอะว่าชั่งอยู่

เลขที่ออก 85








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.997K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,756 ความคิดเห็น

  1. #4744 aeejitpinun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 22:43

    555 เลขที่ออก 85


    #4,744
    0
  2. #4737 098640 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 04:07
    ใช่เลยแกเครื่องชั่งน้ำหนักอีบ้านี่ร้องดังมาก555 ชั่งทีคนรู้ทั้งซอยอ่ะ
    #4,737
    0
  3. #4697 พริกหยวกน่ะถูกแล้ว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 21:19
    ซีนนี้ขอชมคนเขียน เล่าได้เห็นภาพชีวิตทั้งสองฝั่งดีค่ะ
    #4,697
    0
  4. #4646 Micky Petch (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 23:33
    คนรวยที่ขับเบนซ์แล้วมาชนคงไม่ใช่ซีซี่ใช่มั้ส
    #4,646
    0
  5. #4555 อัพแล้วหายกันเก่งงง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 17:14
    และๆชั้นชิปเอ็มกันเช~
    #4,555
    0
  6. #4554 อัพแล้วหายกันเก่งงง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 16:58
    55555555555โอ้ยสงส๊ารรร
    #4,554
    0
  7. #4538 BLgdhdjsjs (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 17:48
    ขอบคุณสำหรับเลขงวดนี้นะคะ ถ้าไม่ถูกแดก จะหมูกะทะขอบคุณ 5555
    #4,538
    0
  8. #4536 Narumachang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:03
    เลข85ซื้อหวย! คะ😂
    #4,536
    0
  9. #4477 ourkide (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 20:19

    จัดไปเลขสวยเชียว

    #4,477
    0
  10. #4427 12311232123312 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 19:36
    แงงงงงงงง
    #4,427
    0
  11. #4229 SkmilkSk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 17:33
    บรรยายซะเห็นภาพ กะจะให้เห็นความแตก้ต่างกันอย่างริบรับเลยใช่มั้ย5555
    #4,229
    0
  12. #4176 - cherish 。 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 21:03

    แต่ถือว่าปรับตัวเก่งมากเลยนะ ;-; แบบไม่โวยวายไรเลย รู้ว่าจนแต่ก็จะดิ้นรนจะดูแลยายดูแลเอ็ม เริ่ดนะ

    #4,176
    0
  13. #4145 gwynplaine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 14:01
    โห เป็นนิยายที่บรรยายงะเอียดมากอะ ชอบๆ บางเรื่องนี่กระโดดเรื่องครอบครัวไปได้ผัวเลยก็มี เรื่องนี้ดูเรียลดีอะ
    #4,145
    0
  14. #4065 AumAmolnat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 13:13
    บ้านที่ต่างจังหวัดเรา ก็อยู่ละเเม ชุมพรเหมือนกันเลย ตกใจเลยเนี่ย
    #4,065
    0
  15. #3984 khunsom08 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 11:45
    สู้ๆ นะคะ
    #3,984
    0
  16. #3954 - - (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 12:53

    เฌ.... รวยกว่าเราอีก

    #3,954
    0
  17. #3871 llllovellll (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 01:23
    สู้ๆนะเฌ ปรับตัวให้ได้ วางแผนดีๆนะ
    #3,871
    0
  18. #3830 nicharipaen04 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 14:45
    น้ำตาจะไหล.. สู้ๆนะ
    #3,830
    0
  19. #3689 pcy921 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 15:00
    ลองดูซักตั้งนะคะ
    #3,689
    0
  20. #3570 ojay2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 12:22
    ตอนนี้ต้องวางแผนแล้ว
    #3,570
    0
  21. #3404 Mint S (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:52
    ชอบซีซี่ที่จะดูแลย่ากับเอ็ม
    #3,404
    0
  22. #3261 pommys (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:07
    จากหน้ามือเป็นหลังตรีน 5555
    #3,261
    0
  23. #3247 KookKeng04 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:49
    วางงแผนเอาตัวรอดดีมากเลย
    #3,247
    0
  24. #3149 maybee23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 11:15
    คนอายุ36นี่ เป็นผู้ใหญ่มากนะ ตั้งตัวไว้คิดวางแผนเอาชีวิตรอดไว้แล้วดีๆ
    #3,149
    0
  25. #3116 Hitomi Ooy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 23:17
    ตั้งตัวได้ไว้มากกกกกกก เก่งมาก แบบคิดทุกอย่างเป็นขั้นเป็นตอน สู้ๆ!
    #3,116
    0